Opinions

Halve punten voor een half verhaal. Het lijkt wel alsof de makers niet verder geraakt zijn dan het idee zelf. Van een uitwerking is, eens voorbij de helft, geen sprake meer. Jammer, want het idee was best goed.

Een krappe 3* voor deze Indonesische horrorfilm. Het is lang niet de beste griezelfilm uit de Oost. Na een slepende introductie volgt de gruwel, maar die is soms zo onhandig en goedkoop ingeblikt dat het grotesk werd. Met een heks uit de carnavalswinkel en CGI-bloed, was het soms moeilijk om mee te leven met de karakters. Het liet me ijskoud wat er met hen gebeurde. Het mysterie kon ook wat beter uitgewerkt worden.

Volgens mij zat niemand te wachten op een apologetisch heldenepos over een Syriëstrijder, maar Adil El Arbi en Bilall Fallah deden het toch. Die insteek is meteen ook de grootste zwakte van de film. Op geen enkele manier kan ik mij inleven in de motieven van de (Brusselse) jongeren die naar Syrië trokken. Nochtans doen de makers wel hun best om empathie op te wekken. We zien hoe Kamal geconfronteerd wordt met het 'onrecht' in Syrië en hoe hij opgejaagd wordt door de politie, die zich in het etnisch profileren door niets anders laat leiden dan onversneden racisme. De jihadistische massamoordenaars zijn in de eerste plaats slachtoffer: van armoede, racisme, cultureel onbegrip en van duistere 'ronselaars'. De film was twintig minuten bezig en ik was het al zo beu als koude pap.

Eenmaal in Syrië wordt het gelukkig wat beter. De oorlogsscènes zijn zonder meer fantastisch in beeld gebracht. Je vergeet dat je op een set zit te kijken en waant je mee op het slagveld. De vuile sfeer in Raqqa kan je bijna proeven. De casting is zeer geslaagd. Het verhaal en het langzame verlies van zijn illusies worden goed opgebouwd. De dynamiek met Noor is overtuigend. De strijd van de moeder voor haar kinderen, is triest om te zien. Hoe de bevoegde instanties falen en de frustratie die dat teweegbrengt, daar kon ik mij wel in inleven. De makers verloren wel de pedalen door de moeder naar Syrië te laten gaan op zoek naar haar kroost. Dat is niet geloofwaardig.

Opnieuw gaan de regisseurs de hardere thema's niet uit de weg: het lot van Kamal gaat door merg en been en ook het wedervaren van Noor wekt walging en woede op. De keuze om bepaalde scènes in musicalformat te gieten, is een grove vergissing. Het slaat nergens op. Enkel in de choreografie met Noor haalden de makers hun slag thuis.

Uiteindelijk is de boodschap van Rebel helder en eerlijk: IS veroordelen, maar sympathie opwekken voor de individuele Syriëstrijder die 'naïef' was en zich liet 'meeslepen'. Dat Marokkanen die hier geboren zijn, zich identificeren met Arabieren in Syrië, zegt veel over het gefaalde integratieproject in Europa, maar dat potje wordt niet geopend in de film. Het lijkt eerder alsof Adil en Bilal de naïevelingen zijn. Alle Syriëstrijders beweerden dat ze naar daar gingen om brandweerman of verpleger te worden. Tja, wie waren de koppensnellers dan die we tekeer zagen gaan? "Ikke niks gedaan", dat riedeltje kennen we naderhand wel. Ook een zwarte imam aan het hoofd van een Marokkaanse moskee, dat is eigenlijk ondenkbaar. De raciale segregatie is groot in de islamitische gemeenschap.

Op zich is dit geen slechte film, het regisseursduo is duidelijk getalenteerd. De boodschap laat evenwel een wrange nasmaak na en de muzikale insteek doet de wenkbrauwen fronsen.

Met alles wat hieronder te lezen valt, kwam ik goed beslagen ten ijs en was het minder erg dan gedacht.

In de film wordt een egalitair dorpje ergens op een afgelegen planeet in de slavernij gedwongen door een soort intergalactisch Romeins rijk. De film doet veel moeite om de link te leggen met Romeinse namen, werkwijzen en gebruiken. De protagoniste slaagt erin om het achtergelaten contubernium uit te roeien. Later worden haar strijdkunsten verklaard doordat Kora opgeleid werd door 'Het Imperium', maar alle mannen die zij moeiteloos over de kling jaagt ook, dus het is zeker bevorderlijk voor het kijkgenot als je bij deze film gewoon elke kritische reflex even uitschakelt. Na Sucker Punch is dit Snyders tweede rolprent waarbij de girlpower van het scherm spat, maar ik wist waar ik aan begonnen was en zal er niet verder over uitweiden.

Kora ziet een leven als slaaf niet zitten en gaat op zoek naar bondgenoten en huurlingen waarmee het verhaal van de Seven Samurai dunnetjes wordt overgedaan, al werd er bij de samenstelling van deze groupuscule wel een genderevenwicht en voldoende etnische diversiteit nagestreefd. Daar heeft die nucleaire supermacht waartegen ze het moeten opnemen vast niet van terug.

Het gezelschap heeft veel weg van een 'Mexicaans leger' met alleen officieren en geen soldaten. Van enige strategie is desondanks geen sprake. Zelfs de fameuze generaal Titus wordt niet één keer betrapt op een tactisch of anderszins militair bruikbaar inzicht. Behalve wat gereutel halverwege en een poepspeech op het einde hoor je hem zelfs niet. Dat brengt ons meteen bij de grootste zwakte van de film. Heel wat personages zijn erg random. Zo is er de bennus, een griffioenachtig wezen dat even aanstalten lijkt te maken om een glansrol te gaan spelen, maar na een onnozele scène achtergelaten wordt bij een bende schavuiten die hem ongetwijfeld gaan mishandelen. We zien hem nooit meer terug. Daarnaast is er de goede soldaat die achterblijft bij het dorpje. Waarom in vredesnaam gaat verrader Gunnar mee op missie en niet die soldaat? Dat slaat helemaal nergens op. Dan hebben we Jimmy nog, de robot die letterlijk geprogrammeerd is om het imperium te gehoorzamen, maar plots blijk geeft van gevoelens en zich keert tegen zijn meesters, maar daarna ook geen rol meer speelt. Of die indiaan, Tarak, die de hele tijd in zijn blote bast rondloopt terwijl iedereen gekleed is op een strenge winter...Je houdt de onzin gewoon niet bij.

Zoals we van deze regisseur gewend zijn, is de film visueel verrukkelijk. Daarin zit dan weer de sterkte van Rebel Moon. Het universum en de talloze vreemde wezens zijn wel om van te smullen. Ik ben nochtans geen fan van fantasy, maar niettemin was het genieten. De actie was zeker oké en ik sluit zelfs niet uit dat ook de sequel door mij geconsumeerd zal worden.

Verrassend dat Netflix niet gekozen heeft voor de gemakkelijke weg van een eenzijdig racismeverhaal tussen redneck cops en een zwarte man. Misschien hebben ze eindelijk door dat daar geen markt voor is? Alleszins fijn dat het hier louter om corrupte flikken gaat. De ingetogen acteerstijl van Aaron Pierre, die om onduidelijke redenen groene kleurlenzen draagt, was verfrissend en meeslepend. Als kijker voel je de frustratie opbouwen. Het is niet moeilijk om voor hem te supporteren en zijn BJJ-skills mochten nog wat beter uit de verf gekomen zijn.

Spijtig dat de actiescènes met de handrem op zijn, want het barst nooit eens lekker los. Had toch wat meer gehoopt op een Rambo First Blood-scenario, maar er zitten zelfs saaie stukken in en behoorlijk wat herhaling. Dit verhaal verdiende wat meer tempo. Daarin liet de film mijns inziens kansen liggen. Verder blijft het een aangename kennismaking met Aaron Pierre die ik nog vaker hoop te zien.

Red One is zonder meer een zeer degelijke kerstfilm. Als ik hem zuiver in dat genre bekijk, is hij zelfs 4* waard eigenlijk, maar ook als actie- en fantasyfilm heel geslaagd.

De film opent met de lelijkste versie van 'Here Comes Santa Claus', waardoor ik even vreesde dat de slechte recensies bewaarheid zouden worden. Waarom kozen ze niet de classic van Gene Autry of de topversie van Elvis Presley? Ook geen idee waarom de rendieren van Santa consequent 'girls' genoemd worden terwijl ze een gigantisch gewei op hun hoofd dragen en allemaal mannelijke namen hebben. Maar voor de rest was dit een helse rit op de slee van Santa. Wat een spektakelfilm! Van in 't begin is het actie geblazen. De achtervolgingsscene in Santa Town was bijvoorbeeld heel spectaculair en ook die Frosty's en de confrontatie met de Krampus waren absoluut de moeite.

De special effects zijn door de band genomen erg goed. Af en toe zit er eens wat mindere CGI tussen, zoals die ijsbeervent, maar dat is eerder uitzonderlijk. The Rock schittert als een soort Santa's little helper en de kerstsfeer zit er echt dik in. Ze gingen de mist in met het eerste liedje, maar daarna werd het wel beter. De stad is ook helemaal ingekleed. Ten slotte is ook het verhaal zelf vrij origineel te noemen terwijl er toch nog aandacht is voor de klassieke kerstgedachte van familiewaarden. Al worden de sentimentele stukken bewust kort gehouden en zijn het eerder broodnodige rustmomenten, ingelast om de kijker op adem te laten komen tussen de actiescènes door.

Helaas een barslechte film met vreselijke acteurs, een absurd abominabel script en beroerde CGI. Twintig minuten voor het einde uitgezet omdat het echt niet om aan te zien was.

Erg leuke horrorkomedie waar de acteurs duidelijk plezier beleven en de effecten kunnen wedijveren met die van blockbusters. Het is geleden van Kick-Ass (2010) dat ik Cage nog zo heb weten schitteren op het scherm. Het tempo ligt hoog, er is veel gore en de humor is oprecht geslaagd. 7.5/10

Was me dit een vreemde kijkervaring. Het hoofdpersonage lijkt wel behekst te zijn en gedraagt zich uiterst vreemd. Haar gedrag wordt nog onverklaarbaarder naarmate de film vordert, waarbij de kijker deelgenoot wordt van de miserie. Een arthouse productie die de toeschouwer met verstomming slaat. Leuk!

Toch wel een pak slechter dan ik mij uit mijn eerste kijkervaring herinner. Wat een irritante bende! Dat geschreeuw van die pummels hield maar niet op.

Fantastische natuurdocumentaire over de pracht en praal van Roemenië. Sowieso heb ik wel een zwak voor Oost-Europa, met Slovenië als favoriet, maar blijkbaar wordt het tijd dat we ook Roemenië eens bezoeken. Echt mooie plaatjes van de fenomenale fauna en flora. Genieten voor de liefhebber. Ook een goeie keuze om Mark Strong als verteller in te schakelen. De gangsterbaas uit Kick-Ass heeft duidelijk meer in zijn mars.

Deze reboot is een beetje de politiek-correcte versie van The Running Man uit 1987 en delft op zowat alle vlakken het onderspit tegenover het origineel.

De kills zijn minder spectaculair, de killers zien er echt niet uit en oneliners ontbreken volledig. De dystopische 'Big Brother'-achtige wereld is wel lekker in de verf gezet en de cgi is er uiteraard op vooruitgegaan. Het is ook leuk dat Wright er zijn eigen ding mee heeft gedaan en op verschillende vlakken afwijkt van het origineel, zodat het toch de moeite blijft om deze te zien, ook als je zoals ik, het origineel 3 keer hebt gezien.