Opinions

In dit relaas volgen we het wedervaren van twee ontspoorde lichtekooien en de gevolgen daarvan voor zichzelf en hun gezin. Het begint wat saaiig, maar wordt algauw interessanter. Die Engelse titel voelt wat onnozel aan voor een Nederlandstalige film, maar we zullen maar niet te puriteins doen. Voor een film over seks vond ik het allemaal wel heel preuts, wat mij niet per se stoorde, maar wel opviel. Nasrdin Dchar komt volledig tot zijn recht in de rol van cuckold.

Normaal gezien ben ik niet zo een held in het voorspellen van verhaallijnen in films. Maar hier wist ik na welgeteld zes minuten dat die blonde het deed met de vent van haar beste vriendin én dat ze dit zou opbiechten aan laatstgenoemde wanneer de dood om de hoek kwam loeren. Een zeer voorspelbaar filmpje dus. Dat neemt niet weg dat er heus te genieten valt. Spannend was het zeker. De karakters waren wel hatelijk.

Niks speciaal eigenlijk. Een stuntfilm waarbij de kijker van stunt naar stunt gekatapulteerd wordt met tussendoor wat geleuter. Grootste minpunt is dat het verhaal volstrekt oninteressant is. Daarnaast is de muziek aan de flauwe kant en blijven de personages niet bij. Actie is gelukkig behoorlijk. Krappe 3*.

Ik houd wel van een slowburner, zo nu en dan, maar dit ging me toch mijn petje te boven. Tot vier keer toe in slaap gevallen en moeten herbeginnen. Mij uiteindelijk met een natte vod in het gezicht moeten slaan om de aandacht vast te kunnen houden. En voor wat uiteindelijk? De ontknoping was slapper dan de chilli op internaat. Leuk liedje bij de eindcredits, maar dat was het dan ook.

Voor een komedie viel er maar bitter weinig te lachen en voor een actiefilm was de actie veel te pover. Gibson, voor wie ik wel een zwak heb, speelt hier op weinig overtuigende wijze een depressieve Santa. Het enige gevecht dat mij bijgebleven is, is het gevecht dat ik zelf heb moeten voeren tegen de slaap.

Het verhaal speelt zich af in het barbaarse Spanje, waar de gruwel van de toreo tot op vandaag een sociaal aanvaard tijdverdrijf is. Ferdinand is een aimabele stier die leeft van de liefde en weelderige bloemenpracht kan appreciëren. Dat wordt hem niet in dank afgenomen in de harde stierenwereld, waar de stoere, doch onwetende stieren dromen van de ring. De animatie van de stieren en de Lipizzaners (heerlijke karakters trouwens) was mooi gemaakt, maar vond het wat tegenvallen dat men voor sommige andere dieren, zoals de egels, te veel de fantasiatour opging. Op een bepaald moment ging het alle remmen los met dieren die dansen en een wagen besturen. Toen werd het mij wat te kinderachtig, maar het feel good einde kon ik best hebben. Uiteindelijk wel een prachtige film voor jong en oud met een belangrijk thema.

Voor de talrijke Nederlanders die op de pagina van Undercover - Seizoen 2 de kalk van het plafond gejankt hebben omdat er te weinig Ferry in Undercover zat, zal dit vast wel genieten zijn. De film heeft zijn naam niet gestolen, het is al Ferry wat de klok slaat. Ferry op bezoek bij zijn zieke zus, Ferry aan het werk, Ferry op de bollen... Nu werd het mij wat te veel een one-man-show. Er zat wel voldoende actie in, maar voor het verhaal of de figuranten hoef je het niet te doen.

Lammers komt nog eens zijn truukje opvoeren als een oude, verrekte circusbeer en voor de rest mocht het allemaal geen cent kosten. De cast is piepjong en volstrekt onbekend. De schurk van dienst is een dolgedraaide karikatuur van keizer Caligula die op geen enkel moment overtuigt. Heel flauw allemaal.

Na jaren herbekeken en mijn stem toch moeten verhogen. Als pulp is dit wel heel geslaagd. Er zitten bovendien echt onsterfelijke scènes bij zoals die zonnebankscène op dat heerlijk funkdeuntje van de Ohio Players of daar in de meest masculiene fitness ooit. Ik heb echt goed gelachen en daar gaat het toch om bij dit soort films.

"When you fuck with death, things get messy."

Bloodlines is een uitstekend vervolg, misschien wel de sterkste film in de zesdelige reeks. Fantastisch hoe zelfs het personage William Bludworth (Tony Todd) eindelijk op geloofwaardige wijze gestalte krijgt. De kills zijn zonder meer fenomenaal. Super origineel en gory, een schot in de roos. De Dood blijkt net als vroeger de perfecte antagonist.

De enige flaw in de film is die chalet van oma Iris. Buiten is een verdedigingslinie opgetrokken alsof ze een charge van Poolse huzaren verwacht, maar dat slaat helemaal nergens op. Ze wil toch de Dood verslaan en die gedijt net bij scherpe voorwerpen, zoals de talrijke spiezen die her en der in de tuin opgesteld staan. Elk tuinornament in haar hof is een potentiële marteldood. Was oma niet beter af geweest met een tuin vol stootkussens? Dan leefde ze nu nog. Dat vergalt de pret echter niet. De supervette kills, de uitstekende opbouw en fijne speelduur maken van deze sequel een dolle rit.

Met The First Omen heeft Hollywood weer een manier gevonden om de male lead van een filmfranchise te vervrouwelijken. Damien is gecancelled, het gaat nu om zijn moeder, die dan toch geen jakhals blijkt te zijn, maar een non. Dat levert helaas minder interessante plaatjes op. Vooral de slepende aanloop vraagt veel van de kijker. Beetje te artistiek op misplaatste momenten, oninteressante personages, inspiratieloze horrormomentjes, soms zelfs copy paste uit het origineel. Het verloop is voorspelbaar en de plot te belachelijk voor woorden. Later komen er wel nog een handvol interessante scènes voorbij, maar de middelmaat overheerst. Zou het niemand aanraden.

Achterlijke influencers die afgeslacht worden, daar kan ik alleen maar vrolijk van worden. Het is echter bijna niet te bekijken, zo irritant zijn de personages neergezet. Zo ergerlijk dat het niet aangenaam meer is.

The forever purge. Het lijkt wel te gaan over het Chicago van burgemeester Lightfoot, al zijn in deze film de minderheden het slachtoffer. Matige actiefilm die behalve de maskers nog maar weinig met de reeks te maken heeft.

Ik dacht nu toch echt wel alle found footage horror gezien te hebben, maar vond toch nog deze op mijn pad. De eerste helft is, zoals wel vaker in dit subgenre, moeilijk om door te komen. De personages gedragen zich vrijwel allemaal storend tot irritant. De slachtpartij op het einde, had ik evenwel niet zien aankomen. Het 'rookmonster' was ook nog vrij fris en origineel te noemen. Al bij al niet slecht!

Deze adaptatie van Frankenstein is bijna een meesterwerk te noemen. Van de fantastische openingsscène ga je meteen recht in je stoel zitten, ook al wordt die gevolgd door een wat trager uur. Daarna volgt er terug wat actie en bloedvergieten en zijn de gothic dialogen minstens interessant te noemen, nooit saai of vervelend en blijft de rest van de film uitermate onderhoudend. De sfeervolle decors en kostuums zijn een vol punt extra waard.

Leuke en originele actiekomedie met een typische Ryan Reynolds in de hoofdrol. Mooie special effects, een stevige vaart en behoorlijk goede actiesequenties. De film moet het wel vooral van de actie hebben, want de komedie stelt niet veel voor.

Originele, onderhoudende en ja, frisse, thriller. Bij momenten had het iets weg van het schitterende en zwaar ondergewaardeerde Tusk. Het begint als een soort romcom, maar na ongeveer 30 minuten draait het helemaal anders uit. Genieten!

Alles in beschouwing genomen, is dit niet de beroerdste sequel uit de vrij kleurloze franchise. Aangetast door de tand des tijds en geteisterd door een lamentabel script, blijft de film desondanks overeind als semi-vermakelijk, zelfs vijftig jaar na datum, wat toch een prestatie is. De kills zijn niet echt interesant en de spanning is meestal ver te zoeken. Ook de personages zijn zo leeg en zo dom als ze maar kunnen komen. Als kijker wil je echter zien hoe Jason de losbandige jongelingen om zeep helpt en de body count is vrij hoog. De 80s vibe, die al aanvat bij de opening credits, maakt het geheel verteerbaar.

Vreselijk amateuristische janboel, dit achtste deel. De acteurs bakken er werkelijk niets van en het script is zo beroerd dat zelfs getalenteerde spelers met de billen bloot zouden gaan. De film weet geen moment te boeien. Jason komt nooit echt dreigend over, het lijkt allemaal zo goedkoop. De reeks was al niet meesterlijk, maar met deze sequel is het voorlopige dieptepunt bereikt.

Erg leuke film weer van Quentin Dupieux. Ik kan zijn gevoel voor humor echt appreciëren. Lekker absurdistisch gezwam, dit keer over een soort Power Rangers die met de kwalijke stoffen van tabak demonen of monsters te lijf gaan. Monsters zitten er ook in hun eigen team, de aanvoerder is nl. een kwijlende rat die in trek is bij de vrouwen. Onverwachts veel kortverhaaltjes ook waardoor de historie rond het team veeleer het raamwerk vormt van een anthologiefilm. Fijn licht vertier.

Fury Road en Road Warrior blijven de beste hoofdstukken in deze saga, maar Furiosa strandt op een verdienstelijke derde plaats. Aanvankelijk leek het een stap terug, back to basics, waarbij de voertuigen meer weg hadden van de getunede zeepkisten uit Mad Max dan van de indrukwekkende stalen cavalerie die we in het vorige deel zagen. Ook de cgi was zo lelijk dat ik moest denken aan Pixar en Disney, die kwalitatief met de jaren ook achteruitgingen in plaats van vooruit. Dat bleek gelukkig voorbarig want het tempo trekt op in de tweede helft van de film en zo ook de production value. Vond Dementus wel een flauw personage met die onnozele teddybeer en zijn hoogdravende praatjes. Hij klonk soms als Baudet op de meth. Zowel Anya Taylor-Joy als Chris Hemsworth konden me, wellicht mede door het belabberde script, niet overtuigen. Blijft over: genieten van de spectaculaire actie en achtervolgingen, voornamelijk in de tweede helft, die vanwege de speelduur lang genoeg duurt om de eerste helft te doen vergeten.