Opinions

Begrijpelijk dat degenen die een soort tweede Pretty Woman verwachtten teleurgesteld waren, maar voor een Altman liefhebber zou dit goed te doen moeten zijn. Dr T and the Women is namelijk een oertypische Altman film met enkele chaotische massascènes (huwelijk in de storm ), hectische dialogen en een schitterende ensemble cast van excentrieke figuren. Het enige wat je zou kunnen opmerken is dat de film niet zo scherp is als Altman's eerdere werk en zelfs een tikkeltje routineus aanvoelt bij momenten.

Ik kan de lage waarderingen ergens wel begrijpen. De cinematografie is zelfs voor 1931 erg matig. Met name de shots in de diepte van een ruimte zien er erg onovertuigend uit. En dat met die bengelende vleermuizen is al helemaal knullig, je ziet de draadjes zelfs. Dat de film tot de eerste 'talkies' behoort, is ook wel merkbaar aan de geluidskwaliteit.

Wat deze film voor mij toch memorabel maakt, is de legendarische acteerprestatie van Bela Lugosi. Met zijn accent en ongewone intonatie drukte hij zijn stempel op de latere interpretatie van Dracula in pop culture, als een flamboyante, theatrale playboy. Ook voor het eerst werd de sensuele / erotische dimensie van het personage aangekaart, wat later verder uitgewerkt zou worden in de Hammer-serie. Wie zich anno 2010 een beeld probeert te vormen van Dracula, zal ongetwijfeld hieraan denken en niet aan de kale, introverte 'Nosferatu.' (nochtans beter passend bij Stoker's roman)

Echt akelig wordt de film niet, maar hij kent toch enkele memorabele momenten. De vele mist effecten, de klauw scène en de manier waarop er ingezoomd wordt op de overbelichte ogen van de Count.

Ik was van plan om Dracula 3D op het bifff te zien, maar vanwege andere verplichtigen vanavond maar even een dracula 'double bill' gedaan (met aansluitend Tod Browning's versie).

Ik heb er mij toch goed mee geamuseerd. Meer dan met sommige andere (beter gewaardeerde) films van Argento. Toch wil ik de film niet teveel op een voetstuk plaatsen zoals Peake en xgogax dat doen, want er valt héél wat op aan te merken. Het acteerwerk is beneden alle peil, de plot kent nauwelijks tempo en sommige special effects zijn te bespottelijk voor woorden. Die reusachtige sprinkhaan is sowieso het dieptepunt!

Maar toch.. op één of andere manier is de combinatie van de overbelichte, artificiële look, de kitscherige decors, ultieme vampire chick Asia Argento en de Scooby Doo soundtrack onweerstaanbaar voor mij. Wat ook meespeelt is dat ik echt een zwak heb voor het Dracula verhaal. Ik zie de film dan ook als een (zij het onbedoelde) pastiche van klassieke vampierenfilms.

Een persoonlijke guilty pleasure dus, want voor de merendeel van de kijkers is dit vast een gigantische flop. Nogmaals, ik wil de makers niet teveel eer aan doen. Ik heb Argento zelfs niet zo hoog zitten, vandaar misschien dat de 'klap' voor mij minder groot is (i.t.t. bij dutchtuga).

Heerlijke horrorkomedie waarin Raimi het clichématige van de klassieke suspense scènes en schrikeffecten ontstijgt en zelfs enigszins ridiculiseert door het gebruik van Tex Avery-achtige uitzinnigheden. Gelukkig is noch de humor noch de gore te prominent aanwezig, waardoor de film nooit dreigt te vervallen in een hopeloos zelfbewuste gimmick. Ook de cast draagt hiertoe bij: de personages van Alison Lohman en Justin Long lijken het ironische van de situatie niet eens door te hebben.

Dressed to Kill blinkt vooral op cinematografisch vlak uit. Een mooi voorbeeld daarvan is de museumscène, waar De Palma de setting optimaal gebruikt om een lange scène boeiend te houden. Zonder dialogen, gewoon met 'body language', een meeslepende cameravoering en de mooie muziek van Donaggio. Ook de moordscènes zijn weer indrukwekkend. Ze worden op een geniale manier rustig opgebouwd, wat de nodige suspense erin houdt.

Verhaaltechnisch sluit de film perfect aan bij Sisters: het eerste deel krijgen we iemand te zien die het hoofdpersonage lijkt te zijn, maar deze wordt vermoord en de rest van de film focust zich dan op het onderzoek. Natuurlijk zijn beide films plotgewijs gebaseerd op Psycho. Ook de acteerprestaties zitten snor. Nancy Allen weet vooral te overtuigen dankzij haar nadrukkelijke intonatie en ook Dennis Franz heeft een aardige bijrol als lompe flik.

Het mysterie in de film wist me echter niet te boeien. Het zit minder ingenieus in elkaar gevlochten als dat van Sisters of Blow Out. Bovendien duurt de film een kwartier te lang. De laatste douchescène leek wel bijna een verplichte allusie naar Hitchcock (al waren er daarvoor ook genoeg) en het wordt al helemaal rampzalig wanneer deze scène ontaardt in een identieke kopie van het einde van Carrie, zelfs met dezelfde actrice. Dat voelde toch even als een herkauwing aan.

Toch wel erg leuk om is gezien te hebben, zeker voor de fans van Ferrara. De man zijn stijl is namelijk al overduidelijk merkbaar: lowlife personages, groezelige appartementen en het gebruik van religieuze symbolen om dreiging te veroorzaken. (de openingsscène in de kerk is briljant ) Kortom, de verotte kant van 'The Big Apple'!

Het spijtige is dat de film in zijn geheel niet zo sterk is. De knulligheid druipt er vanaf en Ferrara, die de hoofdrol voor zich nam, is absoluut niet serieus te nemen als acteur. Ook ligt de nadruk teveel op die punkers zijn apartement, ook al is hun bijdrage tot de rest van het verhaal nihil en zorgen ze maar voor één echt knappe scène: wanneer die twee blonde middle class trutjes op 'auditie' komen.

De psychologische aftakeling van het hoofdpersonage en de vervreemding met zijn vriendin, zijn best fascinerede asspecten van de film. Helaas nogal pover uitgewerkt. Maar al bij al zeker een aanrader voor fans van grauwe 70's low budget horror. (zoals ik)

Trouwens duidelijk erg geïnspireerd door Taxi Driver en in mindere mate Repulsion (het dood konijn).

De euforie rond Drive ontgaat me enigszins. In tegenstelling tot vele anderen zie ik er niet het verfrissende, moderne meesterwerk in en vind ik het zelfs nogal een ‘veilige’ film: een immer onderkoelde sfeer, veel videoclip esthetiek, maar weinig diepgang / inhoud. Ergens dus ook een stap terug voor Refn die zich met Pusher II als volwassen filmmaker bewees.

Het begint al bij Gosling’s personage: natuurlijk niets meer dan het archetype van de stoïcijnse held met zijn film noir voice-overs, tandenstoker, gouden vestje en James Dean maniertjes. Maar toch lijkt er verwacht te worden dat de kijker hem 100% au sérieux neemt door zijn dilemma’s / motieven en de kunstmatige, oppervlakkige intrige van de plot misplaatst als ongelofelijk tragisch en melancholisch voor te stellen. Een beetje zelfspot of relativering was absoluut op zijn plaats geweest.

Nochtans wordt er wel eens geopperd dat The Driver eigenlijk helemaal niet zo oppervlakkig is en dat hij zelfs een ambigue kantje krijgt vanwege zijn plotse geweldsuitbarstingen, vergelijkbaar met Mortensen’s personage in Cronenberg’s A History of Violence. Op mij kwam dit echter heel anders over: namelijk alsof het moest aantonen dat er ondanks zijn zachtaardige uiterlijk niet te sollen valt met The Driver.

Ook in uitspraken als ‘het Taxi Driver van deze generatie’ kan ik me helemaal niet vinden. Waar die film een anti-heroïsche, ontluisterende karakterstudie was, is deze film juist het omgekeerde. Hooguit het A Fistful of Dollars van deze generatie dus.

Diepgaand is Drive dus niet bepaald en ik ben het volmondig eens met degene die hier stelde dat de film (gezien de ietwat gelijkaardige thematiek) gebaat zou zijn met een meer existentiële inslag zoals bij het werk van Lodge Kerrigan. De romance tussen The Driver en Irene doet inhoudelijk trouwens veel denken aan Kerrigan’s Keane denken, maar is in plaats van subtiel en wrang eerder idyllisch en fake.

Op visueel vlak tenslotte lijkt de film enigszins beïnvloed door Michael Mann en William Friedkin. Maar terwijl zij wisten dat een videoclipachtige regie best met mate gebruikt wordt om bepaalde scènes kracht bij te zetten, tracht Refn elke futiliteit visueel tot iets hoogdravend op te blazen (dat uitje naar het park bv.). Maar zelfs louter op esthetisch vlak wist de film me weinig te bekoren (m.u.v. de geniale openingsscène): te nadrukkelijk, overdreven elegant qua bewegingen, eindeloze slo-mo’s.. Het heeft soms veel weg van een veredelde reclamespot.

Ik heb onze jammerlijk verdwenen vriend pippo nooit bepaald een droogstoppel gevonden, maar kan jullie in ieder geval wel verzekeren dat iedereen ten huize yeyo lag te schuddebuiken met de doldwaze capriolen van Michel Simon! Dat (zelf verzonnen?) slaapliedje 'petits pigeons' zal ik nog lang onvrijwillig blijven neuriën. Voor mij is Simon de echte ster van de film, niet Jouvet. Jouvet is indrukwekkende verschijning, perfect gecast als lugubere creep en in het algemeen een uitstekend acteur.. maar Michel Simon is een axioma. Met zijn idiosyncratische ritme herdefinieert hij de wetten van de cinema, elke acteursvisie zal buigen naar zijn regels (of juist zijn gebrek aan regels). Ik zag onlangs Fric-Frac (ook een aanrader), film van Claude-Autant Lara (niet bepaald à l'hauteur van Carné als we de 50s Cahiers boys mogen geloven) en die prent was krik-krak hetzelfde als Drole de Drame. In beide films (en waarschijnlijk in elke film met Simon) is er wel één scène dat de plot wordt stilgelegd voor een ongelofelijke zuippartij. Tijdens die zuippartij gebeurt er iets vreemd in Drole de Drame: de hele film lang lijkt Simon (zijn personage is een botanist) ter wijze van running gag geobsedeerd door enkele mimosa's die hij in een vijvertje in de tuin heeft drijven. Op een gegeven moment dondert Simons drinking buddy er pardoes in. Je verwacht een dramatisch keerpunt in de film, maar neen, Simon gaat zijn vriend gewoon even een badjas halen. Michel Simon: komiek, axioma, humanist.

De meiden trapten veel lol, maar daarmee is alles ook gezegd. Mager beestje, lange zit en dat terwijl dit toch een 'kortere' Rivette is. Ik hou van zijn toneelmatige films, niet degene waar hij het publiek bedot met een soort post-modern balzaciaans non-complot. Eerst je een beetje jennen met allerlei 'mysterieus' gedoe en dan ... hahaha, gefopt, we gaan helemaal niets oplossen. Films met een ontknoping, dat kan natuurlijk écht niet. Toch 2,5 ster voor de voortreffelijke snoetjes van de dames.

Ik weet dat jullie allen in spanning zaten af te wachten na mijn aankondiging bij 'Death to Smoochy' gisteren. Belofte maakt schuld, ik heb me voorbije nacht gewoon aan een Duplex herzienining gewaagd. Prima soort film om tijdens de doodsheid des nachts de confrontatie mee aan te gaan. Duplex is ongeveer even leuk als ik mij herinnerde nadat ik 'm voor het laatst 18 jaar geleden zag: enigszins genietbaar. Alleszins veel grappiger dan Death to Smoochy en ook wel een beetje overdreven dat deze box office flop de regiecarrière van De Vito voorgoed beëindigde. Al vind ik het ergens wel geestig wat voor consequenties een dergelijk onbenullige film kan hebben. Ik had best De Vito's verontwaardigde grimassen willen zien wanneer hij de cijfers in Variety doornam: "this...this...must be a mistake!".

De film borduurt nochtans vrij conventioneel verder op het genre 'regen in de drup' rom coms waarmee we rond de eeuwwissel systematisch verblijd werden en Ben Stiller is natuurlijk geknipt als het eeuwige kneusje. Ik vraag mij af of Stiller zich soms bemoeide in het maakproces en probeerde om koppige De Vito een beetje in het gareel te houden. "Trust me, Ben, I know what I'm doing here, this is gonna be a dynamite picture." De huizenjacht premisse is een leuk uitgangspunt, het is even grinniken hoe Brooklyn in 2003 blijkbaar nog gentrificeerbaar was en hoe De Vito je enthousiast aan de hand meeneemt door zijn stad is aanstekelijk. Je ziet dat hij ergens wel het potentieel had om een filmer à la Woody Allen te worden. Het scenario is echter nauwelijks uitgewerkt en verzandt al gauw in een sketchmatige opeenvolging van Stiller & Barrymore die met uitzinnige methodes proberen de oude feeks uit de weg te ruimen. Waarschijnlijk had ik de film veel mooier gevonden als De Vito gewoon de hele speelduur in voiceover had zitten lullen. Eeuwig zonde dat er geen audio commentary track bestaat; dit soort flops worden nu eenmaal niet snel bekroond met allerlei special editions. Aangezien dit sowieso een film is die ik over een tweetal decennia zal willen herkijken, zal ik alsnog de DVD aanschaffen. Ik kijk er al naar uit om in 2039 de 'behind the scenes' featurette te kijken.