Opinions

Wat een gore film was me dit. Hier wordt een mens toch niet vrolijk van? Body horror van bedenkelijk allooi. Ik was een paar seconden afgeleid door mijn kat, richt me weer tot het scherm en zie een vent verkracht worden. Vervolgens ging het van kwaad naar erger en volgde de ene perversiteit de andere op. Toch zit er nog wat diepgang in de acteerprestaties en is de zwarte humor best te smaken.

De originele Candyman voelt ondertussen toch wat gedateerd aan en de sequel uit 1995 trok helemaal nergens op. Ik keek dus wel uit naar deze gloednieuwe sequel. Helaas werd Jordan Peele bij het project betrokken en dan weet je gewoon dat je aankijkt tegen een open buffet van raciale platitudes.

De kijker moet dekking zoeken voor een spervuur van antiblanke verwijten. Van het nog brave gentrificatie over discriminatie, tot het onvermijdelijke white supremacy. We weten het ondertussen wel: De KKK is de dominante politieke kracht in de VS anno 2021 en zwarten die zich op straat durven begeven, mogen blij zijn als ze de avond halen zonder gelyncht te worden door een meute hondsdolle racisten. Candyman heeft een quasi all black cast. De enige blanken die opdraven zijn goedlachse queers of van die hondsdolle racisten. Gelukkig is er Candyman nog, die zich in deze versie ontpopt heeft tot woke social justice warrior die met zijn haak de raciale rechtvaardigheid brengt waar Amerika kennelijk nood aan heeft.

Sommige shots zijn degelijk, maar voor het merendeel had dit niets meer te maken met het origineel. Na The Twilight Zone is dit dus de tweede klassieker die door Peele eigenhandig gewurgd wordt.

Piggy is een film vol ergernissen met een welhaast onuitstaanbare protagoniste die zich stamelend, stotterend, bevend en gillend door de straten manoeuvreert en de ene foute beslissing na de andere neemt. Met zo een houding kan het niet verbazen dat het hele dorp en zelfs haar eigen ouders zich tegen haar keren. Niet dat de dorpelingen aangenamer in de omgang zijn. Alle personages zijn bijzonder antipathiek. Als thriller, laat staan horror, helemaal niet geslaagd. Er vallen bijkans geen doden en het was toch veel leuker geweest als ze haar pestkoppen overhoop had geschoten of een relatie was begonnen met die killer en eindelijk haar geluk had gevonden. In plaats daarvan krijgen we een eerder flauw einde zonder genoegdoening.

Steengoede kerstfilm die duidelijk een eigen cachet verleent aan het thema.

Met een actieheld als Kurt Russell in de rol van Santa, kon het niet anders dan dat we een stoerdere versie van de welbekende kindervriend te zien zouden krijgen. Met grijze tinten in de baard en leder rond de lendenen stelt het personage niet teleur. Russell lijkt zich heerlijk te kunnen inleven in zijn rol en brengt ergens in de film zelfs een erg overtuigend concerto ten gehore. Ook de dynamiek tussen broer en zus kwam goed over, waarbij vooral Kate Pierce, die ik nog niet kende, zeer degelijk speelt.

Er zitten hilarische momenten in, zoals de conversatie met die twee politieagenten of de hoboscène in het café/restaurant. Aan actie is er evenmin gebrek, maar helaas was er ook wel een dieptepunt, met name de kennismaking met de elven, die te veel op die irritante minions lijken. Voor kinderen is dat misschien wel leuk en het blijft natuurlijk een familiefilm.

Na Scrooged de tweede kerstfilm van het jaar. Sowieso beviel dat verhaal omtrent de BB gun mij wel. Zelf had ik er als kind een heel arsenaal van en zo vaak de waarschuwing gehoord die ook in de film weerklinkt rond het uitschieten van een oog. Als ik geen bril droeg, was het zelfs gebeurd, net zoals bij kleine Ralphie. Godzijdank heb ik mijn twee kijkers nog en de waarschuwing ter zake is dus meer dan terecht.

Qua kerstsfeer zit je met A Christmas Story echt wel goed. Kerstmis in de heerlijke jaren tachtig wanneer de christmas hits nog fantastisch waren, het 's winters vroor dat het kraakte en gezinnen nog echt gezinnen waren en geen losse samenlevingsverbanden. Pure nostalgie. Het is tegelijk ook confronterend. Een modaal middenklasse gezin kon het toen rooien met slechts 1 inkomen. Onder de kerstboom lag het op 25 december bezaaid met tal van pakjes. Wat een verschil met nu waar men met dubbele inkomens niet veel verder komt dan een Secret Santa van tien euro... De boomers lieten hun nakomelingen berooid achter.

Het verhaal, dat er eigenlijk geen is, kent een begin noch einde, het is meer een reeks gebeurtenissen rond Ralph, zijn familie en vrienden. De acteerprestaties waren behoorlijk, maar er zaten te veel irritante personages in, niet in het minst kleine broer Randy. Dat men nu zelf niet aanvoelt dat het voortdurende gekrijs op de zenuwen gaat werken, begrijp ik niet. Ook wel koddige en vermakelijke personages zoals die bully's en Ralphie zelf.

Al bij al een zeer genietbare film met enkele memorabele scènes met als hoogtepunt het bezoek aan de mall santa en zijn jobstudent-elfen. Aanradertje rond deze periode.

Eindelijk krijgen we, decennia te laat, een écht realistische wraakfilm te zien. Citizen Vigilante toont een beeld van onze steden dat we maar al te goed kennen uit de dagelijkse realiteit. Hele wijken zijn overgeleverd aan gewelddadige bendes, de ene slachtpartij volgt de andere op, en groepsverkrachtingen, die bij ons tot voor kort amper voorkwamen in vredestijd, zijn schering en inslag geworden. En hoewel de daderprofielen bekend zijn bij het brede publiek was daar in films of series geen spoor van te bekennen. Hulde aan Uwe Boll om die schizofrene status quo te doorbreken en een tipje van de sluier op te lichten.

De film zelf had zeker nog beter gekund. Het geweld had gerust wat rauwer en overvloediger mogen zijn, en sommige scènes voegen weinig toe. De scène waarin de vigilante stoom aflaat bij prostituees voelt bijvoorbeeld overbodig en voegt niets toe aan het verhaal. Een gemiste kans dat de vigilante zich uitsluitend van vuurwapens bedient. Wat mij betreft mocht hij er ook met de botte bijl ingevlogen zijn. De filter was lelijk en de acteerprestaties waren niet altijd om over naar huis te schrijven. Maar wat wél werkt, werkt uitstekend: zijn ideologisch gedreven monologen zijn puur goud, en de manier waarop hij in dat appartement afrekent met het gajes is een staande ovatie waard. Het is geleden van Hobo with a shotgun (die trouwens veel beter is dan Citizen Vigilante) dat ik nog eens luidkeels kon supporteren voor een eigengereide actieheld op het scherm.

Er was een tijd dat progressieven dol waren op films die schokten, de elite uitdaagden en heilige huisjes omver kegelden. Hoe provocerender, hoe beter. Maar nu iemand die traditie écht voortzet in de meest taboedoorbrekende film die ooit werd gemaakt, blijft het ijzig stil in de mainstreampers. Die stilte zegt meer dan duizend woorden. Ze legt bloot hoe gecentraliseerde mechanismen van narratiefbeheersing in werking treden zodra het dominante verhaal ook maar een barstje vertoont. Dat is misschien wel de meest verontrustende boodschap van Citizen Vigilante.

Civil War is een journalistiek heldendicht waarbij we een groepje persmuskieten door Amerika volgen op weg naar de president. Hoewel men een beeld van chaos en oorlog ensceneert, blijkt de wetteloosheid niet van dien aard dat journalisten het werk verhinderd wordt. Ze lopen eigenlijk voortdurend regeringstroepen en milities voor de voeten, maar die lijken daar geen erg in te hebben. Bizar.

Kirsten Dunst ziet er misschien minder fris en fruitig uit, ze acteert wel sterker dan ooit en zet een zeer overtuigende geharde, taaie tante neer. Wel verfrissend om eens een echte vrouwelijke veertiger te zien in een film in plaats van een botox-bimbo. Klasse van de casting. Minder leuk dan de nihilistische Ellie was haar collega, Jesse. Niet dat Cailee Spaeny slecht acteert, maar haar personage is vreselijk irritant, onbezonnen en brengt de hele groep in gevaar. Eigenlijk hadden ze haar bij de eerste gelegenheid uit de auto moeten gooien. Dat nalaten, bekoopt Ellie uiteindelijk met haar leven. Een boodschap die kan tellen.

De verhaalontwikkeling is moeilijk te voorspellen. Ze rijden maar wat en komen van de ene situatie in de andere, sommige interessant en andere nogal onnozel. Wat te denken van die scène waar ze onder vuur genomen worden vanuit dat huis? Ze stuiten daar op een soort transmilitie met roze haar en nagellak en gaan dan weer voort. Echt nutteloos opvulsel. Het tempo zit meestal wel snor, maar echt genieten is het pas in Washington. Meesterlijke cinematografie naar de ontknoping toe. Voorts is ook de sound opvallend goed.

Over de oorzaken van het conflict komen we eigenlijk niks te weten. Velen hadden gehoopt dat het weer om rednecks en yankees zou gaan, maar ik denk niet dat dat een langspeelfilm kan opleveren. De ene partij heeft tenslotte wapens en de andere speciale voornaamwoorden.

De film begint met wat genreclichés en geen al te hoogstaande acteerprestaties. Antony Starr, die we kennen als de protagonist uit het weinig hoogstaande en met seks overgoten Banshee, moet het vooral van zijn onbetrouwbare uitstraling hebben. Al vrij snel voel je dat er iets niet pluis is en samen met zoontje Peter komen we er geleidelijk aan achter hoe de vork aan de steel zit. De opbouw richting de ontknoping is eigenlijk geweldig. De film moet het niet van gore hebben, maar van het mysterie dat rond het gezin hangt en van de spanning. We hebben de film deze nacht bekeken na twaalf uur te rijden uit vakantie en bleven de hele tijd bij de pinken. Dat zegt toch wat over de kwaliteit van deze griezelige thrilller.

De film vat aan met een killer score van Jefferson Starship, waardoor de sfeer meteen goed zit. Daarna volgt een leuke hikerscène waardoor ik mij al kon beginnen verkneukelen op een heerlijk gorefest. Helaas, vrijwel meteen daarna stort de film tijdelijk in elkaar en krijgen we een zeer lang en saai middenstuk te verwerken. Daarin valt de substantiële leegte op: een belabberd script en vreselijke acteerprestaties verpesten het voor iedereen. Vooral de jonge knaap Henry is vreselijk irritant met uitspraken die duidelijk door een volwassene geschreven zijn. Erg vervelend en flauw. Gelukkig herpakt de film zich daarna en blijkt Cocaine Bear toch nog heel wat in petto te hebben. Leuke cameo ook van Ray Liotta.

Dat deze B-film de bioscopen gehaald heeft, mag na Terrifier 2 misschien niet verbazen, het blijft wel opmerkelijk. Blij dat ik hem daar niet gezien heb alleszins.

Ook voor mij een totale flop. De originele vond ik erg grappig, maar dit was pijnlijk flauw en de muziek was zelfs vreselijk slecht. Heel zwart Hollywood passeert de revue, leuk om enkele typetjes nog eens te zien, maar een onbetamelijk vervolg voor zo een klassieker met grotendeels dezelfde cast én scenarioschrijvers.

Sterk gedateerde special effects en cliché personages, maar zeker geen rotzooi. Het tempo zit goed en enkele natuurrampen werden best onderhoudend in beeld gebracht. Leuk om Richard Jenkins eens in een niet-komische rol te zien. Vooral de schamele CGI speelt deze scifi-prent parten.

Net als bij Joker en Harley Quinn is Cruella een origineverhaal van een klassieke villain. En precies zoals in die andere films kiest Disney ervoor om het kwaad niet langer als iets absoluuts te presenteren, maar als iets verklaarbaars en dus begrijpelijks. Als iets sympathieks zelfs.

Dat past naadloos in een bredere maatschappelijke trend. In onze huidige samenleving wordt 'het kwaad' zelden nog als een autonome morele categorie erkend. Wanneer iemand gruwelijke daden pleegt, keuren we die wel af, maar de aandacht verschuift snel naar de voorgeschiedenis van de dader: kansarmoede, trauma, misbruik… Die factoren worden niet alleen als verklaring, maar ook als verzachtende omstandigheid gezien, wat de strafmaat significant kan beïnvloeden.

Vroeger lag dat anders. Er bestonden misdaden die zo monsterlijk waren dat de voorgeschiedenis er nauwelijks toe deed. Het kwaad moest uit de samenleving worden verwijderd, bij voorkeur met de nodige publieke rituelen. De openbare terechtstellingen tot in de 19de eeuw illustreren dat perfect: het ging niet om begrip, maar om afrekening en afschrikking.

Die absolute morele afkeuring heeft plaatsgemaakt voor begrip en empathie. En die verschuiving is ook duidelijk merkbaar in hedendaagse Disneyfilms. De originele Cruella de Vil was simpelweg kwaadaardig: een vrouw die niets liever deed dan dieren villen voor een bontjas. In de nieuwe film is daar helemaal niets van over. Wat we krijgen is een pedante, maar aimabele en creatieve jongedame, zelfs een dierenvriendin... Het personage is zo grondig omgevormd dat het, kapsel uitgezonderd, geen raakvlakken heeft met de iconische villain uit de klassieke 101 Dalmatians.

Uiteindelijk voelt Cruella daardoor meer als een typisch modern 'girlboss'-verhaal dan als een echte villain-origin en dat is precies waarom de film zo goed bij de huidige tijdgeest past en het mij niet beviel.