Opinions

Ik had hier geen hoge verwachtingen van, gezien het hoge gemiddelde en de bijbehorende reacties van de vaste MM-azijnpissers, maar ik moet zeggen dat deze eigenlijk nog heel goed meeviel. Een simpel verhaaltje en veel ongeloofwaardige wendingen, maar alles wel prima uitgewerkt. Natuurlijk is het stupide dat Neeson op het moment dat zijn dochter ontvoerd wordt zo nuchter blijft om het telefoongesprek op te nemen en dergelijke, maar daarna zitten we dan wel meteen in de wervelende actie. Flitsende actiescènes, veel spanning, een goed op dreef zijnde Liam Neeson, een goede regie én dat nummer van de Belgische groep Ghinzu op de aftiteling maken hier nog een goede film van. Beter dan gevreesd.

Ted had een komedie voor de eeuwigheid kunnen zijn, want het uitgangspunt is niet minder dan geniaal.
Toch is dit geen komedie voor de eeuwigheid geworden, en dat ligt aan een aantal scenariotechnische keuzes. Een kinderlijke man, zijn serieuzere vriendin en hun relatieproblemen, we hebben het op die manier al veel te vaak gezien, deze film verdiende een minder eenzijdige benadering van dat vertrouwde thema. Ook ontvoeringen door creeps en valse sterfscènes (komaan, we weten intussen toch dat er in een komedie nóóit iemand sterft?) maken deel uit van het Starterspakket Clichés. En dan die grapjes, over de popcultuur van de jaren '80 en '90... Ik ben in het bezit van een internetaansluiting, dus ik ken ze allemaal wel. Jammer, want zoals ik zei had MacFarlane met dit uitgangspunt goud in handen.
Nu is Ted een heerlijke film vol hilarische situaties, maar het had Annie Hall met een een teddybeer kunnen zijn.

Het verleden veranderen en zo ook het heden aanpassen, het is iets dat mij altijd gefascineerd heeft. Bergen films heb ik erover gezien - Back to the Future, Twelve Monkeys, Mr. Nobody, Toto le Héros, Donnie Darko. En aan dat lijstje kunnen we nu Terug naar Morgen toevoegen.

De film begint als een spannend avonturenverhaal (dat wat wegheeft van het boek De zevensprong van Tonke Dragt): een student in het wonderlijke Leuven krijgt bizarre e-mails van een onbekend persoon die blijkbaar in de toekomst kan kijken. Die historie loopt echter verrassend af, en dan zijn we plots 25 jaar verder en werkt een timide professor kwantumfysica met zijn overenthousiaste assistent aan een manier om de tijd te manipuleren. Zo zouden ze elektronen naar het verleden kunnen sturen, en waarom dan niet ineens e-mails?

Meer weggeven van de plot zou het kijkplezier bederven. Want de troef van Terug naar Morgen is dat de klassieke verhaalopbouw wordt ingeruild voor een kronkelend pad vol verrassingen en onverwachte wendingen. Het verwonderende aspect dat de wetenschap biedt, speelt daar een grote rol in, maar ook de schitterend uitgewerkte (en vertolkte) personages, de humor, de tragiek en de fenomenale details (ik wil ook een Einstein- en Hawking-kop!)

Wie spelen met de tijd zegt, zegt ook paradoxen, dus Terug naar Morgen is weer zo'n film die urenlange debatten zal losweken onder de liefhebbers. En dat is nu net waar ik zo enorm van hou. De kans is dus groot dat ik weldra nog eens naar deze film ga kijken. Want deze meeslepende, wervelende, spannende, prachtig in beeld gebrachte, kortom atypische Vlaamse film, is er één waar je láng op kan kauwen.

Heerlijke film. Voor een echte rockfan is dit een film om duimen en vingers van af te likken. Een geslaagde parodie op de leeghoofdige rockers uit de jaren '70 en '80, maar ook op metalbands die per sé een umlaut in hun naam willen (Mötley Cruë, Motörhead). Grandioze optredens (dat met die drie cocons... ), wilde gitaarriffs, parodieën op de Beatles, Donovan (dat Stonehenge-optreden!), Iron Maiden (die schedel), ... Allemaal gelardeerd met hypergrandioze humor. De steeds stervende drummers ('spontane zelfontbranding'... waar halen ze het?), 'this one goes to eleven', hun stomme songteksten, ... En dat allemaal in die fake documentaire stijl. Dit is gewoon de ultieme rockfilm.

Een lichte teleurstelling na het lezen van het boek. Alle elementen uit het boek lijken hier op een hoopje gegooid te zijn, alsof de makers snel een lijstje met belangrijke gebeurtenissen in het verhaal wilden afvinken. De zwart-wit-fotografie is adembenemend (om van de begingeneriek nog maar te zwijgen!), maar het verhaal van de film kon me nergens echt meeslepen, terwijl het boek dat wel deed.

Schitterende film, vol héérlijke scènes, een fantastisch verhaal, absurde, bijna surrealistische situaties en humor, maar ook enorm veel tragiek. De acteurs zijn allemaal fantastisch, de kinderen acteren uitzonderlijk naturel (dat las ik hierboven ook al ergens, in de meeste films spelen kindacteurs echt gemaakt, maar deze vormt samen met Stand by Me een uitzondering) en Van Dormael maakt van de film een waar meesterwerk. Prachtig uitgewerkt, véél kleur, levendige, volkse, nostalgische situaties, ... Als we in België één regisseur van wereldklasse hebben, dan is het Van Dormael toch wel. Van Looy en Coninx verbleken in feite tegen zijn talent. Ik wacht dan ook vol ongeduld op Mr. Nobody, Van Dormaels volgende film die in januari uitkomt.
Voorts is de muziek ook weer zeer knap gedaan (door Van Dormaels broer overigens) en dat liedje van Trenet past hier echt héél goed bij. Ook zag ik een paar raakvlakken met Le Huitième Jour: het tehuis voor mentaal gehandicapten is bijvoorbeeld hetzelfde in beide films.
Nog iets dat me opviel en wat hierboven ook al genoemd werd: Jeunet en Sam Mendes spelen schaamteloos leentjebuur met deze film. Bepaalde absurde situaties en gedachtesprongen in Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain komen duidelijk hieruit, en ook het befaamde plastic zakje uit American Beauty vindt zijn oorsprong gin dit meesterwerkje.
Overigens vond ik, in tegenstelling tot vele anderen, het einde wel enorm goed. Heel zijn leven zat Thomas eigenlijk vast: hij mocht niet mee vliegen, zat later vast aan een saaie kantoorjob, ... En op het einde is hij eindelijk vrij, eindelijk losgelaten. Dat vind ik nu eens pure poëzie.
De op één na beste Belgische film (Le Huitième Jour vond ik nog net een klein beetje beter) verdient veel meer dan de schamele erkenning die hij nu maar krijgt. Een meesterwerkje, een parel van een film die meer mensen zouden moeten zien.

God schiep de mens, en die schiep op zijn beurt lustig verder. Dat de schepping van God zo zijn gebreken vertoonde, kan daar voor iets tussen zitten, want waarom laat God onschuldige mensen sterven, terwijl Spiderman hen wél kan redden?

Die vraag stelde één van die menselijke scheppers zich, een prettig gestoord genie dat al drie keer zijn versie van de wereld had gecreëerd in drie fenomenale films. Dus maakte hij Le Tout Nouveau Testament, waarin we ontdekken dat God een klootzak is die verdacht veel lijkt op de huurmoordenaar uit C'est arrivé près de chez vous en vanuit zijn Brusselse appartement de mensheid treitert. Door een boterham altijd met de confituur naar beneden op de grond te laten vallen. En door treinen te laten ontsporen en ziektes te verzinnen. Gelukkig is er nog zijn dochter, die wijzer en menselijker is en de mensheid uit haar lijden zal verlossen door iedereen mee te delen hoeveel tijd ze nog kunnen besteden op aarde. En en passant een nieuw testament zal afleveren, een Nog Nieuwer Testament dan dat waarin haar betreurde broer J.C. de hoofdrol speelde.

Dat Nog Nieuwer Testament is echter te veel een ideeënfilm, en geen subliem verhaal met een kloppend hart dat je van de eerste tot de laatste seconde bij je nekvel grijpt, zoals de vorige scheppingen Toto le Héros, Le Huitième Jour en Mr. Nobody dat waren. We zien de mensheid doen wat ze nog wil doen in de tijd die hen nog rest (zonder parachute uit een vliegtuig springen of de Titanic nabouwen in lucifers, 't is maar wat je verkiest). We zien Gods dochter door Brussel dolen, op zoek naar zes nieuwe apostelen, elk met een eigen(aardig) verhaal. En we zien hoe God op zoek gaat naar zijn dochter in de Stad der Steden en daar aan den lijve ondervindt wat hij die arme mensheid al die jaren heeft aangedaan. En het einde van dit alles is - wat had je verwacht? - een deus ex machina.

De geniale vondsten en hilarische momenten zijn niet te tellen, Benoît Poelvoorde laat nog eens zien dat hij onder de komische acteurs echt God is, maar het is Pili Groyne die voor haar leeftijd een uitzonderlijk rijpe acteerprestatie voor de eeuwigheid aflevert. Toch ontbreekt er iets dat Jaco's drie vorige films een plaatsje in mijn Top 10 Aller Tijden opleverde. Hij blijft een onvoorstelbaar meesterbrein dat álle andere filmmakers (ja-echt-álle-andere) verbant naar het amateurvoetbal, maar in die onuitputtelijke stroom van magistrale ideeën durft hij zichzelf al eens te verliezen.

Verkondig dus het woord, mensen, dat ie-de-reen Le Tout Nouveau Testament moet gaan kijken, want het is een monumentaal werk dat je op een andere manier naar alle dingen laat kijken. Maar net als de schepping van die andere God vertoont ook deze haar gebreken.

Heel goede, indrukwekkende film, aangrijpend verhaal, schitterend geacteerd, prachtige beelden (dat totaal verloederde, stoffige Mexico!), heel mooie muziek, ... In het begin is het allemaal wel een beetje verwarrend, maar na een tijdje heb je de verschillende verhaallijnen en de onderlinge verbanden wel door. De film had wel iets korter gemogen. Toch is dit een uitstekende film over dingen die jammer genoeg ook in het echte leven gebeuren. 'Traffic' is het moderne 'Touch of Evil'. Een echte aanrader.

Om het kort te houden: Trainspotting is een schitterende film. Aangrijpend verhaal, uitstekende acteerprestaties (McGregor is schitterend, Carlyle is schitterend en met Bremners rol kreeg ik soms zelfs medelijden!), droge humor, goeie muziek, schitterende regie en montage, heerlijke surrealistische scènes (als hij in die wc duikt...), heerlijke seksscènes (geen Amerikaans gedoe met lakentjes voor, maar lekker Europees, gewoon rechtstreeks voor the full monty), ... Trainspotting is sex and drugs and rock&roll met een uitmuntend verhaal. Trainspotting is een aangrijpend sociaal drama, maar ook een hilarische komedie, gelardeerd met fantastische dialogen in dat heerlijke Schots. Trainspotting heeft ook een uitmuntende openingsscène, misschien wel de beste ooit. Kortom, Trainspotting is een fenomenale topfilm! De film vliegt voorbij (ik had spijt toen het gedaan was! Ik wou 'm meteen nog 's bekijken!), er is geen seconde die verveelt, ieder personage is uitstekend uitgewerkt, ... Een 5 op 5 en een plaats hoog in mijn top 10. Want dit is ook nog eens een echt meesterwerk.

Heel sfeervolle en spannende film. Het idee van de tijdslus hebben we natuurlijk al meerdere keren gezien (bijvoorbeeld in Groundhog Day), maar ook hier staat het weer garant voor een aantal uitstekende plottwists. Op den duur ga je zelf beginnen denken dat je gek wordt. De film baadt ook in een geweldige sfeer en is bijna heel de tijd nagelbijtend spannend. Net als Lost Highway schitterende, psychologische horror. Een filmpje waar ik wel van hou.

Ge-wel-dig. Groots. Fantastisch. Fenomenaal.

Ik verwachtte een amusant filmpje met wat thrillerelementen en een goed op dreef zijnde Willis. Een soort Unbreakable meets One Flew meets Back to the Future en Minority Report, dat dacht ik toen ik deze film een dikke maand gelden opnam van tv.

Maar ik kreeg iets heel anders toen ik hem vandaag eindelijk keek. Iets véél beters.

Het scenario van deze film is ronduit briljant. Ieder klein detail, ieder klein zinnetje heeft zijn betekenis en komt later in de film terug. Alles is belangrijk voor de uiteindelijke afloop. Echt schitterend.

Bruce Willis is ook echt schitterend in deze film. Net als in The Sixth Sense geeft hij hier echt het beste van zichzelf. Hetzelfde kan gezegd worden van Brad Pitt (zijn geweldig vertolkt personage deed me denken aan een ziekelijke kruising tussen Brad Dourif in One Flew en Dr. Strangelove) en Madeleine Stowe, een dame waar ik nog nooit van gehoord had, maar een uitstekende actrice blijkt te zijn.

En dan het visuele. Terry Gilliam is een waar genie. Ik kende hem enkel als Monty Python-lid, maar hier laat hij zich ook zien als een fenomenaal regisseur. Geweldige beelden dus, vooral van de futuristische toestanden ondergronds, het verloederde en van wilde dieren vergeven Philadelphia en die ene scène in de loopgraven tijdens WO I. Groots, echt waar, schitterend.

Een geniale film. Een dubbel en dikke aanrader die je rustig en aan één stuk door moet bekijken. Geen film om in stukjes te zien dus, want ieder detail is van belang.

Een meesterwerk, zonder enige twijfel. Vijf welverdiende sterren.