Opinions

Na de openingsscene verwachtte ik heel veel van deze '8½'. Die is namelijk briljant. Eén van de beste openingen die ik in zeer lange tijd heb gezien in een film. Het moment dat Mastroianni aan het touwtje vastzit en naar beneden dondert is het perfecte einde van deze droom in het begin van de film. '8½' blijft interessant en goed, visueel erg mooi, maar na een dik uur / 1,5 uur begint het wat te slepen. Cardinale is prachtig! Vond 't gegeven best interessant - een film over het maken van een film (die niet afkomt), waar je naar zit te kijken. Leuk. Dromen en realiteit worden verweven. Mooi, maar had toch wat meer verwacht.

Redelijke film met een sterke Pacino die duidelijk de reden is dat deze film nog een aardig niveau haalt. Leuk om te zien dat Pacino toch echt een meester in het acteren is. Hij overklast iedereen in deze film en hij is dan ook degene die in elke dialoog het overwicht heeft. Het verhaal is redelijk, maar als je een spannend geheel verwacht kom je bedrogen uit. Spanned word de film dus nooit en constant worden we in hetzelfde lage tempo meegevoerd.

De film bevat zeker leuke momenten en kijkt lekker weg, maar over het algemeen had ik toch wat meer verwacht. Had overigens al snel door wie nou eigelijk de ''dader'' was en het einde kwam dus ook niet als een verassing. Kleine tegenvaller dus en daarom moeten 2,5 sterren wel goed genoeg zijn voor deze film wat mij betreft.

Prima film. Nicolas Cage zet een uitstekende prestatie neer wat mij betreft. Ik hoor veel commentaar op hem, maar dat viel mij reuze mee. Hij speelt gewoon erg goed. Ook alle bijrollen zijn prima ingevuld, dus wat de cast betreft ben ik tevreden. Het verhaal is toch wel ''fucked-up''. Nicolas Cage die steeds verder wegzakt in een donkere, smerige, spannende wereld. De sfeer is uitstekend in de film, wat een groot pluspunt is. Lekker donker en later erg spannend, vooral de scéne in het huis op het laatst is erg goed. Voor de rest is de film met een aantal dingen niet altijd even overtuigend, maar echt storend werd het voor mij nooit. Dikke voldoende dus ook.

De tijd was zo om. Vermakelijk fimpje, visueel érg mooi en bij vlagen aardig spannend. Verhaaltechnisch stelt het echter niet zoveel voor. Weinig diepgang en een simpel en magere uitwerking van een allesbehalve bijzonder plot. Met dit originele gegeven had meer gedaan moeten worden. Toch erg vermakelijk, mooi gemaakt en genoeg leuke scénes die voor een voldoende zorgen.

Behoorlijk indrukwekkende documentaire. Natuurlijk vooral omdat al deze beelden levensecht zijn. Wat een leuk filmpje zou moeten worden van een jongen die zich opwerkt als brandweerman veranderd drastisch, echt geweldig gedaan. De blikken op alle gezichten zijn echt schrijnend. Vaak gezien op tv, maar toen ik het vanavond weer zag moest ik toch geregeld slikken. Het werd zelfs nog een keer behoorlijk spannend, toen de brandweermannen niet wisten waar ze heen moesten omdat de toren instortte.

Ondanks dat het eigenlijk wat toeval is dat dit alles zo opgenomen is door de Franse cameraman is het grootste gedeelte toch prima gefilmd. Behoorlijk gedaan, aangezien de schrik er natuurlijk vreselijk in zit op zo'n moment. Het blijven onvergetelijke beelden voor iedereen denk ik. Er zal niet snel een gebeurtenis volgen die zoveel impact heeft dan de aanslagen op het WTC, althans dat hoop ik niet. Ik heb met bewondering zitten kijken, maar ik miste nog iets: ''Overcome'' van Live. Dat nummer hadden ze wat mij betreft in deze docu mogen stoppen.

Mijn 1e Godard. Leuke film - mooie luchtige sfeer en twee prima hoofdrolspelers. Bijzonder vond ik het echter (nog) niet echt. Maar wat niet is, kan nog komen?

Zou me niets verbazen. De stijl die Godard hanteert bij deze À Bout de Souffle beviel me namelijk prima. Zo'n 1e keer is dan misschien even wennen en ik was (na een lange dag) nogal moe tijdens het kijken, dus wie weet wat herziening in petto heeft.

Belmondo is érg (wannabe ) cool als hoofdrolspeler, met z'n sigaret steeds. Mooi camerawerk, visueel sowieso sterk. Een paar mooie scenes, dus een voldoende.

Wat een buttfilm.

Opzich begint deze À l'Intérieur best aardig. De spanning wordt mooi opgebouwd, mevrouw is alleen thuis, het is donker en... we krijgen bezoek. Best wel geslaagd tot dan toe eigenlijk, totdat we ''de vrouw'' duidelijk te zien krijgen. Dan is het eigenlijk wel gedaan met de spanning.

Bij horror- en/of thrillers is het naar mijn mening toch erg belangrijk dat de moordenaar (bad-guy/girl) niet - duidelijk - te zien is. Dat is in deze film eerst ook zo. Spannende scénes wanneer de vrouw voor het raam staat en er een barst in ramt. Daarna ook weer een prima scéne, wanneer ze achter Sarah staat en niet duidelijk te zien is in het donker. Njah, na deze scénes was het voor mij eigenlijk al over met de spanning, misschien op het einde nog een beetje.

Voor de rest vond ik dit echt een rukfilm eerste klas. Beroerd plot, erg slechte uitwerking. Uiteraard zo voorspelbaar als ik weet niet wat. Voor mij in ieder geval al snel duidelijk dat ''de vrouw'' Sarah haar baby wou, omdat ze haar eigen was verloren in het ongeluk, tsjah... wat anders? Daarnaast is deze film eigenlijk te stompzinnig voor woorden, ik bedoel; Waarom probeert Sarah niet uit het raam in de badkamer te ontsnappen? Waarom houdt ze dat raam anders niet in de gaten voor politie (van wie ze weet dat ze nog langskomen) om vervolgens eens goed te schreeuwen? Waarom schreeuwt ze überhaupt alleen maar als er niemand is? Sowieso al enorm fout gedoe in het begin van die politie; ''Ja, die vrouw is weg, ze komt vanavond niet meer langs, we sturen anders nog wel eens een auto om te checken of alles goed is later in de nacht''. Tsjongejonge... en wanneer die agenten er zijn begint het pas écht triest te worden. Ten eerste hoort de laatst overgebleven agent in de auto dat er geschoten wordt in het huis, dan moet je de centrale hier wel even over informeren enorme idioot! En dan... een vrouwtje vermoordt drie (gewapende!) agenten en nog wat andere personen... met een schaar, owh my god, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Sowieso zijn alle bijpersonen in de film gewoon belachelijk (dom). Wanneer Sarah naar onderen kruipt wil ze haarzelf uiteraard gaan verdedigen tegen deze vrouw, er liggen wat pistolen en zelfs nog een wapen wat wel op één of ander kanon lijkt, maar wat pakt ze? Tsjah. Owh jah, eerder had ze immers al eens een pistool gekregen van die agent (zonder uitleg hoe zo'n ding ook maar werkt, maar oké), maar toen besloot ze even te gaan slapen en gooide ze dat pistool maar wat dom naast haar neer. Dit, terwijl de agent eerst ook nog eens bij haar weggaat om de stroom te repareren, waarom? Slaat natuulijk nergens op om haar zo alleen achter te laten. Ik weet het allemaal niet meer hoor, maar dit is wel erg slecht.

Van de geloofwaardigheid moet deze film het dus echt niet hebben en dan ben ik naast de bovenstaande punten vast nog veel vergeten. Het is eigenlijk teveel om op te noemen. Owh jah, Sarah die de stem van haar moeder niet herkent (oké, das tot daar aantoe), maar haar ook nog even doodleuk een priem in haar nek steekt. What the fuck!? Owh, nog eentje; waarom breekt ze die spiegel zo belachlijk dom om vervolgens een scherf als wapen te gebruiken. Bind daar eens even snel wat kleren omheen, anders snijdt je jezelf nog. Hoe meer ik hier over nadenk, hoe slechter het wordt, vreselijk. De laaste scénes zijn gewoon écht vreselijk, dat trek ik dus niet. Een normale uitwerking van een simpel en voorspelbaar rotplot krijg ik al niet en dan ook nog eens zo'n totaal onnodige, zieke scéne waar ''de vrouw'' de baby uit de buik van Sarah snijdt? Asjeblieft zeg. Ik vraag me nu af waarom de schrijver- en regisseur(s) deze film nou willen maken en op de markt willen brengen. Om naam te maken dankzij de beruchte laatste scéne? Voor de rest is dit gewoon troep eerste klas. Zoveel fouten, zo voorspelbaar en dan zelfs nog een totaal mislukte poging om het publiek te laten lachen; Die zombie-agent op het eind, die ineens weer herrijst. Ach ja, velen kunnen er natuurlijk van genieten, dat moge dankzij de score hier wel duidelijk zijn en dat vind ik ook heel erg mooi voor die vele mensen, al kan ik er niet bij dat ''dit'' zo goed bevonden wordt, maar oké.

Buiten al het stompzinnige om begint de film spannend en zijn de effecten prima. Ook de muziek is aardig verzorgd, dus ik ga deze film (voor nu) hoger beoordelen dan landgenoot Martyrs. Ben benieuwd of ik het nog eens écht eens wordt met die Fransen en hun horror. Wie weet geef ik ze nog wel eens een kans. Dit vond ik in ieder geval dikke bagger. Twee (erg) magere sterren voor dit zwaar overgewaardeerde filmpje.

Prima film weer van Buñuel waarin hij de upper-class leuk neerzet in dit komische geheel. De film speelt zich bijna helemaal op één locatie af, iets waar ik altijd blij van wordt. Een paar lekker (licht) bizarre scenes zorgen voor een fijne afwisseling van sfeer, hilariteit en spanning. Wat Buñuel probeert te vertellen zal ongetwijfeld tussen het kuddegedrag van de mens (de schapen) en het totaal ongrijpbare liggen, maar in deze film wordt alles wel erg vermakelijk geportretteerd. Een film die wel eens kan blijven hangen.

Aardige prent van Almodóvar. Banderas in z'n jonge jaren. Vind het een lastige film om te beoordelen. Verder dan redelijk komisch komt deze film niet. Romantisch wordt het ook niet en qua drama blijft het ook op de oppervlakte. 'Átame!' blijft een beetje overal tussenin hangen. Het zijn vooral het kitscherige sfeertje en een paar absurde momentjes die me zullen bijblijven. Heb me aardig vermaakt. Kleine voldoende.

Heb lang gewacht om weer eens wat van Miike te gaan zien, dankzij één van de meest onnozele films ooit; Ichi The Killer. Ik wist niet echt wat ik van deze Miike moest gaan verwachten, maar ik wou de regisseur een nieuwe kans geven en gelukkig maar, want deze Ôdishon was eigenlijk best wel goed.

In tegenstelling tot vele users vond ik de opbouw wel goed. Er heerst een lekker sfeertje en dankzij het mooie rustige tempo wordt er prima naar een sterke climax toegewerkt. De droomscénes zijn sterk, mysterieus en het moment dat die gast ineens uit de zak komt is ongelovelijk. Ben me doodgeschrokken, damn! De finale is best heftig al had ik gedacht dat Miike het allemaal nog wat erger gedaan zou hebben. Viel opzich best mee dus. Vond dat hele auditie gebeuren best vermakelijk, de hoofdrolspeler erg goed en de prima muziek wist alles mooi te ondersteunen.

Echt geweldig wordt het echter - op een paar érg sterke scénes na - niet echt, maar het verhaaltje bleef best wel meeslepend. Ondanks dat de climax best indrukwekkend was vind ik het op één of andere manier totaal niet in de film thuispassen. Ik vat het niet helemaal eigenlijk. Mjah, nu wil ik toch best eens meer van Miike zien. Voldoende.