Opinions

Alleszins is het al mooi dat ze in 1931 probeerden om een spannende thriller als dit te maken. Dat is dan ook zeer goed gelukt: de regie is knap gedaan, het gebrek aan goede geluidskwaliteit wordt goed gemaakt door een aantal non-verbale scènes, de details zijn ook zeer mooi verzorgd (het fluiten van Griegs 'De hallen van de Bergkoning', de schaduw van de moordenaar, de 'M' op zijn jas, de blinde ballonnenverkoper, de blinde bedelaar die toch bleek te kunnen zien, ...) Maar een meesterwerk vind ik het niet, voor mij komt dit net iets te oubollig over.

Heerlijke western. Seven Samurai nog niet gezien, dus ik kan de twee niet vergelijken, maar deze vind ik alvast een geweldig episch avontuur. Een simpel verhaaltje, maar echt goed uitgewerkt. Grandioze westernsfeer, met die stoffige dorpjes en de koelbloedige revolverhelden. Stuk voor stuk ook schitterende acteurs, met Brynner, Wallach, McQueen en Vaughn op kop. Passende muziek, uitstekende sets, prima regie en natuurlijk de typische westernvuurgevechten maken dit tot een geweldige film. Heerlijk ouderwets avonturenvermaak voor zondagnamiddag.

Is Magnolia een perfecte film? Nee. Daarvoor slepen sommige stukken, vooral die met de grootste tragiek, wat te lang aan, is het personage van William H. Macy te veel een karikatuur, heeft Julianne Moore (hoewel ze bij vlagen echt briljant is) iets te lang op de Hilde Van Mieghem Academie voor Plotseling Hysterisch Uitvallen gezeten en werd ik in sommige scènes iets te horendol van de strijkers die maar bleven aanzwellen. Maar he, de intro is geweldig, Tom Cruise speelt hier de rol van zijn leven (net als Philip Seymour Hoffman en de kleine Jeremy Blackman) en de kleine verhalen zijn op een schitterende manier en met een enorm oog voor detail verweven tot een groter verhaal. En dan heb ik het nog niet over die legendarische regenbui gehad. Magnolia is dus niet perfect, maar wel een sprankelend en prachtig in beeld gebracht geheel.

Had hier enorm veel van verwacht, een magistraal epos met prachtige beelden en een sterk verhaal. Het viel dus ook enorm tegen om in plaats daarvan een oersaai en braaf verhaaltje te zien dat een kleuterschool misschien nog in spanning zou achterlaten, maar mij ijskoud liet. De beginscène is prachtig geregisseerd, maar vanaf dan gaat het enorm achteruit. Acteerprestaties? Dat woord prestaties zou ik toch maar achterwege laten. Iedereen loopt er stokstijf bij en spreekt zijn tekst uit zonder enige intonatie of gevoel.

Heb deze gratis bekeken met de 'cinemalink' van de MovieKilometer ketting-wedstrijd. Een geluk dat ik er geen geld aan heb uitgegeven, maar spijtig dat ik mijn code heb verspeeld aan deze bleke pulp.

Bittere ontgoocheling.

Ik had van deze film zoveel verwacht. Iets teveel, waarschijnlijk.

Omdat in het boekje bij de DVD stond dat de Cannes-versie door de meeste mensen slecht werd bevonden, probeerde ik de versie die Kümel zelf monteerde. Spijtig genoeg is deze versie in het Nederlands gedubd, wat vreselijk slecht overkomt.

De scènes in het bordeel zijn nog redelijk goed, maar vanaf dat Jan in Malpertuis aankomt gaat de film enkel nog achteruit. Aan sfeer ontbreekt het niet (de decors zijn ronduit prachtig) en de fotografie is echt knap gedaan, maar het scenario trekt op zéér weinig. Neem daar die verschrikkelijke Nederlandstalige dub bij en je krijgt dit gedrocht van een film.

Het einde is dan weer wel origineel (een beetje Shyamalan-achtig, maar dan nog absurder).

Nadien heb ik de Cannes-versie in het Engels nog eens opgezet, die kwam veel natuurlijker over, maar het verhaal blijft uiteraard hetzelfde.

Wat een grandioos meesterwerk had kunnen worden, is uitgedraaid in een enorme fiasco. Spijtig.

Dit is een regelrechte flutfilm, het scenario is één grote rommelhoop, personages zijn flat characters van de ergste soort, het verhaal is voorspelbaar en repetitief (bij de zesde keer dat Sophie verteld dat ze drie mogelijke vaders heeft, weten wij het al wel, hoor!), de enscènering is verschrikkelijk 'gefilmd toneel', personages duiken op en hebben dan geen enkele betekenis meer voor het verloop van het verhaal, de ABBA-nummers worden op de meest ongepaste momenten ingezet, vaak tenenkrommend slecht ingepast in de scène en duren bovendien véél te lang, Pierce Brosnan klinkt als een verkouden walrus, Colin Firth loopt erbij voor spek en bonen en Meryl Streep, nochtans zo'n topactrice, gedraagt zich in deze dubieuze film als een aan lager wal geraakte smartlappenzangeres die al jaren aan de drank zit.

En toch heb ik me grondig bescheurd bij het zien van deze film. Ik weet niet of alle grappige momenten wel zo bedoeld waren, maar net als Grease is dit een film die zó fout, zo kitscherig, zo over the top is, dat hij gewoon weer genietbaar wordt. Bij voorkeur te bekijken met een ouzo of drie op, en dan valt dit vehikel nog bijzonder aardig mee.

PS: naar aanleiding van het monstersucces dat deze film was, maakten de komieken Bert Gabriëls en Henk Ryckaert in hun onvolprezen programma Zonde van de Zendtijd een musical opgebouwd uit de hits van het Vlaamsche hitwonder Willy Sommers. Satire op z'n best!

Zonde van de zendtijd: Willy Sommers Musical - YouTube

In mijn uitgave van het boek 1001 Movies You Must See Before You Die staan zowaar drie Belgische films: C'est arrivé près de chez vous, Jeanne Dielman en deze De man die zijn haar kort liet knippen. De criticus in het boek spaart de superlatieven niet. Dit is de film die de Belgische cinema de moderne tijd in loodste en het land een eigen vertelstijl bezorgde: het magisch realisme, een uniek mengsel van realiteit en spookachtige verbeelding, vervat in de surreële melancholie van het alledaagse leven.

Dat is best veel eer voor wat startte als een televisiefilm voor de nog maar twaalf jaar oude openbare omroep, maar die uiteindelijk ook in de bioscoop werd uitgebracht. Het is dan ook opvallend dat de film een beroep kon doen op de kunde van Ghislain Cloquet, die de camera bediende bij Le trou, Nuit et brouillard en Au hasard Balthazar en later een Oscar zou winnen voor Tess. Of het zijn beslissing was of die van regisseur André Delvaux om de film grotendeels te vertellen met close-ups, zullen we nooit weten, maar die aanpak geeft de film wel een uniek, euh, gezicht. De camera zit de personages zo dicht op de huid dat je in dit bizarre verhaal wordt gezogen.

Want dit verhaal is bizar. Het lijkt wel één lange droom, maar dan van de nachtmerrie-achtige soort. In een droom volgen gebeurtenissen elkaar op zonder nadrukkelijk logisch verband, zijn mensen niet wie ze lijken te zijn en leiden vertrouwde wegen niet altijd naar vertrouwde plekken. Dat is hier ook aan de hand. De scène uit de titel is al een goed voorbeeld: wat een onbehaaglijk kappersbezoek is me dat. Maar het is pas nadat de film een tijdssprong maakt dat het droomaspect zich volledig in de vertelling wurmt. Een autopsie in open lucht op een bloedhete dag, een onverwacht verblijf in een kil hotel, een avondmaal dat nooit genuttigd wordt, theatertickets die nooit gebruikt worden, een verlaten winkelstraat, een schoendoos die in het water belandt: er is veel aan de hand, maar onze protagonist lijkt zelf niet te weten wat er rondom hem allemaal gebeurt. Senne Rouffaer speelt de rol met grote ogen en verstijfde mimiek, alsof hij zelf niet eens weet waarin hij wordt meegesleurd.

Toch lijkt Delvaux er niet voluit voor te willen gaan. De man die zijn haar kort liet knippen is geen Twin Peaks of Lost Highway avant la lettre, het had allemaal nog bevreemdender kunnen zijn. Voeg daarbij de vaak veel te mechanische dialogen en je krijgt een film die intrigeert, maart toch niet helemaal beklijft. Ik zag hem gisterenavond, nu blijft hij maar door mijn hoofd spoken, maar ik denk niet dat dat morgen of volgende week nog steeds het geval zal zijn. En toch heb ik nu veel zin in die andere film van André Delvaux, naar dat andere boek van Johan Daisne, dat ik wel al gelezen heb: De trein der traagheid, oftewel Un soir, un train.

Gisteren gezien op de opening van het Brussels International Film Festival.

Terry Gilliam was er zelf bij, en hij had 't nog maar eens over de moeilijkheden die hem al achtervolgen sinds hij in 1989 op het idee kwam om een film over Don Quijote te draaien, 'because no one had made it good.' Toen kreeg hij twintig miljoen dollar aangeboden om zijn passieproject te verwezenlijken, puur op basis van zijn naam en het bronmateriaal. Elders kreeg hij echter vijfentwintig miljoen toegestopt, waardoor hij uiteraard voor die productie koos, tot die plots failliet ging. Wie zei ook al weer dat hebzucht goed was? Latere opnames met Jean Rochefort als Quijote en Johnny Depp als Sancho werden dan weer nooit afgewerkt omdat er steeds bommenwerpers op weg naar Kosovo over de set vlogen, en omdat een storm alles onder water zette. Enzovoort. Afijn, dat heeft hij blijkbaar allemaal al uit de doeken gedaan in zijn documentaire Lost in La Mancha, nu was de film er ein-de-lijk.

Adam Driver (die blijkbaar bekend is van één of ander charmant indiefilmpje, War Stars of zoiets) speelt een patserige regisseur die zijn ziel verkocht heeft aan de duivel van de commerce en door een bizar toeval terugdenkt aan de tijd toen hij een hongerige filmstudent was die in de Spaanse bergen bivakkeerde om zíjn passieproject te verwezenlijken: een eigen versie van het eeuwenoude Quijoteverhaal, met de dorpsbevolking als acteurs. In flashbacks zien we die jongeling terug, en ook daar vertolkt Driver zijn personage met verve (zijn film van weleer wordt ook sterk in deze verweven). De show wordt echter gestolen door Jonathan Pryce, een krasse schoenmaker die de rol van de Don kreeg aangemeten en hier zo hard in opging, dat hij nog steeds denkt dat hij een dolende ridder is.

En dan zijn we vertrokken voor een doldwaze rit, met Driver als Quijotes onfortuinlijke schildknaap Sancho Panza, waarin droom en werkelijkheid door elkaar lopen, of misschien wel gewoon hetzelfde zijn. Met een oeverloze visuele bravoure borstelt Gilliam de lotgevallen van dit knotsgekke duo. Net zoals Quijote in de zeventiende eeuw dacht dat hij een ridder was terwijl de riddertijd al lang vervlogen was, zo worden hier de kwalen van onze tijd bekeken door een bril van nobele zwaardvechters, noodlijdende jonkvrouwen, wreedaardige reuzen en vileine tovenaars.

Terry had voor aanvang echter nog een advies voor het publiek: 'People over fifty, go to the toilet NOW. Because the film runs over two hours.' Honderdtweeëndertig minuten zelfs, om precies te zijn, en dat zijn er eigenlijk te veel. In de climax en het slot had duchtig geknipt mogen worden, want daar verdrinkt de film in een overvloed aan ideeën. Tijdens de montage, of eigenlijk al in het scenario, want dan hadden ze zich heel wat moeite kunnen besparen. Gilliams grootste kwaliteit is tegelijk zijn achilleshiel: hij is zo visionair en bruist zo van de creatieve vondsten, dat hij er geen blijf mee weet en ze allemaal tegelijk op het scherm kwakt (zie ook: Jaco Van Dormael in Le tout nouveau testament). Je kan al eens té geniaal zijn, en dan voelt dit wel aan als een héél lange zit, en verlies je tegelijk de voeling met de personages die je zo zorgvuldig had opgebouwd.

Voor de structuur van het verhaal was Gilliam gaan spieken bij Mark Twain, zei hij, die in bijvoorbeeld The Adventures of Huckleberry Finn iets gelijkaardigs deed. Wat hem er prompt toe leidde te zeggen dat hij ook Huckleberry Finn wil verfilmen, 'because no one has made it good.' Laat ons hopen dat hij daar ook geen negenentwintig jaar voor nodig heeft, en dat er dan wel iemand het scenario naleest met een schaar in de hand.

Dr. Strangelove, maar dan tijdens een financiële apocalyps in plaats van een nucleaire, dacht ik toen ik de heren en dame in deze film hun crisisberaad zag houden rond de tafel. Maar Margin Call is geen doldwaze doch vlijmscherpe satire op de bankencrisis van 2008. Noch is het een nagelbijtend spannende thriller, noch een komedie met een randje als The Apartment, noch een meeslepende misdaadsaga als The Godfather, noch een haarscherp portret van excentrieke figuren die onze wereld veranderen als The Social Network.

Wat is het dan wel?

Ik vrees dat de regisseur het zelf niet weet.

Chandor had alles in handen om hier een onvergetelijke en maatschappelijk onmisbare film te maken, maar hij benut die kansen niet. Om te beginnen zijn de personages te 'gewoon', te vlak, en zijn ze wel erg snel overtuigd van het falen van hun systeem. Dat zie ik Maurice Lippens nog niet gauw doen. Met een cast als deze had je daar veel meer uit kunnen halen.

Daarnaast knetteren de dialogen te weinig. Tucci die begint over zijn brug, of Irons en Spacey in de toiletten, of de hypernerveuze Badgley naast Baker die zich ontspannen staat te scheren: dat hadden klassieke scènes vol onderhuidse spanning kunnen worden.

Dat ligt ook wel wat aan de mise-en-scène: om beelden die op je netvlies blijven nabranden is het Chandor duidelijk ook niet te doen, hij zweert bij die afgezaagde Cannes-achtige beeldvoering die nergens echt beklijft. De afhandeling van de zaak komt dan ook heel abrupt over, en de laatste scène weekt maar weinig bij je los, terwijl die eigenlijk fantastisch gevonden is.

Geen bonus voor J.C. Chandor dus, terwijl hij duidelijk over de juiste dosis durf beschikte om dit walgelijke systeem dat ons in de tang houdt aan de kaak te stellen.

Het scenario is bij momenten echt een rommeltje, de dialogen rammelen net iets te vaak, Evelien Bosmans spreekt duidelijk nep-Limburgs, Warre Borgmans doet niet eens de moeite om Limburgs te praten, Chris Van den Durpel is belachelijk miscast in de rol van 'aan sigaren lurkende manager', de rivaliteit met Renaat komt amper uit de verf en over het einde ga ik het dan nog niet eens hebben. Maar voor de rest is Marina een ongelooflijk charmante film, waardoor je die fouten wel door de vingers durft zien. Matteo Simoni en Luigi Lo Cascio spelen allebei fantastisch (uit hun vader-zoon-dynamiek had nog véél meer gehaald kunnen worden) en ook de jonge Rocco is bijzonder sterk, de beginscènes in Italië zijn wondermooi (alsof je naar Cinema Paradiso 2 aan het kijken bent), net als de beelden in de mijn, en het Limburg van de jaren 50 is geweldig gereconstrueerd. Hier had nog veel meer ingezeten, nu is het vooral een erg aangename rit.

We waren negen, de laatste dag voor de kerstvakantie. De juf wist niet meer wat te doen met ons. Ergens werd een beduimelde videocassette van The Mask of Zorro opgedolven. We keken ademloos toe. Een wereld ging open. Een wereld van moed, heldendaden en vakkundig zwaardvechten, maar ook een wereld van passionele liefde. Nog maandenlang was het ruziën op de speelplaats over wie Zorro mocht zijn, en wie Don Rafael en Captain Love. En welk meisje nu juist Elena was.

Maar blijft zo'n jeugdsentiment zeventien jaar later nog overeind? Om die reden heb ik jarenlang geweigerd om The Mask of Zorro te herbekijken, hoe vaak hij ook op tv kwam. Bang dat hij zou tegenvallen en een tweede kijkbeurt de herinnering zou verpesten. Nu was de tijd er eindelijk rijp voor. En kijk, het avontuur is nog altijd even leuk.

Natuurlijk weet je hoe alles zal aflopen. Natuurlijk komt er heel wat slapstick kijken te midden van alle heroïsche gevechten. Natuurlijk is het gek dat alle Mexicanen Engels spreken, de oude Zorro zelfs met een vlekkeloos Brits accent. Maar wat een zichtbaar plezier hebben alle acteurs in het vertolken van hun rol, Anthony Hopkins geslepen en heldhaftig, Antonio Banderas naïef maar moedig, Stuart Wilson en Matt Letscher (wat is er nog van hen terechtgekomen?) heerlijk duivels, Catherine Zeta-Jones zo flamboyant, verleidelijk en onverschrokken. En wat een heerlijk meeslepend avontuur is dit na al die jaren nog steeds. Want diep vanbinnen willen we allemaal toch zo'n held zijn als Zorro.

Helemaal geen slechte film, ik zou 'm zelfs voorzichtig goed durven noemen. Aan de hierboven genoemde 'documentaire stijl' stoorde ik me geen seconde, er wordt van tijd tot tijd uitstekend in geacteerd (Mermans doet het héél goed) en de muziek valt ook heel goed mee. En humor zit er zeker ook in.

Gewoon een enorm fijne feelgoodfilm.

Amai, mensen, ik duizel hier nog van na. Deze film werkt zo desoriënterend! Straks (of daarstraks) ga ik nog denken dat ik zelf niets meer onthoud, dat ik alles wat gebeurd is moet opschrijven en dat er zodadelijk wel een verklaring zal volgen voor wat net gebeurd is.

Geniaal is deze film alleszins, het scenario zit énorm goed ineen. Ik denk dat ik hem nog eens ga kijken, om ieder klein hintje door te hebben (net zoals bij The Sixth Sense, Pulp Fiction en American Beauty, films die ook goochelen met begin en einde en alles daartussenin).

En misschien schrijf ik u dan nog wel een degelijke recensie, want nu ben ik nog teveel het noorden kwijt om meer te schrijven dan 'geniaal script', 'geweldig geregisseerd' en 'geweldig geacteerd'. Echt een schitterende film.

Ongelooflijk wat ze in 1927 al konden. Metropolis is nog steeds een monumentale film, niet door het verhaaltje, maar door de meesterlijke sets. Gigantische gebouwen, een hele stad gewoon nagebouwd. Ook de special effects (die scène waarin de robot-Maria tot leven gewekt wordt ) zijn schitterend. Duizenden figuranten, massascènes zoals je die tegenwoordig niet meer ziet. Een monument in de filmgeschiedenis.

Wat een onderwaardering voor deze meesterlijke film.

Om te beginnen is er al het feit dat Neil Jordan bewijst dat hij kan regisseren. Na miskleun The Crying Game, gewoon een aaneenrijging van lukraak gefilmde shots, was ik mijn hoop in die jongen volledig kwijt, maar deze film stelt me weer volledig gerust. Michael Collins is prachtig geregisseerd. De schimmige avond- en nachtscènes, de intense vuurgevechten, de prachtige Ierse landschappen, ... Meesterlijk.

Het verhaal gaat soms wat snel over de dingen heen en is een beetje te geromantiseerd, maar biedt een perfecte mix tussen geschiedenis en actie. Regie, art direction en acteurs maken alles goed. Het Ierland van begin 20e eeuw wordt magistraal in beeld gebracht. Gebouwen, kostuums, auto's, treinen, ... Alles is perfect verzorgd.

Liam Neeson geeft het beste van zichzelf en ook Julia Roberts en Aidan Quinn zijn zeer goed. Alan Rickman speelt een beetje te eentonig (hij kan beter) en Stephen Rea is even vlak en houterig als in The Crying Game.

Dan is er ook nog de muziek, echte Ierse trad die alles afmaakt, met extra couleur locale.

Afgezien van die paar minpuntjes is dit boeiende epos een bescheiden meesterwerk, jammer dat zo weinig mensen deze kennen.

De dialogen sprankelen niet van begin tot einde zoals dat in Annie Hall het geval was en visueel ziet het er soms nogal ongeïnspireerd uit, maar toch is Midnight in Paris een heerlijke film. Owen Wilson is goed op dreef als onze gids in het tijdreizen, samen met hem beleven we elke minuut nieuwe ontdekkingen. Bovendien wordt de sfeer van de jaren 20 ge-wel-dig neergezet. Marion Cotillard vertolkt haar rol met veel gevoel, warmte en naturel en het is bijzonder jammer dat we Adrien Brody zo weinig te zien krijgen, want hij is fenomenaal als Salvador Dali. Tot ziens iedereen, ik ga een nachtwandeling maken in Parijs.

Een film die uitstekend begint, maar naar het einde toe inzakt.
De eerste helft is echt schitterend, uitstekend geregisseerd en geacteerd. Maar het tweede deel van de film, het hele ziekenhuisdeel in feite, vond ik niet beter dan een goedkoop VijfTV-drama, wat énorm spijtig is. Nu valt de film helemaal uiteen in een prachtig eerste deel en een eentonig, langdradig en dertien in een dozijn-tweede deel.
Toch nog een 3,5 voor de schitterende eerste helft, maar niet de 'knock-out' van een film die ik verwachtte.

Indrukwekkende film.

The Mission is soms nogal traag, maar over het algemeen is het echt een topfilm. Goede acteerprestaties (DeNiro op kop), schitterende muziek (Morricone's The River is echt subliem!), een knappe regie (die gevechten op het einde! Zo mooi in beeld gebracht! Nuja, mooi, aangrijpend is een beter woord) en een echt prachtige fotografie. En dan dat (waargebeurde) verhaal over die zinloze slachtingen... Een film die je niet snel meer loslaat.

Een sterke film die helaas iets te lang duurt.

De film begint zeer krachtig en het eerste uur gaat het zeer goed. Gene Hackman is schitterend, maar de anderen ook. Het verhaal is echt aangrijpend (die nodeloze haat...), mooi in beeld gebracht (knappe nachtscènes) en de muziek (een beetje country-achtig) past er goed bij.

In het tweede uur daarentegen had dan weer wat gesnoeid mogen worden. Het is niet slecht, maar het gaat wat traag en er zitten hier en daar wat onnodige stukken tussen.

Een goede film, die wat korter had gemogen.

Moneyball wordt in beeld gebracht als een doordeweekse tv-serie, het tempo is op z'n best gezapig te noemen, Philip Seymour Hoffman loopt er maar wat verloren bij en de dialogen zijn niet altijd even boeiend en wervelen niet zoals in Sorkins andere scenario's (The Social Network, The Newsroom). Gelukkig is de interactie tussen Brad Pitt en Jonah Hill bij momenten fantastisch en het He did a homerun without realizing it-moment is erg mooi. Maar met zo'n team had er véél meer uitgehaald kunnen worden. Alles is aan boord, maar they do'nt go for the dollar, en dat is jammer.

Wervelend, kleurrijk, tragikomisch spektakel. Meesterlijk gefilmd en gemonteerd, dynamisch en flitsend. Heel goede muziek ook (leuk om ook eens Nirvana of Kiss te horen in een musical), een erg originele keuze, vooral in de eerste helft dan. In de tweede helft werd de muziek een beetje teveel van hetzelfde. Ik had dan liever nog wat minder voor de hand liggende nummers gehad, die toch goed zouden passen in de film (ik denk aan bv. een Whole Lotta Love van Led Zeppelin, een Wish You Were Here van Pink Floyd of een All I Want Is You van Bryan Adams, zoiets in die aard).

De acteerprestaties zijn dik in orde. Broadbent is geniaal, Roxburgh is een geweldige slechterik. McGregor had ik liever wat minder tranerig gezien, maar Nicole Kidman maakt alles goed. Wat een vrouw! Zij is gewoon de ster van deze film, ze steelt de show volledig.

En dan vergeet ik de set-decoratie nog! Zelden zo'n schitterend aangeklede film gezien. Alles is tot in de fijnste details afgewerkt, vol kleur. Meesterlijk gewoon.

Een enorm goede film dus, soms wat te overdreven en theatraal, maar over het algemeen een schitterend, wervelend en kleurrijk muzikaal spektakel.

Dit is het vreemdste, waanzinnigste, meest vergezochte, uitmiddelpuntigste, origineelste, bizarste, geniaalste dat ik ooit gezien heb.

Door omstandigheden ben ik deze film van mijn favoriete regisseur niet in de cinema kunnen gaan zien (ze hebben 'm ook maar twee weken gedraaid, was een serieuze flop). Maar nu heb ik eindelijk de dvd bemachtig en loop nog steeds compleet weggeblazen rond van de verpletterende kijkbeurt gisteren.

Jaco Van Dormael is geen gewone filmmaker. Dat bewees hij al met Toto le Héros en Le Huitième Jour. Maar met Mr. Nobody gaat hij nog een grote stap verder. Het verhaal uitleggen is zinloos. Je moet gewoon weten dat het zeer ingewikkeld overkomt, maar het eigenlijk niet is. Alles zit zo ingenieus in elkaar, maar is perfect begrijpbaar. De hersenkronkels van Jaco zijn op zich onnavolgbaar, maar als je er een dieper over nadenkt, zijn ze eigenlijk heel gewoon. Wie heeft er nog nooit gedacht 'wat zou er nu gebeurd zijn als ik toen dat had gedaan in plaats van dat...' Het verhaal dat uit die redenering voortvloeit, is ongezien geniaal.

Ooit las ik een boek over de Belgische film waarin de auteur probeert de achterhalen wat er nu precies zo Belgisch is aan de Belgische film. Hij kwam bij het volgende: de alledaagse, herkenbare situaties, waar er toch net iets méér aanwezig is, iets magisch-realistisch. En vooral het anekdotische: elke Belgische film is bijeengebricoleerd uit allerlei kleine anekdotes. Mr. Nobody mag dan wel een internationale coproductie zijn en gefilmd in Canada, Duitsland en Engeland, toch is het verhaal door en door Belgisch, vol magisch-realistische anekdotes die een wonderlijk, sprankelend geheel vormen.

Het wonderbaarlijke toekomstbeeld. De overdonderend prachtige beelden (die futuristische stad! De planeet Mars!). De visuele flair. De personages, die zo menselijk zijn, waar je zo mee kan meeleven (vooral Nemo dan). Het feilloze script. De humor ('Er gebeurde van de hele dag helemaal niets... Zoals in een Franse film.'). De voortreffelijke acteerprestaties van Leto, Polley, Kruger, Ifans en vele anderen. De muziek van Buddy Holly, Erik Satie, Wallace Collection, Nena, the Eurythmics, the Chordettes en Pixies, die zo perfect bij de scènes past, plus de prachtige score van Pierre Van Dormael. Dit is voor mij gewoonweg de ultieme film. Laat je niet tegenhouden door de azijnpissers die deze film afkraken: dit is een meesterwerk van de zevende kunst. Visueel vergelijkbaar met 2001: A Space Odyssey, inhoudelijk vele lichtjaren beter.

Schitterend geacteerde film met een aardedonker scenario, op een magistrale wijze in beeld gebracht. Erg spannend en boeiend verhaal. Ook een heel menselijke, psychologische film. De personages zijn mensen van vlees en bloed en worden op een fenomenale wijze vertolkt.

Enige minpunt: voor mij had de film mogen stoppen op het moment dat Kevin Bacon al bellend met zijn vrouw wegrijdt. Dat stukje daarna, met die parade, had er voor mij integraal afgemogen. Dan was de film perfect geweest, nu is hij gewoon héél goed.