Opinions

Niet dat dit veel minder cliché is natuurlijk ...

Anyway, Arnold of geen Arnold, jungle of geen jungle, voor mij is dit een film over de Predators, en de rest boeit mij dan ook niet zo. Wat mij dan weer meer verbaast is dat het de laatste jaren wat mist aan films met zorgvuldig uitgewerkt alien materiaal. De mythes rond de Aliens, of de Predators, die zijn een beetje uit de tijd blijkbaar. Jammer, want mij ligt het wel.

Ook hier. Film kent een goeie opbouw zonder Predator, enkel een paar kleine hints, daarna volgen de lekkere scenes uit de ogen van de Predator, en als toetje krijg je een spetterende afsluiter.

Toch blijft de Pred een beetje achter op Giger's Alien. Zowat in elk opzicht. Iets te opschepperig, minder mooi design, minder bruut en puur. Verder houden enkele details de film van een echt hoge score. De Pred ziet er ietwat dom uit zonder masker (jammer dat hij het afneemt), nogal wat domme quotes in de film, en ook een beetje eerloos dat hij zichzelf opblaast.

Al bij al een leuk actiefilmpje, dat luchtig genoeg is om niet serieus genomen te worden. En gelukkig maar. Kleine 3.5*, met dank aan het leuke einde en de scenes vanuit het oogpunt van de Predator. De tweede ook maar weer een keertje herzien.

fuckin' voodoo magic man

Vond de film toch ook beter dan het eerste deel. Leukere one-liners, minder episch/bombastische score (al was deze nu ook niet memorabel), en verder hetzelfde nonsensgeweld wat dit soort filmpjes zo leuk maakt.

Meest legendarische scene is toch wel de voodoo scene, al zal dat wel zijn omdat er vroeger 635 hardcore trackjes waren die daar allerlei samples uit geript hebben. Verder een paar leuke, domme actiescenes, en net genoeg Predator geweld. Blijft een fijn beestje, zolang z'n masker opblijft. Toch wel weer een beetje jammer dat hij ook in deze film weer het onderspit moet delven.

Film die het klein kind in ieder aanspreekt. Eigenlijk is het allemaal een beetje mak en flauw, maar lollig was het wel. 3.5* voor deze film, van het origineel gaat er een halfje af.

Brak.

Geen idee waarom deze reeksen steeds weer met mutanten moeten komen. Alien heeft er ook een handje van, dat is daar ook nooit goed afgelopen. En ook hier zien de Predator mutanten er redelijk debiel uit. Zowel de hondjes als de grote Predator.

Maar het plot is niet het grootste probleem van deze film, al zit het geregeld in de weg van de lol. Het probleem is toch vooral dat men tevergeefs probeert er een 80s actiefilmpje van te maken, soms iets te letterlijk zelfs (de effecten op het eind deden echt pijn aan de ogen).

Lompe personages, vervelende humor, toch wat modern snowflake gedoe ertussen (Aspergers zijn de volgende stap in de menselijke evolutie ), en vooral veel flauwe actie. Een hoop geschiet dat helemaal niks uithaalt, tot het plots wel wat uithaalt omdat de het plotje nu eenmaal verder moet. Mnee, Shane Black gaat hier echt compleet de mist in. Gaat van kwaad naar erger met hem.

1.5*

Pover.

Film die duidelijk in twee delen verdeeld is. Het eerste wil niet echt werken omdat alles eigenlijk al bekend is, het tweede deel omdat de actie gewoon echt niet goed genoeg is.

Een aantal mensen die niet weten waar ze zijn en elkaar niet kennen. Aardig uitgangspunt, maar met de geschiedenis van de Predator saga weet je als kijken wél hoe het zit. Zelfs de planeet was eigenlijk al vanaf het begin duidelijk.

Film heeft ook te kampen met crappy designs. De honden zijn echt enorm lelijk, de Preds zelfs heb ik nooit echt mooi of stoer gevonden, ze zien er nog steeds redelijk idioot uit, zeker zonder hun maskers.

Ander pijnpunt zijn de acteurs. Brody valt enkel mee omdat hij eigenlijk compleet ongeschikt lijkt voor een rol als deze. Uiteindelijk is hij het ook, maar het had zeker erger kunnen aflopen. Ook Topher Grace heeft in deze film niks te zoeken, terwijl mensen als Fishburne en Trejo 2 kleine bijrolletjes toebedeeld krijgen. Ik neem aan dat Trejo andere verplichtingen had?

De rest van de cast hangt er ook maar een beetje bij. De gevangene, de Japanner, de rus ... wat deden ze in deze film? Als fodder gaan ze toch echt te lang mee en zitten ze toch in teveel shots.

Actie blijft pover, designs zijn niet goed, het enige wat een beetje meevalt is de jungle zelf, die zeker in het eerste uur het interessantste personage van de film is. Triest van een sci-fi actieverhikel met een hoop Predators.

Grootste probleem van deze film blijft echter de hele setup die voor geen meter klopt. Je kan de Predators geen eer doen als ze steeds verliezen tegen een hoopje lomp volk. Sinds de eerste film heeft de reeks daar al mee te kampen, net zoals de Alien saga trouwens, maar om dat tij te keren zullen beide reeksen toch een keer uit Hollywood moeten ontsnappen.

Gemiste kans in ieder geval, minste van de 3 (AvsP dingen even niet meegerekend), de reeks mag terug de vriezer in.

1.5*

Best tof.

Vooral het eerste deel van de film dan. De Spierig broertjes hebben genoeg talent, dat lieten ze met hun eerste film al zien. Daybreakers heb ik nooit gezien, maar da's dan toch blijkbaar en gemis afgaande of de kwaliteit van deze en hun eerste film.

Visueel erg mooi. Stijlvol in beeld gebracht, aangevuld met een erg fijne soundtrack ook. Ietwat repetitief, maar erg sfeervol en warm. Mooiste moment is de helmtraining van Snook. Hadden best wel meer van dat soort scenes ingemogen.

Jammer genoeg richt het tweede deel zich meer op het plot, wat niet altijd even origineel of spannend is. De film mist subtiliteit om de twists genoeg verborgen te houden, daarbij hou ik ook niet zo heel erg van dit soort tijdreisverhaaltjes die steeds rond eenzelfde gebeurtenis spiralen. Ook de setting vind ik niet geweldig, maar ik heb dan ook niet zoveel met de jaren '70.

In ieder geval tonen de Spierig broers weer dat ze aan talent geen gebrek hebben en ook een middelgroot budget makkelijk aankunnen. De volgende film mag wel iets sneller komen, ondertussen ga ik wel eens achter hun tweede aan.

3.5*

Eén in de in de reeks Amerikaanse propaganda.

Op zich nog wel interessant daarom, want je krijgt toch een best ongenuanceerd wereldbeeld voorgeschoteld. Ook interessant de promopraat van Amerika toen en het imago/het gedrag van het huidige Amerika. Misschien moeten ze daar deze docu ook nog eens opzetten.

Toch is er doorheen de propaganda heen nog wel wat aan effectieve informatie te winnen. De link tussen Japan/Duitsland/Italië is boeiend en de aanloop naar de oorlog is toch een onderwerp dat doorgaans wat minder aandacht krijgt dan de effectieve oorlog zelf.

Anderzijds is alles met zo'n dikke saus patriotisme overgoten dat zelfs de 53 minuten een beetje vermoeiend worden. Het is allemaal redelijk opzichtig en weinig subtiel. Niet onverwacht, maar daarom niet goed natuurlijk.

1.5*

Gelaten.

Da's de emotie die overheerste tijdens het kijken. In het begin leek het nog wel wat te worden. De lichtvoetige sfeer in de film kwam een beetje onverwacht, en was een aangename verrassing. Ik was vooraf toch wat bang voor een Franse praatfilm.

Maar de aparte segmentjes kennen weinig samenhang en zijn ook verre van sterk genoeg om op zichzelf te staan. Daarbij zijn de familiemomenten wat geforceerd. Buiten de vader en de jongste zoon vond ik het acteerwerk ook niet bijster, met als dieptepunt de immer memmende moeder.

De film draaft dan ook nog iets te lang door, en het einde zal best pakkend geweest zijn voor mensen die ondertussen een band met de personages opgebouwd hadden, maar mij deed het allemaal erg weinig. Misschien ook omdat het er in de laatste scenes best dik op lag.

De jongste zoon was veruit het meest interessante personage, maar kreeg een van de meest povere fragmenten, zonder echte focus.

Visueel redelijk, maar ook redelijk inwisselbaar. De soundtrack kon mij weinig boeien (opgepast, debiele discoscenemuziek alert!), de tijdsimpressies vond ik ook niet bijster overtuigend.

Echt slecht was het niet, start redelijk vlotjes, maar verwaterd daarna in een wat ongeïnspireerde collage van gebeurtenisjes.

2.0*

Vlotte filler.

Zeker het halve uur is meer dan aardig. Deed me wat denken aan een update van Taxi, maar dan met koeriers in NY. Al is dat waarschijnlijk een redelijk vage link, want echt heel veel kan ik me van die film ook weer niet herinneren.

De presentatie is best fris, met leuke overzichtjes, vlotte montage en wat speelse effecten die het allemaal interessant moeten houden. Levitt is verder perfect voor deze rol. Genoeg charisma, vlot en grappig. De rest van de koeriers zijn een beetje matig, maar zij vervullen dan ook maar een bijrolletje.

Wanneer de film echter met tijdsprongetjes begint en Shannon's personage volledig introduceert verdwijnt de vlotheid een beetje. Er komen nog wel wat achtervolgingen die aangenaam zijn om volgen, maar tegelijkertijd is het ook allemaal wat makkelijk en flauw. Het einde mag geen verrassing zijn voor de doorgewinterde filmliefhebber en de happy meligheid op het einde mist z'n doel een beetje, waardoor de film toch halverwege ergens gefaald heeft.

Blijft verder wel een geinig, niet te lang durende actiefilmpje met een goeie Levitt, een paar fijne actiescenes en een erg fris begin. Jammer genoeg weet de film dat niveau niet aan te houden en glijdt het langzaam af naar het meer doorsnee Amerikaanse actiewerk.

3.0*

Vond het ook allemaal wel érg melig worden.

Krijg je natuurlijk ook wel een beetje met Bullock in de hoofdrol. Toch een beetje een saaie tante. Verder nogal dromerig zelfs, de spanning en sfeer krijgen eigenlijk amper aandacht en op het einde weten ze een slecht einde nog te verbouwen tot een vreselijk sentimentele draak. Op zich is dat wel knap, maar allesbehalve goed natuurlijk.

Had weinig deze film, behalve dan dat het concept wel onderhoudend is en dat je zo'n beetje door de film sleept. Verder braaf maar verzorgd, maar vooral melig en veel té braaf.

Saaie bedoening. 1.5*

Bell doet het goed.

Z'n eerste vond ik al potentieel tonen, in dit semi-vervolg lijkt Bell daar slim op voort te bouwen. Wat ik aan Bell's docus vooral waardeer is dat hij niet al te makkelijk een zondebok probeert te zoeken. Uiteraard komen in deze docu de farmaceutische bedrijven zwaar onder druk te staan, maar, zoals hij letterlijk aangeeft, is het belangrijk ook even verder te kijken.

Ook de verantwoordelijkheid van het individu wordt erbij gehaald, de lakse houding van de overheid, de drang naar geld etc etc. Het kadert het probleem in ieder geval in een wat breder kader dan doorgaans het geval in dit soort docus.

Het blijft verder wel wat Amerikaans. Elke docu die je tegenwoordig kijkt behandelt het grootste probleem waar me momenteel mee te maken krijgen, feiten worden soms wat bedolven onder persoonlijk leed en soms moet het gewoon ook een beetje spectaculair, maar qua reikwijdte is dit een voorbeeld voor vele andere docus. Zeker nog niet perfect, wel in stap in de goede richting.

Verder zeker geen probleem uniek aan Amerika, al is de situatie daar duidelijk een stuk dramatischer. Alleen daarom toch de moeite om even mee te pikken.

3.5*

Apart.

Horror is inderdaad een verkeerde omschrijving, het is meer een mysterie. Maar er staat regelmatig een geest in beeld, dus de genreaanduiding is ook weer niet zo vreemd.

Eerste kwartier kom je door zonder dialoog. Spannend is het niet, eng of goor al helemaal niet. Eerder redelijk bevreemdend. Het is lastig vat te krijgen op de hele situatie, tot het einde trouwens zo, dus je moet het maar doen met wat je te zien krijgt.

Halverwege wordt al wat duidelijk, het einde is best een mooi slot voor deze film. Het zorgt er ook voor dat er een shift plaatsvindt in hoofdpersonages en hoofdgebeurtenis, vond ik wel leuk gedaan.

De film is op zich aardig traag, visueel redelijk bij momenten maar niet genoeg om de film te dragen, de soundtrack is leuk maar redelijk frivool voor iets wat zich een horror noemt en het acteerwerk net niet aanvaardbaar genoeg. Het had allemaal wat beter gekund, maar omdat het toch aardig apart is uitgewerkt en omat het einde erg goed meeviel, toch een dikke voldoende.

Kleine 3.5* kunnen er wel vanaf.

Ego document.

Zoals wel meer van dit soort docus klinkt het op papier een stuk interessanter dan het in werkelijkheid is. Ik vind die YouTube scene in theorie wel interessant, maar de docs die erover gemaakt worden zijn steevast promotiefilmpjes voor de sterren die eraan meedoen.

Zo ook deze Princess Shaw. In de achtergrond kan je wel wat interessante themas ontwaren, maar eigenlijk gaat het vooral over haar carriere en is de film een aaneenschakeling van clipjes en YouTube videos die ze zelf heeft opgenomen. Moest dat me interesseren dan ging ik zelf wel op YouTube kijken natuurlijk.

Links en rechts sluipt de tristesse van dit soort gejengel naar aandacht en populariteit er wel door, maar het zou fijn zijn om daar eens een wat serieuzere docu over te zien. De geschreven pers is alvast een stuk bewuster van de problemen die zich rond en tussen de YouTube sterren van vandaag afspelen, docus als deze voegen jammer genoeg weinig tot niks toe.

1.5*

Niks mis mee.

Nee, erg origineel is het niet. Ja, op bepaalde momenten is het ietwat ongeloofwaardig. Mnee, het acteerwerk is niet van het hoogste niveau. Maar serieus, wat zijn je verwachtingen als je aan een film als deze begint? Preservation is helemaal geen slecht genrefilmpje, het gemiddelde is gewoon misleidend en vervelend.

Het speelt inderdaad leentjebuur bij films als Eden Lake en El Rey de la Montana, maar dan op een iets lager niveau. Het is wat minder bruut, ook net iets minder spannend, maar de sfeer zit er toch aardig in, de personages voelen daadwerkelijk afgesloten van de wereld aan, de belagers zijn mysterieus genoeg en Wrenn Schmidt's transformatie is er toch eentje die kan tellen.

Het is een genrefilm pur sang, dus veel genreclichés, maar ze worden goed ingevuld en aardig uitgevoerd. Een hoogvlieger zou ik het zeker niet noemen, daarvoor weet de film zich te weinig te onderscheiden, maar het is ideale filler voor de liefhebber.

Allicht is deze film naar het verkeerde publiek gemarket ofzo? Heeft dit ergens in een bioscoop gedraaid?

3.0*

Fijn.

Altijd leuk dit soort onderwaterfilmpjes. Het moet al érg slecht wil het mij niet bekoren. Dat is het gelukkig niet, al moet je verder geen al te hoge verwachtingen hebben van deze film. Het is best basic en voorspelbaar.

Scalpello neemt ook deze keer weer Joe Cole mee als hoofdpersonage. Vind Cole hier iets minder sterk dan in Offender, maar hij brengt het er toch aardig vanaf. Ook de rest van de cast doet het naar behoren, al zijn er geen echte uitschieters.

De spanning aanhouden is niet altijd eenvoudig als je met een man of 4 onderwater zit in een kleine ruimte, de voorspelbaarheid ligt daarom redelijk hoog. Dingen die telkens nét mis gaan of nét goed gaan zodat de overlevingskansen van het hoofdpersonage nét gaaf genoeg blijven. Wie zich stoort aan zulke dingen kan deze best overslaan.

Maar verder weinig te klagen. Het is een simpel genre-filmpje, maar naar behoren uitgevoerd. Doet Scalpello toch best goed.

3.0*

Weer niks.

Zoveelste broddelwerkje van Nolan. En deze komt nog extra slecht, samen met The Illusionist. Waar die film een mooie romantische, magische sfeer wist op te roepen, is the Prestige macho gehamer.

De shows zelf zijn droog, de intriges en verkapte verhaallijn aan de saaie kant. Nochthans doet Bale het best aardig, en is ook de ouwe kerel best fijn. De film neemt jammer genoeg een stevige duik wanneer Johansson haar intreden doet om het zoveelste filmhuwelijk op totaal onovertuigende wijze uit elkaar te halen.

Film gaat ook maar door en door, zonder ergens een sterke sfeer op te roepen. Visueel is het een potje van niks. Probeert wat duister en rauw te zijn had ik de indruk, maar slaagt daar echt nergens in.

Enige positieve is dat Nolan af en toe lijkt terug te grijpen naar het muzikale van Following. En bij momenten brengt dat sfeer, alleen jammer genoeg dat alle andere elementen daar niet toe bijdragen.

Climax deed mij niks, was vooral blij dat de film afgelopen was. Toch is het beter dan Nolan's laatste pogingen, met dank aan Bale en een ietwat leukere soundtrack. Voor een goeie film rond dit thema, The Illusionist. Minder brabbelverhaal, meer sfeer.

1.5*

Dramedies.

Ze hebben eigenlijk een soort van eigen branding nodig. Op basis van de poster lijkt dit een heel shallow, doordeweekse comedy, wat je voorgeschoteld krijgt is een soort van indie drama met een beetje luchtigheid. Komt er natuurlijk ook van als je nooit een trailer kijkt, maar toch lijkt me de stilering van deze poster eerder bewust misleidend.

Met ietmand als Johnson (ook nog eens als eerste vernoemd) mik je waarschijnlijk ook op een publiek dat op zoek is naar iets luchtigers. Want hoewel het zeker niet één al al depri gedoe is, ligt de film toch geregeld zwaar op de maag. Sowieso is het uitgangspunt ietwat morbide en is er niet echt sprake van zwarte humor.

Eens op gang valt het allemaal wel mee. Redelijk fris in beeld gebracht, Kazan en Johnson doen het best leuk en ondanks een laatste half uur dat alleen maar meer ellende introduceert gaat The Pretty One nergens over de schreef.

Beetje rare mix van drama en luchtigheid, zeker gezien de branding van de film, maar al bij al is het een vermakelijk filmpje met een licht-eigen uitstraling en uitwerking. Geen film die lang bij zal blijven, maar wel aardig om een keertje te zien.

3.0*

Verrassend.

Een filmpje dat ik vroeger echt leuk vond, maar ik had eigenlijk niet zo heel veel verwacht van deze herziening. 't Is toch al erg lang geleden dat ik hem gezien had, en ondertussen ben ik qua films toch ook iets meer gewend. Daar net leuk dat deze mij opnieuw wist te overtuigen. Voor een Amerikaanse high school comedy is het best wel erg scherp.

Verhaaltje en de setting zijn redelijk beperkt, dit type "ironische" comedies binnen een highschool setting zijn ook niet echt nieuw of origineel, maar de scherpte van deze film laat zich met weinig vergeljiken. Het begint meteen erg goed, en hoewel de film daarna iets breder en dieper gaat, blijft het scherpe randje de hele film aanwezig.

Nog steeds één van Woods' beste rollen, visueel is het aardig (de pogingen om wat extra te doen zijn leuk, misschien niet altijd even effectief), maar het is toch vooral de comedy die blijft hangen, in combinatie met het erg dubbele einde. Ook niet makkelijk om goed te doen, Siega slaagt met vlag en wimpel.

4.0* en een uitgebreide review

Oké.

Ik heb de film denk ik nooit eerder gezien, of het moet echt zó lang geleden geweest zijn dat ik me er helemaal niks meer van herinner. Ergens in mijn brein zit deze film trouwens verstrengeld met Working Girl (en dan vooral met het nummer Lady in Red). Wie de link ziet, laat maar weten, ik ben ook benieuwd

Richard Gere, maar vooral ook Julia Roberts vind ik normaal redelijk onuitstaanbaar, in deze film valt dat nog enigszins mee. Beetje moeilijk uit te leggen waarom. Misschien omdat Gere in het begin al ietwat losjes is en Roberts zich ook niet compleet sletterig gedraagt. Het maakt hun relatie net dat beetje aanvaardbaarder dan wanneer er een nog grotere ommekeer nodig zou geweest zijn.

Visueel is het nog best 80s, ook de soundtrack past goed in dat plaatje. Niet bepaald mijn ding, al zou ik dan nog eerder kiezen voor het Roxette nummer dan de title song. Echt geweldig geregisseerd is het ook niet, best braaf en onopvallend allemaal, maar toch weet Marshall er wel enige vaart en luchtigheid in te houden, ook daar waar je het niet altijd verwacht.

Da's wat deze film uiteindelijk nog wel draagbaar maakt, ondanks dat 2 uur toch best wat te lang is voor het simpele verhaaltje. Het plot mag dan uiterst voorspelbaar zijn en Gere's carriere is echt énorm suf voor een film als deze, maar tussen de twee is er wel enige chemie. Tel daarbij wat feel-good bijpersonages (de hotelmanager onder andere) en je hebt een film die af en toe wel een glimlachje onttrekt. Veel meer dan dat is het echter niet.

2.5*

Heh.

Af en toe zijn ze toch echt wel een beetje gek bij Netflix. Geen idee hoe ze bij deze film terecht gekomen zijn, maar deze Zuid-Afrikaanse pastiche van Grease is net zo weird en gek als het klinkt. Een film die vol gaat voor het Grease sfeertje, maar dan met Zuid-Afrikaanse nummertjes en acteurs, in een volbloed Amerikaanse 50s setting.

Het surprise effect houdt best lang stand ook, al is het maar omdat de film zich ook niet laat verleiden om een wat makkelijke parodie te worden. Er wordt wel braafjes wat de draak gestoken met het grote voorbeeld, maar tegelijktijd is deze film ook meer dan fan van z'n bronmateriaal.

Sommige liedjes zijn iets te lang en te repetitief, het is ook echt 100% musical (dus bijna geen normale scenes) en ondanks de belofte van het plot gebeuren er amper interessante dingen, maar toch weet de film wel te vermaken, ook voor niet-liefhebbers van Grease. Een leuke rariteit, niet meteen een meesterwerk, maar wel leuk om een keer gezien te hebben.

3.0*

Leuk.

De link naar Sightseers was er redelijk snel, zelfs voor ik bewust de link met Alice Lowe kon leggen. Die twee films zitten echt in hetzelfde hoekje. Een sterke scheut zwarte humor met wat comedy en indie elementen.

Leuk dat Lowe ook schreef, regisseerde én zelf zwanger was. Dat maakt dit toch echt wel haar film. Iets wat je gaandeweg ook wel merkt. Haar rol is té perfect uitgevoerd, iets wat duidelijk niet enkel op een toevalligheid steunde.

Deze humor ligt mij perfect. Beetje scherp, beetje duister, maar ook nog een beetje kinds en ondeugend. De horror elementen zijn een stuk minder extreem en die indie finish had voor mij niet echt gehoeven, maar ze halen de film niet meteen naar omlaag. Jammer genoeg tillen ze de film ook niet echt omhoog, waardoor het eigenlijk bij een best leuke comedy blijft.

Lowe zelf is wel fantastisch, de film is continue grappig en met 90 minuutjes is het allemaal zo voorbij. Erg tof filmpje, aanrader voor mensen die houden van iets duisterdere (Britse) humor.

3.5*

Doorsnee.

Verhaaltje heeft weinig om het lijf maar wordt lang uitgesponnen. Met een hoop persoonlijk drama als vulsel en veel ruwe en ruige personages. En uiteraard draait het uiteindelijk uit op een zaak voor Internal Affairs. Heel lang zullen ze niet nodig gehad hebben om alles uit te schrijven.

Film wordt nog enigszins gered door enerzijds het sfeertje, anderzijds fijn acteerwerk van Norton en Emmerich. Die laatste twee doen erg goed hun best, terwijl de rest van de cast toch iets teveel op automatische piloot door de film heendendert. Visueel is het verder ook wel oké. Lekker grimmig en kil, perfecte seizoen uitgekozen ook.

Maar 130 minuten is duidelijk veel te lang voor wat het is. Er had makkelijk wat drama uitgekund en had de film zich gewoon iets meer toegespitst op de zaak was het makkelijker te verteren geweest. Maar nu is het allemaal iets té gewichtig en serieus, terwijl de film dat niet echt kan dragen.

2.5*

Vermakelijk.

Heb de boeken nooit gelezen, die hele mashup craze is ook een beetje aan mij voorbij gegaan. Maar als een filmpje als deze me in de schoot geworpen wordt wil ik het best een keer proberen. Moet zeggen dat het nog best goed beviel.

Sowieso wel iets netter in elkaar gedraaid dan ik verwacht had. Het is zeker niet de pure goedkoop die een titel als deze laat vermoeden, anderzijds moet je er ook niet écht genrewerk of blockbuster kwaliteit van verwachten, de film hangt ergens tussenin.

Ook qua sfeer trouwens. Het wordt allemaal erg luchtig gebracht, maar de mix van genres wil nooit echt één geheel worden. Er zitten best een paar grappige en memorabele scenes in, maar ze drijven een beetje in een zee van halfbakken ideetjes. Het vlot allemaal wel, maar uiteindelijk werd ik nooit héél enthousiast over de film.

Leuk voor een keertje dus. Wat mij betreft hadden ze best nog een paar soortgelijke films mogen maken, maar groots is het absoluut niet.

3.0*

Beter dan verwacht.

Beetje jammer dat het weer over "vampieren" moet gaan (terwijl het niet echt de typische vampieren zijn uiteraard), maar dat was nu eenmaal zo een paar jaartjes geleden. Even daar voorbij kijken is dit vooral een vreemde combinatie van futuristische elementen, een Mad Max-achtige setting (met veel meer CG) en Western invloeden.

En wonder boven wonder werkt het nog wel. Ik vond de setting wel tof. Die bikes, de familiars, de beperkte maar opvallende lores die overal achterzaten. Leek mij van een comic boek te komen (of in ieder geval iets bestaands), het leent zich in ieder geval perfect voor een aantal vervolgen, prequels en whatnots.

Visueel best smakelijk, het verhaaltje is redelijk plat maar dat kan je van een film als deze wel verwachten. Duurt gelukkig ook niet te lang, verder hadden ze iets meer tijd kunnen steken in de vampieren/creatures, maar qua plat vermaak is dit geen verkeerde poging.

3.0*

Verrassend leuk horrortje.

Wat aparte mix van een zombie en creature flick. Geen echte zombies (voor de mierenneukers), maar "geturnde" mensen die er aardig wat weg van hebben (en dan wel de snelle variant). Ze komen in ieder geval erg bedreigend over.

Groepje jongeren dat op zich nog best meevalt, visueel redelijk in elkaar gedraaid (paar slimme en effectieve scares gezien), maar het is uiteindelijk vooral de snappy soundtrack en scherpe geluidseffecten die het meeste indruk maken.

Hoewel zeker niet vernieuwend zitten er genoeg leuke details in om het filmpje een frisse glans te geven. Best kort maar krachtig, nergens saai en gewoon zeer effectief horrortje. Een perfect kwalitatief opvullertje dus.

3.5*

Saai.

Als regisseur scoort Hoblit best goed, maar ik moet zeggen dat ik zijn naam nooit eerder bewust ben tegengekomen. Fracture vond ik al redelijk flauw, deze is nog een graadje erger, want veel meer dan een suf rechtbankdrama is Primal Fear niet.

Het jaar verklaart anderzijds wel een beetje de hoge score. Een film die duidelijk op de twist-wave van films als Scream of The Usual Suspects teert. Misschien dat het einde in '96 een geweldige twist was, maar anno 2017 schrik je nog amper op van zo'n plotkronkel, al helemaal wanneer het er nogal achteraangeplakt uitziet.

Gere is een wat karakterloos acteur, Norton vind ik normaal best goed maar zijn personage is té doorzichtig hier. Het ziet er ook geacteerd uit, net als de rol van Linney, die dik tekort komt als geloofwaardige advocaat. Plot en regie kunnen deze film dus al niet redden.

En van een 90s rechtbankdrama enige audiovisuele stimulans verwachten is ook wat naief. Het wordt in beeld gebracht en af en toe klinkt er geluid, veel meer valt daar niet over te zeggen.

Een nogal duffe film dus, met een apart hoge score. Bij veel films is het de uitwerking of de keuzes van de regisseur die bij mij tot een lage score leiden, waardoor ik een hoge score nog wel kan plaatsen (smaak enzo), maar bij Primal Fear mist toch vooral de hand van een regisseur. Grijs bandwerk, buiten wat genreclichés valt er zéér weinig te beleven.

1.5*

Blijft genieten.

Primer heeft nog niet veel aan kracht ingeboet. Het was sowieso al geen film die het moest hebben van effecten of specifiek tijdsgebonden (hah) issues, dus op dat gebied zat verouderen er niet echt in.

De soundtrack blijft een enorme troef, maar vooral het feit dat je samen met een aantal mensen mee kan blackbox testen zonder daarvoor veel zorgen te maken over de wetenschap erachter is geweldig. Ze weten het zelf toch niet hoe het werk, wat het vreemd genoeg een stuk realistischer maakt.

Ook het gebrek aan echt drama (pas het laatste kwartier ongeveer) en de down-to-earth aanpak van de gehele film (toch niet op het einde nog willen uitpakken met wat effecten) doen Primer goed. Verder voelt het na een paar kijkbeurten allemaal best logisch en vlot volgbaar aan, al moet ik toegeven dat ik naderhand nooit echt kan uitleggen hoe de vork nu juist in de steel zit. Als ik naar bepaalde diagrammetjes online kijk wil ik het denk ik ook niet weten.

4.5* en een uitgebreide review

Meh.

Dit soort "gedoe" comedies zijn al niet echt m'n ding (of het moet erg absurd zijn), Monroe spreekt me ook niet zo aan. En om modderdikke accenten kan ik ook nooit geweldig hard lachen. Dan schiet er plots niet zoveel meer over in deze film.

Het begin en einde gaan verder best wel vlot, alleen het middendeel in de kerk sleept enorm lang aan (en voelt ook helemaal niet thuis in deze film). De scenes tussen Olivier en Monroe zijn nog het leukst om volgen, maar uiteindelijk ook weinig verheffend.

Verder lelijk afgewerkt. Visueel pover en ook met de soundtrack doe je me absoluut geen plezier.

Heb vooral gelaten toegekeken, een leuk spits weerwoord uitgezonderd.

1.0*

Meh.

"terug naar z'n indie-roots" vind ik wel erg passen bij deze film. Jammer genoeg is ook dat ondertussen een bodemloos cliché geworden. Een bijna-maar-net-niet sympathieke losers, boerse setting, wat drama, wat luchtige humor en een slechte soundtrack. De ingrediënten zijn niet te missen.

De twee heren hebben zich een geweldige kutjob aangemeten. Kon er dan ook niet echt van genieten als ze rustig hun werk uitvoeren (wat toch een groot deel van de film in beslag neemt). Conversaties zijn wel iets leuker, maar bij momenten wat geforceerd, net zoals het drama.

Audiovisueel erg lelijk, Rudd en Hirsch gelukkig wel redelijk te pruimen. Verder apart om te zien dat dit van de regisseur van The Sitter en Your Highness komt, maar veel heb ik niet met dit indie-gekladder. Eerder wat aanstellerig dan oprecht als je het mij vraagt.

2.0*

Of je moet net geen fan zijn lijkt mij.

Vond het zeker geen slecht filmpje, alleen jammer dat het eigenlijk voor in het begin weet te overtuigen. Vond de opbouw wel sterk, aardige soundtrack en best fijn in beeld gebracht.

Best knap want het wetenschap-religie verhaaltje dat aan de basis lag was helemaal niet te pruimen. Jammer genoeg begint dat na een tijdje toch z'n tol te eisen, zeker als de bezetenen zich niet anders gedragen dan ordinaire zombies. Het horror gedeelte van deze film vond ik maar mak en saai.

Sfeertje zat er zeker de eerste 45 minuten lekker in. Carpenter houdt het mysterieus en lijkt alles onder controle te hebben. Jammer dat de film daarna alsnog wat wegglijdt. Soundtrack blijft te lang doorhameren en de horror is gewoon niet sterk genoeg. Daarbij is de bad guy ook niet bepaald erg charismavol.

Toch één van de betere Carpenters die ik al gezien heb. 3.0*

Saai, saai en nog saaier.

De spellen nooit gespeeld, op dat gebied dus geen vergelijk. Maar de film kwam mij vooral over als een Aladdin voor wat oudere kindjes. Setting is nagenoeg identiek, verder allemaal zeer kindvriendelijk gepresenteerd. Kan niet zeggen dat ik er veel mee heb.

Verhaaltje hangt inderdaad als los zond aaneen. Vrij, gevangen, vrij, gevangen, vrij, etc etc etc ... Van minuut 1 tot 116 is dit gewoon het verloop van de film. Niet dat het veel uitmaakt, veel boeiends had men hier verder toch niet van kunnen maken, maar halverwege wordt het wel aardig vermoeiend. Zeker omdat het einde toch wel te voorspellen valt.

Visueel valt er niet veel te zien behalve wat misplaatste CG landschappen. Enkel de scene met het instortende pad was wel indrukwekkend, daarbuiten zag de CG er vaak nogal goedkoop uit.

Qua actie is het een mix van freerunning (Europa) en ninjas (Azie). Vond het niet meteen in de setting passen, maar kan dus niet oordelen of dat gewoon uit het spel komt. Waar ik wel over kan oordelen is de vreselijke actie cinematografie waarmee dit alles in beeld gebracht werd. Wat TOR al zegt, maar geen enkele stunt komt vol in beeld of wordt goed in elkaar gecut. Pijnlijk.

Gyllenhaal vond ik nog wel aardig (al blijft het toch een beetje een miscast), de rest van de cast was vooral vaak irritant en/of doods.

Het resultaat is een aardig bombastisch Hollywood filmpje, met bijbehorende godsgruwelijke soundtrack (wie blijft die dingen toch componeren), duffe actie, zwakke humor en een overlange speelduur.

Ik heb helemaal niets tegen entertainment, behalve als het niet entertaint.

1.0*

Edit: Newell trouwens een beetje een regisseur van 12 ambachten, 13 ongelukken.