Opinions

Geweldige nieuwe Ishii.

Had er eigenlijk niet zo héél veel van verwacht, samurai films scoren zelden echt hoog bij mij, maar Ishii maakt er toch weer een hele belevenis van. Vooral de verschillende soorten comedy die hij hier door elkaar mixt wisten mij positief te verrassen. Je krijgt zowel Mitani, als Fukuda en zelfs Matsumoto, dat zijn toch referenties voor een regisseur die normaal niet echt veel comedy maakt.

De cast is ook amper te bevatten. Van iets oudere culthelden (Asano en Nagase), tot jonger cultgeweld, tot commerciële namen en zelfs half legendes als Jun Kunimura. Voor een niche regisseur als Ishii kan dat toch echt wel tellen. Beste Asano rol in jaren trouwens, hij gooit zich weer eens helemaal.

Het is gek, maar ik heb het gevoel dat wanneer deze film in 2004 was uitgebracht, het met z'n ogen dicht een cultfilm was geworden (zoals een Taste of Tea of Survive Style 5+). Nu kijkt er niemand meer naar om, de reden ervan ontgaat mij een beetje. Ik heb er in ieder geval enorm van genoten, Ishii laat zien dat hij meer is dan de Godfather van de Japanse punk.

4.5* en een uitgebreide review

Meh.

2003 was geen al te best jaar voor Wai Man Yip. Veel flauwe romantische comedies, waarvan dit er duidelijk weer eentje is. Yip heeft hier dan nog wel het geluk dat hij kan steunen op twee sympathieke sterren, maar veel meer valt er uit dit filmpje niet te halen.

Klein China vs Hong Kong conflictje, Wei die weer eens van lelijke eend in zwaan moet veranderen en Cheng die opgescheept zit met een andere vrouw maar uiteraard voor Wei valt ... al weet hij het eerst zelf niet en moet er een hoop drama aan vooraf gaan voor ze ... oh wacht, spoiler.

Redelijk goedkoop (en ogenschijnlijk) snel geschoten filmpje. Yip doet weinig moeite om zich te onttrekken aan de genreclichés, het resultaat is dan ook een doordeweeks filmpje dat nog nét weet te amuseren, maar echt op niet meer steun kan rekenen. Typisch voer voor de Yip-completist met andere woorden.

2.0*

Erg tof ja.

Geen idee waarom ik deze film nooit prio heb gegeven, maar blij dat ik hem uiteindelijk toch gezien heb. Toch wel een film die dicht aanleunt bij mijn smaak. Beperkte locatie en een eenvoudig plot, maar veel visuele spielerei en een lekker zwart gevoel voor humor.

Misschien een beetje verrast omdat dit niet meteen aansluit bij mijn idee van de Russische film. De grimmigheid is weg en vervangen door wat cheeky lolligheid. Het is geen expliciete comedy, maar het mag wel duidelijk zijn dat niks in deze film erg serieus moet genomen worden.

De acteurs doen het geweldig, visueel ziet het er smakelijk uit (doet wat denken aan de vroege films van Jeunet) en ook de humor wist ik wel te smaken. Film heeft een beetje moeite om na het vlammende begin op hetzelfde niveau door te gaan, maar gewoon vol genoten van deze kleine, leuke, zwartgallige Russische genremengelmoes.

4.0* en een uitgebreide review

Aan de saaie kant.

Het modderige tempo past wel bij het lome, warme sfeertje van de film. Het zwalpende verhaaltje hoort gewoon in hetzelfde kraampje thuis. Absoluut geen probleem mee. De wat explicietere scenes komen wat mak en flauw over, was me niet bewust van de "golden shower" scene vooraf maar verbaas me er wel over dat er zo'n ophef over gemaakt wordt. Misschien omdat die oma's wijsheid mij al bekend was.

Visueel stelt het jammer genoeg bitter weinig voor. Ook de soundtrack is allesbehalve interssant en het tijdsbeeld wil ook niet echt boeien. De film snijdt wel themas als racisme en homofilie aan, maar het lijkt nergens echt veel impact op de film te hebben. Personages zijn wel allemaal bedroevend vervelend. Behalve Yardley, maar die wordt steeds meer naar de achtergrond verdreven.

Acteurs zijn ook pover. Efron is amper een acteur te noemen, Cusack doet een moedige poging maar is een poor man's Nicolas Cage en Kidman maakt zich hier gewoon redelijk belachelijk. McConaughey is een creep maar komt verder ook niet geweldig goed uit de verf.

Mnee, qua tempo zit het wel goed, maar de rest van de film wil niet echt mee, waardoor het een saaie, oninteressante bedoening wordt.

1.5*

Matige mix tussen gevangenis en avonturenfilm. Zal dan wel zijn om het contrast tussen gevangenschap en vrijheid te verbeelden, maar vond het niet bepaald goed werken.

Wel leuk om een keertje de jonge Hoffman aan het werk te zien, deed het aardig. McQueen was een stuk minder. Verder bleken ze ook Fransen te spelen, redelijk misplaatst wat mij betreft. Ook onbegrijpelijk dat er op het einde dan wel weer Spaans gepraat wordt. Maakt de verwarring alleen maar groter.

Film is eigenlijk een herhaling van drie ontsnappingspogingen. De laatste mag dan eindelijk succesvol zijn, het boeit dan al lang niet meer. De film is veel te traag met een hoop overbodige scenes. De personages zijn plat en ééndimensionaal, hun uitwerking leidt tot niks meer dan het voorbijgaan van de minutenwijzer.

Film is ook best lelijk gefilmd, vooral het kleurgebruik is opvallend slecht. Prachtige landschappen die bleek en beteuterd in de film tentoongespreid worden. Muziek zwengelt ook tussen beide genres in waardoor het sfeertje regelmatig verstoord wordt door epische en jolige frutdeuntjes.

Vind het uiteindelijk een bijelkaargesmeten hoopje van allerlei elementen die smaken als friet en soep met kaasfondue. Verder te lang gerekt en niet echt interessant.

1.5*

Fijne herziening.

Al blijf ik wel grotendeels bij m'n originele kritiek. Het is jammer dat Kon iets teveel vrijheid neemt, daar waar hij het best is wanneer hij droom en werkelijkheid op een fijn lijntje laat balanceren. Ook visueel kan Kon beter, zeker de CG oogt ondertussen wat verouderd en de character design zijn ook wat aan de flauwe kant.

Animatie zelf is knap en gedetailleerd en naar het einde toe zitten er toch echt een paar geweldige scenes in. Soundtrack is ook geniaal, Hirasawa en Kon vormden echt een droompaar. Plotje boeit verder wel, maar ook daar is het misschien allemaal net iets té chaotisch en wild, zonder echt ooit in overdrive te gaan.

Niet zo goed als Kon's eerste films en jammer genoeg zal hij dat niveau nooit meer evenaren, daar waar ik het gevoel had dat deze Parika en Tokyo Godfathers vooral een soort van experimenten waren. Het blijft in ieder geval wel een leuke en boeiende film, een aanradertje, maar niet z'n beste werk.

4.0* en een uitgebreide review

Best aardig.

Maar wel weer zo'n typische Spaanse horror, met z'n klassieke plus- en minpunten. Voordeel is wel dat deze film lekker kort is, waardoor het al zeker nergens gaat slepen, maar uiteindelijk mist het dat beetje om het tot een echte topper te maken.

Probleem met Spaanse horrors is dat het vaak wat braafjes blijft. Technisch zit alles wel goed, met sfeervolle belichting, goed camerawerk, degelijk acteerwerk en een geslaagde soundtrack. Niks écht uitzonderlijks, maar wel erg solide.

Dat het plot verder niet zo héél veel nieuws biedt is ook niet zo erg, alleen had de uitwerking net iets spannender gemogen. Ik moest tijdens deze film af en toe denken aan Sudor Frio, misschien geen eerlijke vergelijking maar dat zijn toch films die net wat randjes overgaan in plaats van braaf binnen de lijntjes te kleuren.

Het gegeven van deze film is best goed en de actrice die het "kind" speelt best creepy, maar wat daarop volgt is mij gewoon iets te braaf om écht hoog te scoren. Maar wel bovengemiddelde filler natuurlijk, dat zijn die Spaanse horror/thrillers meestal wel.

3.5*

Fujii voelt zich goed bij Netflix.

Village was ook de moeite, deze is herkenbaar, maar legt een aantal andere toetsen. Vooral de meer fantasie-rijke opzet geeft de film een iets ander allure, waardoor het ook net iets makkelijkere en aangenamere cinema is. Soms wel op het randje van sentimenteel, maar het gaat er nooit (te ver) over.

Doet qua opzet natuurlijk wel denken aan Koreeda's After Life, maar de uitwerking is best anders. Waar Koreeda toch vooral trage arthouse maakt, is dit een veel commerciëler werkje. Maar het is een stijl die Fujii wel onder de knie heeft, en waar hij zelf weet in uit te blinken.

Vooral visueel valt er genoeg te genieten, maar ook qua acteerwerk zit het goed. Al zijn het dan enkele uit de kluiten gewassen bijrollen die het meest weten te overtuigen. Soundtrack vond ik de zwakste plek, ondanks dat toch meer dan genoeg kunnen genieten van deze film.

4.0* en een uitgebreide review

Jammer (alweer).

Qua stilering mag dit er echt wel zijn. Alice Waddington heeft het volgens mij wel in zich om de Tim Burton van een nieuwe generatie te worden. De invloeden van Burton zijn nooit veraf, maar een onmiddelijke kopie is het zeker niet. De film ziet er in ieder geval piekfijn en fantasie-rijk uit.

Maar daar blijft het dan ook wel weer bij. Het mist Waddington duidelijk aan wat extra peper om het ook 90 minuten lang interessant te houden. Het plotje is wat kinderachtig bij momenten, de personages zijn leeg en vervelend. De enige die er een beetje positief uitspringt is Jovovich, maar uiteraard delft zij het onderspit.

Hopelijk durft Waddington in het vervolg haar duistere kant wat meer te omarmen. Dat is uiteindelijk wat deze film mist. Vier flauwe treesjes (met Awkwafina als pijnlijk maar voorspelbaar dieptepunt) in een voorspelbaar plotje is gewoon niet voldoende voor een film als deze. Potentieel genoeg in ieder geval, nu moet het er alleen nog uitkomen.

3.0*

Potentieel.

Leuk om eens een setting als deze te zien. If anything, een goed excuus om voor een keer wat goa trance onder een film te gooien. Verder zag ik Reyntjens wel z'n best doen, maar het resultaat is net iets te mak.

Perceval vond ik wel oké, Bervoets is iets te netjes voor z'n rol. Hoewel de film wel aardig in de accenten zwemt, voelt het acteerwerk toch niet 100% naturel aan. Herlaar en het zoontje zijn verder wel aardig, maar voegen iets te weinig toe.

Ook de tripscenes vond ik net iets te makjes. Wel weer een leuk idee, Bervoets als Super Mario, maar één CG paddestoel en een blacklight maken nog geen echt gave tripscene natuurlijk. Qua montage en vooral ook qua muzikale begeleiding moet je met zo'n scene, in zo'n setting, gewoon véél meer doen.

Het tragikomedie genre ben ik ondertussen ook een klein beetje moe, maar dat heeft vooral met een overdosis te maken. Op zich werkt het wel, zijn de personages interessant genoeg en is het conflict tussen vader en zoon aardig uitgewerkt. Ook het einde draagt z'n steentje bij. Vanaf de ruimte tot verzoening er is, stopt de film ook meteen. Beetje bruusk, maar wel gepast.

Film zwengelt een beetje tussen de 3* en 3.5*, maar ik hou het toch maar bij het eerste. Er mag iets meer durf in, iets meer grinta. Het is zeker geen vervelende film, lekker kort en er zitten een aantal leuke momentjes in, maar de lat mag iets hoger gelegd worden.

3.0*

Ugh.

Zo'n film waarbij je het bij het eerste shot eigenlijk al weet ... dit is allicht weer zo'n amateuristische prul. En inderdaad, Paradox is een film die ze eigenlijk beter op YouTube gereleased hadden, da's meer het publiek lijkt me.

De acteurs zijn stuk voor stuk dramatisch slecht. Het script wordt zielloos opgedreund, terwijl een hoop dialoog schaamteloos gejat lijkt uit andere films. Het script is ook niet best. Standaard tijdreisgeleuter zonder enige spanning. Soort van slechtere versie van Los Cronocrímenes.

Het is echt brak geschoten, soundtrack lijkt helemaal nergens op en het is zo geweldig sfeerloos dat het pijn doet aan de ogen. Uiteraard is de regisseur ook schrijver van dit onding, dan kan het meestal twee kanten op, ditmaal de compleet gefaalde. Mnee, vermijden als de pest, dit is nergens een serieuze film.

0.5*

Hmmm.

Qua logica valt er inderdaad wel wat op aan te merken. De werelden ogen nogal hetzelfde, zeker wanneer ALLE mogelijke varianten bestaan. Daarnaast is het wat vreemd dat Polly spreekt als er meerdere mensen zijn die afweten van het hele jump-gebeuren, maar ze toch steeds alleen zijn in het gebouw. Zaken die nog wel uitgeklaard kunnen worden, maar daar was geen tijd of budget meer voor blijkbaar.

Jammer dat je op het einde toch echt wel merkt dat dit een pilot is en dus gewoon geen afgewerkt geheel. Vond het best leuk, maar niet goed genoeg om er nu ook nog eens een hele serie van te gaan kijken (moest die er dan ooit komen). Als film gewoon érg slecht afgewerkt.

Visueel verder wel aardig, ook de cast doet het nog best goed. Plotje wat simpel en de verschillende werelden missen wat creativiteit, maar vermaken deed het op zich wel. Alleen ... zo maar een dingetje de wereld ingooien om daarna te kijken wat er van komt en hoe je er mee verder gaat. Ik vind het nogal sloppy. Jammer want met een goed einde had hier nog makkelijk een halfje bijgekund.

3.0*

Zoals steeds zijn die oudere films van Ki-duk visueel wat pover. Ook hier. Daarmee is dan ook het grootste minpunt al van de baan.

Op naar het positieve nieuws, en dat is heel wat. Ki-duk's liefde voor prostitués, kunst en zwijgzame peronages, en z'n haat voor vissen (of mag je dat omschrijven als liefde voor dode vissen ? ) zijn hier allemaal weer aanwezig.

Ook dit keer weet Ki-duk fantastische personages neer te zetten op het scherm. Niet zozeer complex, wel steeds zeer contrastrijk en in conflict met zichzelf.

Ki-duk is wat mij betreft meester in het vertellen van boeiende verhalen en het uitwerken van boeiende personages, visueel is het jammer genoeg te pover voor een hoge score. Dikke 3.5*, het maximum wat een film als deze bij mij kan scoren, maar wel een dikke aanrader, zeker voor diegene waarbij het visuele een wat minder belangrijke rol speelt. Deze film is een voorbode van Ki-duk's talent.

Ik was hier wel weg van.

Inderdaad zo dat Van Sant op z'n "oude" elan blijft voortgaan. Weer een film in gelijkaardige stijl als Gerry - .. - Last Days.

Opvallendst was de muziek, die een duidelijke meerwaarde is. Van Sant is één van de weinige die zich laat kennen als regisseur met enige muzieksmaak. En dan bedoel ik iemand die komt met muziek met ballen. Een beetje muziekfan schrikt niet meteen van de gebruikte ambient, maar binnen de film is het een enorme rariteit. Puik werk van Van Sant. Daarnaast geeft de muziek ook veel emotie aan een aantal scenes.

De rest doet Doyle. Hoewel het verre van de pracht en praal is weet hij ook hier weer heel wat visueel moois te doen. Je hoeft Paranoid Park maar naast een film van Clark te leggen (moest meermaals aan zijn films terugdenken) om te zien wat een verschil het is. De film blijft binnen een soort van uberrealisme toch nog prachtig om zien.

De vertelstructuur is boeiend en biedt zeker wel emotionele meerwaarde, niet in het minst omdat het hoofdpersonage sterk vertolkd wordt en zeker een boeiend personage is.

Daarmee hangt vast dat deze film eigenlijk best dubieus is qua thema. De jongen schrijft het schuldgevoel van een moord van zich af en komt er verder zonder enig probleem vanaf.Als kijker boeit het niet eens, waardoor je aan het eind toch even staat te kijken naar de emotie die deze film losweekt. Vond het vreemd.

Dikke 4*, neig misschien naar een halfje meer. Vond het mooi, apart, niet te lang ... Fijn om Van Sant weer op niveau te zien.

Stukken beter dan de Amerikaanse delen.

Daar zijn een aantal redenen voor. Allereerst valt er heel wat meer te beleven in deze film. De intro is nog steeds te sloom, maar halverwege is hier het verhaaltje al goed op gang, daarna wordt de spanning alleen maar opgedreven. Tweede belangrijke punt is dat hier eindelijk ook sprake is van spanning. Het brommetje werkt beter, ook het acteerwerk is stukken aangenamer.

De camera mag dan mobiel zijn, veel scenes zijn split-screen en met statief gefilmd. Deze setup zorgt voor een aangenamere registratie, zeker tijdens de keyscenes. Verder neigt deze film ook iets meer naar de typische moderne Japanse horror, zeker het einde neemt een aantal duidelijke kenmerken over. Het doet deze film best goed, hoewel het verder uiteraard niet al te origineel meer is.

Een aantal scares die beter werken, een donker sfeertje dat zowat de hele tijd aanwezig is, betere acteurs en een gaver einde. Gezien de populariteit van de tweede Amerikaanse delen is het maar moeilijk te geloven hoe slecht deze film bekeken is.

3.0*

Prul!

1* voor het best slim in elkaar zetten van enkele trucjes, met zulke beperkte middelen. Verder een zwaar amateuristische bedoening.

Het jammere is dat deze film zich toch profileert als "realistisch". Alle filmische lol wordt daarvoor in het water gegooid en wat rest zijn brakke home camera beelden. Laat het dan effectief zijn, of je hebt helemaal niks.

Vanuit een realistisch oogpunt kijkend naar de film is het een complete ramp. Het koppel is dwaas, fragmentkeuzes erg vreemd en de gebeurtenissen saai en allesbehalve overtuigend. Leek meer op een YouTube experimentje dan op een film die 90 minuten moest duren.

Eng werd het ook al nergens. Het duurt dan ook 60 minuten voor er wat wind te zien is, veel spannender wordt het nergens.

Bij Blair Witch had ik het idee mee op pad te zijn, bij deze film had ik het idee naar een slecht uitgewerkt idee van wat amateurs te kijken. Dan stuikt je hele horrorfilmpje gewoon in elkaar en blijf je zitten met vreselijk slecht acteerwerk en lelijke amateurbeelden.

1.0*, nog veel slechter dan de meeste Amerikaanse B-horrorprullen.

Flauw.

Ook dit tweede deel heeft niet veel te bieden, of je moest een wat vreemde fetish hebben voor zwembaden by night. Dan kom je hier echt helemaal aan je trekken.

Het probleem met deze film(reeks) en dat deze het gehele effect laat steunen op realisme. Het hand-held gebeuren moet ervoor zorgen dat je als kijker als het ware naar een echte registratie zit te kijken, maar dat wil gewoon niet lukken. Het resultaat is 90 minuten amateurbeelden en een hoop frustraties rond gepoogde realisme.

Het eerste uur is dodelijk saai, daarna begint de demoon een beetje te spelen met het huis. Veel verder dan wat er ooit in 100 andere soortgelijke haunted house films te zien was komt men niet, enkel wat plotse scares zijn matig effectief.

Eén of twee leuke schrikmomenten, 90 minuten amateurfilm. Mij doe je er in ieder geval geen plezier mee.

1.0*

Blijft crap.

De enige in de reeks die ook maar een beetje in de buurt komt van z'n beoogde effectiviteit is het Japanse vervolg, en ook dat is verder maar een matige horrorfilm. Dit derde deel is iets geanimeerder dan de eerste twee Amerikaanse delen, maar daarmee is het meeste dan ook gezegd.

Halverwege de film kwam er nog iemand de zaal inlopen. Zal vast iemand met voorkennis geweest zijn, want ook hier valt de eerste drie kwartier weer geen fuck te beleven. Saaie, uiterst voorspelbare cinema die nog eens oerlelijk en slecht geacteerd is ook.

Pijnlijkste gimmick is toch echt de "fan-camera". Dat ding doet er echt 15 seconden over om van links naar rechts te gaan, en gegarandeerd dat je de eerste minuut helemaal niks boeiends te zien krijgt. Hoe goedkoop kan cinema zijn? Vond het elke keer weer dieptriest toen zo'n nieuwe scene aanving.

Verder de gekende geestengrapjes, af en toe een effectieve scare, en een einde wat niet bepaald tot de verbeelding spreekt. Voor de scares en wat effectieve geestentrucs kan je nog punten geven, maar daarmee heb je het toch zo'n beetje gehad. Blijft een povere serie binnen het handycam subgenre.

1.5*

Weer matig.

Een nieuwe PA, een nieuw cameratrucje. Ditmaal gesponsord door de Xbox Kinect. Op zich best een gaaf effectje, maar meer dan een gimmick is het niet en het overderven gebruik binnen de film maakt het na verloop van tijd zelfs wat goedkoop.

Verder de bekende trucjes. Meestal zijn er per shot meerdere focuspunten (vaak ook uiterst links en uiterst rechts, wat het kijken vaak nogal vermoeiend maakt. Je kan je ook niet op één punt focussen want al wat je mist verliest de film meteen aan hoeveelheid spanning (en het is al redelijk dun bezaaid). Voordeel is trouwens wel dat je veel details tot je kan nemen, zo komt Alex' dekbedovertrek duidelijk van Ikea.

Verder ook veel flauwe reacties in de bioscoop. Dat je dan schrikt bij een film als deze zal best, maar al het gelach en de verbouwereerde uitspraken wanneer er eindelijk iets gebeurt is gewoon vervelend.

Blijf het verder een karige reeks vinden. Steeds weer dezelfde opbouw, wat geklooi met cameras wat het uiteindelijk wat gevarieerder moet maken en een climax van 5 minuten die verre van eng is. Gelukkig is de intro in deze wel iets vlotter, maar leuk vind ik ze nog steeds niet.

1,5*

Degelijk, maar niet meer dan dat.

Van echte less is more is al een tijdje geen sprake meer, op zich niet zo erg want die aanpak loonde nu niet bepaald in de eerste delen, daarbij is dat ook niet echt iets wat je kan volhouden als je vijf delen van eenzelfde verhaal maakt.

Deze PA gaat dan ook redelijk snel van start. De ghost photography camera is een leuke toevoeging. Eenvoudig, met wat simpele CG toetsen, wordt al snel een aardig sfeertje gecreëerd. Allicht wat lastiger te slikken voor fans van de eerdere delen, maar ik zie liever CG geesten/spirituele pus dan een wapperend dekbed.

Wat wel tekort schiet zijn de wat flauwe en getelefoneerde jump scares, ook de lollige toon van het tweetal is niet altijd even geslaagd, al was dat net iets moeilijk in te schatten vanwege de randdebielen die verder in de zaal zaten. De bioscoop is eigenlijk geen beste plaats voor een filmpje als dit, of je moet al ergens op een maandagochtend gaat.

Ondertussen is de PA een aardige Halloween traditie geworden die wat mij betreft nog niet echt op hoeft te houden. Er zit nog genoeg materiaal in voor een paar volgende film en hoewel de verschillende delen nooit echt goed zijn is de reeks eigenlijk net iets beter dan de kwaliteit van de afzonderlijke delen.

Redelijk vermaakt met andere woorden, meer niet.

2.5*

Eindelijk volledig gezien.

3 maand geleden al in de bioscoop gezien, tot het geluid uitviel zo'n 10 minuten voor het einde. Een stapeltje van 4 sorry-tickets moest toen de irritatie wat verzachten, maar blijf het toch een droeve bedoening vinden. Daarom deze maar lekker gedownload.

Blijkt dat er ook meteen wat extra scenes inzitten. Alleen daarom begin ik het ook steeds vervelender te vinden om 10EUR neer te leggen voor een kaartje. Wat maken die 10 minuutjes nu (behalve natuurlijk weer een hoop geld dat de fans neerleggen voor de DVD zodat ze die extra 10 minuutjes kunnen zien). Schaamteloze geldklopperij.

Soit, deze spin-off is wel een stuk beter dan de originele reeks. Niet echt veel spannender, maar de setting is leuker en de twee hoofdpersonages zijn best geinige kerels. Eerste uur is leuker dankzij het kattekwaad dan dat het spannend is, maar het werkt wel.

Scene met de zwarte spiegel ontbrak in de bios maar vormt toch wel zo'n beetje de kern van de film. Naar het einde toe wordt het allemaal wat spanneder, echt eng of benepen wordt het alleen niet. Toch is het een aardige toevoeging op een reeks van films waar je telkens maar een glimps van het overkoepelende verhaal krijgt.

3.0*

Onleuk.

Iemand zei hierboven al dat het na verloop van tijd niet eens meer opvalt dat je naar een stop-motion zit te kijken, dat klopt als een bus en is vooral erg jammer. Geen idee wat ze net met deze film gedaan hebben maar de charme van stop-motion is er bijna volledig uit.

Vond het verder ook een film die qua humor en schreeuwerigheid veel te veel aanleunt bij de populaire CG producties. De grapjes zijn vaak alles behalve leuk en lawaaierigheid is vaak belangrijker dan subtiliteit of nuance. Vond de personages ook helemaal niet leuk, behalve misschien dat dikke ventje dan. Lelijke character designs die vooral doen denken aan vervelende clichés uit live-action films.

Ook de verwijzingen vond ik maar mager. Je kan moeilijk naast de vergelijking met Frankenweenie, als je dan ziet dat deze film met The Exorcist en Friday The 13th loopt te leuren ... njah.

Jammer vooral, heb altijd wel zin in stop-motion films maar dit vond ik niet veel.

1.5*

Erg matig.

De invloed van GitS is constant aanwezig, apart hoeveel de film leent en dan toch nog even schoffelt (The Puppet Master), benieuwd of er ergens wat spanning tussen deze regisseurs en het GitS team was. Misschien had Yoshinaga nog een eitje te pellen met Oshii na Patlabor?

Drie verhaaltjes in dezelfde wereld en rond hetzelfde thema. De menselijk ogende bots in een menselijke samenleving. Niet bepaald het meest spannende onderwerp meer, Parasite Dolls weet vooral veel te weinig eigen visie te brengen. De vraagstukken zijn bekend, de film doet er maar weinig mee.

Hier en daar wel een visueel aantrekkelijke scene en de wereld van PD is ook wel leuk, maar de animatie is povertjes en het tempo te traag. Lijkt alles bij elkaar teveel op makkelijk cashen. Ben trouwens redelijk zeker dat ik hier ooit al eens wat van gezien had, maar het waren telkens momenten en scenes die een deja vu opriepen ... veel is er niet van bijgebleven toen, vrees dat dat nu ook niet het geval zal zijn.

1.5*

Wat een enorm vreemde mix van een film is dit. Deels medische thriller, deels suspense, deels horror, deel epidemiefilm. Doe daar nog wat elementen bij die doen denken aan The Blob, The Abyss en nog wat films.

Vreemd genoeg werkt het allemaal wel. Parasite Eve is een boeiende film, die zeker niet altijd werkt, maar continue interessant blijft, en enkele zeer mooie scenes heeft. Muziek is dikwijls nogal fout, sommige delen zijn te cheesy, maar verder werkt de film gewoon. Meest memorabele scene is die met de regendruppeltjes, maar ook de eindscene mag er bijvoorbeeld best zijn.

Raar ding dit, maar wel de moeite om eens te kijken. Velen zullen zich waarschijnlijk storen aan de mix van elementen, en het vreemde pad dat de film volgt, ik vond het wel wat hebben. 3.5*

Had meer ingezeten.

Film doet denken aan een restant van de 90s. Parasomnia is een aardige kruising tussen horror en romantiek die zich niet wil binden aan één van de subgenres binnen het horrorwereldje. De film gaat z'n eigen weg, heeft daar ongetwijfeld een hoop budget voor moeten opofferen en draagt daar jammer genoeg af en toe de sporen van.

Acteerwerk is over de gehele lijn best slecht, vooral de hoofdrolspeler is continue vervelend. Ook Combs lijkt nog steeds niet te weten wat acteren net inhoudt. VIsueel kan Malone lekker z'n gangetje gaan, maar blijft daarbij iets teveel hangen in filtertjes en effectjes van eergisteren. Bij momenten werkt het, in andere scenes lijkt de film 15 jaar ouder dan hij in werkelijkheid is.

Gelukkig herpakt Malone zich wel op het eind, met een geweldig stukje stop-motion poppentheater en een fijne finale. Dat levert de film nog wat extra punten op. Fijn om weer eens een "ander" horrorverhaal te zien, maar qua afwerking, zeker het eerste uur, is het niet altijd even denderend.

3.0*

Martin & Lewis & de genres.

Als een komisch acteur (of duo) populair wordt, zie je al gauw dat ze na een tijdje verschillende genres gaan aflopen. Dit is dus gewoon Martin & Lewis & de western. Niet de film van hen waar ik het meest naar uitkeek, maar het viel al bij al nog mee.

Al had ik er in het begin een redelijk hard hoofd in. De intro is echt teveel western voor mij, gelukkig dat de film al redelijk snel wat vooruit springt in de tijd en het klassieke duo weer introduceert. Vanaf dan is het gewoon weer het vertrouwde concept, met hier en daar een paard en pistoolschot ertussen.

De setting blijft mij echt niet aanspreken, dus dat zat de hele film in de weg, maar verder wel een aantal keer kunnen gniffelen met het spel van Lewis. Martin weer paraat als rustpunt, volgens mij toch ook niet te onderschatten. Niet één van de betere films van het duo, maar het had heel wat slechter kunnen aflopen.

1.0*

Fijn.

Ezban haalt z'n inspiratie qua sfeer en settingbij de oude horrorfilms, maar de opbouw en de neerwaartse spiraal voelt gelukkig wel een stuk moderner aan. Zo krijg je een klein genrefilmpje dat erg eenvoudig vermaakt en naar het einde toe er nog een schepje bovenop kan doen.

Het is wel typisch zo'n film van een jong regisseur. Een nogal conceptuele opzet wordt tot op de naad uitgepuurd, deels omdat Ezban gelooft in z'n verhaal, deels omdat het budget nu eenmaal niet veel meer toelaat. Ook visueel is het zichtbaar. De korrel + het zachte filtertje + de afgewassen look zorgen voor een klassiekere look die best aangenaam is, maar het is duidelijk dat het hier om een post-production fix gaat aangezien de cinematografie er zelden op afgestemd is en er verder ook zeer weinig gevarieerd wordt.

Maar fair enough, dit soort genrefilms worden zelden met grote budgetten gemaakt en zolang Ezban de schijn hoog kan houden hoor je mij niet klagen. Daar slaagt hij gelukkig ook wonderwel in. Er zitten genoeg weirde twists in de film, het mysterie blijft redelijk goed intact en er is altijd wel een onbeantwoorde vraag die de film interessant houdt. Acteerwerk is niet van het hoogste niveau, maar volstaat.

De film duurt ook niet te lang, het einde is passend en zelfs de referenties naar een Hitchcock kon ik wel smaken. Erg klein maar fijn genrefilmpje, een perfect tussendoortje.

3.5*

Mooi!

Ik vond net de tweede helft een stuk sterker. De eerste helft is misschien iets te vrijblijvend, al betaalt die iets te lange aanloop zich later in de film wel terug. Het is vooral het einde van het laatste fragment dat ongelofelijk sterk is, waardoor het flatje echt een soort van onderduikadres wordt voor likeminded mensen, waar niemand oordeelt en iedereen met het nodige respect behandeld, hoe twisted ze uiteindelijk ook mogen zijn.

Verder een verzorgde film, maar het is duidelijk dat Yukisada niet teveel wou afleiden van z'n hoofdthema. Hij vindt een redelijke balans, al hou ik uiteindelijk toch meer van eigenzinnig gestileerde films.

Al bij al een mooi filmpje dat vooral door het sterke einde een extra lading meekrijgt. Yukisada blijft wel een boeiend regisseur, jammer dat hij een beetje van het internationale toneel verdwenen is, want écht geniale dingen zie ik hem weinig maken, waardoor de kans redelijk groot is dat ik af en toe wat van z'n films mis.

4.0* en een uitgebreide review

Drakerig gebeuren.

Lijdt aan hetzelfde euvel waaraan zoveel Amerikaanse comedies aan ten onder gaan. Het begin is altijd vlot en luchtig, maar halverwege verzandt het in drama, waardoor al het leven uit zo'n film gezogen wordt. Deze Parenthood begint er zelfs iets vroeger aan.

En laat dat drama nu werkelijk niks voorstellen. Wat clichés over ouderschap, bordkartonnen personages en een hoop vervelend gedoe dat maar halfslachtig uitgewerkt wordt. De komische kant van de film was net wat beter, maar krijgt zeer weinig ademruimte.

Laatste uur is eigenlijk een puur gezinsdrama geworden, maar dan met karikaturale personages. De regie van Howard is matig, geen enkele acteur weet z'n personage goed vorm te geven en 120 minuten is minstens 30 minuten te lang. Uiteindelijk een redelijk vervelende film met wat domme moraaltjes om af te sluiten.

1.5*

Ietwat duf Frans drama.

Beetje jammer aangezien ik Klapisch vorige films nog best kon pruimen. Die voelde alleen een stuk frisser aan. Dit is meer een Any Way The Wind Blows voor veertigers.

Op zich best een leuk uitgangspunt maar veel personages zijn nogal zeurderig om niks en hun problemen zijn absoluut de mijne niet. Er zitten een aantal leuke, luchtige scenes in en er wordt wel aardig geacteerd.

Maar wanneer de film dient te schitteren komt het tevaak over als een oude knar. Het feestje was bijvoorbeeld een redelijk fiasco.

Jammer, maar Klapisch zelf wordt natuurlijk ook een jaartje ouder. Misschien vind ik dit binnen 20 jaar wel echt boeiend ofzo, al hoop ik het niet.

3.0*