Opinions

Overweldigend.

Het gebeurt niet al te vaak dat ik 5* geef aan een Amerikaanse film, dit is er dan ook eentje om te koesteren. Wingard begint inderdaad met een kleine epilepsy warning, en hoewel dat meestal een klein lachje losweekt was het zeker niet gelogen.

Mix tussen Gallo (personages en setting), Noé (grimmig drama) en Tsukamoto (hyperediting). No-budget film maar audiovisueel erg knap en vooral compromisloos.

Film is eigenlijk een simpel drama, maar zoals meestal is het gewoon de uitwerking die telt.

Mag snel een nieuwe film maken, dit ligt volledig in mijn straatje.

5.0* en een uitgebreide review.

Leuk.

Al helpt het wel een beetje bekend te zijn met The Lonely Island. Ik vind ze sowieso wel grappig als band, ze vinden een leuke middenweg tussen domme catchy popsongs en humoristische invulling. Kan me moeilijk inbeelden hoe ik deze film zou gekeken hebben moest ik ze niet gekend hebben.

Eerste half uur van deze parodie is in ieder geval wel het leukst. Da's eigenlijk ook het makkelijkste deel van de film, want dan wordt er eigenlijk vooral gesteund op het klassieke verloop van dit soort docus. Een berg aan cameos, flauwe humor en een paar grappige nummers doen de rest.

Daarna heeft de film een plotje nodig om tot de 90 minuten te komen, dan wordt het net wat minder. De meeste cameos zijn dan al gepasseerd, de grappendichtheid wordt iets kleiner omdat het verhaal net iets meer plaats moet krijgen en hoewel toepasselijk voelt het soms net iets te weinig meer als (faux) docu aan.

Niet dat het laatste uur slecht is, verre van, maar het razende van het eerste half uur wordt gewoon niet meer gehaald. Het blijft gelukkig wel grappig, de film zit boordevol onnozele humor, de typische Lonely Island nummers en een berg aan artiesten die zichzelf graag even te kijken zetten. Altijd een pluspunt.

Heb me hier best mee geamuseerd. 90 minuten was misschien net iets teveel van het goede, maar leuke film van Samberg en kompanen. Al zou ik er wel weer een paar jaar overheen laten gaan als ze ooit nog iets met film willen doen.

3.5*

Redelijk filmpje.

Concept is al lang niet origineel meer, was het ook toen al niet meer neem ik aan. Hoewel het idee rond het vaste aantal bewoners nog wel grappig gevonden is.

Sisto doet het matig, Durst is eigenlijk nog de beste acteur in de film. Niet opvallend goed, maar kon me ook zeker niet storen aan hem.

Echt spannend weet het niet te worden, daarvoor is het allemaal wat te voorspelbaar, maar redelijk sfeervol is het wel allemaal. Laatste half uur is een beetje saai, gelukkig zit er wel een waardig einde aan de film.

Leuk om een keertje tussendoor te kijken, maar lang zal de film niet bijblijven vermoed ik.

2.5*

"toiletetiketten"

Zaten zeker leuke filmpjes tussen, Pang keert weer wat meer terug naar z'n oudere werk en houdt het daarom ook wat luchtiger.

Opvallend weinig schroom voor een HK film, iets waar Pang in het begin van z'n carriere al mee speelde maar hier gaat hij toch iets verder. Er wordt wat losser met het thema sex omgesprongen dan gewoonlijk in die films.

Daarnaast ook enkele fijne dramatische segmentjes die best aandoenlijk zijn.

't Is een leuke collectie filmpjes geworden, maar het is geen Pang op het hoogste niveau. Af en toe geinig, af en toe aandoenlijk, soms net iets te plat misschien.

3.5*

Erg fijn.

Een film die de lijn tussen feature-length en anthologie best wazig maakt. Er zitten wel een tweetal losse verhaaltjes in, maar alles hangt toch redelijk strak rond dezelfde gebeurtenis. Een soort van mini-Cloverfield franchise, maar dan binnen één en dezelfde film.

Verschillende regisseurs, maar de film ziet er toch redelijk uniform uit. Wie hoopt op een echte omnibus kan z'n verwachtingen maar beter bijstellen, dit is eerder een rechttoe rechtaan film, gemaakt door meerdere regisseurs. Maar dan wel eentje met serieuze sprongetjes.

Visueel best netjes allemaal. De scifi elementen zijn leuk, de spannend wordt goed aangehouden, mysterie houdt het ook tot het einde vol en de horror is ook best naar behoren. De film mist misschien iets wat het echt uitzonderlijk maakt, maar wie zin heeft in een leuke blend van horror & sci-fi hoeft niet verder te kijken.

3.5*

Waar Blue Spring (z'n opvolger) het nihilisme nog wist te contrasteren met vlagen hoop, brengt Toshiaki Toyoda met z'n debut een pure nihilistische film, dood als een pier, nergens een sprankeltje hoop te bekennen.

Wie graag motivatie van acties ziet in een film, is hier absoluut niet op het goede adres. Het hoofdpersonage doolt rond, en meer kan je er niet over zeggen, behalve dan dat ie af en toe iemand neersteekt, totaal emotieloos natuurlijk.

De film zelf is best een speciale ervaring. Er is geen sprake van medeleven, de personages zijn dood, de film is dood, en na een tijdje de kijker ook. En toch weet de film op het einde nog enige emotie op te wekken, al is het niet met de personages zelf.

Klinkt negatief ? Ik weet het zo nog niet. Het is best een unieke ervaring en verder ziet de film er af en toe best leuk uit. 3* voor een interessant project.

Fijne, jeugdige film.

Die worden vaak nogal over het hoofd gezien, omdat film toch vaak een wat oubolliger medium is. Regisseurs zijn vaak al wat meer op leeftijd, de jongere regisseur zijn dat veelal wat van die oude zielen die makkelijker aanschurken bij wat er verwacht wordt van een film. Daarom hebben deze films altijd al een streepje voor bij mij.

Verder ook leuk dat de film over de underground/indie muziekscene in Columbus gaat, en ook gewoon artiesten uit diezelfde scene hoofdrollen gegeven heeft. Maakt het geloofwaardiger, zowel het acteerwerk als de soundtrack. Je merkt ook dat de acteurs personages spelen waar ze vertrouwd mee zijn, maar die gewoon wat anders reageren door de narratief die opgezet wordt.

De cinematografie is stijlvol, de soundtrack gezellig eclectisch, de acteerprestaties zijn goed en de kleine genreswitch op het einde vond ik ook een leuke toevoeging. Zeer fijn filmpje met andere woorden, dat aanvoelt als iets wat gemaakt is door en voor een jongere generatie.

4.0* en een uitgebreide review

Sterk.

Al weet de film het jammer genoeg niet helemaal af te maken op het einde. Er mag dan Mexiaans bloed en Spaans geld achter deze film zitten, het resultaat voelt zeer Brits aan. Niet enkel door de setting, maar ook vooral door het hele sfeertje dat er hangt.

Verwacht dus weer gritte DV beelden, sterk en duister kleurgebruik, een scherpe (erg goed!) soundtrack en een sterke streep drama naast de gebruikelijke horrorkenmerken. Ik hou er wel van moet ik zeggen.

Het is jammer dat de uistekende sfeer die in het eerste deel opgezet wordt zich niet kan versterken in het tweede deel. De climax blijft een beetje uit en de film wordt zelfs net iets tammer. Het plottwistje is wel leuk, maar daarvoor kijk ik niet naar dit soort films.

Wel een uitstekend en sfeervol tussendoortje. Leuk subgenre dat zich daar heeft ontwikkeld in Groot-Brittanië, al is het meer qua stijl en setting dan qua thematiek. Maakt het nog eens aardig gevarieerd ook.

3.5*

Edit: stukje opera is trouwens hetzelfde als het stuk in Magnetic Rose (voor de fans).

Geen blauwe kleurenfilter gezien, wel een aardige film.

Ben benieuwd welke 40 minuten weggeknipt zijn. Hopelijk de eerste, want die waren redelijk mager. Matig 80s drama, dat hier en daar wat extreem en weird aandoet, maar nergens echt boeiend wordt.

Daarna wordt het geleidelijk aan een pak leuker. De weirdness stapelt zich op, bepaalde scenes (die tunnelscene) doen inderdaad terugdenken aan Fukui, en het wordt langzaam duidelijk waarom hij met deze film komt aanzetten.

In het tweede deel zitten enkele zeer knappe, freaky scenes, maar uiteindelijk is dat niet genoeg om de gehele film te keren. Voelt ook een beetje als een Cronenberg op bepaalde momenten, al is dit dan nog iets beter. 3*, werd hoe langer hoe leuker, jammer dat het een tijdje duurde.

Erg gaaf horrortje.

Beetje een mix van Pop Skull (paranoia) en Ils (home invasion) dus. Hoe minder je weet vooraf hoe beter de film. De marketing probeert deze film wat aan PA te koppelen maar dat heeft meer te maken met beoogde winst denk ik.

Niet eens zo'n fake-docu dit, maar een erg mooi geschoten film met een geweldige soundtrack. Ook het acteerwerk is naar behoren, toch wel fijn als je maar 4 hele acteurs in je film hebt rondlopen.

Klein filmpje dat bijna alle details goed krijgt. Soms gaat het iets te vlot en sommige scenes zijn wat te donker, maar verder absoluut niks op aan te merken. Lang geleden dat ik nog zo'n spannend filmpje gezien heb. Super einde ook.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn filmpje.

Zou inderdaad fijn samengaan met The Autopsy of Jane Doe. Die film wist vooral goed te starten, maar liet het op het einde een beetje liggen, deze doet eigenlijk het omgekeerde. Het exorcisme in het begin is redelijk saai en té flauw, wat volgt is gelukkig een stuk leuker.

De film dankt veel van z'n sfeer aan de geweldige setting. De betonnen blok waarin alles zich afspeelt is kil, bruut en ongezellig, een ideale setting voor een film als deze. Dat het verder compleet verlaten oogt maakt het alleen maar leuker. Acteurs doen het ook zeker naar behoren, niet uitzonderlijk maar voldoende voor een film als deze.

Origineel is het allemaal niet, maar de uitvoering is absoluut op niveau. De horror momenten zijn effectief en bekwaam uitgevoerd, Johnson doet soms wat denken aan een vrouwelijk Botet en de finale mag er best zijn. Een groots of memorabel is het niet, maar vermakelijk en solide des te meer.

3.5*

Best oké.

Setup van de film is best aardig. Demonen zijn hot tegenwoordig, soms lijken ze wel in de uitverkoop. Ditmaal is het één of ander mierending, is weer eens wat anders. De zoektocht van King zorgt er in ieder geval voor dat regisseur Jung wat horror stationnetjes af kan gaan alvorens aan het echte werk te beginnen.

Begin vond ik ietwat matig, eens de demoon zich begint te manifesteren wordt het beter. Echt eng is het, nagelbijten zit er ook niet in, maar het is sfeervol genoeg en dat volstaat op zich voor een filmpje als dit. Acteerwerk is naar behoren, zo ook de effecten.

Mist iets extras wat de film echt zou kunnen onderscheiden van een hoop soortgelijke films, maar Jung laat zien dat hij als regisseur best wat te zoeken heeft in dit genre. Wat mij betreft mag hij het nog wel een keertje proberen, dan met ietsjes meer durf.

3.0*

Leuk.

Voor het geweldige verhaal hoef je uiteraard niet te gaan zitten. In het begin leek het nog enigszins een beetje eigenzinnig te worden door een wat grimmige sfeer in combinatie met een jolig 80s geestendoosje (deed me wat denken aan Amityville), maar wanneer de verklaring naar boven komt blijkt het allemaal redelijk serieus bedoeld te zijn.

VIsueel mooi. Veel donkere scenes, zelfs tijdens de dagopnames. Geeft de film een mooi en duister sfeertje. Effecten waren ook van hoog niveau en Morgan (Bardem meets Downey Jr qua gezicht en het jonge meisje doet het echt goed. Familieperikelen on the side zijn wat onnodig, maar storen verder ook niet echt. Die boehoe veggie mom (Sedgwick) zorgde zelfs nog een beetje voor wat humor.

Het jammere aan deze films vind ik vaak het tweede deel. Exorcisme films climaxen vaak al halverwege, om er daarna een heel verloop in te lassen waar de ware aard van de demoon onderzocht en uit de doeken gedaan wordt. Maar het komt toch altijd op hetzelfde neer, of het nu een Joodse, Katholieke, Indiaanse, Keltische of whatever demoon is ... Het haalt het tempo wat uit de film, daar waar een film als deze net die opgebouwde spanning zou moeten vasthouden.

Einde bevatte nog wel een aantal geslaagde scenes, al was het af en toe op het randje van het komische (met die Joodse priester z'n bijna-dansje). Bornedal houdt z'n film gelukkig wel op de rails, waardoor het voor mij in ieder geval één van de betere exorcisme films is.

3.5*

Brandon stelt gelukkig niet teleur

Het duurde wel eventjes alvorens deze er eindelijk was. Na Antiviral had ik er best wat van verwacht en de buzz rond deze film was ook best positief, fijn om te zien dat het uiteindelijk meer dan terecht bleek. Vind deze zelfs nog iets beter dan Antiviral.

Brandon blijft wel een beetje in hetzelfde vaarwater als z'n vader. Body horror met sci-fi elementen. Maar hij legt iets meer nadruk op de stilering, wat mij persoonlijk meer aanspreekt. Het thema van deze film mag dan niet superorigineel is, de uitwerking is dat zeker wel.

Acteerwerk is goed, visueel is het smullen, soundtrack wat makkelijk maar draagt zeker z'n steentje bij en het zakt nergens echt in. Als hij op dit pad blijft verdergaan dan wordt het wel een favoriete regisseur, hopelijk laat hij alleen niet meer zo lang op zich wachten voor z'n volgende.

4.0* en een uitgebreide review

Teleurstelling.

Batalla en el Cielo was een gave film, daarom ook wel benieuwd naar deze. Zonder voorkennis ingegaan (zoals altijd eigenlijk) en dat had ik deze keer waarschijnlijk beter niet gedaan. De opzet is er namelijk eentje die me niet echt boeit. Reygadas zet zichzelf centraal en da's niet zo mijn ding, al helemaal niet wanneer snel blijkt dat ik weinig heb met de persoon Reygadas.

Visueel vond ik het érg lelijk. Sowieso al geen 4:3 (1.37:1 om precies te zijn) fan, maar dat bijna continue ring effectje was niet om aan te zien. Vaak storend ook. Enkel tijdens de schemerscenes had het een meerwaarde. Er zijn er geloof ik 3, meteen ook de meest boeiende van de hele film. De openingsscene (1 van de 3) is dan nog het best, vooral omdat de muziek daar ook zo geweldig uitgespeeld wordt.

Maar verder veel loshangende scenes rond personages die me niet boeienden en settings die ik saai vond. Naarmate de film vordert komt er iets meer samenhang maar eigenlijk maakte dat het alleen maar erger, aangezien het hele gebeuren me toch niet wist te raken.

Resten wat opvallende momenten. Sommige echt wel mooi (de schemerscenes dus), sommige té lelijk maar wel grappig (de CG duivel). Wat mij betreft mag hij weer doorgaan met gewone films, met Reygadas' zelfstudie ben ik niet veel.

2.0*

Spielberg.

Ik zou kunnen openen met "filmmaker, blijf bij je leest", maar ik vind Spielberg ook niet meteen een goeie filmmaker, dus dat zou een beetje ongepast zijn. Maar zo'n filmpje als The Post is toch wel een beetje tragisch. Het is een gevolg van de angst van een oude man die hedendaagse gebeurtenissen interpreteert tegenover de wereld van 40 jaar terug.

De link met Trump, die bepaalde journalisten uit het Witte Huis bande, valt moeilijk te ontkennen, Spielberg zelf deed er ook niet cryptisch over verder. Maar de pers is uiteraard niet meer de pers van 40 (of zelfs 50) jaar geleden). Hun relevantie is compleet weggezakt. Als ze al over politiek schrijven is het meer op een showbizz manier, je kan zelfs geen filmreview in de krant meer vertrouwen want een slechte review kan hun een volgende screening kosten en als er dan nog eens wat echte onderzoeksjournalistiek gedaan wordt, dan wordt dat meteen online gefileerd en gepolariseerd, met andere woorden geneutraliseerd. Mnee, journalistiek overleeft momenteel op zaken als sport, grappige filmpjes en opiniestukken. De tijd dat ze "de burger" konden beschermen tegen de corruptheid van de politiek is lang vervlogen.

Maar weet Spielberg veel. Zou me niet verbazen dat hij nog steeds de krant leest (TV is namelijk het medium dat mensen uit de bioscoop zou houden, dus waarschijnlijk verbannen bij hem thuis). Dat idee kreeg ik vooral bij het kijken van deze film, die gewoon 40 jaar te laat kwam. Vraag me verder ook af wie hier dan het beoogde publiek van zou zijn. Niet jonge mensen, dan had het wel wat blitser en moderner gemogen. Oudere mensen zitten meestal al vastgeroest in hun ideeën en zijn niet echt revolutie-gewillig meer. Preaching to the choir misschien? Of wilde hij wat kranten wakkerschudden? Twee jaar later blijkt in ieder geval dat er weinig tot niks veranderd is, dus de nood om dit soort filmpjes te maken is gewoon zeer klein.

De film zelf dan? Belegen uiteraard. Met drakerige rollen van Streep en Hanks (wat een triestige acteurs zijn dat geworden), stroperige muziek en een matige focus, mede door al het gedoe met de beurs erbij. Spannend wil het ook nooit worden, terwijl dat wel duidelijk de bedoeling is. Mnee, dan liever een drogere registratie, zoals een Spotlight dat deed.

Het zal allemaal wel goed bedoeld zijn, maar het resultaat is één grote facepalm. Spielberg heeft weinig relevants te vertellen en zelfs al zou dat zijn, brengt hij het op een uiterst suffe manier. Volgende keer gewoon weer iets met een grote reus aub.

1.5*

Sowieso is de status van Boll meer een hype dan enig serieus argument, maar met Postal bewijst Boll interessanterere films te maken dan menig Hollywood-stal product.

Eén lange aaneenschakeling van foute en dubieuze humor, had nog nét iets uitdagender mogen zijn (Osama en Bush zijn makkelijke doelwitten) maar weet verder echt enorm te entertainen. Erg sketchmatig en het verhaal slaat werkelijk nergens op, maar de humor is lekker verfrissend fout.

Opmerkelijkste is de eindmonoloog, die hoewel zelf ook een parodie toch nog zinvol overkomt, waarschijnlijk door de complete puinhoop die ervoor komt.

Filmisch trouwens niet écht slecht te noemen, Boll maakt erg leuk gebruik van z'n budget. Enkel de acteurs (behalve dan de Postal dude zelf) zijn echt beneden alle niveau.

Genoten van dit zelfbewuste onding, laat Boll maar meer van dit soort dingen maken.

4* en een uitgebreidere review

Nog steeds genieten.

Meer dan 10 jaar geleden heb ik deze gezien, daarna nooit meer. Wist dus niet heel goed meer wat te verwachten, maar tot mijn verbazing is de film amper verouderd. Daarom extra jammer dat de films van Sabu zo moeilijk te krijgen zijn.

Zo'n typische comedy die gebaseerd is op misverstanden en escalaties, maar compleet averechts aangepakt. Het is net een rustige en kalme film, daar waar het meestal een hoop drukte is waar dit type films in verzandt.

Verder een geweldige cast, leuk script, prachtig einde en visuele trekjes van Kitano's films. Sabu doet gewoon alles goed en naarmate de film vordert wordt het steeds leuker en leuker. Zou hem zo aanschaffen, jammer genoeg is die optie er nog steeds niet. Mijn advies is dan ook meepikken als je de kans krijgt.

4.5* en een uitgebreide review

Leuk.

Nakamura is eigenlijk hét grote Japanse talent dezer dagen, het lukt me alleen niet echt om het geniale van de man te zien. Steeds leuke filmpjes met wat grappige toetsen, maar daar blijft het dan meestal wel bij.

Ook Potechi lijdt aan deze ziekte. Erg goede hoofdrol, apart en mysterieus verhaaltje en een sterke bijrol van Nao Omori (ook altijd goed). Maar achteraf lijkt het toch een redelijk normaal filmpje te zijn, terwijl dat het, als je er echt bij stilstaat, niet is.

Nakamura brengt het vaak te gewoontjes naar mijn gevoel. Japanse gekheid mag wat extremer en extroverter zijn, of net erg droog en introvert, maar Nakamura's aanpak valt ergens tussen die twee in, waardoor het altijd wat gewoontjes blijft.

Verder niks op aan te merken, het is een leuk, quirky filmpje, maar waarom iedereen (heh) zo hoog oploopt met deze regisseur is me niet meteen duidelijk.

3.5*

Vrolijke Ozon.

Hij deed het al een keertje met 8 Femmes natuurlijk, dus geheel nieuw is het niet, maar dit werk gaat Ozon toch best goed af. Al moet ik zeggen dat deze Potiche wat mij betreft nog net iets dikker aangezet had mogen worden.

Visueel leuk, vette karikaturen en een geinig plotje. Het heeft soms iets teveel weg van een verfilms komisch toneelstuk, maar gelukkig is de film wel filmisch genoeg om daar niet aan onder door te gaan. Acteerwerk was degelijk, al moet ik zeggen dat niemand er echt uitsprong en dat daar nog wel wat te winnen viel.

Film met een vette knipoog. Stoffig en melig, maar bewust en daarom best wel grappig. Zo af en toe een Ozon is wel leuk moet ik zeggen. Al ben ik wel benieuwd of hij tegenwoordig toch iets is teruggevallen, of ik misschien z'n oudere werk wat te hoog gewaardeerd heb, want daar zit toch wel een opvallend verschil.

3.0*

Leuk.

Wie zit te wachten op een klassieke kerstfilm komt bedrogen uit, in de plaats krijg je een wat vreemde kruising tussen iets wat op Tim Burton en Wes Anderson lijkt, maar dan met een ander gevoel voor humor. Het is misschien net iets absurder, met bigfoots en furries enzo.

Visueel is het mooi. Strak in beeld gebracht en fijne, warme kleurtjes. Het is misschien niet zo expliciet kerst (met lampjes, bomen en kerstmannen), maar qua sfeer zit het er wel erg dicht tegenaan. Klein besneeuwd dorpje, wat ouderwetse uitstraling en als uitvalsbasis zo'n gezellig oud winkeltje.

De personages zijn echter wat vreemder. Dik aangezette clichés, met een vette knipoog en iets weirds ironisch. Niet meteen humor die iedereen zal liggen, maar ik kon er me best mee amuseren. Vooral ook omdat de film niet lang duurt. De moment dat het allemaal net wat begint te rekken, wordt alles netjes afgehandeld.

Vond het een erg leuk tussendoortje. Best uniek qua sfeer, netjes in beeld gebracht en toch geschikt voor kerst, maar niet meteen te plaatsen volgens de kerstclichés. Daarmee zal die lage score ook wel weer te verklaren zijn, maar

3.5*

Matig.

Het VHS gehalte van deze film ligt iets te hoog. De zogenaamde opnames zijn van té slechte kwaliteit en de documentaire stukken zijn te droog om er een echt boeiende film van te maken. De opzet was op zich nog wel oké, maar vond het geheel niet supergoed werken.

Wat Bottleneck verder ook al zegt, een beetje flauw om nog wel een externe soundtrack onder de "echte" beelden te monteren. Maakt het iets spannender maar haalt ook het concept wat onderuit.

Moet wel zeggen dat het laatste minuutje wel érg effectief moet geweest zijn als je dit in een biosscoop hebt zitten kijken. Vond het een erg grappige toevoeging die de film uiteindelijk nog een klein half sterretje extra oplevert.

Maar verder een wat povere toevoeging aan het fake-docu/found footage genre. Wel redelijk vulsel voor de echte fans wellicht.

2.0*

Oef.

Heb eigenlijk nog niet zoveel Van Damme films gezien, maar vond ze meestal toch bij de betere behoren als het over B-film actie gaat. Deze film blijft echter nog vér onder die maat ook, wat het tot een waar wanproduct maakt.

Acteerwerk is erg slecht. Van Damme is ook niet echt geschikt meer als actieheld. Hij bewees eerder toch een beetje te kunnen acteren (JVCD), al kon dat ook gewoon een toevalstreffer geweest zijn. Wat hij hier laat zien is niet best. En dan nog is hij één van de betere acteurs in deze film.

Actiescenes zijn verder ook erg mak. Lelijk in beeld gebracht, flauwe choreografie en vooral erg loom en traag. Visueel verder ook helemaal niks. Met die versnelde editjes als onwaarschijnlijk dieptepunt. Niet wat ik wil zien als ik een actiefilm opzet. Verder véél te veel gejengel en veel te serieus gebracht. Het hele plotje is niks waard, terwijl er toch erg gewichtig over gedaan wordt.

Nee, dit is slecht aan alle kanten. Verbazingswekkend dat dit nog zo veel bekeken wordt en nog een positief gemiddelde heeft ook. Regelrechte putjesfilm.

0.5*

Erg fijne film.

Lekker frist, guitig en sappig. Heb de eerste film nooit gezien, maar staat nu in ieder geval wel op het lijstje. Modern filmpje, met veel leuke editing fantasietjes en mooie shots.

Gebeurt niet veel, maar dit is echt zo'n luchtig filmpje dat aanvoelt als een product uit de 21e eeuw. Verder een sterke cast (Romain Duris, heeft alles om een groot acteur te worden) en lekker veel nationaliteiten en taaltjes. Blijft een zwak van mij.

Leuk hoe een verhaaltje over liefde zo fris gebracht wordt. Er hangt een schattig, zonnig en vrijblijvend sfeertje over de film, al gaat het toch wel net dat ietsje verder. Paar mooie en originele scenes, en 4* zijn zeker niet overdreven. Aanrader.

Magere Tsuruta.

Soort van found-footage film, gemengd met de ondertussen klassieke Japanse less is more opzet. Jammer genoeg vindt Tsuruta niet genoeg materiaal om er iets leuks mee te doen. Buiten het degelijke einde valt er dan ook niet zoveel te beleven.

Of je moest al 15 jaar niks van het Japanse werk gevolgd hebben natuurlijk, maar verwacht je gewoon weer aan simpele deurtjes die opengaan en voorovergebogen geesten. Het found footage gedoe voegt weinig toe, vooral omdat die originele less is more dingen er al bijna uitzagen als found footage.

Naar het einde toe wordt het wel iets beter, blijf zeker ook zitten na het eerste stukje aftiteling (volgt nog een minuut of 4-5), maar ook dat is niet groots (ondanks het bericht aan het begin om daar zo weinig mogelijk over te vertellen tegen anderen).

Laat Tsuruta maar weer iets Orochi-achtigs maken, dit typische horrorwerk is tegenwoordig niet interessant genoeg meer om echt te overtuigen.

2.0*

He-Man doc.

Laatst de film voor het eerst gezien, dat was niet bepaald een succes. Toch benieuwd of er verder nog iets achter deze franchise schuilde, maar dat bleek toch niet echt het geval te zijn. Action figures waaruit een lukratieve franchise ontstond, veel meer is het niet.

Al zal je dat niet horen van de mensen in deze doc natuurlijk. Allemaal erg enthusiast, met een hoop creativiteit en artistiek gevoel al betrof het een groots meesterwerk. Deze mensen zitten uiteraard ook wel een beetje vast in de herwaardering hype die er het laatste decennium rond dit soort reeksen gegroeid is, maar aangenamer maakt dat de docu niet.

Wel interessant een aantal verhalen over de "smaakpolitie" van vroeger en hoe men toen moest vechten om gewoon een animatiereeksje te maken naar het beeld van de schrijvers en regisseurs. Dat soort gejengel is van alle tijden, maar toch jammer dat we weer meer en meer die richting uit lijken te gaan.

Kijken als je van He-Man houdt, anders vooral voorbij laten gaan. Content-arm en iets té enthusiaste mensen die er zelf aan hebben meegewerkt.

1.5*

Apart.

Leek me niet echt wat, maar als kind wel de series gekeken en die vond ik toen wel geinig. Na Godzilla dus weer een Kaiju gebeuren dat door Hollywood wordt uitgebracht, op de één of andere manier is Israelite er in geslaagd om het veel dichter bij het origineel te laten aanleunen.

Al vraag ik me wel af wie nu uiteindelijk het doelpubliek van deze film was. De originele reeksen waren toch meer voor jongere kijkers, deze film is iets bitser en edgier. Maar ook nog steeds erg silly en cheesy. Kan me niet inbeelden dat wie de originele Power Rangers niet kent dit ook maar enigszins stoer vindt, anderzijds is het ook niet echt luchtig genoeg voor een gezellige middag nostalgie op de bank.

Maar ik heb me er best mee vermaakt. De intro is best lang en laat vermoeden dat men graag nog een hoop vervolgen had gemaakt. Denk niet dat dat er van gaat komen na de lauwe ontvangst van deze film. Had iets bondiger gemogen, dan had de finale ook net wat spectaculairder gekunnen en de aanloop er naartoe niet zo gehaast.

Grootse cinema is dit niet, wel nog steeds lekker campy, maar toch ook iets cooler. Best geinig voor een keertje.

3.0*

(film al even geleden gezien, deze review dateert gelukkig wel van net na de film)

Droog.

Een paar oude beelden fleuren deze docu op, maar verder zijn het pratende hoofden die, hoewel aardig enthousiast, het hele gebeuren aan elkaar weten te praten. Uitgangspunt is het Thaise streven naar democratie, wat aanleiding geeft tot een hoop dictaturen en staatsgrepen.

Een stevig stukje geschiedenis dus, met heel wat data en namen waar je als niet-kenner redelijk tureluurs van draait. Doorheen dat alles wordt de strekking van deze documentaire wel snel duidelijk, jammer genoeg blijkbaar iets te gevoelig materiaal aangezien er een aantal dialogen gecensureerd zijn (je ziet ze spreken maar het geluid is gewoon weg - beetje eng).

Interessanter dan de paradox van het regeersysteem is eigenlijk de paradox tussen de politieke instabiliteit en de uitstraling van het Thaise volk. Wie er geweest is kan zich waarschijnlijk amper de onrust voorstellen.

Te politiek en te droog om mij echt volop te kunnen boeien, al is de idee erachter best interessant en zijn sommige sprekers best aanstekelijk. Alleen stelt het naast het inhoudelijke echt drie keer niks voor.

1.0*

PS: Wel een relevante docu trouwens, aangezien er toen die week in het nieuws weer doden gemeld werden in Thailand.

Redelijk onbekende kerstfilm.

Niet geheel onbegrijpelijk, want op het eerste gezicht is het ook geen film die de kerst spirit echt ten volle uitdraagt. Personages zijn redelijk vervelend, echt happy en gezellig is het allemaal niet en de TV-look helpt ook niet meteen mee.

Maar doorheen de film wordt er toch een zekere kerstsfeer opgebouwd, waardoor het einde uiteindelijk wel werkt, en ook wat betere dan in de meeste melige kerstfilms het geval is. Misschien gewoon omdat het er net allemaal wat minder bovenop ligt, en het glazuur niet meteen van je tanden springt.

Wel een beetje jammer dat het allemaal wel erg goedkoop oogt, de regie compleet en puur functioneel is en sommige personages iets té grumpy zijn. Maar voor een keertje zeker een aanrader, vooral wanneer je de bekendere films al allemaal gezien hebt en eens wat nieuws wil proberen.

2.5*

Oké.

Geen al te zware film vond ik zelf. Sure enough, Precious krijgt ongehoord veel ellende te verduren, maar eigenlijk staat ze redelijk haar mannetje, neemt ze op de juiste momenten de juiste beslissingen en kan ze vluchten in een aantal fijne dagdromen waardoor de ellende steeds doorbroken wordt.

Ondanks alle ellende zit er geen neerwaartse spiraal in de film zelf, integendeel zelfs. Het vergaat haar steeds beter, op het einde heeft ze dan ook zo goed en zo kwaad mogelijk haar benarde situatie overwonnen en is ze klaar om de volgende stap te nemen. Gewoon een happy end als je het mij vraagt.

Visueel volgens de regels (met een camera die er dicht opzit en regelmatig wat losjes in en uitzoomt om het een dramatischere air te geven). Korreltje hier, niet teveel blije kleurtjes en qua visueel drama zit het wel goed. Acteerwerk vond ik wél verrassend. Op voorhand geeft je geen 5 cent voor een film met Mo'Nique en Mariah Carey, dan is het verwonderlijk dat net die twee personages het meest overtuigen. Sidibe is zeker ook niet slecht, maar heeft nu niet zo geweldig veel te doen buiten zichzelf te zijn lijkt het.

En zo kabbelt de film rustig verder. Aangrijpend is het zeker, het voelt nergens te fake of sentimenteel aan (die lerares is wel een beetje op het randje) en qua tempo verloopt alles vlotjes genoeg, maar écht raken doet het niet en ergens hangt er een wat vies luchtje van overdreven degelijkheid.

3.0*