Opinions

Teleurstellend epos van Ridley Scott.

Sowieso is Joaquin Phoenix een absolute miscast. Napoleon was een prille twintiger toen Marie Antoinette in Parijs onthoofd werd. Phoenix staat daar als vijftigjarige in het publiek... Dat is een kemel van jewelste, nog los van het feit dat Napoleon daar helemaal geen toeschouwer was. Om Napoleon vervolgens in meerdere veldslagen vooraan te zien lopen, is pure fantasie. Het hoefde voor mij geen documentaire te worden, maar zulke zaken maken het moeilijk om mij in te leven in een historische film. Andere inaccuraatheden werden hier eerder al vermeld en laat ik derhalve buiten beschouwing. De keuze om de Fransen Engels te laten praten met een Frans accent is evenwel verfoeilijk en echt niet meer van deze tijd. Het maakte het ook lastig om de Fransen en hun rivalen uit elkaar te houden wanneer ze in gesprek waren.

Napoleon wordt hier neergezet als een infantiele ploert, een vervelend mannetje en een lompe bruut ten aanzien van zijn vrouw. Hij beweegt onhandig en lijkt de hele tijd beschonken. Wat dat laatste betreft zag ik soms The Joker in Napoleon. Akkoord dat de mensen wel wat ruwer waren dan nu, maar je vraagt je af hoe zo een idioot er ooit in geslaagd is om te regeren over 80 miljoen mensen, de helft van de toenmalige Europese bevolking... Voor een film die zo lang duurt, had men wel wat meer mogen inzoomen op zijn onvoorstelbaar talent als bestuurder. Over alle bestuurlijke en administratieve innovaties die hij uitrolde in de veroverde gebieden wordt niets gezegd. Over het decimaal stelsel, de uitbouw van het staatsonderwijs, de burgerlijke stand, de hervorming van de gerechtelijke structuren, rechtbanken en wetboeken die tot vandaag doorwerken geen woord. In plaats daarvan eindeloos gezeur ten huize Bonaparte. Wie is daar nu in geïnteresseerd?

De film springt dikwijls van de hak op de tak. De veldslagen worden behalve Waterloo nooit benoemd. We springen ook van Rusland naar Waterloo over Leipzig heen. Het Congres van Wenen was kennelijk geen scène waard. Er zitten wel enkele adembenemende cavalerie charges bij en de kennismaking met de gewiekste kozakken in Rusland was ook dik in orde.

Al bij al werden de verwachtingen niet waargemaakt en werd het soms zelfs langdradig, wat toch niet zou mogen in een verfilming van het leven van één van de grootste veldheren aller tijden.

Net wanneer ik eens zin had in some queer horror, bleek het queer bagger te zijn. Saaie meug, niet spannend en evenmin interessant. De horrorfan blijft compleet op zijn honger zitten.

Een heel krappe 2,5 voor de goede acteerprestaties en christelijk discours (waar Joolstein ons al voor gewaarschuwd had). De 99 minuten duurden toch wel erg lang omdat ruim 80% van de film bestaat uit lange gesprekken tussen de twee protagonisten. Af en toe verlaat één van hen de kamer en hoop je dat er een tweede, liefst wat actievoller hoofdstuk gaat beginnen. Neen hoor, na enkele minuten van retrospectie gaat die gewoon terug naar binnen en vervolgt de dialoog. Bij de derde hervatting van de conversatie kon ik een zucht niet onderdrukken.

Sommige beelden zijn mooi geschoten al vroeg ik mij af of er zo nu en dan geen greenscreen gebruikt werd, met name op die gevangeniskoer. De scène met de elektrische stoel was behoorlijk heftig. Wat was dat toch een gruwelijk executiemiddel, al zou ik er geen traan om laten indien het opnieuw werd ingevoerd. Enfin, een ietwat saaie thriller, zij het mooi in beeld gebracht en goed geacteerd.

Mooie natuurfilm over lief en leed in de Noord-Canadese toendra. Als je het bekijkt als een natuurdocumentaire met maatschappelijk commentaar, is het zeker goed te pruimen en kan je genieten van de natuurpracht. Maar wie daar niet voor is, zal dit weinig onderhoudend vinden. De achtergrondmuziek is, zeker in de eerste helft, ronduit slecht te noemen en de personages zijn weinig inspirerend.

Eerste keer gezien in 2015 en was er toen niet kapot van. Nu zes jaar later opnieuw gezien en is mij veel beter meegevallen. Wat een mood kan doen voor de beleving van een film. De verzamelde cast is fantastisch. Het lijkt wel alsof elke acteur uit het stonercomedy genre de revue passeert. Illana Glazer uit Broad City als geile grinch, geniaal gewoon. Enkel Danny McBride en Craig Robinson ontbraken nog om het feest compleet te maken. Seth Rogen speelt dat gedrogeerde rolletje keigoed, heel realistisch eigenlijk. Niet zo sterk als Pineapple Express of Superbad, maar komt in de buurt.

Zeer genietbare psychologische thriller. Lekker eng bij momenten en de hele speelduur lang onderhoudend. Goed geacteerd ook door deze, voor mij, onbekende cast.

Origineel kan je deze film niet noemen. De makers speelden schaamteloos leentjebuur bij Scott Pilgrim vs. the World, Scouts Guide to the Zombie Apocalypse, Zombieland en Mad Max . Alleen is deze film toch een pak minder goed dan alle voornoemde titels. Al snel gaat het de romantische tour op, wat ik niet zo apprecieer in het horrorgenre. De casting vond ik ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. De meiden zagen er goed uit, maar dat lulletje rozenwater van een Victor als eindbaas, kom nou.

In het verleden ondernam ik al drie pogingen, maar pas de vierde keer lukte het mij om de film helemaal uit te zitten. Neen, dit was niet goed. Er zitten enkele aardige shots in, maar voor het merendeel oogt deze film hopeloos gedateerd. Grootste struikelblok is echter de spanning, die nagenoeg compleet ontbreekt. Polanski is naar mijn mening de meest overroepen regisseur van de twintigste eeuw. Hiermede stond hij opnieuw garant voor een saaie en levenloze film.

Leuk om Lawrence nog eens full-frontal naakt te zien gaan, maar heb de film toch vooral opgezet om eens goed te lachen en daar viel het wat tegen. Echt hilarisch is No Hard Feelings nooit en het uitgangspunt is ook onkies. Wat voor ouders zijn dat eigenlijk? Een vrij gemiddelde komedie met een zedeloos verhaal.

Sfeervol werk waarin merkwaadig genoeg niets gezegd wordt. De film houdt echter een stevige tred aan waardoor het toch niet gaat vervelen. De CGI valt op zich wel mee, maar de aliens lijken wat te veel op Paul om eng te zijn. Enkele keren is het griezelen geblazen en spannend is het bij momenten zeker. In de tweede helft wordt het wat te vaag naar mijn mening, maar de speelduur is gelukkig niet zo lang, waardoor het allemaal behapbaar blijft.

De slechtste James Bond-film met Daniel Craig wat mij betreft. Het voelde heel generiek aan. Enkele fenomenale achtervolgingen niet te na gesproken, vond ik dit toch tamelijk saai (zeker de eerste helft) en niet onderhoudend genoeg. Het scenario was helemaal niet om over naar huis te spreken en dat het personage Bond elke sequel meer 'nieuwe man' wordt, bevalt me ook al niet.

Prachtig bijbels epos met een uitmuntende cast. Het script liet niet veel anders dan ingetogen acteerwerk toe, maar de sterrencast maakt er het beste van. De Ark van Noa is één van mijn lievelingsverhalen uit de Bijbel omdat het wijst op het belang van dieren in de abrahamitische religies. De film neemt soms een loopje met het bronmateriaal, maar het bliijft toch een zeer indrukwekkende verfilming van een fenomenaal verhaal. De film snijdt zoveel thema's aan en bulkt van de boodschappen: de onschuld van dieren, de verdorvenheid van de mens, overbevolking, de deugd van noeste arbeid, ouderlijk gezag, verlangen en lust. Met wat fantasie ontwaar ik zelfs het asielzoekersthema met de snode koning Tubal Cain die zich aan boord weet te hijsen om vervolgens dood en verderf te zaaien op de Ark. De prachtige shots van de IJslandse natuur vormen de ideale omkadering voor dit epos. Voor wie niet zoveel op heeft met het genesisverhaal is er voldoende actie om de lange speelduur door te komen.

Leuke actiefilm inderdaad met enkele rauwe en brute scènes zoals ik ze graag zie. Met Hardcore Henry bewees deze regisseur al heel wat in zijn mars te hebben. Eerst moet de kijker wel een lange aanloop zien te verteren en ook tussenin liep het soms wat stroef. Het script en scenario rammelden aan alle kanten, wat dat betreft vond ik Shoot 'em Up bv. veel beter. De scène op de bus is wel memorabel. Zeer genietbaar.

Jordan Peele is een uitstekende regisseur... van trailers. Maar opnieuw slaat hij met de langspeelversie de plank mis. Met Nope geraakt hij zelfs niet verder dan een reeks bizarre, onsamenhangende gebeurtenissen in te blikken. De scène met die aap was wel zeer goed en ook de scènes met de paarden mochten er zijn. Maar verder niks om de aandacht vast te houden.

Cinematografisch meesterwerkje, met een echt beest in de hoofdrol. Blij dat de Noormannen hier worden afgebeeld als de gewelddadige barbaren die ze waren en niet als vredelievende, misbegrepen handelaars zoals tegenwoordig op school aangeleerd wordt.

Een heerlijk gotisch pareltje, dat bovendien vrij trouw blijft aan het bronmateriaal, ook qua design van Nosferatu. Slow burners zijn niet aan mij besteed, maar hier hangt toch voldoende vlees aan, i.t.t. het oervervelende Lighthouse van dezelfde regisseur. Sound en visuals zijn om van te smullen en hoewel het nergens eng wordt, hangt er bij momenten wel wat spanning in de lucht. Dit soort films kijk je dan ook niet om te griezelen, maar om je te vergapen, zoals je een kunstwerk consumeert in het museum. Willem Dafou is overigens weer helemaal in zijn element. Wanneer hij in beeld komt, steelt hij ongegeneerd de scène.

Het einde kon me daarentegen minder bekoren. Willen ze nu zeggen dat Nosferatu zo verlekkerd was op Ellen dat hij even helemaal vergat dat hij voor het donker thuis moest zijn? Dat beest weet toch al 5 eeuwen dat hij elke dag opnieuw op een bepaald uur in zijn nest moet liggen? Wat is dat nu voor onzin?

Aan huilende baby's heb ik een broertje dood en vanaf halverwege de film vormt dat zowat het constante achtergrondgeluid. Vond het ook allemaal zo overdreven. Welke douane is dat die vluchtelingen aan flarden schiet? Zoiets bestaat echt uitsluitend in de zieke fantasie van Netflix. Bepaalde scènes waren opwindend in beeld gebracht, zoals dat containerschip in de storm, maar de eentonigheid domineert toch wel.

Cinematografisch zit het lekker strak in elkaar, maar wat een clichéfestival. Op geen enkel moment wordt het echt eng. Een geschminkte spookhuisnon alsof het Halloween is in Bellewaerde Park doet bij mij geen huivering over de ruggegraat lopen. Volledig teren op jumpscares is passé. The Nun is horror uit de 20ste eeuw. Met recent nog Talk to Me tonen filmmakers aan dat ze rond het geestenthema ook hedendaagse horror kunnen maken: fris, origineel, doordacht, huiveringwekkend. Dan kan ik met zoiets als dit echt geen genoegen meer nemen. De film is ook erg donker geschoten zodat de non vooral niet te veel in het oog loopt want dat zou gewoon op de lachspieren werken.