Opinions

"Just have fun out there."

Toen ik in 2014 het eerste deel zag, had ik nooit verwacht dat men dit zou kunnen uitbouwen tot een enorme franchise. Nu zijn we inmiddels aanbeland bij het vierde - en vooralsnog laatste - deel, spin-off 'Ballerina' en tv-serie 'The Continental' zijn nog onderweg. En ik kan niets anders dan er met volle teugen van te genieten.

Dit vierde deel gaat verder waar 'Parabellum' ons achterliet. John Wick is bezig om zijn wonden te likken en zint op wraak. Zijn doel is om The High Table te verslaan, opdat hij weer zijn vrijheid terugkrijgt. Uiteraard gaat dit niet zonder slag of stoot en krijgt hij te maken met de nodige tegenstand.

Het simpele plot is een goed excuus om Wick over de hele wereld te laten reizen. Daarvoor vormen Osaka, Berlijn en Parijs de perfecte locaties om lekker los te kunnen gaan; wat een grootse decors zeg. De kleurrijke karakters die hij steeds ontmoet zijn bovendien een leuke aanvulling. Met name Donnie Yen als de blinde Caine is een meesterlijke aanwinst te noemen.

De actie zelf is grootser dan ooit tevoren. Als kijker kun je niets anders dan genieten van de kundig in elkaar gezette gun fu choreografie. Het is duidelijk te merken dat deze scènes langer en uitgebreider in beeld worden gebracht. Dit levert zonder meer een aantal toffe sequenties op, zoals de overhead actie à la 'Hotline Miami' en de hectiek rondom de rotonde bij de Arc de Triomphe. Dat Wick zowat alles lijkt te overleven, neem ik graag voor lief aan.

Al met al is 'Chapter 4' een prima afsluiter van deze reeks. Door de degelijke pacing heb ik niet eens iets gemerkt van de lange speelduur. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

Dikke 3,5 sterren.

Vermakelijke sequel, zitten weer wat hilarische momenten in en alleen al door de gezichtsuitdrukking van Atkinson ging ik eigenlijk soms al helemaal stuk.

Het verhaal zelf stelt niet al te veel voor en is meer een kapstok voor de verscheidene locaties waar de film zich afspeelt.

Ik ik vond de sidekick Tucker wel merkwaardig. Deed me een beetje aan Rush Hour denken, vanwege Chris Tucker. Ik weet niet of ze dit me opzet hebben gedaan.

Dikke 3,0 sterren.

"The country is in a state of complete chaos and the universe sends me you."

De voorgaande twee delen vond ik best vermakelijk en Rowan Atkinson zie ik graag aan het werk. Dus dit vervolg kon ik niet aan mij voorbij laten gaan.

'Johnny English Strikes Again' heeft het uitgangspunt een beetje afgekeken van deel één, alleen veroorzaakt een cyberaanval nu dat de identiteiten van alle Britse geheim agenten op straat liggen. Het is in ieder geval weer een goed excuus om Johnny English - tegen beter weten - in te zetten.

Het narratief is vanzelfsprekend te verwaarlozen; al gauw wordt duidelijk wie de bad guy is en wat zijn clichématige motieven zijn. Gelukkig maken de vlotte pacing en grappen veel goed. Hoewel de meeste scènes ongeveer dezelfde opbouw kennen van English die zich voor de zoveelste keer in de nesten werkt, blijft het als kijker genieten geblazen om hem stuntelend en al uit zijn penibele situatie zien te redden.

De timing van Atkinson in combinatie met zijn onnozele gezichtsuitdrukkingen blijft goud. Hierdoor krijgen de al gestoorde momenten iets extra's mee. Jammer genoeg rekt men tegen het einde aan sommige grappen onnodig uit, waardoor het gebeuren flauw wordt. Overigens is Bond girl Olga Kurylenko een leuke toevoeging, gezien de parodie op James Bond.

Al met al een aardig vervolg dat genoeg vermaakt biedt, maar met meer creativiteit had hier meer mee gedaan kunnen worden.

Kleine 3,0 sterren.

"Fuck off, Hitler!"

Op voorhand dacht ik dat het nog wel goed zou komen met het beladen onderwerp en de humor van Taika Waititi, maar dat viel nog eens vies tegen zeg.

Vanuit de belevingswereld van de tienjarige Jojo zie je het einde van de Tweede Wereldoorlog gebeuren. Hij doet vrolijk mee met de Hitlerjugend en heeft zelfs Hitler als denkbeeldige vriend. Al gauw wordt zijn hele wereld ondersteboven gezet als hij geconfronteerd wordt met een Joods meisje.

Waititi tracht om comedy en drama met elkaar te mengen, maar geen van beide komt echt uit de verf. Voor mijn gevoel wordt er iets te veel op hetzelfde trucje geleund, met als excuus om Waititi weer als Hitler uit te dossen en zich als een complete idioot te gedragen. In het begin is dit op zich nog wel vermakelijk, met name in het trainingskamp. Maar het gaat al snel vervelen.

De relatie tussen Jojo en Elsa is dan weer wel aandoenlijk om te zien. Er wordt een leuke draai gegeven aan de vooroordelen die ze over elkaar hebben. Jammer genoeg worden deze momenten verstoord door acteurs met een slecht Duits accent die de boel geforceerd moeten opschudden. Dit slaat eigenlijk nauwelijks aan.

Al met al is 'Jojo Rabbit' een aardige poging tot satire, maar het komt allemaal zo krampachtig over.

Kleine 2,5 sterren.

"Is it just me, or is it getting crazier out there?"

Na alle heisa had ik eigenlijk meer verwacht van deze standalone DC.

The Joker is ongetwijfeld één van de meest iconische bad guys in de geschiedenis van superhelden. Ik keek dan ook verrast op toen nota bene Todd Phillips dit project aankondigde. Het resultaat is een nieuw oorsprongsverhaal rondom deze maniak. Al moet ik zeggen dat de connectie met Batman in deze opzet wel erg geforceerd overkomt.

Er wordt getracht om een intrigerende karakterstudie omtrent de persona van Arthur Fleck te creëren. Naargelang kom je steeds meer te weten, maar de reis daarnaartoe is underwhelming te noemen. Phillips speelt vrolijk leentjebuur bij onder andere het oeuvre van Martin Scorsese en gooit er nog wat maatschappijkritiek tegenaan, echter weet hij niet welke richting hij op wil met deze film. En alsmaar die zwaarwichtige score erbovenop, want anders merk je het niet als kijker...

Het lijkt erop alsof er maar van alles wordt verzonnen om de oorsprong van The Joker te rechtvaardigen; het ongrijpbare van zijn personage wordt helemaal teniet gedaan. In slechts een paar momenten lijkt de ware essentie gevangen te worden. Gelukkig heb je aan Joaquin Phoenix een meer dan degelijke acteur die lekker getormenteerd zijn rol speelt, met name zijn lach is soms ijzingwekkend.

Al met al is 'Joker' voor mij een teleurstelling geworden. Als dit de nieuwe richting is die DC wil inslaan, dan zie ik het somber in.

Kleine 3,0 sterren.

"The world doesn't owe you a thing."

Tja, David O. Russell maakt wederom een film met alle bekende ingrediënten en vaste acteurs. Normaal gesproken levert het iets degelijks op, maar zijn trucje lijkt inmiddels achterhaald te zijn.

Ik heb nog nooit van de naam Joy Mangano gehoord, maar blijkbaar zit ze achter een hoop succesvolle producten waarmee Tel Sell zenders graag op de proppen komen. Al begrijp ik dat O. Russell ervoor gekozen heeft om - losjes - de waargebeurde feiten te behouden en het verhaal naar zijn eigen hand te zetten. Helaas weet hij er niets bijzonders van te maken.

'Joy' leunt te nadrukkelijk op de Amerikaanse droom; een doodnormale vrouw die ondanks vele tegenslagen toch de top kan bereiken. Op zich een aardige opzet, maar de uitwerking is erg stuurloos te noemen. Met name in de eerste helft slingert de film alle kanten op, alsof er geen maat gehouden kan worden qua genres en vanuit een vertelperspectief. Hierdoor wordt het al gauw een rommelig en bovenal langdradig geheel.

Je krijgt wel een leuk kijkje achter de schermen hoe het eraan toegaat betreffende het ontwikkelen en aanprijzen van dergelijke huis-tuin-en-keuken producten. Daarbij portretteert Jennifer Lawrence een gedegen protagoniste die je als kijker leidt door dit wereldje. Jammer genoeg willen de overige personages maar niet beklijven en worden ze te overdreven neergezet. Wat dat betreft zijn Bradley Cooper en Robert De Niro amper van toegevoegde waarde.

Al met al een gelaten drama dat nauwelijks kan intrigeren, zonde.

Dikke 2,0 sterren.

Leuke thriller om te zien, van horror is niet echt sprake. Maar je blijft zeker wel de hele tijd in spanning kijken wat er nou gaat gebeuren.

De acteurs doen het ook wel aardig, ook al zijn het eigenlijk B acteurs.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

"How do you come up with this stuff?"

Na 'No Hard Feelings' is er alweer een nieuwe ranzige comedy.

In 'Joy Ride' moet Audrey op zakenreis naar China. Zij spreekt alleen geen Chinees, dus schakelt ze de hulp in van haar losbandige vriendin Lolo om te tolken. Laatstgenoemde neemt weer haar nicht Deadeye mee en eenmaal in China completeert Kat de groep. Uiteraard loopt alles volledig uit de hand.

De film doet mij denken aan een mix tussen 'Bridesmaids' en 'The Hangover'. Het is op zich een vermakelijk uitgangspunt, alleen komt de humor veelal erg geforceerd over; alsof de film niet mag stilvallen. Dit resulteert zich in vele grove opmerkingen en schunnige taferelen. Voor mijn gevoel was het op een gegeven moment echt te veel van het goede.

Het sentiment dat zich opeens aandient in de derde akte past eigenlijk niet bij al het voorgaande. Hierdoor komt het gebeuren nogal ongebalanceerd over, ondanks dat ik het ergens wel kon waarderen inzake de Aziatische roots. De cast zelf doet het wel aardig, alhoewel ik serieus tegenwicht miste. Met hun speelwijze lijkt het soms dan ook op een wedstrijdje wie het hardst kan schreeuwen.

Al met al een redelijke comedy, maar uit dit gegeven had meer gehaald kunnen worden.

2,5 Sterren.

"You don't want to take that road, trust me."

Van de regisseur die de 'Wrong Turn' franchise om zeep heeft geholpen, zie ik. Dus eigenlijk al een voorbode om de film over te slaan.

Het verhaal gaat werkelijk nergens over en is gevuld met clichés. Op zich zou dit niet deren, ware het niet dat de acteurs dermate vervelend zijn dat het je als kijker niet veel uitmaakt of ze de pijp uitgaan. Daarnaast lijkt Rusty Nail enigszins een karikatuur van zichzelf te zijn geworden, waardoor de spanning er voor het grootste deel uit is gehaald.

Maar wat helemaal een heikel punt is, zijn de fouten in bepaalde situaties; een Subaru die een vrachtwagen niet kan ontlopen of het vage einde. Gelukkig zijn de - bloederige - kills nog ietwat vermakelijk te noemen, ondanks dat ze niet veel voorstellen.

Al met al waardeloos. Wat mij betreft mogen ze het hierbij laten.

Krappe 1,5 sterren.

Op zich wel een aardige film om te zien. Alleen begreep ik niet al te veel van de verhaallijn. Maar wat ik uit eerdere pagina's heb vernomen, is dat er hiervoor nog 2 andere Ju-On films waren.

Deze film moet het duidelijk niet van de gruwelijke (bloed) scènes hebben, want dat zit er simpelweg niet in. Maar meer van de sfeer en de subtiele geluiden.

Alleen wel erg goed opletten met al die verschillende verhalen die verteld worden per persoon.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

"They are zombies! They are the living dead!"

De eerste zombiefilm uit Cuba is er eentje met een leuke knipoog.

Je volgt hier de werkloze Juan en zijn maatje Lázaro die hun tijd doorbrengen met vissen en allerlei dubieuze praktijken om maar rond te kunnen komen. Zodra Cuba getroffen wordt door een zombieplaag slaagt hij er zelfs in om daar nog een slaatje uit te slaan. Gezamenlijk met wat excentrieke vrienden - bestaande uit onder andere een travestiet en een spierbundel die niet tegen bloed kan - gaat hij de strijd met hen aan.

De film gaat voortvarend van start en brengt een hoop idiote situaties met zich mee. Met name het identificeren van de plaag waarmee ze te maken hebben is erg geslaagd. Hierbij merk je dat Alejandro Brugués het geheel voorziet van een lichtelijk politieke ondertoon; de autoriteiten beweren dat de zombies eigenlijk dissidenten zijn die door Amerika zijn gestuurd.

De zomerse setting zorgt voor een lekker luchtig sfeertje, terwijl het bloed in de rondte vliegt. Het merendeel oogt goedkoop, maar met het plezier waarop het gebracht wordt, is het de makers te vergeven. Bovendien zitten er een aantal vermakelijke referenties in verwerkt. Helaas zwakt 'Juan de los Muertos' op momenten af, waardoor het als kijker weer wachten is voordat de volgende kwinkslag zich aandient.

Al met al best een aardige horror, enkel en alleen al om iets uit dit werelddeel te zien. Voor de rest is het niets nieuws onder de zon voor de liefhebbers onder ons.

Kleine 3,0 sterren.

Bloederige ninja's.

Het is dat een collega mij deze titel aanraadde, want tot voor kort had ik nog nooit van deze film gehoord.

Je volgt hier een eenzame samoerai met een tragische achtergrond die samen met een vrouwelijke ninja en een sluwe spion het moet opnemen tegen een clan met demonen. Het is vrij basaal te noemen, maar daarom ook een prima opzet naar de vele actiescènes.

'Jûbê Ninpûchô' grossiert namelijk in een hoop bloederige actie die expliciet in beeld wordt gebracht. Een pluspunt hierbij zijn de acht demonen die gedetailleerd zijn vormgegeven en eenieder een andere techniek hanteert, waardoor elk gevecht weer anders is. Gesteund door de vloeiende animatie zijn de memorabele confrontaties altijd op het scherpst van de snede.

De film valt op momenten wel stil; de minieme uitdieping van de karakters is hierin te verwaarlozen. Eveneens snap ik de perversiteit niet zo waaraan vooral Kagero wordt onderworpen. Yoshiaki Kawajiri wil meer body (pun intended) meegeven aan het geheel, terwijl de intense actie op zich al voldoende zou moeten zijn.

Al met al een vermakelijke anime waar de liefhebber zich geen buil aan kan vallen. Ik ben alleen wel benieuwd of er ooit nog eens een vervolg komt, want hier valt duidelijk meer uit te halen.

Dikke 3,0 sterren.

"We can barely stand the sight of each other."

De eerste coproductie van Robert Downey Jr. en zijn vrouw levert een interessante film op.

De speelduur van 'The Judge' is eigenlijk iets te lang voor het simpele gegeven. Daarbij weet men niet helemaal een balans te vinden of dit nu een rechtbank- of familiedrama moet zijn. Hierdoor worden er een aantal subplotjes bijgehaald die gerust weggelaten hadden kunnen worden.

Desondanks zorgt de enigszins langzame pacing ervoor dat je als kijker rustig kan kennismaken met de verscheidene personages en zo hun achtergrond leert kennen. Hoewel bepaalde scènes net iets te melodramatisch zijn aangezet, ondersteund door een passende soundtrack, kon ik er prima in meegaan. De - niet nadrukkelijk aanwezige - humor creëert bovendien een bepaalde mate van luchtigheid, waardoor het geheel niet te gewichtig wordt.

Maar het zijn toch echt respectievelijk Downey Jr. en Robert Duvall die de show stelen; geweldige wisselwerking tussen deze twee. Hun karakters worden dan ook voorzien van de nodige diepgang en zodra ze tegenover elkaar staan, weet je dat er iets moois staat te gebeuren. Het resulteert zich in voortreffelijke vertolkingen en heerlijke dialogen. Zonder twijfel een ware tour de force van beide heren, chapeau.

Al met al een gedegen dramafilm die wellicht met een half uur ingekort had kunnen worden. Desalniettemin is het gewoonweg genieten geblazen als je er eens goed voor gaat zitten.

3,5 Sterren.

Inmiddels herzien en met één ster verlaagd. Blijft een onderhoudende film, maar kan zich niet meten met toppers.

3, 5 Sterren is een mooie cijfer voor dit film.

"Smile a little."

Na lange tijd draait er eindelijk weer eens een film van de aimabele Jackie Chan in de bioscoop. Hij levert niets baanbrekend af, maar het voelt als vanouds lekker vertrouwd.

Met 'Skiptrace' herhaalt Chan namelijk hetzelfde trucje wat hij al jaren doet; een simpel plot om een kwaadaardige crimineel te stoppen gedoopt in een buddy film sausje. Het doet erg denken aan eerder werk als Rush Hour (1998), alleen neemt Johnny Knoxville nu de rol aan van Chris Tucker. Dit toont vanzelfsprekend een hoop culturele verschillen tussen het Oosten en het Westen.

Wat volgt is een road trip waarbij je als kijker rap van de ene locatie naar de andere wordt geleid. Hoewel de logica soms ver is te zoeken, zorgt het wel voor prima vermaak. Daarbij is er - opmerkelijk - veel oog voor culturele feesten en tradities. Jammer genoeg komt de chemie tussen Chan en Knoxville nooit echt goed uit de verf, afgezien van een paar geslaagde momenten.

De inmiddels 62-jarige(!) Chan doet nog steeds zijn eigen stunts, al is het merendeel helaas niet meer zo flitsend te noemen. Desondanks zitten er veel creatieve scènes in de film verwerkt waarin hij weer de meest over-the-top capriolen laat zien, ondersteund door een flinke scheut humor. Misschien komt het enigszins gedateerd over, maar vermaken doet het wel.

Al met al een heerlijke actiefilm, ondanks enkele mankementen. Wat mij betreft mag Chan zo blijven doorgaan.

3,0 Sterren.

"The pit has spoken."

Op zich wel een interessant gegeven rondom een gemeenschap dat een heilige put verafgoodt.

Helaas deed het verhaaltje mij niet al teveel, de film moet het naar mijn mening meer hebben van de combinatie van verscheidene factoren: rednecks, ietwat broeierige sfeer en de mythe van de put. Het deed mij allemaal denken aan klassieke 'urban legends' die men elkaar verteld.

Verder gebeurt er eigenlijk niet zoveel. De scares zijn niet eng, maar hebben wel iets vanwege de manier waarop ze in beeld worden gebracht i.c.m. met de flikkerende effecten. Daarnaast werkt de natuursetting goed en het zooitje ongeregeld dat zowat alleen maar uit stereotypen bestaat inclusief incest.

Al met al best interessant om eens gezien te hebben, hou alleen wel rekening met de langzame pacing en minimale schrikeffecten.

Kleine 2,5 sterren.

Deze film met JeeJa Yanin had ik nog niet gezien en het is helaas toch niet helemaal geworden wat ik ervan verwacht had.

Qua verhaal is het redelijk te verwaarlozen en is het enigszins simpel gehouden ten behoeve van de comedy en actie. Op zich begint het wel aardig, maar gaandeweg komen er steeds meer zijplotjes bij die te veel afleiden van de rode draad; waardoor het geheel nogal onsamenhangend is. Gelukkig zorgt Petchtai Wongkamlao (één van de bekendste komieken van Thailand) voor wat goede humor door zijn droge manier van doen.

De martial arts zijn prima in orde, dat kan ook niet anders met choreograaf Panna Rittikrai (bekend van o.a. Ong Bak). Er zitten wat toffe gevechten in waarbij goed gebruik gemaakt wordt van verscheidene objecten. Met name het eerste gevecht met de fiets als 'prop' was nice en het gevecht op de omgevallen fietsen die weggesleept worden is innovatief te noemen.

Al met al best oké om eens te zien, alleen jammer van de matige humor en overbodige zijplotjes.

2,5 Sterren.

"What in the Sam Hill?"

Na het voorgaande deel had ik eigenlijk weinig verwachtingen van dit vervolg, maar dit is mij nog best meegevallen.

In 'The Next Level' belanden de personages wederom in de videogame. Met de toevoeging van oudgedienden Danny DeVito en Danny Glover en een nieuwe locatie wordt er een poging gedaan om het gebeuren op te schudden. En zo begint het riedeltje weer.

Er wordt gespeeld met gedaanteverwisselingen om bepaalde tegenstellingen te creëren; jong tegen oud en man tegen vrouw. Het levert een aantal leuke momenten op waarin de cast tegen hun imago in een opmerkelijke rol neerzet. Ik kon in het bijzonder genieten van Kevin Hart die zowaar de jongere belichaming van Glover lijkt te zijn, wat geregeld voor grappige dialogen zorgt.

Het scheelt ook dat de spelwereld meer variatie te bieden heeft. Ditmaal krijg je als kijker onder andere de woestijn en besneeuwde bergtoppen voorgeschoteld. Op deze manier blijf je niet te lang op één locatie hangen. Jammer genoeg zijn er wat pacing problemen, waardoor het geheel soms wel langdradig wordt. Men valt daarbij iets te veel terug op het niet snappen van een game.

Al met al een redelijk vervolg dat voldoende vermaak biedt voor tussendoor.

Kleine 2,5 sterren.

"I hate this game."

Dit moeten we blijkbaar zien als de spirituele opvolger van het origineel.

De basis die 'Jumanji' gebruikte blijft ongeveer hetzelfde, alleen is het bordspel ditmaal vervangen door een videogame waarin de personages worden gezogen. Op deze manier transformeren ze in gamekarakters die zo elk hun eigen sterktes en zwaktes hebben. Een aardig uitgangspunt waar vervolgens niet veel mee wordt gedaan.

Veel gaat uit van de clichématige transformaties waar de cast hun kunnen mag laten zien. Echter steekt geen één acteur er bovenuit; Kevin Hart speelt wederom hetzelfde typetje, The Rock is macho en Karen Gillan mag haar lichaam showen. Het is dat de vrouwelijke kant van Jack Black nog vermakelijk is. Niet dat er ook maar enige samenhang is, gezien het merendeel uit losse sketches lijkt te bestaan.

Het narratief hangt als los zand aan elkaar op een al stuurloze toon, omdat men niet consistent is of dit nu voluit grappig of serieus moet zijn. Wat mij betreft mocht het lekker campy worden, zoals in enkele spaarzame scènes bewezen wordt. Het gevolg is dat 'Welcome to the Jungle' op momenten akelig saai en leeg aanvoelt.

Al met al een matig vervolg dat het origineel geen eer aandoet. Gelukkig wordt de pijn nog enigszins verzacht door Gillan die er schaars gekleed bijloopt.

2,0 Sterren.

Erg tegenvallende film moet ik zeggen.

Het verhaal spring soms van de hak op de tak en het wordt nergens echt duidelijk wat het 'jumpen' is en hoe het werkt, waarom er paladins zijn enz. Het acteerwerk valt soms ook erg tegen. Jackson acteert op de automatische piloot, die zal even flink gecasht hebben.

Het enige wat wel goed is aan deze film zijn de special effects, want die vecht scènes hebben me toch wel weten te boeien.

Nipt 2, 5 sterren.

"What are you doing so deep in the jungle?"

Op basis van de nietszeggende trailer wou ik deze film eigenlijk links laten liggen, maar uit geringe interesse toch maar eens bezocht. En ik moet zeggen dat ik in positieve zin erg ben verrast.

Disney is de afgelopen jaren begonnen om - zo het lijkt - al hun bekende tekenfilms te voorzien van een live-action adaptatie. Met o.a. 'Cinderella' en 'Maleficent' is het resultaat best aardig te noemen. Nu is het dan eindelijk tijd voor Mowgli en zijn dierenvrienden om hun opwachting te maken. Jon Favreau slaagt erin om het klassieke verhaal naar zijn eigen hand te zetten; een vertrouwde insteek en nieuwe elementen die daadwerkelijk iets toevoegen.

Het mooie is dat 'The Jungle Book' een goede balans weet te houden tussen lichtvoetig en duister. Op deze manier blijft het speelse behouden en tegelijkertijd wordt er een serieuze toon gezet. Wat dat betreft resulteert de sfeer zich in een vrij vlotte pacing waarin er voor de kijker altijd wel wat valt te beleven, zelfs tijdens de rustige momenten. Het is alleen jammer dat de liedjes enigszins misplaatst aanvoelen.

De CGI is gedegen en laat alle flora & fauna van de jungle overtuigend overkomen. Weliswaar is het in het begin even wennen, maar je bent al gauw ondergedompeld in de wereld dat je er geen erg meer in hebt. Daarbij is de stemmencast sterk, met voorop Bill Murray en Ben Kingsley. Dat Neel Sethi over het algemeen geforceerd te werk gaat, moet je maar voor lief nemen. Desondanks heeft zijn kinderlijke enthousiasme wel iets en blijft het knap dat hij zich zo kan inleven tegen poppen die voor dieren door moeten gaan.

Al met al een vermakelijke adaptatie die zeker de moeite waard is.

Dikke 3,5 sterren.

Eerlijk gezegd had ik veel meer van deze film verwacht, omdat ik er toch wel wat positieve reviews over had gelezen.

Maar eindstand blijkt het wel een redelijke film te zijn die gered wordt door Page.

Naar mijn mening hadden ze iets meer moeten doen met dat hele adoptie gedoe, want nu lijkt het alsof ze haar baby zonder slag of stoot weg geeft en die Bleeker wordt ook als een kneus neergezet alsof hij er geen inspraak heeft en zo zijn er nog meer dingen. Maar dit zou denk ik de toon van comedy naar drama veranderen.

Nipt 3, 0 sterren van mij.

"Total bullshit."

Eén jaar uitstel heeft helaas niets aan het belabberde niveau mogen veranderen.

'Jupiter Ascending' is allereerst erg ambitieus van opzet; men tracht een soort van sprookje te creëren met een Sci-Fi twist. Desondanks constateer je als kijker al gauw dat enige vorm van samenhang gewoonweg ontbreekt. Daarvoor worden er allerlei personages en plotelementen geïntroduceerd die een mager verhaal moeten verbloemen. De film heeft namelijk te weinig materie om op voort te borduren, wat het verdere verloop des te pijnlijker maakt om aan te schouwen.

Het mag dan ook geen verrassing zijn dat de personages volledig op niets trekken. De chemie tussen Mila Kunis en Channing Tatum ontbreekt en voelt te geforceerd aan. Het resulteert zich in beschamende humor en kansloze dialogen. Niet dat de rest van de cast het beter doet, met name Eddie Redmayne zet hier een lachwekkend slechte rol neer.

Enkel het visuele aspect redt de film nog enigszins. Het is duidelijk te zien dat het uitstel er baat bij heeft gehad om de CGI verder op te poetsen, wat regelmatig voor fraaie beelden zorgt. Daarbij is de actie zonder meer de moeite waard, vooral de eerste achtervolging levert een spectaculair gefilmde scène op. Toch zijn deze - spaarzame - lichtpuntjes niet genoeg om er een lopend geheel van te maken, aangezien de pacing alle kanten op zwalkt.

Al met al een zielloze Sci-Fi die wat mij betreft gerust op de plank had mogen blijven liggen. Eigenlijk is het teleurstellend om vast te stellen dat de Wachowski's na de The Matrix (1999) trilogie niets meer hebben gepresteerd.

Dikke 1,5 sterren.

"Hey, don't give me that shit."

Op basis van de matige trailer had ik hier op voorhand al geen hoge verwachtingen van. Des te beter eigenlijk, want dit vervolg brengt niets nieuws.

Het leuke aan 'Jurassic World' is dat je als kijker ditmaal een volledig functionerende pretpark te zien krijgt, gevuld met voldoende dinosaurussen; een hele verandering t.o.v. deel één waarin deze nooit geopend werd. Opvallend is wel dat er met geen woord gerept wordt hoe en waarom dit park gerealiseerd mocht worden, aangezien het de vorige keer helemaal fout liep.

In feite is dit vervolg een herhaling van zetten, omdat Colin Trevorrow te opzichtig bezig is om hetzelfde riedeltje af te werken inclusief de vele referenties naar Jurassic Park (1993). Het resulteert zich in een ondermaats plot met clichématige personages die onzinnige dialogen bezigen. Dat het acteerwerk nou niet je van het is, mag geen verrassing zijn.

Maar het grootste probleem van de film is dat men geen spanning weet te creëren. Op zich worden er wel pogingen tot gedaan, maar deze worden al gauw de nek omgedraaid door kinderachtige humor te implementeren. Hierdoor blijft het helaas een luchtig geheel en wordt het nergens echt memorabel. Alleen de actiescènes ondersteund door gedegen CGI kunnen ermee door, maar deze momenten zijn slechts op één hand te tellen.

Al met al een redelijk onderhoudend vervolg, maar toch overheerst er een gevoel van teleurstelling. Overigens is de 3D een loze toevoeging, omdat het nauwelijks overkomt.

Dikke 2,5 sterren.

"Not a fan."

Deze nieuwe trilogie kent louter een dalende lijn. Dit laatste deel brengt daar helaas geen verandering in.

Na de gebeurtenissen in 'Fallen Kingdom' waren dinosaurussen nu vrij rond op de aarde. Hierdoor wordt er een nieuwe rangorde gecreëerd waaraan de mensheid zich moet aanpassen. Te midden van dit alles worden er weer allerlei rare experimenten uitgevoerd en daarbovenop wordt Maisie ontvoerd.

Het plot is min of meer een excuus om oude bekenden bij elkaar te brengen; zo krijgt iedereen even zijn moment om te schitteren. Voor mij voegt het niet veel toe en het zorgt er enkel voor dat de vaart uit de film wordt gehaald. En met deze speelduur wordt het gebeuren al gauw langdradig, vooral met zo een nietszeggend verhaal.

De actie is op zich aardig, maar dit neemt op den duur wel af. Vanwege de premisse verwachtte ik namelijk veel interacties te zien met dino's. Een groots spektakel op het eind blijft eveneens uit. Het is het allemaal net niet eigenlijk. Hier en daar lijken er nog wat leuke confrontaties te zijn, echter loopt het vaak met een sisser af.

Al met al is 'Dominion' een nietszeggende afsluiter. Wat mij betreft blijft het hierbij.

2,0 Sterren.

"What is that thing?"

Het vorige deel was nog redelijk en liet genoeg verbeterpunten over die ik graag in een vervolg had gezien. Jammer genoeg wordt daar niet op ingehaakt in dit vervolg.

Waar 'Jurassic World' veel van 'Jurassic Park' kopieerde, doet men hier hetzelfde door opzichtig stukken uit 'The Lost World' over te nemen. Het is een goedkoop excuus om de - inwisselbare - personages van Bryce Dallas Howard en Chris Pratt een loos motief mee te geven en zich weer in het onheil te storten.

Nochtans kent 'Fallen Kingdom' een spectaculaire opening waarin J.A. Bayona alles uit de kast haalt, waardoor je als kijker verlekkerd achterblijft. Vervolgens wordt er flink wat gas teruggenomen, alsof je bijna in een andere film bent terechtgekomen; Bayona lijkt hier terug te grijpen op 'El Orfanato'. Toch kan hij hier geen potten mee breken.

Het merendeel van de film voelt namelijk enorm clichématig aan. Op een aantal interessante momenten na wordt er nauwelijks iets bijzonders gecreëerd. Ondertussen worden er nog enkele onzinnige wendingen erdoorheen gejaagd, zodat het onvermijdelijke derde deel nog kan worden opgezet. Het leuke is dan weer wel dat er een aardige variëteit aan dinosauriërs te zien is, met als gevolg dat de actiescènes iets extra's hebben.

Al met al een matig vervolg dat een hoop uitgelezen kansen laat liggen, zonde. Na de eindcredits volgt er trouwens nog een extra scène.

Dikke 2,0 sterren.

"No protectors here. No Lanterns. No Kryptonian. This world will fall, like all the others."

Met deze film is gelijk het laatste beetje respect dat ik voor DC had, verdwenen.

In ieder geval is de hele opbouw naar deze team-up volledig te verwaarlozen. Als je daar tenminste nog over kan spreken, want met de voorgaande films hebben ze werkelijk van alles zo snel mogelijk in elkaar gepropt om Marvel maar bij te kunnen benen. 'Justice League' - het equivalent van 'The Avengers' - heeft dan ook zo safe mogelijk gespeeld door zowat alle succesvolle elementen van de grote concurrent over te nemen, zelfs het inhuren van Joss Whedon wordt niet geschuwd.

Het resultaat is wederom rommelig te noemen. Steppenwolf, de zoveelste nietszeggende bad guy die de wereld wil vernietigen leidt naar een narratief dat all over the place is, gevuld met een hoop misplaatste humor. De vele plotgaten worden opgevuld met rare komische situaties die je als kijker het incoherente plot moet laten vergeten, met name The Flash wordt hier tevergeefs voor ingezet.

De eigen duistere identiteit die DC ooit had is in één klap weg. Je zou je kapot moeten schamen als je meer bezig bent met het kopiëren van anderen, dan je eigen lijn doortrekken. Het is dat er binnen het team soms nog wat leuke dingen gebeuren. Echter laat de actie veel te wensen over; het merendeel omhelst opvallend ondermaatse CGI die veelal lelijk oogt. Het ontbreken van de nodige spanning en noodzaak om de wereld te redden kan er dan ook nog wel bij. Als geheel rammelt het aan alle kanten.

Al met al de zoveelste mislukte poging van DC, het valt me nog mee dat ze de handdoek nog niet in de ring hebben gegooid. Een geluk bij een ongeluk is dat je niet drie uur lang naar deze onzin hoeft te kijken, mede omdat Warner Brothers een verplichting heeft ingesteld om de speelduur te beperken. Mocht je nog geïnteresseerd zijn, na de eindcredits volgen er nog twee extra scènes.

1,5 Sterren.