Opinions

Jaren geleden gezien, nu nog eens herbekeken. Wat een overhéérlijke film is dit! Misschien vindt de nuchtere MM-gebruiker dat ik nu wat kinderachtig doe, maar wat kan het mij schelen: dit is gewoon twee uur pure fun. Van dat typische jaren '80-sfeertje naar dat schitterende fifties-sfeertje, een feilloos script, hilarische humor, fantastische muziek (Johnny B. Goode van Chuck Berry! En dan die heavy gitaarriff!), goede acteerprestaties (met Lloyd en Glover op kop), knappe special effects, nagelbijtende spanning op het einde (je wéét gewoon dat dit goed afloopt, 't is Hollywood voor iets, maar toch blijft het spannend) , een uitstekende regie (ik herkende heel wat dingen uit Zemeckis' andere meesterwerk, Forrest Gump, dat 'bepalen van de toekomst'), ... De pret kan gewoon niet op in deze fenomenale oerklassieker. Eigenlijk een perfecte film, de volle 5 sterren meer dan waard. Gewoonweg briljant.

'The Bank Job' wordt verkocht als een flitsende actiefilm ('Everything action fans could want' staat op de dvd-cover), maar is véél meer dan dat. In feite is het een schitterende kruising tussen een stevige misdaadthriller en een gitzwart sociaal drama. Een geniale kraakfilm vol donkere intriges en complotten, gesitueerd in een rauw Engels arbeidersmilieu (die uitspraak! Die accenten!). Goede acteerprestaties, een schitterende regie, een uitstekend scenario vol Britse humor én de geweldige seventies-sfeer (met bijbehorende muziek) maken hier een geweldige film van. Klasse.

Een hilarische film over serieuze dingen. De regisseur pakt de problematiek rond hangjongeren in Brussel en omgeving aan op een frisse, originele wijze, zonder moraliserend of onnodig brutaal te zijn. Eigenlijk gaat de film ook niet over problemen rond hangjongeren, hij gaat over de hangjongeren zelf en hoe ze omgaan met het dagelijkse leven als werkloze en allochtoon.

De film zit vol zelfspot, heerlijke scènes, rake oneliners ('In het westen is het wel zo dat de klant koning is, maar we zijn hier in België en hier heeft de koning niks te zeggen.' ) en Jan Decleir is ge-wel-dig als cynische groenten- en fruit-venter. Een aanrader, een film die de soms nogal duffe geschiedenis van de Belgische film wat kan opsmukken.

Maar waarom breekt een film als dit nooit door in Vlaanderen? In Brussel en omgeving breekt deze records, maar in Vlaanderen heeft geen hond al van deze film gehoord. Zoiets komt niet in het nieuws, noch in kranten of tijdschriften (met uitzondering van één klein recensietje in de Humo en een artikel in de Standaard).

Ik ben dan nog speciaal naar de UGC in Antwerpen gemoeten om deze te zien, omdat men deze in geen enkele cinema in mijn buurt draait. Hier in Mechelen draaien ze uitsluitend Amerikaanse bucht en Vlaamse films, niks anders. Bovendien zat er in de zaal in Antwerpen amper vijftien man.

Tot voor een paar maanden geloofde ik nog dat het goed ging met de Belgische film. Nu ben ik dat geloof zelfs kwijt. De films zijn goed, maar er gaat geen kat naar kijken.

Magistrale vertelkunst zijn dit soort films nooit echt. Vanaf seconde één weet je dat alles toch zal beslecht worden in een (veel te lange) climax waar veel auto's in sneuvelen en zo.

Toch probeert Batman Begins meer te zijn dan een doordeweekse superheldenfilm: de inzet is immers veel hoger, want ja, maffia en drugs en zo. En een occult genootschap dat uit The Da Vinci Code weggelopen lijkt. Jammer dan dat Batman plots spreekt alsof hij dertig jaar de zanger van een Motörhead-tributeband was wanneer hij zijn masker opzet. En kan iemand mij eens uitleggen waarom de Don Corleone, excuseer, Carmine van dienst zo Brits is als bonen in tomatensaus?

Maar onzin of niet, je blijft kijken. Michael Caine is immers altijd briljant, Katie Holmes voegt een verrassende scherpte toe en het is telkens uitkijken naar de Scarecrow, die veel meer schermtijd had moeten krijgen. En het einde maakt de kijker zowaar benieuwd naar het vervolg, waar ongetwijfeld ook weer veel auto's in sneuvelen en zo.

Het eerste halfuur van deze film bekijk ik regelmatig opnieuw, want daarin is John Nash mijn absolute held. De toewijding waarmee hij zich op zijn studie stort en de ontdekking van het baanbrekende Nash-evenwicht (die schit-te-rend in beeld wordt gebracht) motiveren me telkens weer om mijn cursussen te openen en me vast te bijten in mijn studiegebied.

Daarna wordt het allemaal wat minder. De mysterieuze samenzwering waarin Nash belandt komt amper uit de verf en de onthulling van de ware toedracht gebeurt te abrupt, waardoor het nergens echt spannend of pakkend wordt. En dan is de rek er zeker uit, in hapjes en brokjes krijgen we nog wat beelden uit het leven van Nash voorgeschoteld, zonder dat daar een duidelijke structuur achter zit.

Gelukkig zijn er de acteurs. Russell Crowe eigent zich de maniertjes van de echte John Nash, een man van koelheid en ratio ('I don't believe in luck'), bijzonder goed toe (al kan hij soms ook overdrijven, alsof hij te veel naar Rain Man heeft gekeken), Jennifer Connelly gaat tot het uiterste als Nash' toegewijde vrouw en Paul Bettany en Ed Harris geven door hun geweldige acteerprestaties het flauw geschreven mysterie toch wat meer gewicht en kleur. En de muziek mag dan te prominent naar voren treden, hij is wel erg mooi. Jammer dus dat deze film nergens meer zo goed wordt als in dat briljante eerste halfuur.

Ben X is een schitterend drama dat hier op MM zwaar ondergewaardeerd wordt.

Het verhaal zit heel goed ineen en is uitstekend geregisseerd. Het einde is gewaagd (maar kon toch nog iets gewaagder, daarom geef ik de film net geen 5*)

Greg Timmermans is een subliem acteur die prima is in de rol van een autist. Met momenten overtreft hij zelfs Dustin Hoffman's acteerprestatie in Rain Man.

Ben X is, naar mijn mening, de op één na beste Belgische film. (de beste vind ik Le Huitième Jour en die valt niet te overtreffen)

Erg leuke komedie met bij momenten énorm grappige en originele grappen. Zeker aan te raden als je vertrouwd bent met het Franse chauvinisme. Alleen spijtig dat de film naar het einde toe wat te voorspelbaar wordt (huwelijksaanzoek, 'alles komt terug goed'). Toch een heerlijke film voor tussendoor.

Een groep dertigers komt na jaren weer samen en blikt terug op de idealen die ze vroeger hadden en hoe ze geworden zijn wie ze nu zijn. Er is gemis, oude wonden worden opengereten en weer geheeld, oude verlangens vervuld. Geen idee of The Big Chill nu zo origineel was in dat straatje, maar het staat vast dat dit idee sindsdien nog honderden malen gepasseerd is, van de Britse versie Peter's Friends tot de briljante Vlaamse reeks De Parelvissers. Daarom doet het begin van The Big Chill wat vervelend aan: het lijkt alsof je deze film al honderd keer gezien hebt. En er valt al zo weinig te winnen met scènes van begrafenissen.

Maar kijk, wanneer ze hun intrek nemen in het vakantiehuis en voor het eerst in jaren een weekend met elkaar doorbrengen, komt de film echt op gang. De acteurs zijn goed op elkaar ingespeeld, er is humor en melancholie, en natuurlijk de platen die de personages opzetten om aan hun studententijd in de jaren zestig herinnerd te worden. Baanbrekend of levensveranderend wordt het nergens en de moraal ligt er in sommige dialogen wat te dik bovenop, maar toch is dit een film waar ik altijd met een glimlach aan terugdenk.

Begon zeer goed, met prachtige beelden van New Orleans, de broeierige sfeer, de swingende cajun-muziek en een goed op dreef zijnde Dennis Quaid, maar zakte na een tijd totaal in. De rechtbankscènes konden me helemaal niet boeien en de verdere afloop van het verhaal evenmin.

Met een beter scenario had Big Fish een ultiem meesterwerk van de film kunnen zijn. Een verhaal over verhalen dat op een zeer creatieve manier wordt uitgewerkt, met aandacht voor elk klein detail. Helaas is het scenario een zootje: veel dingen die gewoonweg getoond of zelfs geïnsinueerd konden worden, worden expliciet uitgesproken, wat een beetje afbreuk doet aan de magie. De vader-zoonrelatie, die de ruggengraat van de film zou moeten zijn, komt onvoldoende uit de verf, ook al is de bedoeling goed (Will wordt immers zelf ook vader). De uitdrukking is een platgetreden pad, maar hier is ze op haar plaats: het ontbreekt aan chemie tussen Crudup en Finney, hun scènes samen zijn gewoon niet sterk genoeg. Ook de afwisseling tussen de raamvertelling en de verhalen van Edward is onevenwichtig: na een lange anekdote schrik je als kijker wanneer je weer terug in het heden belandt. In films als Forrest Gump is dit niet het geval. Echt jammer dus, want de film bruist van de geniale vondsten (met het avontuur met de heks op kop, maar ook de dichter is een grandioos personage). Met een beter scenario was dit een duizelingwekkend hoogtepunt in de filmgeschiedenis geweest, nu is het slechts een amusante film.

Nee, dit is het toch niet helemaal. Het uitgangspunt mag er zijn: terwijl iedere serieuze acteur zich dezer dagen in een maillot laat hijsen en een superheld vertolkt, wil een vergane glorie die twintig jaar geleden een superheld speelde juist het omgekeerde doen en serieus theater brengen. Michael Keaton doet dat geweldig en Edward Norton is onvergetelijk als zijn eikelige tegenpool, maar zoveel elementen komen niet uit de verf in deze film.

De humor is gewoon niet grappig genoeg en het drama niet beklijvend genoeg. Momenten van plaatsvervangende schaamte wanneer er weer iets misloopt tijdens de voorstelling kwamen onvoldoende over bij mij als kijker, net als Riggans schuldgevoelens dat hij een slechte vader geweest is. Over de persoonlijkheid van Riggan wordt te veel verteld en te weinig getoond, terwijl show, don't tell zoveel krachtiger kan werken. Ook met de manier waarop Riggans in een maillot gehulde alter ego hem nog steeds blijft achtervolgen had veel meer gedaan kunnen worden. En hippigheidjes over Facebook en Twitter en hits op YouTube hoeven écht niet, tenzij ze echt een meerwaarde bieden. En dat doen ze hier niet.

Wat overblijft is een boeiende blik achter de schermen van een grote theaterproductie (die evenwel nog scherper had mogen zijn) en een aantal rake uitspraken, zoals 'Elke pagina van dit verhaal kostte Carver een stuk van z'n lever.' Misschien hadden de makers dit moment wat moeten laten bezinken en de film pas over twintig jaar maken, om dan een Singin' in the Rain over dit tijdperk op het witte doek te toveren.

Een film die na een flauw begin alsmaar beter wordt.

Het eerste halfuur van de film is redelijk saai en klassiek. Een paar dialogen (die voor die periode al redelijk de stoute richting uitgingen) en wat beelden van Californië, that's it.

Maar vanaf dat de vogels aanvallen, begint het verhaal pas echt. Honderden woeste vogels die de mensen bestormen (met kalme tussenpauzes ertussen natuurlijk, de regisseur heet niet voor niks Hitchcock), hysterisch rondrennende dorpsbewoners, mensen die hun huis dichttimmeren met elk stukje hout dat ze kunnen vinden, gelovige types die alles op God en de duivel steken, ... Hitchcock heeft met deze film de basis gelegd voor de moderne rampenfilm, later nagedaan door zowat iedere andere regisseur, waaronder Spielberg, Emmerich, Romero, Shyamalan en nog een hele hoop anderen.

En dat er een paar gaten in het scenario zitten, och, dat nemen we erbij. The Birds is een echte klassieker geworden, en terecht.

Eindelijk gezien (de Director's Cut).

Al meteen vanaf het eerste beeld zit je er middenin. Futuristische stadszichten, weerkaatst in iemands oog: echt prachtig gedaan. De rest van de film is ook prachtig gedaan, een dikke pluim voor de personen van decor. Alles is tot in de kleinste details verzorgd, wat bijdraagt tot een fenomenale sfeer: de wolkenkrabbers, de eeuwige regen, de neonlichten, de Chinese wijk (wat een chaos!), de voertuigen, de uil, de slangen, de origami, ja, zelfs de kaarsen en de opkringelende sigarettenrook dragen bij tot die geweldige futuristische, duistere sfeer die hierin zit. De schitterende muziek van Vangelis help hier ook bij.

Het verhaal vond ik dan weer een pak minder. Het idee is uitstekend, maar wordt maar matig uitgewerkt. Sommige stukken konden me echt niet boeien. De finale daarentegen is weer op en top schitterend, met als hoogtepunt de achtervolging op de daken, waarbij Ford aan een uitstekende balk hangt te bengelen... Legendarisch.

Een uitstekende film dus, vooral vanwege de beelden, de decors en de sfeer.

De Coens hebben een ongelooflijk oog voor kleine details en verrassende camerastandpunten die het geheel kruiden, maar dat neemt niet weg dat Blood Simple. vol saaie personages zit die domme dingen doen (met die loebas van 'n Ray op kop). Nergens beklijft de film echt, nergens leef je echt mee met de personages, waardoor het ook nergens echt spannend wordt en de lotgevallen van de personages je koud laten.

Af en toe, heel af en toe, schemert er in deze film een aanwijzing door waarvan je zou kunnen zeggen 'Hé, heeft die kerel van Annie Hall deze gemaakt?' De tandarts die zegt 'Je kan heel wat over mensen te weten komen door in hun mond te kijken,' bijvoorbeeld, of Jasmines monoloog in het vliegtuig en de luchthaven. Voor de rest kabbelt dit filmpje gezapig voort. Cate Blanchett doet het voortreffelijk in haar rol en ook Alec Baldwin is geknipt voor zijn personage, maar het geheel komt te weinig tot leven. Ik wijt dit aan de opbouw: de oorzaak van de verzuurde relatie tussen Jasmine en haar zus en ex-schoonbroer wordt plompweg weggegeven door het gewoon te zeggen, terwijl we die door het gebruik van flashbacks net gaandeweg hadden kunnen ontdekken. Daardoor is er geen sprake van enige spanning in deze als een soap in beeld gebrachte hervertelling van A Streetcar Named Desire. Woody toch, zo'n kans laten liggen door slordig om te springen met de structuur van je scenario! Ik denk dat ik gewoon nog eens wat films uit jouw hoogdagen moet zien.

The Blues Brothers komt eigenlijk héél traag op gang, maar eens dat 'the bááánd' back together is, wordt de film gewoon pure fun. Heerlijke achtervolgingen, schitterende muziek, leuke cameo's (Ray Charles is echt subliem!) en een fantastische finale waarbij de steeds hyperdroge Blues Brothers half Amerika achter hun aan krijgen, maken deze film een topfilm en een terechte klassieker. We're on a mission for God, baby!

Een enorm fijne film. Een erg dynamisch begin, heerlijke, nostalgische taferelen, Britse humor, uitstekende acteurs en natuurlijk de muziek. The Stones, The Kinks, The Who, Dusty Springfield, Jimi Hendrix, Procal Harum, ... Zelfs David Bowie op het einde! Enkel de Beatles ontbraken nog.
Maar deze heerlijke film heeft ook enkele minpunten. Niet alle grappen werken en hij duurt gewoon te lang. Had gerust een stuk korter gemogen, vooral op het einde, met het zinkende schip.
Al bij al een enorm plezante film vol goeie muziek, alleen wat té lang.

Stijl- en sfeervol gangsterdrama, met een schitterend tijdsbeeld van de Grote Depressie (die auto's!), passende muziek, grandioze shootouts, uitstekende acteerprestaties (Faye Dunaway ten top! Wat een wijf ) en een legendarisch, erg tragisch einde, alles prima geregisseerd.
Af en toe miste ik wel iets. Zo begint het allemaal veel te snel, Bonnie gaat veel te rap met Clyde in zee. Anders was dit een 4,5* geweest. Nu dus 4*, terechte klassieker.

Zinderende thriller. Lang geleden dat ik nog zo'n spannende film heb gezien. De kleine ruimte wordt dan ook perfect gebruikt om spanning op te roepen. Ook visueel is dit een meesterwerkje. Weergaloze regie en camerawerk, uitstekende acteurs, een bijzonder aardige plot rond een perfecte misdaad en de bijbehorende Hitchcockiaanse spanning: Bound is een film om te koesteren.

The Bourne Ultimatum is een geval apart. De film is eigenlijk één grote, razendspannende en adrenalinerijke achtervolging. Je zit heel de tijd op het puntje van je stoel en je vraagt je wel twintig keer af 'Is die Bourne nu dood of niet?' Geen seconde verveelt.

Maar na afloop van de film ben je alles weer vergeten. Achteraf las ik dat ook Julia Stiles, Scott Glenn, Albert Finney, Daniel Brühl en Joan Allen in deze film meespeelden, maar die kan ik me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren. The Bourne Ultimatum is een énorm goede film qua entertainment, maar blijven hangen doet hij toch niet echt.

Stel je eens voor dat je een coming of age-film zou maken waarin je de acteurs ook echt zou zien groeien. Waarin de jaarringen rond hun ogen echt zouden zijn, waarin de tijd die je op het scherm ziet passeren ook echt gepasseerd is.

Dat zou unieke mogelijkheden bieden. Je zou de ultieme coming of age-film kunnen maken. Puurder dan Stand by Me, Les quatre cents coups, Dead Poets Society en Le premier jour du reste de ta vie. Ontroerender dan vader en zoon die getekend door het leven door een weide dartelen in De helaasheid der dingen of vader die zijn verloren zoon opwacht aan de schoolpoort in Paris, Texas.

Want alles zou, ook al is het verhaal volkomen verzonnen, écht ogen, authentiek overkomen, en daardoor zoveel doortastender en ontroerender dan al die andere films samen. Een huzarenstukje dat zijn gelijke niet kent in de wereldgeschiedenis zou het opleveren, een tour de force die zijn plaats verdient tussen de piramiden in Egypte en het plafond van de Sixtijnse kapel en de symfonieën en opera's van Mozart en Oorlog en vrede van Tolstoj. Het hoogtepunt van wat je in een bepaald medium kan bereiken.

Laat dat nou net zijn wat Richard Linklater hier heeft willen klaarspelen. Twaalf jaar lang is hij samen met deze acteurs ouder geworden en heeft hij hen laten meespelen in dit ultieme portret van een opgroeiende jongen. En tóch heeft dit niet het intergalactische meesterwerk opgeleverd dat ik verwachtte.

Want Boyhood is te gewoon. Er zit niet één scène in die we al niet eerder in honderden coming of age-films hebben gezien. Masons ouders zijn gescheiden, hij heeft met beide een moeilijke band, wordt van school naar school gesleept, heeft liefjes, maakt het uit met liefjes, haalt zijn diploma van de middelbare school en gaat naar de universiteit. Op zich niets wereldschokkends dus.

Af en toe wordt de inzet wat verhoogd en krijgen we soapy verwikkelingen over dronkenschap en agressie, maar die zetten het verloop van het verhaal niet echt op het spel. Vader steelt de show met een paar prachtscènes, als die waarin hij verklaart dat hij echt wil práten met zijn kinderen, of wanneer hij over anticonceptie begint, maar dat zijn slechts pluisjes op een verder vlekkeloos deken. Alles loopt zoals je het zou verwachten in een blank middenklassebestaan begin 21e eeuw.

Wat als Mason niet alle kansen zou gekregen hebben die hij gekregen heeft? Wat als hij zwart was geweest, of een immigrant, of gehandicapt? Wat als zijn persoonlijke ontwikkeling niet zo'n droomverloop zou gekend hebben en die eerste kus zou zijn uitgebleven, dat diploma van het middelbaar er nooit zou gekomen zijn, er geen sprake zou geweest zijn van universiteit? Wat minder voor de hand liggende thema's hadden, mits ze op een goede wijze gebracht zouden worden, wat meer kruiden toegevoegd aan deze film, die bijwijlen wat te flauw smaakt, ondanks de tomeloze energie die cast en crew erin moeten hebben gestoken, twaalf jaren lang.

Hopelijk doet iemand deze tour de force dus nog eens over, maar dan met een verhaal dat wat meer bochten neemt, dat wat kritischer is voor de maatschappij. Misschien krijgen we dan wel de film die we aan de aliens zouden kunnen laten zien, of aan onze nazaten, tot in de eeuwigheid.

Geen bijzondere film, maar toch ook niet slecht. Een cliché verhaal, soms wat flauwe humor en dan nog wel duidelijk voor de Hollandse markt gemaakt (dat vreselijke ABN...), maar bij momenten toch ook wel echt leuk. Feel good pur sang, niks meer of minder. Gewoon een fijn tussendoortje.

So God was creating man. And his little assistant came up to him and he said: "Hey, we've got all these bodies left, but we're right out of brains, we're right out of hearts and we're right out of vocal chords." And God said: "Fuck it! Sew 'em up anyway. Smack smiles on the faces and make them talk out of their arses." And so, God created the Tory Party.

Geweldige film over tijden van crisis en de liefde voor muziek. Hier en daar hangt een wat prekerig toontje over het geheel heen, maar over het algemeen is dit een pracht van een film vol schitterende vondsten (de clown die de deurwaarders te lijf gaat en zich daarna probeert op te hangen...), uitstekende acteerprestaties (Pete Postlethwaite is fenomenaal), gekruid met een aantal zeer goede klassieke stukken en alles overgoten met dat sociale sausje waar de Britten wel een patent op lijken te hebben (zie ook The Full Monty). Brassed Off is een tragikomedie zoals het hoort, een sociaal drama met satirische humor en een thema dat 15 jaar later nog steeds brandend actueel is.

Mel Gibson is perfect als de pientere en ijzersterke held van dit verhaal. En wie had zijn trouwe en nog veel ijzersterkere vriend beter kunnen vertolken dan Brendan Gleeson? Schitterend om te zien hoe ze met een zootje ongeregeld de omringende kampen aanvallen en daar knokpartijen aanrichten om de zelfingenomen overheerser (fantastisch vertolkt door Patrick McGoohan) het leven zuur te maken. Een geweldige verfilming van de strips die ik verslonden heb dus.

Ho, wacht, dit is niet Asterix? Maar een serieus epos over een historische Schotse vrijheidsstrijder? Dat zo barst van de onbedoeld komische momenten, de eendimensionale personages en de clichés (slow motion, beelden in de magic hour, bombastische muziek met koorgezangen)? Van een regisseur die zo slordig is dat hij bij het draaien van de film vergeet dat er nog een wassen beeld van Sophie Marceau voor de camera rondslingert? En dat de Oscar voor beste film wint in het jaar van spannende, doorleefde, geweldig geacteerde en geweldig geschreven meesterwerken als Twelve Monkeys, Heat, Seven, The Usual Suspects en Leaving Las Vegas? Meen je dat nu?

Ken je dat? Een film heeft alles in huis om een onvergetelijke klassieker te worden, maar toch worden die ingrediënten niet ten volle benut en blijft de film jammer genoeg op de oppervlakte steken. Chris Cooper vertolkt zijn rol weergaloos, Ryan Philippe overtuigt als de twijfelende agent en het verhaal zit bijzonder strak, met enkele interessante motieven (geloof bijvoorbeeld, en het ontmaskeren van leugens). En toch mis ik dit:

- de beeldvoering is (op enkele momenten na) duf en saai, als een doorsnee tv-reportage.

- de overige personages komen amper uit de verf, met de andere FBI'ers als dieptepunt.

- de pianoriedeltjes die elk moment onderstrepen hadden net zo goed achterwege gelaten kunnen worden.

- de gevolgen van Hansens daden zijn onduidelijk. Was dat uiteindelijk nu allemaal zó erg?

- bij het einde voel je te veel 'goed, nu zijn we aan het afronden.' Het laatste shot daarentegen is wel magistraal.

Een ouderwetse politiefilm gaat er altijd wel in. Brooklyn's Finest is schitterend in beeld gebracht, alsof je er middenin zit en mee door de grauwe straten struint. Jammer dat het scenario dan zo magertjes is. Bij momenten lijkt het wel gepend als een stukje fanfictie, door iemand die de beste ideeën van Traffic, L.A. Confidential, The Departed en Fuqua's eigen Training Day bij elkaar voegde. De moegetergde flik in de laatste week voor zijn pensioen, afgestompt door het geweld dat hij altijd heeft moeten aanschouwen, de flik die de grenzen tussen juist en fout opzoekt en de mol die binnendringt in een bende en niet meer weet wat juist en fout is: slecht wordt het nergens, maar we hebben het allemaal al eens gezien. De acteurs willen duidelijk overtuigen, maar botsen op de clichés en de weinig zeggende dialogen die ze toegeworpen krijgen. Een potentiële klassieker wordt zo gewoon een film om languit naar te kijken terwijl de wereld op slot is.

Deed me heel de tijd denken aan Dead Poets Society, maar is een pak minder goed. De acteurs spelen goed, maar hun personages leven te weinig, zoals ze dat in DPS wél deden. Het is allemaal wat te treurig en te stijf en te klassiek. Ook gaat het verhaal redelijk traag.

Geen slechte film, maar hier had meer ingezeten.

Een erg sfeervolle film. Didden slaagt erin om de zwoele sfeer van een nachtelijke grootstad enorm goed over te brengen. De muziek helpt hier uitstekend bij.

Daarmee zijn ook alle positieve dingen gezegd. Voor de rest is dit een slome, inhoudsloze, nietszeggende film. Enorm traag, deprimerend treurig en gaat over compleet niks. Er gebeurt niks, er ontwikkelt zich niks, we zien gewoon Max wat ronddolen. Als ik het leven in een grootstad wil zien, ga ik wel zelf even naar Brussel.

Gewoon een fijn filmpje met de heerlijke muziek van Buddy Holly. Gary Busey speelt goed, het fifties-sfeertje wordt mooi weergegeven (die auto's, dat ziekenkasbrilletje...) en ongeveer ook dezelfde elementen als in Great Balls of Fire (de conservatieve katholieken die zich woedend uitlaten over die 'junglemuziek'). Het scenario had wel wat beter gemogen en ook had ik liever wat van het vliegtuig en de crash gezien. Nu eindigt de film zo abrupt. Voor de rest niet op aan te merken.

Voor films over tijdreizen mag je mij àl-tijd wakker maken. Zelfs als het zo'n broddelwerkje is als The Butterfly Effect. Want wat is dit toch één lange 'zoek de fout'. Nergens loopt hier iemand in rond die ook maar een beetje kan acteren, de dialogen voelen ongelooflijk geforceerd aan, het scenario is zo rommelig als mijn slaapkamer, de regie is die van een soap, de christelijke symboliek die ze erin rammen is volkomen overbodig en Ashton Kutcher is zo iemand die denkt dat een baard hebben volstaat om serieus en doorleefd over te komen. Uit ergernis ga je dan maar beginnen letten op de kleine details, en ook die zijn te slordig voor woorden (die tekening is echt véél te goed om van een kind afkomstig te zijn). En dat terwijl er met dit geniale uitgangspunt zoveel meer gedaan kon worden. Een gemiste kans van jewelste, kijk beter Mr. Nobody of Terug naar Morgen in de plaats.