Opinions

Ik heb de strip nog niet gelezen (wat ik zéker nog wel ga doen), waardoor ik niet kan zeggen of V for Vendetta er een geslaagde verfilming van is. Wat ik wel kan zeggen, is dat hij als film op enkele gebieden zwaar tekort schiet.
Zo dacht ik op voorhand dat V geen woord zou zeggen, dat hij een volledig geruisloze rebel zou zijn. Nee dus: we zien dan wel nergens zijn ware gezicht, dat compenseert hij rijkelijk door heel de tijd te zitten lallen. Dat doet wat afbreuk aan de waas van mysterie die rond zijn persoon hangt.
Ook het scenario rammelt hier en daar: zo stelt de inspecteur, gespeeld in weekend-krimi-modus door Stephen Rea, wel erg snel vragen bij het systeem waar hij nochtans deel van uitmaakt. De bevolking van de fascistische dictatuur Engeland draait eveneens met de wind: eerst zijn zij makke lammetjes van de high chancellor, dan plotsklaps boem paukeslag devote volgelingen van V.
De opzet van de film is ook iets wat me stoort. Het toekomstbeeld wordt wel zeer goed neergezet, met echo's van Thatcher en Bush, maar is in hetzelfde bedje ziek als Brazil: weeral eens een overheid die het leven van zijn onderdanen volledig controleert, zonder dat daarbij verder politieke vragen beantwoord worden. Dan hadden de makers van deze film beter 1984 nog eens gelezen, want wat willen ze eigenlijk bereiken hiermee? Dat iedereen opeens anarchist wordt? Of dat de revolutie opnieuw omarmd wordt? Hierdoor is het einde bijzonder naïef: mooi vormgegeven, maar wat daarna? Om George Bernard Shaw te citeren: Revolutions have never lightened the burden of tyranny, they have only shifted it to another shoulder.
V for Vendetta is een niet onaardige film (de leidmotieven en symbolen zijn zeer goed uitgewerkt), maar valt tussen wal en schip: het is een spannende en actievolle thriller met een politieke rand, maar dat politieke is veel te zwak uitgewerkt om je echt aan het denken te zetten.

Het boek nog niet gelezen, maar dat ga ik zeker nog wel doen. De film is eigenlijk een tegenvaller: hier zat zo veel in, maar het komt er niet uit. Personages en belangrijke momenten komen nauwelijks uit de verf en de climax is wel erg mak. Geen slechte film, maar een beetje te duf.

Gisteren de laatste aflevering gezien, heb echt spijt dat het gedaan is. Van Vlees en Bloed was echt de beste Vlaamse serie in jaren. De volkse situaties, de grandioze (en dikwijls absurde) humor, de sublieme en prettig gestoorde personages, ... Ik kijk nu anders naar een beenhouwerij dan vroeger.

Echt spijtig dat de reeks gedaan is. Ik zal den André, onze Luc, de Maurice en vooral den Herman nog lang missen.

Hilarische komedie met een geweldige Benoît Poelvoorde. Typisch Belgisch ook (ons platteland, onze kermiskoersen, onze grote en kleine coureurs, onze eeuwige bescheidenheid) en met fantastische humor. En dan dat jaren '70 sfeertje... Heerlijk!

Een film die iedere rechtgeaarde Belg en iedere wielerfan zou moeten gezien hebben. En iedereen die van een leuke komedie houdt ook uiteraard.

De film begint als een typisch Vlaamse, kluchtige komedie, maar verandert halverwege in een gitzwart sociaal drama. Een beetje zoals Iedereen Beroemd, maar dan véél beter.

Schitterend geregisseerd én schitterend geacteerd. Een grandioze Vlaamse film die ik iedereen zou aanraden. De Belgische film zit op de goede weg!

Zeker niet Hitchcocks beste. Het begint allemaal zo sterk, met een duizelingwekkende openingsscène, en ook het eerste deel van de film zit schitterend in elkaar, vol vaag mysterie en suspense. Ook de interactie tussen Scottie en Midge is geweldig om te zien. Maar na de 'zelfmoord' van Madeleine wordt de film een pak minder. Het tweede deel sleept zich voort en is veel minder interessant dan het het eerste. 3,5* voor het ongelooflijk meeslepende eerste deel en de uitstekende visuele kwaliteiten.

Ergens moet het hier nog rondslingeren. Ah, daar is-ie: Een Cannes-film maken voor dummies! Mét een handige checklijst. Scènes waarin we de dagelijkse gebruiken van de personages observeren (opstaan, eten, koken, de bus nemen, de les volgen), zonder muziek uiteraard (ook geen die de personages zelf opzetten!). Plotselinge, willekeurige overgangen naar andere scènes, alles om de leefwereld van de protagonisten te schetsen. Dicht op de huid filmen, maar desondanks afstand bewaren (money shot: de camera zuigt zich vast op de rug van het personage en volgt haar zo op haar wandel). En dat alles gelardeerd met doodgewone, uit het leven gegrepen dialogen over banale zaken (uiteraard met hier en daar artistieke en filosofische toevoegingen). Voilà, ik maak volgend jaar mijn opwachting op la Croisette, u kijkt toch ook?

Van een originele aanpak kunnen we dus al niet meer spreken in La vie d’Adèle. Dus pimpt monsieur Kechiche zijn film dan maar met seks. Veel seks. Ben ouais, ma meuf: heel veel seks. Mi-nu-ten-lang zit je te staren naar vrijende mensen. En wat is het punt daarvan? Porno is maar een muisklik verwijderd op het wereldwijde web, dus daarvoor hoeft hij ’t al niet meer te doen. We leven niet meer in de jaren 70, toen seks in een film gewaagd en opwindend was. Ik zou ook wel geloven dat Adèle en Emma een intense, fysieke relatie hebben als je ze maar een paar keer in het heetst van de strijd had laten zien, Abdellatif, daarom hoef je niet elke vijf minuten het (al even saaie) verhaal stil te leggen voor gerampetamp. Je had die tijd beter kunnen besteden aan wat karakteruitdieping. Want ondanks al het gerollebol krijg je nergens de indruk dat Adèle en Emma écht van elkaar houden. Het lijkt alsof ze alleen voor, ja, je-weet-wel-wat bij elkaar zijn. Adèle is dan ook een verschrikkelijk vlak personage, het cliché van de twijfelende adolescent zoals we die al in 26.441 andere films gezien hebben. Ze heeft geen eigenheid, geen karakter. Ze is een pizza margherita: die kunnen heel lekker zijn, maar soms verlang je toch naar iets dat meer gekruid is, meer afgewerkt, meer afsmakend. Nergens komt zij echt uit de verf, net als Emma overigens, waardoor het op den duur gaat aanvoelen alsof je zit te kijken hoe die verf aan het opdrogen is. En dan moet dit gemompel uiteraard nog even lang duren als een deel van The Lord of the Rings. Af en toe vraag ik me af of ik me eens geen nuttigere hobby zou moeten zoeken dan films kijken. Dit is zo’n moment.

ZWAAR ondergewaardeerd, deze prachtige thriller. Geweldig goed geregisseerd, een heel goede spanningsopbouw én eens een origineel einde. En toch krijgt deze zo'n lage score. Blijkbaar heeft het gemiddelde publiek liever een 'en ze leefden nog lang en gelukkig'-einde i.p.v. iets origineels.

Hoe dan ook, Shyamalan verdient een plaats in de lijst met de beste regisseurs aller tijden.

De opzet van The Virgin Suicides klinkt als een doorsnee 'waargebeurd!'-filmpje op VijfTV, maar is véél beter dan dat. Als in een boek van Stephen King blikt een groep jongens terug op dat fatale jaar, lang geleden, waarvan ze nog steeds niet weten wat er eigenlijk gebeurd is. De herinneringen lijken te vervagen en werkelijkheid en fantasie lijken door elkaar te lopen. Waarom pleegden de Lisbon-zusjes zelfmoord? Om te ontsnappen aan hun aartsconservatieve, hypergelovige ouders in een duf Amerikaans stadje? We zullen het nooit te weten komen. Sofia Coppola zet een broeierige, dromerige sfeer neer, de cast acteert uitstekend (vooral James Woods en Kirsten Dunst schieten er bovenuit) en zet levende personages neer waarmee je kan meeleven, de film bevat schitterende muziek ('Everything You've Done Wrong' van Sloan! Wat een prachtnummer!) en het scenario ontwijkt netjes de paden van de meligheid door vooral te focussen op het opgroeien van de jongens en de meisjes en te kijken wat er achteraf van hen geworden is (Casanova Trip als uitgezakte junkie in een afkickkliniek, geweldig). Een schitterende, meeslepende film.

Opmerkelijk filmpje binnen de soms nogal karige Belgische filmwereld. Een epische kozakkenfilm, volledig gedraaid in de Ardennen en de Hoge Venen: moet kunnen! The Good, the Bad and the Ugly is toch ook maar in Andalusië gefilmd?

Je kan aan de landschappen wel duidelijk zien dat ze niet in het verre, barre Rusland te vinden zijn, maar gewoon in ons land, een eindje van de E-411 en de E-40.

Toch is het een verdienstelijke poging, vind ik. De thematiek rond broederliefde komt heel goed naar voren, de sets zijn mooi opgebouwd, de zwaardduels en overvallen mooi in beeld gebracht, de muziek is mooi en passend.

Er had wel heel wat meer ingezeten, maar het is toch nog een fijn filmpje geworden. Verwacht u niet aan een epos à la Kurosawa, maar gewoon aan een mooi drama met avontuurlijke momenten en u zal niet teleurgesteld uitkomen.

Erg leuke film, vol schitterende vondsten (het droppen van een lijk en alles daarrond vind ik altijd hi-la-risch in komedies). Prachtig gefilmd, goede balans tussen drama en (heerlijk droge) komedie en nog lichtjes verrassend op het einde ook. Penelope Cruz speelt echt schitterend (de rest van de cast ook, maar zij steekt er echt bovenuit) en de typisch Spaanse sfeer (kleurrijk, zwoel) werkt ook uitstekend. Afgezien van de soms nogal soap-achtige verwikkelingen ('hij is je vader niet' ...) een heerlijke film.