Opinions

Enigszins frustrerende docu waarin de niet aflatende hebzucht van de mens weer eens in al haar glorie wordt getoond. Ik kan me de foto met de enorme dode zilverrug die wordt weggedragen nog goed herinneren, deprimerende beelden.

Als film is Virunga niet heel bijzonder, ook ik stoorde me wel aan de montage en spannende muziek- in een docu zie ik het liefst droge registratie om zelf een oordeel te vormen, al weet ik deep down ook wel dat vrijwel elke docu sturend is om het verhaal van de maker te vertellen. Maar tegenover docu's die natuurvernietiging aan het licht brengen ben ik al wat meer vergevingsgezind omdat de boodschap bij het grote publiek wellicht beter aankomt in een aansprekende vorm. De apen zijn aandoenlijk, en al heb ik er wat moeite mee dat dieren in dit soort docu's als een soort knuffelbeesten worden getoond, ook hier geldt dat het doel de middelen heiligt.

Ik weet niet of SOCO nu onder druk van de publieke opinie bakzeil heeft gehaald of door exploitatieproblemen, maar er is in elk geval een resultaat. Of de berggorilla's nog een toekomst hebben blijft helaas twijfelachtig.

Geslaagde roadmovie vol nostalgie en mijmeringen, waarbij ik de interactie tussendoor ook best kon waarderen ("Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk ontmoet?" "Via een datingsite"). Het project vond ik leuk om te volgen maar ik had gehoopt op iets meer herinneringen van Varda zoals wanneer ze verhaalt over een verblijf met Demy, Godard en Anna Karina.

Mooie locaties zoals het mijnwerkersstadje of dat piepkleine begraafplaatsje- enige dissonant was Le Havre, dat vind ik ook het minst interessante portret. Beetje jammer, maar niet verrassend, dat de ontmoeting met Godard op niets uitdraaide. Ben benieuwd of Godard Varda nog heeft gezien voor haar overlijden.

Opmerkelijk hoge score hier op MM. Maar het is dan ook wel een leuke film over de onderbetaalde journalist Silvio die, ondanks een moeilijk leven, trouw blijft aan zijn principes. De belevenissen van Silvio worden gekoppeld aan grote gebeurtenissen in het Italië van net na de oorlog, zoals de Amerikaanse bezetting, een moordaanslag op een communistische politicus en het referendum over afschaffing van het koningshuis. Dat laatste resulteert in een van de grappigste scenes als Silvio en Elena hongerig aan tafel bij welgestelde koningsgezinden belanden.

Maar ook in andere scenes toont Risi de gemoedstoestand in het na-oorlogse Italië, de verschillen tussen noord en zuid, de wederopbouw en het zwichten voor het kapitalisme. Sordi is prima op dreef als anti-held, van Massari ben ik eerlijk gezegd nooit zo'n fan. Cameos van enkele Italiaanse sterren van destijds, zoals Vittorio Gassman (die in de volgende film van Risi de hoofdrol zou spelen, het in mij ogen toch wel duidelijk betere Il Sorpasso) en Silvana Mangano, die zichzelf spelen. Poster is overigens behoorlijk misleidend.

Behoorlijk intrigerend filmje over een wat lugubere manier van rouwverwerking. Mooi hoe de twee werelden worden verbeeld: de kale, bruin-grijze scenes aan de snijtafel afgewisseld met kleurrijke scenes in een paradijselijk oord met zijn dode vriendin- die scenes zijn misschien niet erg origineel weergegeven (strand, zee, zon, bos) maar ja, het moet natuurlijk wel paradijselijk blijven- ze waren in ieder geval erg fijn om naar te kijken.

Heb de film niet bepaald onder ideale omstandigheden kunnen zien, dus herziening zal er wel een keer van komen.

Niet zo best deze film, een groot schrijver maakt nog geen goede scenarist zo blijkt. Het verhaal springt van de hak op de tak, waarbij op een gegeven moment onduidelijk is wie nou tegen wie vecht en in welk jaar we zitten- de film moet een tijdspanne van 9 jaar uitbeelden maar het voelt eerder aan als een jaar of 2. Ook wat storende foutjes (de duidelijk zichtbare ademhaling van de dode Anthony Quinn en de aan flarden geschoten Brando).

Verbazingwekkend dat de kleine bijrol van Quinn Oscarwaardig was. Ook Jean Peters vond ik niet memorabel. Brando was wel prima maar kan dit ook niet redden. Misschien moet een Mexicaanse regisseur (Iñárritu?) de Mexicaanse revolutie nog maar eens verfilmen.

Ik hou toch meer van de oude Fellini. Al heeft la Voce della Luna ook wel mooie en grappige momenten, even vaak loopt het uit op absurde -maar lang niet altijd even interessante- dialogen. De film zit boordevol ideeën en referenties, maar het loopt vaak niet lekker: dan gaat iets te lang door, een andere keer wordt een geslaagde scène juist te snel afgekapt. Half-geslaagde ode aan de dromers kortom, met ingetogen spel van Benigni (gelukkig).

Aardige horror vermengt sterke, creepy gedeeltes met wat goedkope schrikeffecten en gedeeltes die totaal niet spannend waren, zoals de flashbacks naar de tijd waarin de heks werd gemarteld en vermoord. Die stukjes, hoewel kort, haalden een hoop spanning weg, maar eigenlijk was die al grotendeels afgenomen zodra de achtergrond bekend werd van het huis. De drang om dingen te verklaren pakt wel vaker slecht uit in horror en zo ook hier. Verder is het natuurlijk een optelsom van talloze horrorfilms, maar Voces gaat dan ook niet voor de originaliteitsprijs. Vermakelijk genoeg voor een avondje griezelen op de bank maar waarschijnlijk binnen een week vergeten.

Mooie film. Misschien niet heel origineel om de levenscyclus te koppelen aan de seizoenen, maar het werkt wonderwel. Misschien omdat Piavoli het zo klein houdt, en geduld heeft. Af en toe stuurt Piavoli wel een beetje richting een narratief, bv als de jongeren flirten en dansen en hun ouders weemoedig toekijken. Het is ook gefilmd als een natuurdocumentaire: je hóórt bijna de stem van Richard Attenborough: The young females gather in the centre, while the young males try to attract their attention by circling round them on their Vespa's.

Begint heel aardig met de verklaring van de titel, waarna twee Pasolini-achtige klaplopers worden gevolgd die hun pelgrimstocht naar Santiago de Compostela het liefst per auto volbrengen. Onderweg komen ze allerlei, vaak anachronistische, figuren tegen, die soms de verhaallijn overnemen, en voortdurend zijn er religieuze discussies. Dat werkt soms ontregelend, en het is ook best grappig om cateringmedewerkers volslagen serieus religieuze vraagstukken te zien becommentariëren. Alleen na een tijdje had ik wel gezien, al kwamen er tussendoor nog steeds wel momenten die best werkten, zoals de herder die de twee pelgrims in het Latijn uitnodigt een sektarische orgie te aanschouwen- maar omdat ze er niks van verstaan gaan ze maar pitten.

Nu staat Buñuel sowieso bekend om zijn antiklerikale opvattingen, maar meestal neemt hij ook de burgerlijkheid op de hak. Daar is hier toch weinig sprake van, het is echt met gestrekt been op de katholieke enkels. Omdat die inmiddels, in grote delen van de westerse wereld althans, nauwelijks nog autoriteit heeft door alle schandalen en de ontkerkelijking doet dat de relevantie van de film geen goed.

Op het laatst verschijnt een tekst dat alle citaten uit de film uit de Bijbel dan wel theologische werken komen, om de absurditeit nog maar eens te benadrukken.

Pfoe...Vortex is een film die je dingen vertelt die je eigenlijk wel weet, maar waar je liever niet aan denkt. In bijna tweeënhalf uur wordt de horror van het oud zijn met gebreken meedogenloos aan de kijkers opgedrongen. Een stijl die een beetje op een gimmick lijkt, maar die heel goed werkt, zowel symbolisch -een liefdevol echtpaar drijft uit elkaar- als filmisch, het heeft echt meerwaarde de chaos te voelen.

Fantastisch acteerwerk van Argento, die me wel echt verrast, en Lebrun als de dementerende echtgenote. Overigens wordt de naam van haar ziekte geen moment genoemd, alsof iedereen bang is de naam uit te spreken. Confronterende, unieke film die bij momenten moeilijk te kijken was -de minutenlange hartaanval was met name vrij afschuwelijk- maar ik ben wel blij dat ik hem zag. Films zijn vaak een vorm van escapisme, hier is het andersom. De kale werkelijkheid, waarin een leven op nare wijze tot een einde komt, het huis dat een druk en cinefiel leven verraadt wordt leeggehaald en dan is het FIN.

Film over idealisme vs pragmatisme (in zijn extreme vorm verraad vs opofferingsgezindheid) is bij vlagen indrukwekkend maar minder pakkend dan het vaak aangehaalde Come and See. Dat komt omdat de hoofdfiguren meer wandelende Ideeen zijn dan personen van vlees en bloed. Zij vertegenwoordigen allebei een kant van het spectrum en er is dus geen enkele ruimte voor twijfel, nuance, laat staan dat je echt meeleeft.

Ik had vooraf m'n bedenkingen bij dit Franse uitstapje van Hou, maar hij levert toch wel weer een fijne film af. Binoche is geweldig in de hoofdrol, als licht-chaotische parisienne, en daartegenover staat de bedachtzame Song, die als au pair deel uit komt maken van haar gezin. Dat contrast geeft de film een fijn ritme. Tussendoor vliegt de rode ballon uit de titel, maar ik moet toegeven dat die stukjes me niet zo boeiden, ook al vond ik de korte film die als voorbeeld diende best leuk.

Vond deze film vooral te genieten dankzij Binoche, die zo naturel speelt, maar ik ben sowieso wel fan van haar. Ze komt enorm sympathiek over en is nog steeds charmant. Geen echte hoogvlieger misschien (pun intended), maar plezierig om te volgen, deze Franse slice of life.

Monumentale verfilming van de klassieke roman doet niet alles goed, maar wel veel. Afwisseling tussen de balzaal en de slagvelden werkte prima, en de lijst met belangrijke personages is teruggebracht tot een overzichtelijk aantal. Eigenlijk zijn er maar drie protagonisten: Pierre, Andrei en Natasha, die ook de nodige scenes delen, dus een namenlijst zoals bij het boek had ik niet nodig. De uitgebreide scenes van de slagvelden maken veel indruk en daar staat de productie dan ook vooral om bekend. In dat opzicht is het derde deel wel het meest indrukwekkend. Maar ook van deel 1 en 2 heb ik genoten, saai vond ik het geen moment. Deel 4 is dan qua toon wat anders, en hier lijkt Bondarchuk ook iets meer in de Sovjet-propaganda modus te zitten, maar ook in dit deel valt genoeg te beleven.

Toch wel licht opvallend dat van de grote Russische romans (in de categorie Oorlog en Vrede, Misdaad en Straf, Anna Karenina, Oblomov, Dode Zielen, De Idioot) zo weinig bekende geslaagde verfilmingen zijn, alleen Hakuchi (Film, 1951) en deze Oorlog en Vrede voor zover ik weet. Andere verfilmingen zijn ofwel obscuur ofwel bestempeld als mislukt.

Bijzondere film die na blijft spoken. Het begint al met de opening: dreigender klonken de eerste tonen van een muziekstuk zelden. De film doet zowel aan Dreyers meesterwerk Jeanne d'Arc als aan Ordet denken - religie en de dood zijn ook hier belangrijke thema's - maar uiteindelijk is Vredens Dag harder en meedogenlozer.

Anne is een interessant personage, perfect gespeeld door Lisbeth Movin. Zij is bepaald geen engel, maar een vrouw die zich bewust is van haar macht (haar jeugdige schoonheid) maar ook een zekere mate van voldoening toont als ze hoort over haar moeders gave, een gave die ze geërfd heeft (?). Het maakt de scenes tussen haar en haar geplaagde echtgenoot dubbelzinnig, en waar je als kijker eerst makkelijk de kant kiest van het meisje is dat later in de film steeds minder vanzelfsprekend. En dat einde...

Los van de morele dilemma's is er visueel genoeg te beleven: kraakheldere zwart-wit fotografie, shots als stillevens, spaarzaam gebruikte maar daardoor des te opvallender dynamische camerabewegingen. En dat steeds terugkerende muzikale motief dat het onheil aankondigt. Een film die ik ondanks het zware thema graag snel wil herzien.

Sfeervol is ook het eerste woord wat in me opkomt. Maar ook gestileerd. Ik keek wel even op toen ik "Finchie" uit The Office zag, maar hij doet het meer dan behoorlijk. Ook Dickie, bekend uit GoT is goed, maar vooral Anya Taylor-Joy maakt indruk als de oudste dochter. Qua sfeer deed het me wel wat denken aan gothic horror films als We are what we are, al is die wel een stuk minder.

The VVitch is eerder ongemakkelijk dan eng of spannend, er hing voortdurend iets in de lucht, en het was geen heks op een bezemsteel- de familie had misschien niet ens een echte heks nodig gehad om elkaar een kopje kleiner te maken, fanatiek-religieus en bijgelovig als ze waren. Ik vondhet wel een prima einde, alleen Black Phillip die gaat praten en van gedaante verwisselt vond ik wat afbreuk doen aan de sfeer.