Opinions

Fijne film over de rare positie van Italië na een staakt-het-vuren met de Geallieerden. Zoals me wel vaker in Italiaanse films over WOII is opgevallen zijn er nauwelijks nog "helden" of vurige patriotten, en wil iedereen vooral stoppen met de zinloze oorlog (op wat hardcore zwarthemden na). Daar waar Tutti a Casa wat moeizaam op gang komt wordt het allengs beter, en met name de tweede helft zit vol schitterende scenes. Dan denk ik aan scenes als de meelroof, "Er is geen Modena in Italië", het polenta eten gevolgd door het tijdloze vrouwenpraatje met de Amerikaan en natuurlijk het einde, een sterk, grimmig einde dat inderdaad zoals pippo al enigszins cryptisch aangeeft doet denken aan Le Quattro Giornate di Napoli. Die laatste film is overigens nog wel iets beter maar het scheelt niet veel.

Sterke rol van Sordi die als tragikomisch figuur vaak de juiste snaar raakt, geldt ook voor Balsam (typisch zo'n acteur wiens kop bekender is dan zijn naam) en Serge Reggiani. Ook een leuk rolletje van Didi Perego als hitsige kenau.

Na de weinig subtiele opening met de rouwende zusjes die hardhandig van elkaar worden gescheiden op de begrafenis van hun vader vreesde ik het ergste, en ook de dramatische muziek kon me niet erg bekoren. Maar naarmate de film vordert werd De Tweeling beter- het acteerwerk was prima, beelden oogden verzorgd en hoewel de structuur wat warrig was (op een gegeven moment vertelt de bejaarde Anna haar kant van het verhaal aan de bejaarde Lotte, maar ook voor dat moment kregen we al geregeld haar scenes uit Anna's leven te zien- haar "bekentenis" in het heden kwam daardoor over als een onnodige kunstgreep) vond ik de scene in het bos tussen de twee bejaarde zussen zeker wel meerwaarde hebben.

Jammer dat de film wat simplistisch is en sommige personages karikaturen zijn- dan denk ik met name aan de pleegvader van Lotte. Prima film verder van Nederlandse bodem.

Gilliam is het type regisseur dat ik respecteer om zijn eigenzinnige visie maar wiens films ik meestal niet pruim. Soms vind ik zijn films een verschrikking, soms valt het mee en een enkele keer is het behoorlijk goed.

Twelve Monkeys valt in die laatste categorie, al sijpelt die typische Gilliam-stijl er regelmatig doorheen, en het was eens tijd voor een herziening. Willis en Stowe doen het prima, Pitt valt uit de toon in een rol die hem duidelijk niet ligt. Plummer heeft niet veel meer dan een cameo. Het verhaal over tijdreizen is niet eens zo onaardig al mist Twelve Monkeys enige filosofische diepgang, iets wat toch wel een beetje bij dit type SF past. Maar Gilliam heeft meer oog voor de gekte die een tijdreiziger tegemoet treedt. De scènes in de toekomst zijn weinig indrukwekkend maar helemaal Gilliam dus liefhebbers van zijn werk zullen het oneens zijn.

Drie sterren blijven staan. Ironisch genoeg blijft een docu die hij zelf niet eens regisseerde, Lost in la Mancha Gilliam’s beste film- al heeft die enige glans verloren met het uitbrengen van zijn Quixote-film.

Mooie film waarin zo'n beetje alle hoofdrolspelers (behalve de twee escobars zelf uiteraard) uit de Colombiaanse voetbal- en misdaadwereld van eind jaren 80/ begin jaren 90 aan het woord komen, en met zeer veel beeldmateriaal -tot aan de moord op Escobar aan toe- om het geheel te illustreren. Heel interessant en bij tijden aangrijpend. Ik zal in ieder geval nooit meer hetzelfde naar een wedstrijd van Colombia kijken.

Eigenlijk had de rol van Sister Sara moeten worden gespeeld door een Mexicaanse. Er was even sprake van dat Liz Taylor de rol zou spelen. Helaas is men uiteindelijk bij MacLaine uitgekomen. Eastwood maakt nog wel wat goed met zijn droge opmerkingen, maar het weinig subtiele spel van MacLaine verpest voor mij de film wel grotendeels. Dat zij helegaar geen nonnetje was is wel een contender voor de minst verrassende twist in cinematic history.

Het is wel leuk dat het in Mexico is opgenomen, mooie landschappen en weer eens wat anders dan Monument Valley, maar het verhaal rondom de koloniale oprisping die de Fransen een Interventie noemden wordt maar matig verteld. Ook is de toon soms volledig uit balans, van grappige kwinkslagen over nonnetjes gaat het naar een opmerkelijk gewelddadig einde. Een beetje alsof je de Vier Vuisten zit te bekijken en iemand krijgt een bajonet door z'n keel. Ook Morricone's score kon me totaal niet bekoren, vind het een van zijn minste werken.