Opinions

Eindelijk een Vlaamse film die aandacht heeft voor het leven in Brussel en de multiculturele samenleving in het algemeen - een verademing na alle Jan Verheyens die uitsluitend films lijken te maken voor bewoners van doorzonvilla's op het Vlaamse platteland. Maar dat maakt helaas nog niet dat Image ook een goede film is.

Den Adil, inmiddels de poulain van televisiekijkend Vlaanderen, moet op het gebied van het vakkundig en sfeervol in beeld brengen van een verhaal niet onderdoen voor de Amerikanen waar hij duidelijk naar opkijkt, maar jammer genoeg had hij ook nog een blik clichés staan waarvan de houdbaarheidsdatum al lang voorbij is. Voor de 39845e keer in de geschiedenis van de fictie zien we de strijd van een idealistische journalist tegen haaien, persmuskieten en dalende kijkcijfers, voor de 26593e keer speelt Gène Bervoets een machtige klootzak zoals alleen hij dat kan, voor de 56 miljardste keer wordt iedere scène onderstreept door bombastische muziek en voor de 189 miljardste keer voelt het einde absurd en geforceerd aan, alsof Adil echt geen idee had over hoe hij zijn film zou moeten laten eindigen. Over de montage van opgemaakte krantenkoppen en radio- en tv-reportages aan het begin, in het midden en op het einde van de film wil ik het dan nog niet eens hebben. Bovendien is den Adil erg slordig, want bij het draaien vergat hij blijkbaar steeds dat er nog een kartonnen beeld van Laura Verlinden op de set rondslingerde. Eeuwig zonde, want Nabil Mallat, die Lahbib vertolkt, speelt zijn rol verschroeiend goed, alsof hij gewoon Lahbib is (zijn uitleg over kappers en snackbars is pijnlijk waar), en het allerlaatste shot is ook goud waard.

Ik ben bijzonder benieuwd naar hoe de volgende film van den Adil en zijn copain, een verfilming van het cult-jeugdboek Black van Dirk Bracke, er zal uitzien. Want ooit kan hij de Belgische American Gangster, The Departed, The Newsroom of The Godfather maken, maar daarvoor zal hij nog veel boterhammen moeten eten.

Diep onder de indruk.

Van Nolan had ik al de meesterwerken Following, Memento en The Prestige gezien (zijn Batman-vehikels nooit afgekeken) en was dan ook wel benieuwd naar wat hij er hier van af bracht. En ook deze film is schitterend. Een fenomenaal scenario, met de vertrouwde Nolan-slimmigheidjes en listen, geweldig uitgewerkt (visueel ook werkelijk verbluffend, o.a. de zweefscènes en Parijs op z'n kant...), uitstekend geacteerd (DiCaprio deed het zeer goed, maar de echte topprestaties zijn hier van Joseph Gordon-Levitt, Ellen Page, Marion Cotillard en Cillian Murphy), prima actiescènes en hier en daar een vleugje droge humor.
En dan nog het concept, dat op z'n minst briljant te noemen valt (akkoord, Nolan liet zich duidelijk inspireren door andere films, maar wie doet dat niet? Zolang hij maar niet letterlijk steelt heb ik daar geen problemen mee), vol fijne vondsten (die totems waren bv. een erg goed idee). De basisidee van 'inbreken in iemands gedachten en dromen' schenkt geweldige scènes waarin werkelijkheid en fantasie door elkaar lopen én biedt stof tot nadenken. Wat moet je nog meer hebben van een film?
Meeslepend, mindfucking, magistraal geschreven en in beeld gebracht. Topklasse.

Een zeer goede en spannende thriller. Alhoewel niet bijster origineel (lijk dit niet verdacht veel op The Wicker Man?), héél knap geregisseerd.
Twee foutjes maken ze wel. Dit was een gedroomde kans om een Vlaamse film een succes te laten worden in Wallonië door de film half Franstalig te maken, met enkele bekende Waalse acteurs. Maar neen, afgezien van een paar zonderlingen spreekt iedereen Vlaams in de Ardennen.
Een tweede minpuntje is het einde: té ongeloofwaardig. Hoe kan die moeder nu niet doorgehad hebben dat die 'Charlotte' haar eigen dochter niet was? Te vergezocht, en dat verknoeit het hele verhaal.
Al bij al toch nog een knappe thriller. Frank Van Mechelen is een uitstekend regisseur, alleen krijgt hij de verkeerde scenario's in handen. Want als hij een deftig script had gekregen waaraan alles klopte, dan was dit een thriller van wereldkwaliteit geworden.

Deze film begint echt schitterend. De scène in het huis van La Padite is schitterend geregisseerd, uitstekend geacteerd en zenuwslopend spannend. Ook de shootout daar, met de geweldige muziek van Morricone, is magistraal gefilmd.
Helaas gaat de film daarna erg achteruit. Ik vond Brad Pitts personage erg irritant, er komt gewoon té veel geweld in beeld (heel anders dan in bv. Pulp Fiction), the Bear Jew is weer zo'n belachelijke vondst (ik moest heel de tijd aan de Man Liberation Fighter from Hell denken ) en Hitler wordt weeral eens compleet belachelijk geportretteerd. I.p.v. hem weer te geven als het walgelijke, ziekelijke brein dat hij was, maken ze er hier weer een idiote clown van. Net of Alex Agnew zat daar achter. Wat wil je nu dat hedendaagse jongeren met de gruwel van de nazi-periode lachen?
Helaas beviel deze film me dus niet echt. Wel allemaal knap gefilmd, maar het verhaal viel me dik tegen.

Op een gezapig tempo trekken anekdotes uit het leven van een weinig succesvolle folkzanger voorbij. Met de nodige clichés en soapy verwikkelingen. Nergens wordt het echt boeiend, het lijkt alsof deze film absoluut niks te vertellen heeft. Héél mooi in beeld gebracht, dat wel, maar volgende week ben ik deze alweer vergeten.

Ik ben er nog niet goed van.

Interstellar is sciencefiction van de harde soort. De aarde is stilaan niet meer leefbaar, andere planeten misschien wel (maar die moeten dan eerst verkend worden) en aan de wetten van de natuur valt nu eenmaal niet te ontsnappen. Het deed mij denken aan De eeuwige oorlog van Marvano en Joe Haldeman, mogelijk de beste strip aller tijden, waarin je de pijn en de heimwee van ruimtereizigers in een eindeloos heelal kan voelen. Dat heeft Interstellar ook. De acteerprestaties, die stuk voor stuk subliem zijn en de mees-ter-lij-ke manier waarop alles in beeld gebracht is, houden je drie uur aan je bioscoopstoel gekluisterd, zonder ook maar één keer aan je horloge te denken. De desolate beelden van de aarde en de planeten, de machtige stilte in het heelal, enkel doorbroken door de sfeervolle soundtrack, de vragen die de film opwerpt en die aan je hart knagen (want zullen de pioniers ooit terugkeren naar hun familie?), de humor die ontstaat uit de interactie tussen McConaughey's cynische personage en de robot TARS... Het had voor mij zelfs nog véél langer mogen duren. Duizelingwekkend, dat is deze film. Een trip zoals je die alleen op het grote scherm kan beleven en die voor altijd aan je botten zal blijven kleven.

Do not go gentle into that good night.

Rage, rage against the dying of the light.

Verhoogd naar 5 sterren, want dat is deze film méér dan waard. Into the Wild is zonder twijfel één van de beste films die ooit zijn gemaakt. Het prachtige verhaal van een jonge man die met de moderne maatschappij breekt, de fenomenaal prachtige beelden (bij de mooiste die ooit voorbij een camera gepasseerd zijn), de schitterende, subtiele muziek, de onderliggende filosofie, de knappe acteerprestaties (Hirsch doet het écht goed, maar vooral dat hippiekoppel en die oude man, Hal Holbrook denk ik dat hij heet, zijn geweldig), ... Niets dan lof voor deze film, die zowat alle Oscars had moeten winnen (maar er, gewoonweg onverstaanbaar, geen enkele gekregen heeft! Nuja, wat stellen de Oscars eigenlijk voor?) Sean Penn laat zien dat hij, naast een schitterend acteur, ook een fenomenaal regisseur is. Gewoonweg subliem.

Oh nee, dacht ik na een halfuur, wat een bedenkelijke moraal heeft deze film. Stuur een zwarte uit een Parijse banlieue (uiteraard met een grote mond, maar een klein hartje) naar een groepje perfecte blanken, leer hem een pak dragen en op het einde is onze knuffelzwarte perfect geïntegreerd en kunnen we hem een volwaardige burger van onze samenleving noemen.

Gelukkig is het niet zó zwart-wit. Driss heeft een eigen wil en blijft die doordrukken tot op het eind. Hij is geen heilige, net zomin als Philippe een heilige is. De makers van deze film snijden zelfs heel wat maatschappelijke thema’s aan zonder echt een haarscherp standpunt in te nemen.

Helaas blijft dat allemaal véél te oppervlakkig. De achtergrond van Driss in de kansarme wijken blijft bijvoorbeeld onderbelicht. De regisseurs laten liever een bende Franse bourgeois zien die houterig dansen op Boogie Wonderland. Hier had dus véél meer ingezeten. Daarbij komt wel dat Sy en Cluzet hun personages weergaloos vertolken, met bijzonder veel humor en inleving.

In een biografische film van een groot persoon kun je nooit héél het leven van die persoon laten zien, en zeker niet door het oogpunt van die persoon zelf. Je laat best het verhaal zien vanuit het standpunt van een ander, die nauw betrokken was (zoals in Amadeus, waarin we Mozarts leven zien door de ogen van Salieri), of zoomt in op één belangrijke gebeurtenis uit het leven van die persoon. Dat laatste doet Invictus. Het volledige leven van Nelson Mandela laten zien vanaf de geboorte is quasi onmogelijk, dus begint men te vertellen vanaf de dag dat Madiba Mandela na 27 jaar uit de gevangenis komt. Mandela hervormt zijn land drastisch, en vele blanken vrezen een scenario als in Zimbabwe, waar alle blanken gewoon werden verdreven, of dertig centimeter korter werden gemaakt langs boven. Mandela vergeeft echter de blanken wat zij al die jaren gedaan hebben, wat een ontwapenend effect heeft. En vervolgens brengt hij het uiteenvallende land weer samen door middel van de nationale rugbyploeg.

Eastwood vertelt het verhaal van dat beslissende WK op een zeer knappe, inspirerende manier. Inspiratie, dat is wat we nodig hebben. Het volk heeft nood aan symbolen en moet achter hun landgenoten staan. Daar kunnen we in België nog wat van leren.

Morgan Freeman speelt Nelson Mandela niet. Nee, hij is hem. Soms twijfelde ik of ik nu naar echte beelden aan het kijken was, of gewoon naar de film. Alles wordt ook zeer goed in beeld gebracht en de finale is nagelbijtend spannend, ook al weet je wie er gaat winnen. Matt Damon speelt ook een uitstekende rol als François Pienaar. Prachtige film dus, waarin een deel van het leven van één van de grootste figuren van de 20e eeuw op een grandioze manier in beeld wordt gebracht.

De beelden zijn ronduit prachtig (dat wuivende koren! Dat opdwarrelende stof! Die nachtscènes op het einde!) maar het verhaal wordt wat te lang uitgesponnen om te blijven boeien. Dat had veel beter gekund (het grondidee is subliem, maar de uitwerking van het verhaal laat wat te wensen over). De spanningsopbouw door die schimmige jongen in dat donkere hol en de passende muziek mogen er dan weer wel wezen, evenals de acteerprestatie van het jongetje.

Al bij al een enorm mooie film die het vooral moet hebben van het visuele aspect.