Opinions

Een anthology horror kan ik nooit afslaan en ik blijf me erover verbazen dat ik ze nog altijd niet allemaal gezien heb. Deze van Freddie Francis was niet echt om over naar huis te schrijven. De verhaaltjes zijn weliswaar origineel, maar alles aan de film ruikt muf en gedateerd. Flauw ook, behalve het eerste segment.

Zeer originele take in dit genre. De séances zijn echt goed en bijzonder gefingeerd. Eng ook op een vrij aparte manier. De acteurs spelen met overtuiging en de muziek is spot on. De vaart gaat er soms wat uit, maar niet in die mate dat je als kijker afgeleid wordt. Het einde mocht er ook echt zijn. Goed bedacht en uitstekend gebracht!

Bij herziening een half punt afgetrokken. Ik was vergeten hoe vreselijk onsympathiek het hoofdpersonage eigenlijk is. Taxi Driver is een deprimerende film die zich afspeelt in een troosteloze stad met haveloze personages en een misselijkmakende sfeer. Vrolijk word je er niet van. Laverend tussen bordelen, peepshows en zijn taxi, vormt de creep Travis zich een mening over de wereld rondom hem. De scène met de presidentskandidaat op de achterbank behoort zonder twijfel tot de beste uit de film. Hoe hij heerlijk zijn gal spuugt over de teloorgang van zijn stad, is iets waarin menig Europees stadsbewoner zich ook vandaag nog zal herkennen. Ook de oorzaak van de criminaliteit wordt in deze film op politiek incorrecte wijze besproken. Pluim hiervoor.

Het vigilantegegeven beviel mij als vanouds, maar Travis Bickle is in de eerste plaats een getormenteerde door PTSD gehavende zot en geen held. Dat maakt het moeilijk om voor hem te supporteren. Hij is in feite een gevaar voor iedereen, ook onschuldige mensen. Maar het hoeft natuurlijk niet altijd eenvoudig te zijn en een kijker mag al eens uitgedaagd worden.

Nog steeds een topfilm, maar ik houd het liever wat luchtiger.

Hard uitgekeken naar deze sequel, maar een overkill (pun intended) aan zowel moorden als speelduur doen de film een beetje de das om. Fijn dat men opnieuw voor practical effects gekozen heeft en de mime clown blijft een heerlijk zieke killer. Dat bovennatuurlijke gedoe had voor mij echter niet gehoeven.

Deze film gisteren meegepikt op het filmfestival van Gent. Het regisseursduo zat in de zaal en nam na afloop de tijd om op vragen uit het publiek te antwoorden. Niet dat er nog veel vragen beantwoord moesten worden, want het tekstje vlak voor de credits verduidelijkte al één en ander. Voor de film begon, vertelde Severin Fiala ons dat deze folk horror op louter historische feiten berust, maar dat lijkt mij toch wat overdreven. Dat een vinger van een terdoodveroordeelde volgens lokale folklore geluk zou brengen, vind ik straf, maar kan ik gezien de pagaanse achtergrond van de Oostenrijkers nog geloven, al was Oostenrijk in de 18de eeuw al bijna 1000 jaar christelijk en waren de meeste germaanse gebruiken tegen dan wel al in de vergetelheid gekomen. De festiviteiten waarbij mensenbloed gedronken werd, lijken mij uitsluitend ontsproten uit de zieke breinen van de filmmakers, al was er het fenomeen van de beul-dokter die deze twee ogenschijnlijk tegenstrijdige jobs combineerde om een centje bij te verdienen. De chirurgijn die een soort van hamam uitbaat waar vrouwen en mannen naakt door elkaar zitten, was evenwel met zekerheid niet aan de orde in vroegmodern Europa, of eender waar elders, maar afijn. Het kijkt wel lekker weg allemaal. Wellicht bedoelde de regisseur met zijn historiche claim uitsluitend het fenomeen van suicide-by-proxy om ondanks moord in het hemelrijk te kunnen komen.

De film opent ijzersterk met fenomenaal gefilmde natuurpracht. Meteen wordt alles uit de kast gehaald: schokkend en prachtig tegelijk. Je zit als kijker direct wat rechter in je stoel. Daarna volgt een langgerekte kroniek van depressie en religie waarbij de kijker op een dwaalspoor wordt gezet. Je verwacht ergens dat middels die afgesneden vinger een vloek overgedragen werd, maar uiteindelijk blijken er geen bovennatuurlijke motieven mee te spelen. De hallucinaties komen van het rattenvergif, het gestoorde gedrag komt voort uit depressie. Geen vloek of zegen speelt een rol van betekenis.

Agnes, een Oostenrijkse kwezel, is de protagoniste. Zij trouwt met een homoseksueel (subtiel gehint op het huwelijksfeest en later explicieter in de poging tot seksscène) die vanwege de heteronormativiteit in de vroegmoderne Oostenrijkse bossen in de kast moet blijven. Dat is het begin van de mentale neergang die enkel maar erger wordt. Geloof en bijgeloof houden de dorpelingen en dan met name Agnes in de ban tot het uiteindelijk faliekant uit de klauwen loopt met een suicide-by-proxy. De christelijke moraal van destijds is hier kop van Jut. Her en der lees ik dat ook de patriarchale sociale verhoudingen op de korrel genomen worden, maar dat interpreteer ik toch anders: eigenlijk ligt het probleem volledig bij Agnes. Zowel haar vent als haar schoonmoeder hebben geen slechte bedoelingen en hebben zelfs behoorlijk wat geduld met de labiele vrouw die ze in huis gehaald hebben. Ook de dorpelingen zijn eerder behulpzaam dan veroordelend. De verwijten van de schoonmoeder, die eerst als een soort villain wordt neergezet, zijn stuk voor stuk terecht.

Des Teufels Bad is meer drama dan horror en doet qua sfeer soms denken aan The Witch, al hangt de dreiging hier minder in de lucht. Slowburners zijn normaliter niet aan mij besteed, maar de fotografie was om van te smullen. Ook het sound design was bij momenten fantastisch. Wanneer het haardvuur knettert op beeld, dan voel je in de zaal de warmte en ook als de camera in de huizen draait, kan je het stof en de viezigheid bijna ruiken. Het kleurgebruik, de score, de gehavende smoelwerken van de dorpelingen... Een kunstwerkje is dit wel. Dat hield mij vast tijdens de tragere momenten waardoor de film nooit saai werd. Hoewel er niet veel gebeurt, is de vertelling meesterlijk en daarom 3,5* waard.

De film klopt van geen enkele kant en het scenario hangt met haken en ogen aan elkaar, maar wel heerlijk hersenloos horrorvermaak. De gore mocht er zeker zijn en het desolate woestijngehucht vormde een uitstekend decor.

Zeer degelijke slasher van Eli Roth. Behalve Hostel heeft die vent nog geen verkeerde films gemaakt. De warenhuisscène in het begin was niets minder dan fenomenaal. Het middenstuk valt enigszins tegen, maar de film weet zich te herpakken. Goede, gemene kills en voldoende humor om het lichtvoetig genoeg te houden. De killer overtuigt en het Pilgrim Fathers-thema zorgt voor de juiste sfeer.

Als documentaire geslaagd, maar als langspeelfilm wel wat aan de saaie kant. De film lijkt even lang te duren als de tijd die de jongens doorbrachten in de grot. Ik vond de verhalen in de krant destijds precies spannender dan de film.

Mja, moeilijk gevalletje. De sfeer zat wel goed, maar de acteerprestaties zijn helaas erbarmelijk te noemen. De film is ook een echt clichéfestival en vervalt van de ene genreplatitude in de andere. Die kinderen waren regelrechte karikaturen. Het leek wel alsof de makers er zelf de draak mee staken toen de twee voor het eerst in beeld verschenen. Vrolijk werd ik ook niet van de speelduur, die veel te lang is voor dit soort films. De eerste helft komt nog weg met een 3*, maar in de tweede helft wordt het afstompend en derhalve eindigt de film op een 2.5*.

Ranzige, postmoderne klucht die bruist van de pseudosymboliek, maar eigenlijk nergens over gaat. Er zitten vermakelijke en verontrustende scènes tussen, maar voor het merendeel moest ik deze onzinnige film zuchtend en klagend zien door te ploeteren.

Chris Pratt staat weer eens garant voor een sterk patriottische Amerikaanse boodschap met christelijke moraal. De actie is echt super vet en de special effects zijn zonder meer van topniveau, het beste van de markt. Voorts zit er in het verhaal weinig diepgang en wie erover nadenkt vindt als vanzelf wel wat gaten. Desalniettemin een hele onderhoudende sci-fi actieprent.

Deze film lijkt een excuus van de regisseur om de talenten van zijn dochter in de verf te zetten en haar te lanceren als zangeres/actrice. Het concert als setting was op zich best origineel en vermakelijk geweest, was het niet dat 'Lady Raven' baggermuziek maakt en we daar héél veel van te zien en te horen krijgen. Acteren kan ze absoluut niet en wat dat betreft staat ze niet alleen op set. Het script is soms om bij te huilen, met als dieptepunt de interactie tussen Cooper en die moeder. Het scenario werd al prijsgegeven in de trailer. Had nog gehoopt dat die ons op een dwaalspoor zou zetten, maar algauw wordt duidelijk dat dat niet het geval is. Wat volgt is een manhunt in het concertgebouw en daarbuiten waarbij de seriemoordenaar allerlei fratsen uithaalt, de ene nog ongeloofwaardiger dan de andere, om uit de klauwen van justitie te blijven. Er zaten goeie momenten in, maar alles in ogenschouw geen goede film.

Erbarmelijke film die het uitsluitend van een paar fraaie beelden moet hebben die samen nog geen 10% van de speelduur vullen. De acteerprestaties zijn vrij belabberd, maar ook het scenario is zo onnozel dat je er enkel verweesd bij kan zitten kijken. Een stel malloten achtervolgt stormweer? Ze gooien chemicaliën in tornado's om de boel nog wat verder op te zwepen waarna ze voor hun leven moeten rennen? Hoe verzin je dit soort onzin? De grootste killer was echter dat de film voor het merendeel erg saai en oninteressant is. Twisters is, alles in beschouwing genomen, een behoorlijke blamage van een rampenfilm.