Opinions

Hmmm... Viel me toch een beetje tegen.

Ik was echt benieuwd naar deze film, omdat hij toch overal wordt gelauwerd als één van de beste films ooit gemaakt. Die eer krijgt hij van mij toch niet, hoor. De film is ronduit prachtig in beeld gebracht (vooral de boksmatchen dan! Wat een meesterstukjes van dynamische cinematografie!) en DeNiro acteert héél sterk, maar het verhaal kon me gewoonweg niet boeien. Heel wat scènes zijn zo onpersoonlijk gefilmd dat je er geen voeling mee krijgt. Sommige stukken waren zelfs aan de saaie kant. Dat leidt tot het gemengde gevoel dat ik nu heb: een weinig boeiend verhaal dat wel enorm knap in beeld gebracht is. Drie sterren dan maar, niet het meesterwerk dat ik had gehoopt. Jammer.

Terug verhoogd naar 4,5. Blijft een geniale actie-avonturenfilm, vol geweldige vondsten, grapjes en details. Later nog dikwijls gekopieerd, maar toch nooit geëvenaard. Een onverwoestbare klassieker, fenomenaal geregisseerd door Spielberg met een uitstekend op dreef zijnde Harrison Ford. Ultiem vermaak.

Schitterende biopic. Jamie Foxx speelt Ray Charles niet, hij ís hem. Ook de bijrollen worden geweldig vertolkt. Echt fenomenaal geacteerd dus, maar ook prachtig in beeld gebracht. Lekker fris en bij momenten erg zuiders en zwoel, maar altijd die zwarte fifites- en sixtiessfeer. En dan natuurlijk nog de uitmuntende muziek. Meesterlijke film.

Sympathieke film. Op zich is dit niet heel bijzonder, maar Vrebos maakt er iets heel moois van. Een echte tranche de vie waarin we binnenkijken bij een groep jongeren die een huis verbouwen. Spontaan, echt, naturel, geen georkestreerde situaties, geen vals sentiment, gewoon die jongens (en meisje) die aan het huis werken, afgewisseld met een kijkje in hun privéleven. Hun eigen huis, hun ouders, hun bezigheden, alles komt aan bod, zonder saai en banaal of juist geforceerd pretentieus en theatraal te doen. Die mannen praten openlijk over alles, zelfs over de dood van een ouder, zonder aanzwellende violen en blinkende tranen. Je krijgt echt sympathie voor die gasten, allemaal leerlingen van het BSO, typische voorbeelden van ruwe bolster, blanke pit. Groot bakkes, klein hartje. Bovendien is alles nog eens prachtig gefilmd. Die Suske Vrebos, da ket kan d'r wel wa van.

Ruwe, maar toch erg gevoelige docu. Geen grootse cinema, gewoon een uniek, sympathiek filmpje.

Een film die schitterend begint, maar voor mij volledig instort in de tweede helft.

De openingsscène op het vliegveld, de gevatte dialogen waarin we de verschillende personages leren kennen, de aankomst op het landgoed... Alles in de eerste helft zit bijzonder goed ineen en is opvallend vlot gefilmd voor een film uit 1939. Afgaande op de beeldvoering in de eerste helft zou je hem met gemak tien tot twintig jaar jonger kunnen inschatten.

De tweede helft leek me één grote afronding van het verhaal. Revuenummertje één, die en die zitten tegen elkaar te roddelen, die lijkt nu voor die te vallen, revuenummertje twee, die lijkt nu voor die te vallen, slapstick met de stroper en de jachtopziener, die lijkt nu opeens tóch voor die te vallen... Geeuw. Het einde wordt zelfs ondraaglijk lang uitgesponnen. De vlotheid, de spontaniteit waarmee de acteurs op elkaar inspeelden, de vaart en de coherentie van de eerste helft zijn nu helemaal zoek. En wat is nu uiteindelijk het punt van deze film? Ik weet het niet. Jammer, want hadden ze de satirische ondertoon en het pure kijkplezier van de eerste helft heel de film aangehouden, dán had dit echt het meesterwerk kunnen zijn waarvoor oudere critici deze film maar al te graag verslijten.

Normaal blijf ik steeds mijlenver van dit soort van producties weg, maar in sommige situaties hebben vrouwen nog altijd de bovenhand, dus werd het gisteren Remember Me. Een kwelling van jewelste.
De eerste keer dat Pattinson in beeld komt, begon heel de zaal te juichen en toen wist ik hoe laat het was. Heel de film lang is die kerel bijna continu in beeld. Hij vult zowat 14 uur van de 15 die de film voor me duurde. Maar acteren? Dat moet helemaal niet, je smoel laten zien is al goed genoeg.
Het verhaaltje is zo mogelijk nog erger. Cliché na cliché na cliché na pulpverwikkeling... Enkel de bijzonder knappe Emilie de Ravin en soms een schaarse grap van Pattinsons sidekick Aidan konden me bekoren. Bovendien blééf dit onding maar aanslepen.
Maar na een tijd begon de film ineens écht goed te worden. Het shot van Pattinson voor de blauwige ramen van het WTC, waarbij de camera langzaamaan uitzoomt, is gruwelijk perfect. Dat ademde bijna Kubrick uit.
En toen was de film plots gedaan. Ik had méér van dat soort shots willen zien, ik had veel rauwere situaties willen zien, maar daar was precies geen plaats voor in deze film. Dat moet precies allemaal niet meer tegenwoordig, de tronie van een meisjesidool is al genoeg om een hele film te vullen waar volle zalen op af komen.
Een sisser dus. Eén die ik, ondanks de titel, maar snel wil vergeten.

Deze film heeft een enorme cultaanhang onder jongeren, en ik begrijp best wel waarom. Een from zero to hero- en willen is kunnen-verhaal, thematiek rond multiculturaliteit, vriendschap en respect, harde sport, harde actiescènes, een uitstekende Denzel Washington en een degelijk, klassiek scenario. Dat laatste had voor mij net iets beter gemogen, want het verhaal blijft netjes op de platgetreden paden. Verhalen als dit hebben we al zo dikwijls gezien.

Toch is dit een prima film voor tussendoor die ook best knap geregisseerd is. Ook fijn is het seventies-sfeertje dat mee gecreeërd wordt door de geweldige muziek (o.a. Spirit in the Sky van Greenbaum en Ain't No Mountain High Enough van Marvin Gaye). Geen baanbrekende film, toch mooi.

Schitterende film, magistraal gefilmd, prachtig en spannend verhaal, uitstekend geacteerd door Hanks, Hoechlin, Newman, Craig en Law.. De muziek is ook enorm mooi en het tijdsbeeld wordt uitmuntend in beeld gebracht. Sfeer ten top, allemaal erg duister. Sam Mendes bewijst zich nogmaals, na het fenomenale American Beauty. Pure klasse.