Opinions

Hm, hier had ik toch wel meer van verwacht.

La Haine is wel énorm knap en dynamisch gefilmd (sommige nachtscènes zijn echt meesterlijk, om van dat stadszicht van bovenaf tijdens die Piaf-remix nog maar te zwijgen) en de acteurs spelen heel goed (erg naturalistisch, soms lijkt het wel een documentaire of gewoon enkele jongeren op straat in Frankrijk), de banlieues zien er nog troostelozer uit en de muziek past echt (Bob Marley!), maar sommige stukken vond ik echt niet boeiend. Ik had wat meer verhaal verwacht, wat meer spanning, wat meer opbouw. Nu modderen sommige scènes maar wat aan, en krijgen we soms (voor mij dan toch) totaal overbodige scènes als met dat oude mannetje dat over Siberië vertelt (en in die wc hangt reclame van Heineken ). Ik had 'm graag wat steviger, verhalender en nog wat rauwer gehad.

En wat ook soms wel een minpunt is , is de zwart-witfotografie. Voor mij komt een zwart-witfilm altijd afstandelijker over dan een kleurenfilm.

Helemaal geen slechte film dus, maar niet de smash into your face die ik verwacht had.

Woody Allen is weer eens fantastisch op dreef in deze sprankelende relatiekomedie. Voor de verzamelaar van geniale quotes is het smullen geblazen (ik ga niet beginnen citeren, de server van de site zou crashen) en de rijkgevulde cast doet het stuk voor stuk per-fect, met de bloedmooie Barbara Hershey, de kurkdroge Michael Caine en uiteraard Woody zelf, in een rol die alleen hij zou kunnen bedenken en vertolken, op kop. Op dat gebied is dit zelfs een rijkere film dan Annie Hall: waar daarin alles draait rond Woody en Diane Keaton, krijgen we hier een rijkgeschakeerd allegaartje aan personages voorgeschoteld, elk met hun eigen verlangens, maniertjes en muizenissen. Tegelijk is dat de achilleshiel van Hannah and Her Sisters: het is allemaal wat te wijdlopig, de hoofdstukjes blijven maar komen. Het geheel had compacter mogen zijn, dat had de film meer kracht bezorgd. Dan had dit een tijdloos meesterwerk kunnen worden. Nu is het een gewoon een overheerlijke film.

Gisteren eindelijk deze film gezien. En ik ben er echt van onder de indruk.

Heat is een dijk van een film: een eersteklas thriller, die ondanks de zeer lange speelduur geen moment verveelt. De film zit dan ook volgestouwd met enorm goede vondsten. Om te beginnen al Pacino en De Niro. Vroeger kon in Pacino echt niet zien, zo'n irritante hond vond ik 'm, maar na deze film zal ik m'n mening toch maar eens moeten herzien. De beide klasbakken spelen énorm goed. Maar niet alleen zij, ook Val Kilmer, Tom Sizemore, Jon Voight (en eigenlijk alle andere castleden) gaan schitterend op in hun rol.
Ook de beelden zijn schitterend. Los Angeles wordt fenomenaal in beeld gebracht vanuit de helikopter. Maar ook de actiescènes zijn uitmuntend, vooral de legendarische shoot-out bij de bank.
Het geluid is ook indrukwekkend goed, en de muziek is overal uitstekend.
Voorts zijn er dan nog de psychologische uitdieping van de personages, met al hun relatieproblemen en dergelijken, die voor één keer eens niet storend zijn, de legendarische koffiescène (toch wel enorm goed gevonden, daar hou ik wel van: flik en gangster gaan doodleuk een tasje koffie drinken...) en de meesterlijke spanning. En het einde maakt de film helemaal af: geen cliché Hollywoodslot, maar gewoon een down to earth einde. Heat is gewoon een fenomenale film, die schitterend geregisseerd is door Michael Mann.

Grandioos.

Nog nooit heb ik zo uitgekeken naar een film. Dat ik erin figureer, telt voor een deel mee, en ook omdat ik het boek zo geweldig vond.

En nu is er dus de film. En wat voor één!

Op een meesterlijke manier schetst regisseur Felix Van Groeningen een marginale familie in een godvergeten Vlaams dorpje, eind jaren '80. De hectoliters alcohol, de tonnen tabak en de containerladingen caféslonzen, maar ook het ouderwetse, vergeelde behang, de ratelende typemachines, de lullige truien en kapsels en de alomtegenwoordige sanseveria's (vrouwentongen), het hoort er allemaal bij.

De Helaasheid is zowel hilarisch grappig als diep ontroerend. Op het ene moment zit je nog te gieren om de lotgevallen van Gunther, Celle en de zatte nonkels, nog geen seconde daarna zie je dan ook in hoe zielig het wel niet moet zijn om zo'n familie groot te worden.

Met de acteerprestaties zit het ook volledig snor (vooral die van nonkel Breejen ): Kenneth Vanbaeden, de kleine Gunther, is echt geweldig (deed mij soms een beetje aan De Witte denken, maar gelukkig is deze film véél beter), de nonkels en Meetje zijn fantastisch, maar het is Koen De Graeve als vader Celle die de meest memorabele acteerprestatie neerzet. Vol overgave stort hij zich in de rol van de constant zatte postbode die overloopt van familie-eer. Grandioos!

Ook een grote troef van de film is de muziek. Zowel de soundtrack van Jef Neve als de Gregoriaanse koormuziek zijn schitterend, maar vooral chapeau voor het feit dat ze (zich waarschijnlijk blauw) hebben betaald om de muziek van Roy Orbison, het Grote Idool van de familie Strobbe, te draaien in de film. Ik zit nu nog steeds met Pretty Woman in m'n hoofd. Ik begin nog echt fan te worden van den Orbison!

Bij een aantal scènes wordt het geluid weggelaten en volledig vervangen door muziek, wat echt prachtig overkomt.

En dan is er nog het visuele: camerawerk en montage zijn ook echt knap gedaan.

En dan zijn er nog de vele onvergetelijke scènes: het naaktfietsen, de zuipwedstrijd (waar ik bij sta te supporteren!), de tv-avond bij de Iranezen (Oh, Pretty Woman...), de Ronde van Frankrijk en natuurlijk ook het Pruimenlied. Fenomenaal!

Nog minpuntjes? Ja. De film had iets compacter gekund: iets korter, nog een klein beetje krachtiger, zoals Trainspotting (waar de makers duidelijk naar gekeken hebben, let maar eens op de hoeveelheid passerende treinen). En één van de aangrijpendste passages uit het boek (Meetje die haar laatste spaarcent uitgeeft om een koersfiets te kopen voor haar zoon die de Ronde van Frankrijk gaat rijden, waarop die zoon die velo schaamteloos doorverkoopt om bier te kopen voor zíjn 'Ronde van Frankrijk') is volledig geschrapt, wat erg jammer is.

Maar dat zijn details, en details zijn voor muggenzifters en kommaneukers. Laat deze hilarisch ontroerende film zijn triomftocht beginnen, in Reetveerdegem en ver daarbuiten, want hij verdient het! Op België, en 'k gaan er nog ene drinken!

Erg leuke film. Twee uur geleuter over goeie muziek, daar hou ik echt wel van. Alles is op zo'n Woody Allen-achtige manier in beeld gebracht (recht in de camera praten, flashbacks naar pijnlijke affaires uit het persoonlijk verleden), de dialogen zijn subliem (die bezorgde vader die 'I Just Call to Say I Love You' van Stevie Wonder wil kopen, en de reactie van Jack Black daarop ), de eeuwige toplijstjes hilarisch maf, de soundtrack is geweldig (Marvin Gaye! Springsteen! Dylan! Elton John! Queen! The Velvet!), acteerprestaties zijn prima en er zijn zelfs een paar gastrollen weggelegd voor Catherine Zeta-Jones, Tim Robbins en The Boss himself. Geweldige film dus, vol heerlijk droge humor. Ideaal voor de muziekfanaat.

Ronduit schitterende beelden van het Berlijn van de jaren '80, nog gescheiden door de Muur en het communisme. Alleen kon het verhaal mij niet boeien. Het concept op zich is wel goed gevonden, maar het scenario is zwak uitgewerkt. Het is ook te lang uitgerokken om boeiend te blijven. De poëzie tussendoor stoorde me mateloos en het 'horen van de gedachten' van de mensen begon op den duur zelfs te irriteren.

Prachtig geregisseerd, prachtige fotografie, maar een zwak verhaaltje maken dit maar een matige film. Spijtig, ik had hier zoveel meer van verwacht.

Dit is de film van Daphne Agten: zij is in iedere scène, in ieder shot aanwezig en draagt de film volledig. Haar personage is eigenzinnig, koppig, neemt niet altijd de juiste beslissingen, en toch blijf je als kijker hopen dat het allemaal goedkomt met haar.

Toch kon Holy Rosita me als film niet overtuigen. Misschien ligt het aan mij, omdat ik nog maar net L'événement en I, Daniel Blake zag voelt deze film aan als een herkauwde versie van wat daarin aan bod kwam. Het scenario doet gewoon te weinig met de thema's die het aanraakt. En dat zijn er heel wat: de centrale vraag of iedereen die een kinderwens heeft ook kinderen zou mogen krijgen, ook als je met moeite voor jezelf kan zorgen, met daarrond nog een reeks maatschappelijke kwesties. 'Aanraken' is hier echter het juiste woord: alles trekt voorbij zonder dat er echt iets mee gedaan wordt. Wanneer Rosita zwanger wordt (geen spoiler, dat staat in de plotomschrijving hierboven) verwacht je dat een zekere spanning zijn intrede doet. Die twijfel, die bedenkingen zou je als scenarist moeten uitbuiten, maar alles kabbelt gewoon verder.

En dan ga ik stokpaardjes berijden: visueel is Holy Rosita gewoon oersaai. Ik heb er ooit al een tirade over gehouden, bij La vie d'Adèle, maar die typische sociaal-realistische stijl waarin we de dagelijkse gebruiken van het personage observeren, gescheiden met abrupte overgangen, is zo uitgekauwd als een stukje kauwgom dat je al te lang in je mond hebt zitten zodat alle smaak eruit verdwenen is. We zien hoe Rosita zich aankleedt, cut, we zien hoe ze op haar werk in een wasserij lakens opvouwt, cut, we zien hoe ze als steward in een voetbalstadion staat, cut, we zien haar op de bus zitten terwijl ze diepzinnig naar het voorbijtrekkende landschap staart, cut. Het reduceert de kijker tot een observator, en ik wil helemaal geen toeschouwer zijn. Ik wil het verhaal mee beleven, er middenin zitten. Bovendien komt het allemaal zo bedacht over: die obligate scènes worden enkel getoond om de achtergrond van het personage mee te geven, zonder meer. En toch blijf je kijken, want Daphne Agten draagt de film en je wil dat het allemaal goedkomt met haar.

Yimou Zhang is een schitterende regisseur, dus visueel is deze film dik in orde. Ook Gong Li toont weer het beste van zichzelf. Waarom is deze film dan toch niet zo beklijvend als Raise the Red Lantern? Het rode korenveld is rommeliger, onevenwichtiger, mist gewoon de cohesie en de spanning, het kloppende hart van Raise the Red Lantern.

Schitterende, diep indrukwekkende, beschamende en aangrijpende film over de volkerenmoord in Rwanda (of 'de conflicten met daden van genocide', zoals men dat hier zeer voorzichtig in het nieuws zei). Het verhaal grijpt naar de keel en verveelt geen moment. Don Cheadle speelt perfect en ook de anderen waren uitstekend. Deze film heeft me zeer hard geraakt, dat moet ik toegeven. Pure klasse.

PS: Ik heb wel opgemerkt dat alle Rwandezen in de film Carlsberg en Heineken drinken. Als dat in het echt ook zo is, hebben ze toch niet veel van ons geleerd destijds.

Blijkbaar had ik (o schande!) hier nog geen deftige recensie bij geschreven, dus bij deze.

Le Huitième Jour, een dikwijls ondergewaardeerd pareltje, vind ik toch met stip de beste Belgische film aller tijden. Een film die je zowel weet te ontroeren als te doen lachen. Echt een fenomenale film, met een feilloos script, uitmuntende acteerprestaties, een schitterende regie en fotografie, soms héérlijk surrealistische scènes, prachtige muziek, ... Hilarische humor en schrijnende tragedie lopen hier hand in hand (om het even poëtisch uit te drukken). Zonder twijfel één van de beste films ooit gemaakt.

Vreselijke verkrachting van het fenomenale boek van Victor Hugo. Hugo's 'Notre-Dame de Paris' was het schitterende verhaal van het gespuis in het Middeleeuwse Parijs: zakkenrollers, bedriegers, dronkenlappen, hoerenlopers, oplichters, priesters met losse handjes én een misvormde jongeman die door iedereen wordt uitgelachen, maar diep binnenin een enorme passie toont voor een zigeunerin die al zowat met half Parijs heeft geslapen. Wat maakt Disney hiervan? Een kleurige kermis van zingende waterspuwers. En de film heeft zelfs nog een happy end! (Het boek bevat een heel grimmig einde: Esmeralda wordt opgehangen, Frollo stort te pletter van de toren en Quasimodo pleegt zelfmoord.) Neen, Disney: je bewerkingen van kinderverhalen (The Lion King, Jungle Book, ...) zijn schitterend, maar hier heb je een (volwassen) literair meesterwerk compleet om zeep geholpen. (Als ik nu iemand spreek over het boek van Victor Hugo, denkt iedereen dat dat een verhaal is voor kleine kinderen.)

Het lijkt wel of niemand vandaag de dag nog zit te wachten op verhalen. De films die de grote waardering krijgen bij pers, critici en festivals, zijn meestal films als deze The Hurt Locker: opgevat als een documentaire. Alles is schitterend in beeld gebracht, daar niet van, maar ik mis iets. De film is teveel een reportage die enkele dagen uit de missie van een groep soldaten in Irak in beeld brengt. Heel de tijd zat ik te wachten op de stem van Rudi Vranckx. Ongetwijfeld is dit hyperrealistisch en superobjectief en zijn er maanden van research aan vooraf gegaan, maar daarmee maak je nog nog geen goede film. Als de makers een documentaire voor ogen hadden, dan hadden ze er maar één moeten maken, maar voor een film van 131 minuten schiet The Hurt Locker veel tekort.