Opinions

Leuk om te zien dat Sylvester Stallone nog steeds een overtuigend pak slaag kan geven aan het racaille van de onderwereld. Ze moeten hem wel superkrachten toedichten om het enigszins geloofwaardig te maken, maar hij doet het toch maar. Wie op zoek is naar een verhaal met zelfs maar de minste diepgang, moet zeker niet naar hier afzakken, maar voor de actieliefhebber is Samaritan niet te versmaden.

Een heerlijke kerstfilm, mooi opgedeeld in verschillende acts. Leuk, gezellig, sfeervol en duidelijk gemaakt in een tijdperk waar we nog over kerstmarkten i.p.v. wintermarkten spraken en waar families en familiewaarden nog een rol van betekenis hadden in de samenleving. Wonderbaarlijke nostalgie dus. De wat meer sentimentele stukjes passen er eigenlijk goed bij en zijn daardoor zeker te verdragen. Erg fijne familiefilm die ook voor kinderloze volwassenen meer dan draaglijk is.

Tenzij ik iets gemist heb, ging John Kramer de pijp uit in Saw III, maar hij blijkt alive and kicking. Spelen de gebeurtenissen in deze film zich dan eerder in de chronologie af? Dat is niet geloofwaardig want hij is en ziet er twintig jaar ouder uit dan op de dag dat hij stierf. Ik heb het niet opgezocht, maar dit lijkt veeleer een reboot te zijn met alternatieve story line. Hoe het ook zij, het verhaal hangt met haken en ogen aaneen. Hoe Kramer zijn hele martelinstallatie naar Noorwegen verscheept gekregen heeft overnight is maar één van de vele vragen die onbeantwoord blijven. Zelfs zijn pop was er bij. Zat die in de handbagage of zo?

Enfin, deze hele film slaat nergens op, maar de kills zijn gaaf en het is weer eens wat anders in deze uitgemolken franchise.

Soms wat te 'meta' maar toch een zeer vermakelijk vervolg in de slasherreeks. Het Stabgelul mocht wel gaan stoppen na een tijdje.

Een beetje in de lijn van zijn voorgangers met spetterende slachtpartijen, meta-praatjes waarbij de vierde wand geregeld doorbroken wordt en een potsierlijke reveal op het einde.

Vreemde cinematografische keuze om de hele film lang het bezwete en gehavende gezicht van Bill Murray in close-up te filmen.

De humor is opvallend intelligent. Als je geen belezen basis hebt, ontgaan tal van grappen. Er zitten ook aardige details in de film die tot de karakterschets van het hoofdpersonage bijdragen. Zo is het huis van Frank het enige in de straat zonder kerstverlichting. De make-up in de film is zonder meer fantastisch. Wanneer die eerste geest langskomt, de voormalige mentor van Frank, zie je een betere zombie dan het allerbeste uit elf seizoenen van The Walking Dead. Redelijk beschamend aangezien die serie decennia later gemaakt werd.

Geen fantastische film, maar Bill Murray doet eindelijk eens een poging om echt te acteren en men is creatief aan de slag gegaan met het bronmateriaal.

Gitzwarte psychologische horror. Het krappe budget hebben ze niet altijd kunnen maskeren, maar er werd wel efficiënt gebruik gemaakt van de locaties. De hele film speelt zich af op dezelfde 100 vierkante meter. Het verhaal weet de aandacht gelukkig goed vast te houden en hoewel de personages zich aanvankelijk vreemd gedragen, dat hoort kennelijk zo in een artistieke budgetfilm, ga je toch vrij snel sympathiseren met de protagonist, die verstandig is en rationele keuzes maakt. De eerste helft is behoorlijk mysterieus. Bepaalde spanningen blijven aanvankelijk onuitgesproken, vragen onbeantwoord. Voor de kijker is dat best een vervelend gevoel, dus dit zal niet voor iedereen behapbaar zijn. Ten slotte wordt er in de film en in de beschrijving ervan gesproken over 'kinderen', maar 80% van de groep lijkt gewoon volwassen te zijn. Zelf vind ik The Seeding zeker geen slechte film, maar je moet misschien wel in de juiste stemming zijn.

Het begon nog aardig met rake commentaren over het verstikkende politiek correcte klimaat. Echter, de absolute baggermuziek, het bekakte tweede deel en het tienerdrama draaiden deze film de nek om.

Lieve deugd, wat een saaie hap. Filosofische gesprekken? Aan de toog van de Dulle Griet heb ik diepgaandere gedachten te berde horen brengen. Het is afwachten tot duidelijker wordt waar het heengaat, maar zelfs de ontknoping kon het zinkend schip niet boven water trekken. Om in slaap bij te vallen dit.

Sinners maakt de hype helaas niet waar.

We maken vrij snel kennis met twee broers die uit Chicago komen en bij aankomst hun vredige geboortestadje veranderen in een getto. Bedreigingen uitend en zwaaiend met dolken en boksbeugels laten ze meteen weten dat ze niet met zich laten sollen. Door wie? Dat is nog niet duidelijk. Fijnbesnaarde quotes à la "black ass nigga" vliegen ons om de oren. Dat weinig verheffende script kon ik maar matig appreciëren, maar ongetwijfeld zijn er liefhebbers van. Die zijn in dit huishouden dungezaaid en dus trok mijn vrouw zich na amper 20 minuten terug in de slaapkamer, ook al was het nog maar 21 uur. Zelfs mijn onafscheidelijke hond, Pjotr, zocht zijn mandje op, maar ik bleef moedig doorbijten, vastbesloten om te achterhalen of de film ooit het niveau van Vampire in Brooklyn zou overstijgen. Niet in het minst omdat Sinners hier zowaar als beste film van 2025 ingeschreven staat. De speelduur van dik twee uur indachtig was het vooruitzicht van meer van hetzelfde ongeveer even aanlokkelijk als een transatlantische vlucht in een vliegtuig van Ryanair. En toen moest de sociale kritiek nog komen.

Want niet de onsympathieke broers zijn het kwaad, wel de blanke vampieren die de feestvierende Afro-Amerikanen letterlijk en figuurlijk komen leegzuigen. De vampieren proberen in de Blues-club binnen te dringen onder het valse voorwendsel dat ze geloven in raciale gelijkheid, maar willen eigenlijk gewoon dood en verderf komen zaaien onder de zwarte bevolking. En er duiken wel meer polariserende boodschappen op in de film, zoals "I want your stories and I want your songs", alluderend op de 'diefstal' door blanken van zwarte muziekgenres.

Naar het einde toe komt er nog een hoopgevende From Dusk Till Dawn-vibe opsteken, maar die waait snel weer over. Op geen enkel moment haalt Sinners hetzelfde niveau. Wat meer humor had de film nochtans wel deugd gedaan. Nadat Smoke de vampieren terug naar de hel jaagt, rest hem nog af te rekenen met een groter kwaad: de KKK. Dat doet hij in ware Rambostijl. Kruipend op handen en voeten en smekend om genade, laten de laffe racisten hun ware gelaat zien. Daarop hoeven ze bij Smoke nochtans niet te rekenen, want daarvoor zit de pijn van het racisme bij hem te diep. Terwijl de blues uit de speakers schalt, schiet hij hele magazijnen leeg en vliegen de granaten in het rond. Een fijn staaltje actie, dat dan weer wel.

De regisseur van Black Panther levert met Sinners weinig verrassend een niet mis te verstane j'accuse af. Al de rest lijkt bijzaak te zijn. Dat deze film zo hoog scoort, is dan ook ronduit lachwekkend. Ik kan me moeilijk van de indruk ontdoen dat er andere sentimenten meespelen in het beoordelen van deze film dan louter artistieke merites, zoals ook in omgekeerde richting het geval was bij Snow White. Jammer, want ik had echt gehoopt dat mijn voorgevoel verkeerd zat.

Gisteren nog eens herbekeken en mijn score verhoogd. Heerlijk om Sint tekeer te zien gaan en ook leuk om zijn trouwe, authentieke knechten naast zijn zijde te zien. Geen gedoe met potsierlijke roetveegpieten, maar de enige echte Zwarte Piet. Qua sfeertje zit het ook helemaal snor. Echt een gezellige sintenhorror.

Dat het uiteindelijk een vrij klassieke slasher zou worden, had ik niet zien aankomen. De gore is zelfs vrij degelijk. De genante close-ups en andere eigenaardige montage-ideetjes hadden de brainstorm room echter nooit mogen verlaten. Rest nog het gegeven dat de hele film draait rond een kliek ergerlijke trienen die, getooid in regenboogvaandels, tegen elkaar op zeuren tot de kijker hoorndol in de zetel ligt.

Wat een heerlijk spektakel zeg! Deze film schippert tussen oorlog, western en bikkelharde actie. Ja, er zit een moddervette westernvibe in deze film met Aatami als zwijgzame drifter. De cinematografie is om vingers en duimen bij af te likken. Zo grauw, zo vuil, zo goor. De casting is geweldig. De nazi's zien eruit alsof ze hun laatste bad genomen hebben in het interbellum. Ze zijn duidelijk gebaseerd op de smokers (Waterworld) en de villains van Mad Max. Lapland ziet er even post-apocalyptosch en dystopisch uit als de prairie in Mad Max. Fantastische mashup dus van genres en dat allemaal in een WO2-setting. Geweldig! Had ik al gezegd dat de actie fenomenaal is? De gore begint vrijwel meteen en aan een rotvaart wordt het Duitse bataljon door de gehaktmolen gedraaid. Een perfecte film was het net niet, vanwege het ontbreken van oneliners. Die hadden het geheel écht afgemaakt. Ook het Engels met Duits accent was een domper op de feestvreugde.

Je reinste flauwekul natuurlijk, maar minder grappig dan je zou hopen met zo een verhaal. De personages schipperen tussen excentriek en irritant. De kills zijn soms oké, meestal net niet. Uiteindelijk is het wel origineel, maar daar is alles dan weer mee gezegd.

Ik kan het bijna niet geloven maar de grote reveal, het hoogtepunt van de film, staat hier dus gewoon als still bij de foto's! Wat een spoiler zeg, nog nooit meegemaakt zoiets.

Voor de rest een degelijke slasher, zij het een tikkeltje gedateerd. De kills zien er wel nog goed uit. Wie hoopt op een streepje vrouwelijk bloot, zoals niet ongebruikelijk in dit genre, komt echter bedrogen uit. Enkel de mannen gaan uit de kleren of zijn schaars gekleed met zelfs crop tops en hotpants. Wist niet dat dit ooit in de mode was. Acteurs zijn ook echt wel slecht. De werkelijke aard van de reveal had ik zonder de spoiler niet zien aankomen, maar de killer ken je wel zowat de eerste vijf minuten.

Leuk sfeertje, maar oogt gedateerd. Het leek soms meer een poppenkast. Gelukkig is er nog wat gore om de meubelen te redden.

Wat een vreselijke vergissing om deze film in de bioscoop te zien. Niet dat de film bioscooponwaardig is, maar de meeste bezoekers zijn gewoon filmonwaardig of zelfs -onterend. Na een traumatische filmervaring bij The Devil's Rejects in Kinépolis door het janhagel in de zaal heeft het tot vandaag geduurd, bijna twintig jaar later, voor ik nog eens een horrorfilm op het grote doek durfde te gaan zien. En jawel, het was weer prijs. Zelfs om elf uur 's avonds was elke stoel bezet, tieners die de hele film lang hun domme bek niet gehouden hebben. Zelfs niet fluisteren, maar gewoon luidkeels tetteren en lachen, het leek er wel Pukkelpop. Nooit in mijn leven zet ik nog een voet in een bioscoop. Een filmliefhebber heeft daar echt niks meer te zoeken.

Smile is overigens fantastisch, ook al speelde de horror zich grotendeels in de zaal af. Cinematografisch pareltje waar echt alles klopt: de muziek, de acteurs, de suspense, zelfs de jump scares. Wat een tempo ook. Er gebeurt de hele tijd wat. De gore was onverwachts heftig. Er zitten enkele waarlijk ijzingwekkende en memorabele scènes tussen. De film begint ook heel sterk. Absoluut een topper in het genre.

Smile 2 is behoorlijk goed, maar doet toch onder voor het origineel. Editing en sound zijn opnieuw in goede handen en dat is de hele speelduur lang te merken, maar het origineel ging meer uit van suspense en huiveren terwijl Smile 2 het van de talrijke jumpscares moet hebben. Dat en veel gore. Ook goed voor mij. We worden zelfs getrakteerd op een glas-in-voetscène zoals we die niet meer gezien hebben sinds Revenge met Vincent Colombe. Ik kon het ook wel smaken dat de slotscène buiten beeld viel en de focus daarentegen op het getraumatiseerde publiek kwam te staan.

De prelude van de film is ijzersterk en het bruggetje met de eerste film is naadloos gemaakt, maar al vrij snel wordt het ook erg voorspelbaar. Van zodra je weet dat Skye een drugsverleden mee torst, valt het verdere verloop perfect te voorspellen. De pop muzikale intermezzo's zijn ei zo na te veel van het goede en doen wat denken aan Trap. Tegen het einde aan is er gelukkig een omwenteling waar je schrap van gaat zitten, waarbij de protagoniste, die deksels goed acteert, de pedalen volledig verliest. Haar gespeelde relatie herinnert aan die van Amber Heard en Johnny Depp. Ondanks een kleine en korte inzakking halverwege, blijft Smile 2 erg onderhoudend met enkele memorabele hoogtepunten zoals de choreografie in het huis van Skye en de benefietavond.

South Park: Bigger, Longer & Uncut bekeek ik in de bioscoop als kleine snotter van 9 jaar. Ik begrijp nog steeds niet hoe ik destijds de zaal ben binnen geraakt. Maar sindsdien was ik grote fan van South Park. Het enthousiasme werd nog groter naarmate ik ouder werd en de grappen ook daadwerkelijk begon te begrijpen. Maar de laatste 6 jaar heb ik nauwelijks nog een aflevering opgezet. Misschien ben ik eruit gegroeid of raakte de inspiratie bij de geniale makers op? Allicht wat van beiden. Deze speciale aflevering bekeek ik met een beetje nostalgie, maar met weinig smaak. Er valt ook helemaal niet zoveel te lachen. Een wat naargeestige, triestige boel. Leuke verwijzingen wel naar Blade Runner.

Wat heb ik toch een bloedhekel aan lafbekken (in films). Ook in Nocturnal Animals stoorde ik mij mateloos aan dat karakter van Jake Gyllenhaal. Dat Deens koppel onderneemt nu eens op geen enkel moment iets tegen dat duivelskoppel. Ze laten zich zomaar naar de slachtbank leiden terwijl dat duo niet eens gewapend is. Ze laten hun dochter verminken en ontvoeren en zichzelf letterlijk stenigen. Echt ongemakkelijk werd ik ervan. Typisch Europees ook om zulke ontmande man naar voren te schuiven als protagonist. Verder wordt er wel behoorlijk wat spanning opgebouwd en is het op een bepaald ogenblik echt genadeloos. Goed geacteerd, vooral door de Hollanders. Originele touch aan een klassiek thema.

Puike film en minstens zo goed als het origineel. Ik zeg minstens omdat ik mij stoorde aan het originele einde en het dus zeker kon smaken dat men in deze remake voor een alternatief slot koos. Voor een Europees publiek past het natuurlijk wel: een slappe vader die de vernederingen en folteringen gedwee ondergaat en zich zijn vrouw en kinderen laat ontnemen zonder weerstand te bieden aan de demonen op zijn pad... Bij een Amerikaans publiek kan je hier niet mee afkomen. Dat lijkt mij ook de enige reden waarom er zo snel een remake van gemaakt werd. De personages zijn goed neergezet, er wordt degelijk geacteerd en ook qua spanning valt er niets te klagen. Gewoon een leuke film die je met gerust gemoed achterlaat.

Lieve deugd, wat een baggerfilm! Met een bloedloos plot, armetierig script en flauwe acteerprestaties was dit een rolprent om gauw weer te vergeten. Spiderman en zijn vriendjes leken wel de power rangers.

De speelduur speelt deze slasher inderdaad wat parten, maar verder is er wel heel wat te beleven. Er spelen zowaar twee ervaren clowns mee: Tim Curry (Pennywise in It) en David Howard Thornton (Art in Terrifier 2 en 3). Vooral bij die laatste is de gelijkenis tussen beide rollen treffend en komt zijn ervaring goed van pas. Qua bewegingen is het net Art. De boezem van Liana Pirraglia speelt dan weer een andere glansrol. Voor de rest vallen de acteerprestaties bijzonder tegen. Echt heel slecht. Ook het script was flauw en van erarmelijk B-niveau. Wat wel goed meevalt, is de gore. Het is duidelijk dat het team van Terrifier hier achter zit want de grafische gore en practical effects zijn buitengewoon goed.

We weten allemaal hoe erg het gesteld is met liberal Hollywood en de muziekbusiness: geen seks- of drugsfestijn laten ze aan zich voorbijgaan. Het is de wereld van Weinstein, Epstein, P Diddy en vele anderen: bij die moraalridders thuis lijkt het wel een Perzisch hoerenkot waar meisjes als kaneelkoekjes over de toonbank gaan. Hun hele businessmodel is gericht op de objectivering van het vrouwenlichaam. Er is nauwelijks nog verschil tussen een hedendaagse muziekclip en het betere pornowerk op internet. Het werd dan ook hoog tijd dat dit eens op de korrel genomen werd, moeten de makers van het flashy en met neon overgoten The Substance gedacht hebben. En we weten hoe kunstenaars de seksualisering van vrouwen het liefst aanklagen: door vrouwen poedelnaakt te laten kronkelen over de grond. En zo krijgen we de bloedhete Margaret Qualley letterlijk uit alle hoeken te zien. You go girl! Wat heb ik genoten.

Ook Demi Moore gaat (voor het eerst?) volledig uit de kleren. Blijkbaar was dat de voorwaarde om na al die jaren nog eens in de spotlights te mogen staan. De film krijgt daarmee nog een extra metalaagje dat ik best kon smaken. Moore geeft volgens mij ook de beste prestatie van haar leven, wat een talent toont ze gedurende de hele film. De muziek is technoish, de beelden blits, de editing lekker snel. Alle mannen werden geportretteerd als degoutante zwijnen, maar voor mij was dat geen probleem. Zolang de close-ups van billen en borsten elkaar bleven opvolgen, slikte ik elke feministische boodschap als zoete koek.

Naar het einde toe werd het een rasechte bodyhorror en creature feature tot een fenomenale apotheose toe. Topfilmpje.

Hilarische film. Ellen Page is blijkbaar drie jaar ouder dan mij, in deze film ziet ze er in elk geval twaalf jaar uit. Haar personages vind ik meestal vrij irritant en dat is hier niet anders, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door dat van Frank "Dwight" D'Arbo. Zeker te genieten, op een druilerige zondag.

I'm not a hero, I'm a vlogger.

Zeg dat wel ja. Hoe dit duo zich laat terroriseren door een meisje met een mes, een mens kan er met zijn hoofd niet bij. Wat de film wel goed doet, is de leeghoofdigheid etaleren van de influencerscene. Een paar brute scènes tillen de film naar een nipte voldoende, maar echt genieten is er toch niet bij.