Opinions

Leuke film, had er alleen gezien het gemiddelde misschien net iets meer van verwacht. Alle actiestukken met Godzilla zijn erg goed gedaan en heel vermakelijk. Vond alleen de scènes tussendoor, en dan vooral die waar de tactiek besproken werd net wat te lang doorgaan en te traag. Het 'menselijk drama' had ik dan weer wat minder moeite mee.

Erg verbaasd te lezen dat het zo'n laag budget heeft, was er absoluut niet aan af te zien.

3,75*

Deze film is niet voorspelbaar, dat is een ding dat zeker is. Het is duidelijk dat Fincher zichzelf - na het toen verrassende Fight Club - wilde heruitvinden, en hij komt met een plottwist-film a la 2014.

De onthulling op ongeveer een uur in de film, die je bij andere films misschien pas op het einde had gehad, krijgen we nu al in het midden. Is een frisse wending van het verhaal, en het 'how did she do it' stukje was wat mij betreft een hoogtepunt. Tot daar was er weinig aan de hand, alleen jammer dat het zich vervolgens wat verliest in een maar doorgaand plot, dat hoe langer hoe ongeloofwaardiger en lastiger te behappen wordt.

Het lastige is alleen dat je de film daar wat moeilijk op af kunt rekenen, gezien het gebaseerd is op een boek. Heb het niet gelezen, en heb dus geen idee in hoeverre dit een vrije interpretatie is of niet.

Slecht is het niet, de film heeft een moderne, wat donkere look, het personge dat Rosamund Pike neerzet is ijzingwekkend en zeer interessant, maar wellicht wat te complex voor film. Had het gevoel dat er nog zoveel meer uit te halen viel, haar psyche, haar beweegredenen, haar plannen. Iets dat in een boek wellicht beter te realiseren valt, en nu in deze film allemaal wat doodvalt. Ik wist in ieder geval niet meer wat ik met haar aanmoest, terwijl zo'n psychopatische vrouw die zoiets als dit flikt in wezen natuurlijk hartstikke interessant is.

Wellicht dat na een tweede kijkbeurt dingen op hun plek vallen en logischer overkomen. Ik moet hem denk ik nog eens zien.

Voor nu 3,5*

Door de 'controverse' van nu ook maar eens gaan kijken. Ik weet eigenlijk op meerdere vlakken niet goed wat ik er van vind.

Het hele verhaal voelt op het einde wat doelloos aan. Ja het is een epische levensgeschiedenis die meerdere jaren beslaat, maar op het einde had ik toch een beetje een 'en nu?' gevoel. Het middenstuk van de film, rond de oorlog, is het beste en ook het meest interessant. Maar zeker alles na de intermission vond ik niet meer heel boeiend. Scarlett O'Hara bouwt weer een leven op, is manipulatief, egoïstisch en onhebbelijk (zoals in eigenlijk heel de film, maar vond dat ergens ook wel weer leuk), verliest man(nen) en haar kind, maar het doet allemaal ook een beetje aan als een soort soap en wist me nog maar matig te interesseren. Ook omdat ik haar persoonlijkheid en personage niet echt ergens toe vond leiden. Als nou zou blijken dat ze eindelijk liefde, rust en wat zachtheid zou vinden (of wat dan ook) zou het ergens nog 'rond' en af aanvoelen, maar het het is een wat open einde dat eigenlijk tot niets leidt. Als het dan toch een sentimentele romantische film is vol met gesmacht, laat dan in ieder geval even weten of ze dan ook eindigt met die Ashley ja of nee, de film duurt toch al een eeuwigheid.

Daarnaast is het natuurlijk sowieso moeilijk (voor mij tenminste wel) om met je hedendaagse oog zo'n oude film te bekijken en te beoordelen. Die dramatisch smachtende manier van acteren is anno nu echt behoorlijk irritant en bijna niet meer serieus te nemen. Het overgrote deel ziet er wel prima uit en de sfeer zit meestal ook wel snor. Over sommige bordkartonnen studioshots kan ik wel heen kijken.

Verder is die hele gedateerde tijdsgeest, ook al ligt het nu onder vuur, eigenlijk juist wat het interessant maakt. De omgang met slaven, de verheerlijking van the Old South, de trots van de mensen op hun levensstijl en de omgangsvormen. Nu op alle vlakken uiteraard not done geworden (niet alleen qua slavernij maar laten we ook de 'marital rape' en dergelijke niet vergeten) maar eigenlijk wel zowat het enige element dat het op een bepaalde manier nog boeiend en het kijken waard maakt. Voor mensen in the South was het leven toen nu eenmaal zo en dat kan je nu achteraf niet uitwissen.

3*

Had niet gemaakt hoeven worden.

Ik ben gewend dat de Die Hard-reeks luchtig maar toch best intelligent is, en dat ook actie-leken als ik van de films kunnen genieten door hun unieke sfeer. Daar is uiteindelijk maar weinig van terug te zien. Het begint nogal grimmig, enigszins verwarrend, en ook de zelfrelativerende humor slaat vaker wel dan niet de plank mis.

En Willis is met zijn wilde haren blijkbaar ook meteen zijn acteertalent verloren, want de schamele teksten komen er allerminst overtuigend uit.

De autoscene in het begin gaat zo lang door dat het op een gegeven moment absoluut niet leuk meer is. Gelukkig komt de film daarna in een wat rustiger vaarwater en hoewel het nergens echt heel boeiend, grappig of vermakelijk wordt is het nog wel net uit te kijken allemaal.

Nee, dit is op alle vlakken minder dan al zijn voorgangers. Zelfs de actie, die ik alleen in Die Hard-films nog wel oke kan vinden wist me dit keer maar nauwelijks te boeien.

Laat het alsjeblieft hier ophouden voor de reeks, voordat we zometeen opa McClane met rollator achter zijn kleinzoon aan zien schuifelen.

2*

Hm, het kleurt vooral erg binnen de lijntjes, met name wat personages betreft. Al die karakters die ze tegenkomen zijn zo weggelopen uit andere films (animatie of live-action). Die vliegende dino's deden me op een gegeven moment wat aan de hyena's denken van The Lion King, en die hillbilly T-Rex was zo'n beetje elke oude wijsgeworden filmcowboy ever.

Dat geldt ook voor het plot zelf. Het bange personage dat dingen meemaakt en boven zichzelf uitstijgt, eigenlijk is dat wel de (te) uitgekauwde formule voor een heleboel (animatie)films. Met alle obligate dingetjes die je al mijlenver vantevoren ziet aankomen (dat hij op het einde na een barre tocht en veel leermomenten dan eindelijk zijn pootafdruk kan plaatsen).

Het mikt denk ik wat meer op het jonge publiek, als een soort tussendoorfilm, want voor volwassenen mist het gewoon wat scherpte.

Maar goed, verder wil ik op zich niet al te negatief doen. Het kijkt wel prima weg, want het ziet er allemaal mooi uit, heeft hier en daar leuke vondsten, en vermaakt wel, maar het is bepaald geen Inside Out.

3,5*

Vreemd dat Jennifer Aniston hiervoor is gecast. Een slechte actrice is ze niet, maar omdat ze zo bekend is leidt ze nogal af, zeker met dat accent dat ze opzet. Een onbekendere actrice was waarschijnlijk geloofwaardiger geweest voor de rol. Jake Gyllenhaal is duidelijk gecast om zijn Donnie Darko-personage nog eens dunnetjes over te doen, maar goed en geschikt is hij wel.

De film zelf is natuurlijk niet echt een hoogvlieger en nogal een tussendoortje, maar het depressieve sfeertje beviel me wel. Daarin vond ik het nog wel een redelijk eigen gezicht hebben tussen alle generieke drama/komedies (komedie vond ik het eigenlijk nauwelijks, maar oke) zeker omdat het niet echt vrolijk eindigt. Zou vaker zo moeten zijn.

kleine 3,5*

Het is vanaf het begin al wel duidelijk wat er zo'n beetje aan de hand is, en daardoor is het eigenlijk heel de speelduur lang niet erg interessant of spannend meer. Met dit soort true crime verhalen is het wellicht ook beter om gewoon de documentaire te kijken in plaats van een speelfilm (zag toevallig net dat die ook op Netflix staat).

Ik kon ook niet zoveel met de trage emotionele aanpak waar de film het laatste half uur voor kiest. Ik voelde er zelf eigenlijk helemaal niets bij, en zat alleen nog maar de minuten af te tellen.

Slecht is het verder niet echt, de acteerprestaties zijn prima op zich, maar verder was dit toch een vrij mager geheel.

3*

Viel me nogal tegen. Zeker door de beschrijving hier bij de film had ik er iets 'spannenders' van verwacht. Wat er uiteindelijk gebeurt vond ik niet zo heel dramatisch of boeiend eigenlijk. Ja de film wil dingen zeggen over kwetsbaarheid en onveiligheid bij vrouwen, generatie- en sekseverschillen, en dat lijkt soms een interessante kant op te gaan, maar het maakt wat mij betreft toch wat te weinig impact.

De hoofdrolspeelster is wel aardig naturel en is wel oke om naar te kijken.

2,5*

Nooit eerder gezien, hoewel ik het 'it's not your fault' (zonder context) wel kende. Mooie film, ook zo'n film waar ik eigenlijk weinig over weet te zeggen.

Het heeft een paar mooi scènes met dialogen die eruit springen, de scène op het bankje in het park met Robin Williams vond ik wel een hoogtepunt. Normaal heb ik het niet zo op Robin Williams, maar in deze film vond ik hem erg leuk. Net als natuurlijk de nog onervaren Matt Damon die een sterke rol neerzet. Oja, en leuk om een jongere Stellan Skarsgård te zien.

4*

Ik verwachtte een soort serieus, gezapig, romantisch verhaal, en uiteindelijk bleek het, vooral in het begin, vrij knullig-humoristisch van toon te zijn. Moest even wennen aan Russel Crowe in een dergelijke rol. De pogingen tot humor zijn nogal oubollig en voorspelbaar, en regelmatig zelfs totaal uit de toon vallend. Die scene in het zwembad bijvoorbeeld, of hem in zijn kleine autootje. Ik wist soms niet echt waar ik nou naar zat te kijken.

Ook de flashbacks naar zijn jeugd vond ik eigenlijk niet zo bijster veel toevoegen.

Uiteindelijk valt het allemaal wel op zijn plek. Crowe weet verrassend genoeg de rol toch wel te dragen en vooral de plaatjes van de Provence en de laid-back Franse sfeer maken een hele hoop goed.

Hoewel het eigenlijk een vrij simpel plot is wordt er wel overdreven lang de tijd genomen voor de afronding. Dat duurde en duurde maar. Een kwartier korter was zeker niet erg geweest, je ziet toch vanaf het begin al hoe het gaat aflopen.

Maar goed, toch de speelduur vrij moeiteloos uit weten te kijken, en de romance werkte eigenlijk ook wel. Uiteindelijk toch best een leuke sfeervolle film.

3,5*

Mooi verhaal, dat heel prettig wegkijkt en netjes in elkaar zit.

Vooral de verdrietige ondertoon die altijd aanwezig is vond ik wel prettig. Een contrast met de vrolijke Disney-versie die er van Pooh geworden is en die we nu allemaal kennen.

Het is dan alleen wel jammer om te lezen dat alles niet even waarheidsgetrouw is (zelfs al is het gebaseerd op een biografie over A.A. Milne).

Goede vertolking van Domhnall Gleeson, die ik altijd erg graag zie acteren, hoewel hij eigenlijk wat te jong is voor zijn rol. Sowieso had de film lichtelijk castingproblemen, want vond de oudere Christopher Robin maar een vreemd mannetje.

4*

Fijne film, die niet al teveel complex plot bevat (ben ik altijd een beetje bang voor in dit genre) maar lekker luchtig doorkabbelt met een fijne vertelstructuur. Door het gebrek aan echt verhaal gaat het soms wel wat te lang duren, en is zeker het laatste half uur wat zwak uitgewerkt, ook wat haastig ineens.

Verder prima, goede rollen, goed neergezette tijdsgeest, expliciet geweld wordt niet geschuwd, kan er verder niet zoveel over vertellen.

4*

Weet niet echt wat ik ermee aan moet. De film was voor mij eigenlijk al grotendeels verpest omdat ik Dustin Hoffman zo raar gecast vind. Hij moet 21 voorstellen maar hij is hier al 30 en dat merk je ook wel, want ik vond hem totaal geen overtuigende jonge knul. In plaats daarvan kon ik hem, door zijn aparte gedrag, ook alleen maar zien als de Rain Man die hij later zou neerzetten. Misschien flauw van me, maar toch. Was er nou echt niemand van begin 20 die gecast had kunnen worden?

Het hele Mrs Robinson-gedoe in het begin kan op zich nog vermakelijk zijn als dat je ding is. Zelf vond ik het vooral cringeworthy en redelijk vervelend, maar voor die tijd zal het vast spannend zijn geweest. Maar als dat eenmaal klaar is weet ik al helemaal niet meer wat ik ervan moet vinden. Echt een komedie vond ik het persoonlijk niet, een romantisch verhaaltje ook maar nauwelijks omdat hij Elaine nauwelijks kent en hij zich verder ook maar apart gedraagt.

Op zich kan ik nog wel inzien dat dit destijds waarschijnlijk een heel moderne en frisse film was, echt een film over en voor de boomer-generatie die toen begin 20 was. Kan me voorstellen dat dit misschien wel een van de eerste soort van romantische komedies was zoals we die nu kennen, met ook nog een hippe soundtrack voor die tijd, dus daar wil ik het nog wel enige credit en erkenning voor geven (en zou ook niet weten waar het anders zijn status aan verdiend).

Maar anno nu kan ik er in ieder geval maar weinig mee.

2,5*

Beetje lastig dit. Door de uiteindelijke boodschap of moraal, van Walt die in het reine wil komen met zijn moord op jonge Koreaanse mannen door Thao een opstapje naar een beter leven te gunnen en zichzelf op te offeren door de bende te laten oppakken is het (op dat vlak) best een mooie film die je met een rond, tevreden gevoel achterlaat. Snap de top 250-notering op zich ook wel, iets als dit spreekt een hoop mensen aan. Maar een aantal aspecten is vrij slecht en stoorden me dermate dat ik het toch ook weer geen echte topfilm kan vinden.

Met name (de ontwikkeling van) de karakters. Ik vind dat Walt zich wel erg snel laat overhalen om mee te gaan naar de barbecue en later een band ontwikkelt met de familie naast hem. Zeker als je zijn ongebreidelde afschuw uit het begin ziet.
En dat geldt ook voor Thao, die eerst een suffe mute was en op andere momenten later in de film ineens vanuit het niets een supergrote mond heeft, en zijn zus Sue die wel érg afwijkt van de rest van de familie (en ook weer hondsbrutaal is soms tegen Walt). En dan acteren die twee ook nog eens tenenkrommend slecht. Alsof het Clint Eastwood in een prima film is, met wat Aziaten van de plaatselijke toneelvereniging die ook mogen meedoen.

Daarnaast zitten er scènes in die een beetje vlees noch vis waren in het grotere geheel. Zoals die scène in de kapperszaak met Thao, dat ik echt een beetje een soort houterige komedie vond. Alsof het een scène is die grotendeels geïmproviseerd is en je later nog eens terugziet bij de deleted scenes of zo.

Maar goed, los daarvan is het grotendeels wel vermakelijk om te kijken, uiteraard vooral door het personage van Eastwood, maar vond ook wel weer dat de film daar érg op moet leunen. Tuurlijk is het cool om hem badass en en bot en grof te zien doen, en is zijn uiteindelijke character-arc best prima, maar daaromheen zitten er toch echt wat teveel zwakkigheden die het een wat onevenwichtig geheel maken.

kleine 3,5*

Wist echt totaal niet wat voor soort film ik moest verwachten. De enige andere Anderson die ik ooit gezien heb is Moonrise Kingdom, en daar was ik niet bepaald enthousiast over.

Met enige terughoudendheid begon ik dus ook, en ik zag het vrijwel meteen; ook deze film heeft weer dat sfeertje waar ik niet van hou. Wellicht ben ik daar een van de weinigen in, maar ik zie in de meeste gevallen het liefst zoveel mogelijk realisme in films, in plaats van malle personages en een excentrieke sfeer. Na twee films van Anderson gezien te hebben durf ik wel te zeggen dat zijn films niet echt iets voor mij zijn.

Gelukkig wordt een en ander gered door het personage van Ralph Fiennes, dat ik als enige element in de film genietbaar vond. Zowel zijn personage als zijn teksten als zijn performance maken de film zelfs voor mij nog wel vermakelijk hier en daar.

En ook moet ik punten geven voor hoe het geschoten is. De symmetrie valt te bewonderen, evenals de sprookjesachtige en fraaie omgevingen, kleuren en shots.

3*

Geen klap aan. Het uitgangspunt gaat nog. De hele setting is in ieder geval best iets voor mij met een concertzaal, orkest en een piano. Zou best tof kunnen zijn. Hier en daar zit zelfs nog wel een gaaf shot. Helaas is het hele verhaal gewoon belachelijk en weet het vanaf het begin al niet te pakken. In plaats van spannend is het gewoon irritant. Dat gelul van die vent terwijl Elijah speelde werkte me erg op m'n zenuwen, en niet op de manier die de film beoogde.

Heb 'm niet eens helemaal af kunnen kijken, kon het niet meer opbrengen. Jammer voor alle moeite die Elijah Wood heeft moeten doen, vrij vergeefs, gezien het gemiddelde hier en op IMDB.

1,5*

Aardig om te volgen. Het begint wat taai, het komt pas echt een beetje op gang als ze hun reis beginnen, maar vanaf dan heeft het ook een prima tempo en wordt het nooit meer echt saai. Een beetje fragmentarisch misschien, maar het zorgt wel voor een aardige pacing. Het schetst een interessant beeld van dat tijdperk en die omstandigheden. Tegen het einde komt de boodschap over ‘de gewone man’ en sociale hervormingen ook wel duidelijk naar voren, zeker met die mooie eindspeech van Fonda. Vraag me af hoe dat (zeker nu) gezien wordt in de VS, waar ze doodsbang zijn voor socialisme.

Weinig mis mee, maar echt een aangrijpend meesterwerk of episch vond ik het nu ook weer niet. Daarvoor heeft alles toch net een iets te kleinschalige feel, en raakt het je nooit echt ‘on a gut level’ omdat het allemaal wat jolig blijft.

3,5*

Wow. Ik vraag me af of er vergelijkbare films bestaan. Heb vrijwel geen ervaring met dit genre, maar voor mij persoonlijk was dit toch wel baanbrekend.
Ik hou sowieso al wel van 'simpele' films die zich afspelen in één ruimte, en dit was dan wel meteen een héél bijzondere, DE ruimte.

Naast dat je je ogen uitkijkt naar hoe het allemaal in beeld gebracht is, is het ook gewoon echt spannend. Echt superknap hoe dat claustrofobische gevoel overgebracht is, dat rondgedraai, de impact van de debris, de beelden van de aarde. En daarbij precies goed opgebouwd wat betreft rustpunten, spanningsbogen en actie.

Vraag me af in hoeverre het ergens nog een realistisch scenario zou kunnen zijn. Waarschijnlijk totaal niet, zeker niet haar redding in de Soyuz (herinner me dat André Kuipers en zijn companen een week niet konden lopen, dus dat naar de kant zwemmen van haar, mwa).

Eigenlijk vrijwel geen minpunten te bedenken, vormtechnisch prachtig en gedurfd (normaal let ik niet zo op geluid, maar hier regelmatig echt super gedaan), inhoudelijk precies goed, niet teveel bijzaken, niet te minimalistisch waardoor het saai kan worden.
Het voorzichtige metaforengedoe had alleen niet gehoeven voor mij. Dat gedoe met haar baby, haar 'wedergeboorte' (zo zag ik het in ieder geval), of de verwijzing naar leven dat aan land komt en gaat staan en lopen (maar misschien zie ik er dan teveel in). De gebeurtenis op zich was al goed genoeg geweest wat mij betreft. Casting had ook wel anders gekund, Clooney en Bullock vind ik nu niet de meest overtuigende astronauten. Het wordt door deze casting toch een beetje 'beroemdheden in space'.

Maar verder eindelijk de eerste goede film die ik dit jaar zie, en ook meteen een die er waarschijnlijk uit gaat springen in 2014.

4,5*

Deze Disney doet het absoluut niet voor me. Het heeft de Disneyfeeling totaal niet. Het mist het epische, het sprookjesachtige, het betoverende wat vrijwel alle andere Disneys wel hebben. Het zou zo een random tekenfilmserie kunnen zijn op de zaterdagochtend, ook door de tekenstijl.

Het verhaaltje is vrij mager, de personages vind ik niet boeiend. Ik lees nogal lovende woorden over Ratigan, maar een erg speciale villain is hij nou ook weer niet. Basil is aardig, maar ook allesbehalve een Disneykarakter dat je bijblijft. Nauwelijks liedjes, niet gelachen. De klokscene op het laatst is heel aardig, maar dan heb je al een uur naar een saaie film zitten kijken.

Nee, het is me een raadsel waarom een hoop mensen deze toch nog leuk vinden.

2*

Ik lees dat iedereen het over humor heeft, terwijl mij geen enkele humor is opgevallen. Iemand die wil uitleggen wat er precies grappig is? (en ik ben zeer zeker geen humorloos persoon)

Uiteindelijk een documentaire die een stuk ‘spannender’ was dan je verwacht van zoiets. Je voelt de tijdsdruk en de moeite om de mensen bij elkaar te krijgen en te houden.

Ik werd er eigenlijk een beetje nerveus van, zeker de stukjes waarin individuele artiesten aan het struggelen zijn om hun stukje te zingen, ook met de wetenschap hoe warm en muf het daar moet zijn geweest met zoveel mensen de hele nacht. Zou niks voor mij zijn geweest (en hoewel ik Prince nogal een lul vind snap ik hem wat dat betreft ook wel weer dat hij niet kwam opdagen).

Maar inderdaad in de popgeschiedenis wel een groots moment. 1985 was wel een mooie tijd met al die artiesten.

3,5*

In het begin dacht ik, deze film is net als P.T. Barnum zelf; duidelijk alleen geïnteresseerd in een mooi entertaining plaatje schetsen. Het eerste half uur racet de film namelijk maar door zonder echt al teveel stil te staan bij wat er allemaal gebeurt en het narratief zelf. Wat op zich ook niet verkeerd was geweest, de vaart blijft erin en de film doet alsnog wel wat het beoogt; aardige liedjes en een mooie sfeer.

Maar het bleek dat ik de film dan eigenlijk een beetje tekort deed, want de dialogen zijn best scherp voor een film in dit genre en je kunt echt wel merken dat er wat dat betreft serieuze aandacht aan het script is besteed.

En dan zijn de liedjes ook nog eens behoorlijk goed, iets wat je ook weleens anders ziet bij een musical met originele nummers. In ieder geval beklijven ze al best wel bij een eerste luisterbeurt, verzanden ze niet in oeverloos 'gezongen dialoog' (waar ik niet echt van hou) en zijn de scènes waarin ze worden gevat gewoon erg sterk gedaan. Ook stoorde ik me eigenlijk niet aan de moderne muziek (en dans) in een historische setting, iets wat ik wel erg had bij bijvoorbeeld Moulin Rouge.

Erg positief verrast dus, en een beetje verbaasd dat ik hier eigenlijk niet eerder van had gehoord en de film niet wat bekender is, maar dat kan ook mijn eigen blinde vlek zijn.

Best van genoten, behoorlijk goed in het genre op vrijwel alle vlakken en zou hem zo nog eens opzetten, dus kan er eigenlijk niet minder voor geven dan 4,5*.

Zeker een mooie en vermakelijke film, met voor mij één grote kanttekening, en dat is dat Dr. Shirleys personage nogal in nevelen gehuld blijft.

Er zit veel pijn achter zijn personage (die lach na zijn optredens vond ik bijna hartverscheurend) wat het interessant en gelaagd maakt en ik zat me eigenlijk heel de film lang te 'verheugen' op een of andere onthulling en verklaring. Uiteindelijk komen we er op zich wel achter waar de schoen wringt - hij voelt zich niet thuis bij de blanken en niet bij de zwarten en is ook nog eens homo - maar dat is iets dat we zelf ook wel kunnen zien. Blijkbaar is dat gegeven an sich belangrijker dan de vraag hoe en waar hij dan precies opgegroeid is en hoe het zit met zijn familie en zo. Zijn broer wordt wel twee keer kort aangestipt, maar kennelijk hoeven we het fijne daarvan niet te weten? Blijkbaar moeten we dat óf zelf maar verzinnen (ik had zelf al een hele theorie over hoe hij is 'geadopteerd' door rijke blanken die een zielig negerjongetje wel even een gedegen opvoeding zouden geven terwijl zijn familie slaven waren, etc etc.), óf ik heb heel die achtergrond in mijn eigen hoofd veel belangrijker gemaakt dan dat hij blijkbaar was. Maar dat maakt het voor mij dan wel een veel hollere film dan het had kunnen zijn. Don Shirley is niet alleen welbespraakt, beschaafd en een begenadigd rijk artiest, maar de film laat hem ook nog eens behoorlijk wereldvreemd overkomen, losgeraakt van zijn familie, alcoholverslaafd én zeer belerend tegenover Tony. Ik was gewoon een beetje verbaasd toen de aftiteling begon, dat zijn personage verder niet geduid werd (maar ik lees tot nu toe niemand die ook met dat bezwaar zit, dus dan zal het inderdaad wel aan mijn eigen kijk liggen).

Hoe dan ook, los daarvan is het gewoon leuk. Ik begon nogal sceptisch, dit leek immers wel erg veel op een soort omgekeerde Intouchables, de meest overgewaardeerde film van deze eeuw, maar deze film voelt een stuk oprechter aan, is regelmatig behoorlijk grappig en op momenten ook wel aangrijpend.

Tony is een heerlijk personage (hoewel die Italiaans-Amerikaanse sjacheraars met losse handjes altijd redelijk makkelijk scoren zijn) die echt goed vertolkt is. Als Rami Malek niet in de weg had gezeten had Viggo Mortensen die Oscar van mij best mogen winnen.

Of het de Oscar voor beste film verdient weet ik niet helemaal, op zich doet de film ook weer niet heel veel nieuws (er zat een handjevol momenten in die ik exact zo kon voorspellen), maar voor het kijkplezier een prima voldoende.

3,75*

Ik heb deze film in mijn jeugd nooit gezien, dus het jeugdsentiment dat sommigen erbij hebben (en wat misschien sommige hoge scores verklaart?) dat heb ik niet.

Het was allemaal wel wat je kan verwachten van zo'n film. Echt slecht is het niet, het is allemaal best amusant, maar een meesterwerk zou ik het ook niet willen noemen.

In de eerste helft is alles tussen de schattige/enge momenten wat lafjes, net als de personages, maar dat kan ook die typische jaren '80 gedateerdheid zijn.

Probleem is ook dat het wat te lang uitgesponnen is. Op den duur heb je heel de rampage toch wel gezien, helemaal omdat het op een gegeven moment een belachelijke klucht wordt met bijvoorbeeld al die gremlins in de bioscoop. Naja ach, het was eigenlijk wel grappig, maar voelde ook wel wat over de top.

Nou goed, Gizmo is erg schattig, laat ik met m'n hand over m'n hart strijken en 'm een kleine 3* geven.

Heel rare documentaire. Een aaneenschakeling van rare mensen, met verhalen die ik persoonlijk niet altijd al te boeiend voor het voetlicht vond komen, ook omdat ik afgeleid werd door hun rare manier van doen (en het soms gescripte gespeelde karakter ervan ).

En dan ook nog de regisseur met zijn achterlijk pretentieuze voiceover teksten. Laten we wel wezen, we kijken naar een verwarde zoöfiel die de greep op de werkelijheid kwijt is.

De beelden van Timothy zelf zijn in het begin nog eventjes apart en daarom amusant, maar ik kreeg al snel genoeg van z'n achterlijke gedrag. Het kan me echt niks schelen wat er met hem gebeurd is, eigen schuld dikke bult. Vind het nog een wonder dat die beren hem zo lang met rust gelaten hebben.

Het verhaal is op zich natuurlijk interessant en tragisch, maar deze documentaire vond ik voor het grootste deel echt vreselijk. Wanstaltig soms, zelfs. Kreeg er op den duur een heel naar gevoel bij, en niet door hoe het afgelopen is met Timothy, maar doordat we kijken naar de exposure en soms zelfs ophemeling van een ziek persoon, door mensen die al bijna even raar zijn.

Kan als ik met m'n gevoel stem hier alleen maar 1,5* voor geven, of dat nou echt terecht is of niet. Halfje voor de beren en vossen.

Gemengde gevoelens, want ik heb echt helemaal niets met al die werelden in a galaxy far far away, geschminkte figuren die allerlei feuds met elkaar hebben en vage artefacten die bemachtigd dienen te worden. Maar deze film is voor het grootste deel wel erg leuk en grappig door de leuke humor en toon tussen de guardians, en Chris Pratt is een zeer leuk acteur, dus dat maakte de film over het algemeen toch nog wel leuk om te kijken.

Plaats het in een andere setting, schrap het grootste deel van de actie (mooi gemaakt hoor, maar het spijt me, mijn aandacht hou je er meestal niet mee vast) en laat ze gewoon heel de speelduur met elkaar ouwehoeren, en ik vermaak me kostelijk. Vooruit, dan hou je een heel andere film over

Nog steeds niet voldoende mijn ding dus, maar toch wel veruit de vermakelijkste Marvel tot nu toe.

3,75*

Tja, eigenlijk hetzelfde als het vorige deel, maar nu met een misschien nog wel grotere kloof; een setting, verhaal en (veel) personages die me totaal niet kunnen boeien, maar tegelijkertijd wel een leuke sfeer, grappen en natuurlijk de soundtrack. En superschattige Groot (stop iets schattigs in je film en je hebt al heel veel gewonnen).

Dat maakt het een wat aparte kijkervaring, waarbij ik op sommige momenten niet kon wachten tot de scène voorbij was (vooral alle actie) en op andere momenten weer oprecht geamuseerd was.

De vraag is een beetje welk gevoel de overhand had, twijfel tussen een 3* en een 3,5*. De film was wel erg lang en kon me qua overkoepelend geheel dus maar weinig boeien.

3,25*

Wat een hoop rare berichten bij deze film.

Del Toro is er in geslaagd om van het bekende Pinokkio-verhaal een emotionele en soms duistere film te maken waarin je echt meeleeft met de personages. Geen idee of het aan de gekozen vorm ligt of aan het stemmenwerk of het geheel wat gewoon sterk is, maar het weet eigenlijk al te ontroeren vanaf de eerste scènes. De wat donkere zielige sfeer blijft heel de film wel op de achtergrond aanwezig (er wordt in het begin een portret van Schopenhauer opgehangen wat ik wel een grappig detail vond), maar er is ook ruimte voor af en toe humor en lichtheid. Ik vond Pinokkio aan het begin wat irritant, maar naarmate de film vordert ga je hem toch steeds leuker vinden en echt het beste voor hem hopen en dat is best knap gedaan.

Natuurlijk ook prachtig gemaakt (ik blijf het fascinerend vinden dat men een film van 2 uur maakt met stop-motiontechniek) en goed stemmenwerk van een leuke cast.

Ruime 4*

Vond hem eigenlijk beter dan het gemiddelde doet vermoeden. Vooral door de acteerprestaties van Jake Gyllenhaal. Dit zal er wel een te onbeduidend filmpje voor zijn, maar eigenlijk verdient hij hiervoor op zijn minst een nominatie voor iets. Hij weet, ook als het plot van de film wellicht niet altijd meewerkt, toch wel heel de tijd in zijn eentje de aandacht vast te houden en zijn state of mind en uitbarstingen vond ik allemaal erg geloofwaardig overkomen.
Verder is het erg veel heen en weer bellen, veel telefoontjes en geregel. Dat kan spannend zijn, in deze film vond ik het soms wat hectisch en frustrerend worden, bijna alsof je zelf aan het werk bent.

De twist, als je het zo kan noemen, was op zich wel oke, het zorgt toch nog voor een iets interessantere film dan waar je aanvankelijk naar denkt te zitten kijken. De laatste 10 minuten, en daarmee zijn eigen backstory, hadden voor mij eigenlijk niet zo gehoeven. Toen zat ik wel echt te wachten tot de film afgelopen was.

Maar alles bij elkaar genomen helemaal niet zo slecht. Ik zie dat het een (waarschijnlijke kwalitatief mindere) remake is van een andere film, dus ik rond naar beneden af.

3,25*

Als fan van La La Land (en Whiplash) moest ik dit eerste werk van Damien Chazelle wel gaan kijken. Toevallig heb ik best wat ervaring met dit genre (zou het wel mumblecore willen noemen), dus dat zat aanvankelijk wel goed. Toch vond ik het niet zo makkelijk wegkijken. Het camerawerk is dicht op de huid en eigenlijk vrij irritant en de grainy zwartwit-look is wel érg grainy. Ook de personages zijn allemaal wat lusteloos en niet erg likeable.

De jazzmuziek en de musical-achtige benadering maakt het dan wel weer vrij bijzonder, gezien de algehele stijl van de film. Weer eens iets anders, een mumblecore-jazz'musical'. Leuk om te zien met in je achterhoofd hoe ver Chazelle het slechts een paar jaar later geschopt heeft, en hoe je met deze film heel in de verte al kan zien dat er een La La Land in hem zit (en ook te horen aan de fijne muziek van Hurwitz).

Als film zelf vond ik het slechts wel grappig om eens iets anders te zien, de muziekscènes zijn wel leuk (zeker het laatste tapnummer, ik blijf altijd een sucker for tapdance) maar buiten de muziek om heeft het echt te weinig om het lijf.

2,5*