Opinions

Fijn filmpje, mooi verhaal, uitstekende muziek (Stones Bowie ), prima acteerprestaties, heerlijk nostalgisch sfeertje en vooral zeer fris in beeld gebracht. Alleen duurt hij te lang om te blijven boeien. Een goeie 90 minuten zou genoeg geweest zijn om het verhaal te brengen. Spijtig van de speelduur dus, anders was dit misschien wel een 5* geweest.

Toch nog een mooi filmpje, 4*.

Git-, git-, git-, gitzwarte komedie over de media. De film wil duidelijk maken dat de media te ver gaat met het omarmen van dubieuze figuren en het volgen van mensen op hun dagelijkse sleur, maar gebruikt daarvoor wel érg grove middelen. Morbide humor (die écht wel schitterend is, die grap over die Arabieren ), grauwe Waalse achterbuurten en de ene moord na de andere... Een spijkerharde, scherpe, kritische film, die af en toe toch wel een klein beetje te ver gaat.

Ah ja, en Benoît Poelvoorde bewijst zich nog eens als één van de allerbeste acteurs. Hij draagt de film in feite. Zonder hem zou dit maar een matig filmpje geweest zijn.

Philip Seymour Hoffman is uitermate briljant als Truman Capote, maar toch is Capote niet de film die ik verwachtte. De komst van de schrijver naar Holcomb en de manier waarop hij de moordzaak uitspit, moet bij de inwoners van het dorp, die ongetwijfeld nog in shock waren van de brutale moord, heel wat teweeg hebben gebracht. Want hoe haalt zo'n verwende nicht uit het noorden het in godsnaam in z'n hoofd om zijn neus in hun zaken te steken? Maar daar komen we niks over te weten. Het lijkt alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat Capote de puzzelstukjes van de moord kan verzamelen door even te praten met de bordkartonnen personen die de moord ontdekt hebben of het onderzoek ernaar leiden. Ook Harper Lee, Trumans assistente en de schrijfster van het uitermate briljante To Kill a Mockingbird, is niet meer dan een figurante in deze fragmentarische PowerPoint van gebeurtenissen. Het is enkel in de scène waarin Perry vraagt naar de titel van Capotes boek en vervolgens een bekentenis doet (kippenvel! Klamme handen! Krop in de keel!) dat je het beklijvende meesterwerk ziet dat deze film had kunnen worden.

Wat kan ik nog zeggen over Casablanca? Een film die in één adem met het woord klassieker genoemd wordt, die overal geroemd wordt. Zelfs de meest cinefobe persoon die ik ken, zei onlangs plots 'Of all the gin joints in all the towns...' Casablanca heeft dus een bijna mythische status. Tijd om hem eindelijk eens te zien, dacht ik gisteren dan ook. Een de film heeft zijn status meer dan waargemaakt.

Waar ik een beetje bang voor was, was kleffe romantiek en meligheid. Overal lees je dat deze film een 'romantisch drama' is en vaak wordt hij meteen geassocieerd met Gone with the Wind. Maar daar is eigenlijk niets van waar: in de eerste plaats is Casablanca een spannend en menselijk verhaal uit de Tweede Wereldoorlog. Humphrey Bogart speelt een personage waarin ik me perfect kan inleven: een norse, cynische man die diep in zich een sentimentalist is. Zijn we niet allemaal een beetje zo? De romance met Ingrid Bergman voelt dan ook nergens klef of geforceerd aan. Je leeft mee met hen, met alles wat ze meemaken in de microkosmos die de stad Casablanca is, een centrum van smokkel, verdachtmakingen, onderduikingen, zwarthandel en vervalsingen, bevolkt door de meest uiteenlopende types. De stad en iedereen die er verblijft worden perfect neergezet: schitterende, sfeervolle decors en geen enkele acteur die uit de toon valt, geen personage dat onderbelicht blijft of onvoldoende is uitgewerkt. Het verhaal is meeslepend van begin tot einde, de humor die hier en daar komt kijken ('Are my eyes really brown?', Louis die zijn winst in ontvangst neemt) wérkt, en over de uitstekende dialogen en legendarische quotes waarvan het script wemelt is al genoeg gezegd. Bovendien heeft Casablanca nog iets extra, een kloppend hart dat ik niet meteen kan omschrijven. Komt het door de ongelooflijk menselijke en feilloos vertolkte personages als Rick, Victor en Sam? Komt het door het gevoel van onzekerheid waarmee iedereen in de film rondloopt, onzekerheid over wat nog moet komen? Of door het fenomenale einde? Ik weet het niet. Maar van alle klassiekers in de wereld is dit er toch wel een heel bijzondere, eentje die zijn status eindelijk eens terecht verdient.

Vroeger stond James Bond synoniem voor actievermaak: geen hoogstaande films, maar plezant om naar te kijken.

Deze film is helemaal anders: veel diepzinniger, langdradig, de actie blijft beperkt tot die grandioze kraanscène in het begin (meteen de beste scène van heel de film) en de humor die in vele Bondfilms voorkomt (vooral die met Roger Moore) is al helemaal zoek.

Bovendien is Craig naar mijn mening geen goede Bond. Die kerel heeft meer een kop om een geslepen Russische slechterik te spelen.

De versie van 1967 met de grandioze Peter Sellers, David Niven en Woody Allen is véél beter.

Deze film viel me eigenlijk dik tegen. Ik had een briljante en hilarische oorlogssatire verwacht, maar in plaats daarvan is het een belachelijke en idiote film waarin buiten de gestoorde personages en wat situatiehumor weinig echt goede vondsten inzitten. De cast doet het goed, maar het scenario is saai en langdradig. Een echte verhaallijn zit er niet in, het is meer een opeenhoping van aparte belevenissen, waardoor de film mij haast niet kon boeien. Spijtig, hier had zoveel meer ingezeten.

Gisteren nog eens herbekeken en verhoogd naar vier sterren.

Destijds heb ik deze in de cinema gezien en ik was meteen betoverd door de magische wereld die Burton neerzet. Dat stadje met die gigantische fabriek, die kleuren, die fantasie, ... Prachtig! Alles wordt natuurlijk opgesmukt door een overvloed aan digitale effecten, maar toch behoudt de film zijn charme.

De kleine Charlie speelt uitstekend en Johnny Depp is schitterend als Wonka, die hij neerzet als een soort van prettig gestoorde Michael Jackson-lookalike. Eigenlijk was er geen enkele acteur bij die ik minder goed vond. De beelden zijn schitterend, de muziek is schitterend, de Oompa-Loompa's zijn eveneens schitterend (die ene scène waarin ze o.a. de Beatles en Black Sabbath nadoen ), ... En bovenal blijft de film getrouw aan het fenomenale boek van de geniale Roald Dahl (buiten het einde dan, in het boek verwees het einde door naar het vreselijke vervolg 'De Grote Glazen Lift', terwijl deze film een afgerond geheel is).

Ook een enorm pluspunt is dat deze film samen met Back to the Future één van de weinige kinderfilms is waar je op latere leeftijd nog dubbele bodems in ontdekt. De vele duistere randjes, dat grapje over kannibalisme, die verwijzingen naar 2001: A Space Odyssey of zelfs naar de Zeven Hoofdzonden, iemand?

Echt een geweldige film, een aanrader voor zowel jong als oud. Deze zal ik binnen vele jaren nog roemen als jeugdsentiment.

PS: Deze film bevat wel één van de grootste schandalen uit de geschiedenis: op een bepaald moment zegt de jonge Wonka: 'Dan verhuis ik wel naar Zwitserland of Beieren, de wereldhoofdsteden van de chocola!' Beste meneer Burton, in Zwitserland en Beieren maken ze helemaal geen chocola, daar kappen ze cacaopoeder bij melk en verkopen dat als chocola. De chocola heeft maar één wereldhoofdstad en dat is België.

Grandioze film. De setting van een dystopisch Engeland wordt ultragrauw weergegeven (heeft wel iets van 1984). Puin, aanslagen, onveiligheid, onvruchtbaarheid, totale waanzin... En temidden van die immense chaos krijgt een hypercynische Clive Owen tegen wil en dank de opdracht om de laatste vruchtbare vrouw in veiligheid te brengen.

Children of Men is geen ontspannend filmpje voor tussendoor, maar een fenomenale rauwe science fiction-thriller die stof tot nadenken biedt. De mensen in deze film zijn alle moraal kwijt door het feit dat de mensheid op uitsterven staat... Kan ons ooit zoiets overkomen? De regie is soms nogal onverzorgd (kan dat dit bijdraagt tot de ruwheid van de film, maar ik vond de schokkende camera niet altijd even geslaagd), maar voor de rest is dit een fantastische film, uitstekend geacteerd, schitterende sets, badend in een angstaanjagende, orwelliaanse sfeer. Pure klasse.

Hier zijn ze dan, mijn vijf welverdiende sterren voor dit onvervalste meesterwerk.
Na de film een paar dagen te laten bezinken in m'n gedachten is mijn waardering hiervoor enkel maar gestegen. Cidade de Deus is een bikkelharde, maar tegelijk ook heel menselijke film. De situatie in die wijken is hopeloos, en dat in de Stad van God? Meirelles en Lund brengen dit op een meesterlijke manier in beeld. Deze film is als een TGV: vanaf de beginscène met de kippenjacht zit je op een razendsnelle trein die je de smerigste en donkerste hoeken van de sloppenwijken van Rio laat zien.
De tegenstelling Buscapé-Zé Pequeno (of Rocket-Li'l Ze, zo u wil) is schitterend uitgewerkt. De één werkt zich op tot fotograaf, een jongensdroom die tot vervulling komt, de ander blijft achter in de Stad van God, belandt in de criminaliteit en sterft uiteraard. Dit wordt zo mooi uitgewerkt, vol diepmenselijke momenten. Die scène waarin Buscapé met die journaliste naar bed gaat, is maar één van de onvergetelijke momenten uit deze magistrale film.
Een ander onvergetelijk stuk is dat waarin die jongen in z'n voet wordt geschoten. Schrijnend, hard, maar zo down to earth, zo echt. Alles is zo raak gefilmd dat je met je neus op de harde en vreselijke realiteit wordt gedrukt.
Toch is er nog plaats voor hoop. Er zitten verschillende relaxte en heel mooie, frisse momenten in de film. Buscapé die fotograaf wordt, de scènes op het strand, de heerlijke seventies-sfeer met muziek van o.a. James Brown en Carl Douglas. Maar ook dit ontspoort dramatisch in de dood van Bené. In de scène die daarop volgt (het lijk op de vloer van de disco, de flikkerende lichten) worden wanhoop en verdriet weergegeven zoals ze nog nooit weergeven zijn. Cidade de Deus is één van de best geregisseerde en gefilmde films die ik tot nu toe gezien heb.
Dit grauwe, rauwe meesterwerk verdient de volle mep. Een diepmenselijk misdaaddrama, een gangsterepos waarin de menselijke ziel wordt blootgelegd. Daar kan Scorsese nog wat van leren. Een ruwe parel, een smash into your face, een ongepolijste diamant. Deze valt nét buiten mijn top 10, maar de kans bestaat dat hij er ooit nog weet in te kruipen. Op het woord meesterwerk moet je zuinig zijn, maar hier gebruik ik het graag.

De beste film ooit zou ik dit nu nooit noemen, maar 't is wel een redelijk goede. Voor die tijd revolutionair qua verhaal, camerawerk en montage, maar nu eigenlijk toch wat oubollig. De beginscène is meesterlijk in beeld gebracht (lijkt wel uit zo'n gotische horrorfilm als Nosferatu of Caligari te komen), maar daarna wordt het verhaal toch wel één grote rommelboel. Die nieuwsreportage met die bombastische stem en dito muziek en taalgebruik had voor mij iets subtieler gemogen en het verhaal had wat gestructureerder gekund. De journalist begint veel te snel aan zijn 'speurtocht', dat had wat doordachter gemoeten. Ook de diverse zang- en dansspektakels voegen weinig toe (altijd al een hekel aan opera gehad). Maar op het camerawerk en de montage heb ik niets aan te merken. Perspectieven, schaduwen, grootse decors en duizenden rekwisieten, allemaal uitstekend gedaan. Ook speelt Welles redelijk goed, zoals steeds eigenlijk. Voor die tijd een prima film.

Heel amusante actie-avonturenfilm. Het verhaal is niet echt denderend (maar ook niet inhoudsloos, zoals bij zoveel andere actiefilms), maar er zit enorm veel vaart in deze film. De halsbrekende toeren die Stallone en de rest (of hun stuntmannen) uithalen zijn schitterend om te zien. De rol van furieuze gangster is John Lithgow op het lijf geschreven. De regie is ook enorm knap gedaan, er zitten massa's mooie beelden tussen (die scène in die grot vol vleermuizen!). Enkel aan die twee jongens met hun parachutes ergerde ik me soms, maar hun inbreng in het verhaal is gelukkig beperkt.

Echt een prima film, spannend, dynamisch en vermakelijk, die geen moment verveelt.

Tja.

Het boek leek me door zijn Russische poppen-structuur (elk verhaal is onderdeel van het volgende) onverfilmbaar. Maar Tom Tykwer had al eens bewezen een onverfilmbaar geachte roman (Het parfum) tot een meesterwerk te laten ontpoppen, dus misschien kon het wel.

De opbouw van het boek is hier vervangen door een mozaïekstructuur als in Magnolia of Short Cuts, met het verschil dat elk stukje van de mozaïek zich op een radicaal verschillend moment in de tijd afspeelt. Dat komt best verwarrend over, zeker in het begin. Is er iemand die het boek niet gelezen heeft en vanaf seconde één mee was met deze film?

Door deze voortdurend heen-en-weer schipperende aanpak komt geen enkel verhaal echt tot zijn recht. De acteurs doen hun uiterste best (behalve Jim Sturgess dan, die loopt er maar bij voor spek en bonen), maar de verhaallijnen zijn te beperkt om te beklijven. Uit het boek herinner ik me een fascinerende inkijk in de cultuur van de eilandbewoners die Ewing bezoekt, de strijd van Luisa tegen nepnieuws en voor erkenning bij het rioolblaadje waar ze om den brode voor schrijft... Die kleurrijke details zijn hier verdwenen, alles trekt zo in vogelvlucht voorbij, personages worden te weinig uitgediept. Enkel Frobisher blijft echt bij met zijn angsten en dromen.

Een euvel van het boek is dan weer niet verholpen: de verschillende verhaallijnen zijn te willekeurig. Het idee van verbinding en wedergeboorte is goed gevonden, maar achteraf bekeken lijkt het eerder alsof de schrijver zes ideeën voor novellen had en die maar bij elkaar geharkt heeft met een overkoepelend idee. Waarom net dit personage op dat moment op die plaats? Waarom is de negentiende-eeuwse avonturenroman van Ewing nu net verbonden met de pulpige thriller van Luisa Rey, de flauwe slapstick van Timothy Cavendish en de Matrix-imitatie van Sonmi? Die vraag blijft onbeantwoord.

Pluspunten voor de ambitie dus, om een dergelijk gigantesk project aan te pakken en om elke acteur te laten reïncarneren in uiteenlopende rollen. (Zie je wat voor plezier Tom Hanks erin beleeft om eens een smeerlappige kwakzalver en een eerzuchtige bajesklant te spelen?) En het Cloud Atlas Sextet, het levenswerk van Frobisher, is op fantastische wijze tot leven gewekt van de pagina tot een heerlijk muziekstuk. Maar wat de film te weinig biedt is verdieping, fascinatie, leven.

Jaren geleden eens op school gezien voor de les muzikale opvoeding, ik vond het toen een mooie film met een perfecte combinatie tussen drama en humor. Iedereen in de klas ergerde zich aan het Duits (de meeste Belgen moeten niet veel van de moffen weten) maar de taal stoorde mij helemaal niet. Een knappe film.

De beste film die ik in maanden heb gezien. Echt zo'n overhéérlijke film vol droge humor, hilarische situaties in werkemans-Dublin (dat taaltje!) en schitterende muziek. Het verhaal mag dan misschien wat 'dertien in een dozijn' klinken, maar het scenario is schitterend uitgewerkt en de acteurs, muziek en humor maken alles af. Echt een fantastische film, een dubbel en dikke aanrader. Deze film heeft pas soul!

Schitterende film met een uitstekende cast.

Wat er ook van waar moge zijn, het verhaal zit erg knap ineen. Ook visueel is deze film een pareltje, er worden heel wat mooie trucjes gedaan met camera en montage. De humor is ook erg droog en vlot. Prima sfeertje ook, geweldige setting van de jaren '60 en '70, mét de bijbehorende muziek. Bijzonder goede film dus.

PS: die legendarische sketch uit In de Gloria van 'in mijn poep' heeft zowaar zijn oorsprong in The Newlywed Game van Chuck Barris!

Schitterende film!

The Constant Gardener is een zeldzaam juweel van een film: een spannende thriller met een enorm goed uitgewerkt verhaal, schitterend geacteerd en magistraal in beeld gebracht (wat een dynamische beeldregie!). Afrika, misschien wel het meest fascinerende aller continenten, oogt tegelijk prachtig en verschrikkelijk. Alles baadt in een donkere, corrupte sfeer. Fiennes, Weisz, Huston en Nighy laten zich weeral eens van hun beste kant zien, Meirelles toont z'n talent (binnenkort ook maar eens Cidade de Deus kijken) en de soundtrack past echt. Meesterlijke film. Alleen spijtig dat de doorsnee MM-gebruiker 'm natuurlijk weer te 'gewoon' en te 'saai' vindt, zodat deze niet de notering krijgt die hij verdient.

Niet erg meeslepend. Je raakt nergens echt dicht betrokken bij de personages. Ian Curtis gaat één keer naar een concert met het lief van een vriend, en de volgende scène zijn die twee gelukkig samen. Wat was de reactie van die vriend? Dat soort details ontbreken en maken dit een redelijk gevoelloze film. Alles wordt zo cool en clean afgehandeld, feiten worden afgeraffeld. Gelukkig is de muziek enorm goed (met naast Joy Division ook Bowie, Iggy en Lou Reed) en de beelden die Corbijn tevoorschijn tovert, zijn ook prachtig passend bij de grauwe sfeer van de Engelse working class-stad. Gemengde gevoelens heb ik dus bij deze film. Ik denk dat hier véél meer had ingezeten.

N.Y. Confidential had de titel kunnen zijn van deze film, want net als in L.A. Confidential is er van alles niet pluis binnen het politiekorps en wil een flik dat nest van corruptie uitspitten. Het uitgangspunt van Cop Land is briljant: een superveilig dorp vol politiemensen, vlakbij het superonveilige New York. Stallone speelt zijn rol als binnenfretter uitstekend en Harvey Keitel is ideaal als zijn tegenpool, een onaantastbaar personage, een intimiderende man opgetrokken uit de rotsen tegen wie je niets kan of durft inbrengen, die geen millimeter zal wijken. Toch miste ik een aantal dingen die van deze film een meesterwerk hadden kunnen maken. Het complot komt amper uit de verf, Robert De Niro's gastrol had ook wat meer vlees kunnen gebruiken, de orkestrale score hadden ze integraal achterwege kunnen laten en in de climax ontbreekt het gewoon aan spanning. Waarom krijgen we die scène niet volledig vanuit het standpunt van Freddy te zien, inclusief stilte? Gemiste kansen die deze N.Y. Confidential onderscheiden van het vele malen superieure L.A. Confidential.

Schitterende zwarte komedie met een hele hoop bijtende, satirische humor, geweldige uitspraken en een uitstekende José Garcia. Ook Karin Viard is top als de paniekerige huisvrouw en Olivier Gourmet is ook geweldig als zatte zakenman. Echt een super film, met een actuele insteek.
Alleen vind ik dat het in het begin een beetje te snel gaat. Bruno slaat te snel aan het moorden, hier had hij wat meer over moeten nadenken. Een mens doden doe je niet zomaar, daar had wat meer aarzeling, wat meer schroom moeten tussenzitten. Maar voor de rest een schitterende film. Ik heb meermaals echt hard moeten lachen, nog het meest als die vrouw van Rick volledig doorslaat als Bruno voor hun deur geparkeerd staat. Topfilm, aanrader voor wie van een satirische zwarte komedie houdt.

Heerlijk fijne, ambachtelijke komedie, die soms wat Snatch- en Four Weddings and a Funeral-achtig aandoet, maar dan op z'n Joegoslavisch: chaotisch en hilarisch, ergens tussen de Italiaanse (dat wilde, vurige, met grote gebaren) en de Russische (veel drinken en dan zot staan dansen) mentaliteit. De film duurt wat te lang en niet alle grappen werken even goed, maar het zit toch van begin tot eind bomvol schitterende vondsten. De alomtegenwoordige ganzen, katten en geiten (zelfs onder tafel), varkens die aan auto's knabbelen, drugs in kruisbeelden, het afroepen van de trouwcadeaus, telefoonpaal water geven, de Zwarte Obelisk, jongleren met granaten, een bompa die de hele dag naar het einde van Casablanca zit te kijken, een lijk op zolder, noem maar op. En dan nog dat 'Happy end'...
De geschifte, absurde humor (soms bijna Python-achtig!), het volkse karakter, de heerlijk passende muziek en de eveneens totaal geschifte acteurs (die snorren!) maken hier een schitterende film van. Echt een geweldige ontdekking die ik hiermee gedaan heb, aanrader tot en met.

Dit had een schitterende, Forrest Gump-achtige film kunnen worden. Helaas is het dat niet. Regie, camerawerk, decors... zijn allemaal ongelooflijk goed, maar het verhaal is verschrikkelijk melig en barst van de clichés en iedereen praat in wandtegelspreuken. Jammer, hier had zoveel meer ingezeten.