Opinions

Zeer matig.

Wat angst creëren rond videogames is al iets wat ze in de jaren '80 deden, het enige wat deze Playtest toevoegt is ... njah, niks eigenlijk. Want games rechtstreeks connecteren met het brein is ook niet bepaald origineel. De tech oogt net wat moderner, da's het wel zo'n beetje.

De uitwerking is verder mager. Vervelend hoofdpersoon, de horror voelt nooit scherp of waardig aan (weinig waar je realistisch schrik van zou kunnen krijgen) en het verloop naar het einde toe is zo beproefd dat je eerder gaapt dan versteld staat. De film heeft verder niks wezenlijks te vertellen en oogt verder redelijk steriel.

Wat dingetjes als dit zo populair maken is mij een compleet raadsel. Dit soort genrefilms worden doorgaans ongegeneerd neergesabeld, maar in nog brakkere TV vorm is het blijkbaar wel weer interessant. Blijkbaar valt het ook moeilijk uit te leggen, want de paginas bij deze films blijven vaak erg leeg.

Slecht en saai niemendalletje. Het is dat het maar een uurtje duurt.

1.5*

Wat een gedoe.

Ik had nog niks van Tati gezien, dit is denk ik toch wel z'n meest bekende werk. Ik heb de ingekorte versie gekeken, maar dat lijkt tegenwoordig ook de standaard te zijn. Ergens ben ik er niet rouwig om, want na dik twee uur was het echt wel meer dan genoeg.

Je kan niet zeggen dat Tati een meelopertje is. Playtime is een film die een zekere eigenheid uitstraalt. Niet zozeer qua thematiek misschien, maar wel op de manier waarop het neergezet wordt. Het is zo'n film waarbij je vooral love it/hate it reacties verwacht.

De soundtrack is misschien nog wel het opvallendst. Zenuwachtige muziek en veel gespeel met omgevingsgeluid. Stemmen worden vaak gedempt en herleid tot gemompel, terwijl kleinere geluiden net uitvergroot worden. Het is dan ook twee uur lang een erg lawaaierige bedoening. Iets wat aansluit bij het acteerwerk en de thematiek.

Die is echter van het genre van dik hout zaagt men planken. Uitgekauwde toekomstvisie met het bekende geleuter over mensen die druk doen en regeltjes die alles moeilijker maken ipv zaken te stroomlijnen. Chaplin wist er al niks mee te doen, Kubrick struikelde erover en ook Tati weet niks aan te vangen met z'n toekomstbeeld.

Vond de humor verder ook niet bepaald grappig. Er mag misschien wel érg veel bewegen in beeld, er valt eigenlijk betrekkelijk weinig te zien. Grapjes zijn meestal flauw, personages nogal lomp. Er zitten een paar redelijke running gags in (zoals de ober buiten die er steeds verfromfraaider gaat uitzien), maar die zijn eerder uitzondering dan regel.

Het is dat de film een zekere eigenheid heeft, maar verder vond ik het vooral vervelend. Qua humor, qua lawaaierigheid en qua thematiek. Geen beste kennismaking met Tati.

1.5*

Doyle is een held in Lu Cha!

Verder een fijne film dit, hoewel ik Doyle toch echt wel mis. Gelukkig blijven de trage shots maar toch vooral de soundtrack behouden. Bijna op z'n eentje weet die de volledige sfeer neer te zetten. Echt magistraal.

Wel jammer zijn de vocale tussenstukjes. Pasten niet meteen bij de sfeer van de film vond ik. Verder wel interessant om te volgen. Nogal vreemde gebeurtenissen die samen met de soundtrack een alles-kan gevoel opwekken en tegelijktijd ook best realistisch ogen.

Mooie, aparte film, maar de kracht van Last Life of Inivisible Waves benadert Pen-Ek jammer genoeg niet. 4*

Weird.

Wielerfilms zijn een zeldzaamheid, waarom er dan net eentje uit China moet komen is mij een compleet raadsel. Hoewel het daar in Azië wel een klein klein beetje aan het opkomen is (met af en toe een Chinees of Japanner in één van de grote rondes), is er niet bepaald een grote wielercultuur aanwezig. Allicht dat net dát de reden is voor deze film ... beetje reclame kan nooit kwaad moeten ze gedacht hebben.

Om dan Dante Lam als regisseur te kiezen ... misschien is hij wel wielerfan, zou zo maar kunnen. Maar hij heeft toch vooral z'n strepen verdiend als actieregisseur, een kundige sportfilm maken is toch heel ander werk. In zoverre er dan veel kundige sportfilms zijn natuurlijk. Hij brengt het er in ieder geval niet te best vanaf.

Op zich vond ik het wel een goed moment voor een film als deze. Met de Giro die naar z'n einde loopt kon een beetje extra wielrennen er ook nog wel bij. Ik ben niet de grootste wielergek, maar de grote rondes volg ik vaak wel, al is het maar omdat ritten overdag gereden worden en ik op m'n werk zonder al te veel problemen kan volgen.

Dat wielrennen zich niet zo makkelijk leent tot een spannende film is wel duidelijk denk ik. Toch vooral een sport van momenten, met dan hele kwartieren en half uren van langzaam verschuivende krachtverhoudingen en informatie over de streek waardoor gereden wordt. Daar maak je geen spannende film mee, dus dat de races vaak wat fake aanvoelen had je wel kunnen zien aankomen denk ik. Toch slaagt Lam er ook niet in om ze echt spannend te maken. Daarvoor is het dan weer teveel typisch sportfilm geleuter.

De romance en het drama vertraagt de film vooral en voelt weinig interessant aan. Meer een verplicht nummertje omdat je moeilijk twee uur rivaliteit kan verfilmen. Het resultaat is dan ook een gelikt, commercieel nummertje dat op geen enkel vlak echt weet te overtuigen. Vooral niet als er dan ook nog eens een hoop CG bij de races gebruikt wordt. Hoe weird wil je het hebben.

Misstap van Lam, al moet ik toegeven dat ik niet echt zou kunnen zeggen hoe dit wél had kunnen werken. Een live action Nasu is dan toch niet zo makkelijk blijkbaar.

1.5*

Zeer aardige nonsens weer, met enkele leuke parodieën. Terminator maar vooral Ultraman moet er hier aan geloven. Dat "pak" was dan ook geweldig.

Verder typische Chinese humor, uiterst lame met andere woorden, vooral het eerste uur sleept soms net iets teveel aan, maar wanneer op het einde de vechtkunsten weer bovengehaald worden is het toch genieten. Prachtig al die blocks van Chow. Verder ook met de nodige dosis humor allemaal.

Niet de beste in het genre, maar wel uiterst vermakelijk. 3*, maar nieuwe zieltjes zal deze film zeker niet winnen voor het genre.

Stijlvol.

Zeker het begin, dat schakelt echt een versnelling hoger. Prachtige, kleurrijke nachtshots, een lekker zwart randje en redelijk originele taferelen, zeker daar in het mortuarium. Aaron Kwok als leuke ongemakkelijke politieagent die nogal omslachtig zijn problemen probeert te verhullen.

Wanneer het onderzoek begint wordt het jammer genoeg net een tandje minder. De humor gaat er een klein beetje uit en de écht stijlvolle shots lijken ook stilaan te verdwijnen. Wat overblijft is een vermakelijke film, dat zeker, met nog genoeg leuke scenes en geinige momenten, maar niet meer dat meesterwerk waar het in het eerste half uur op af leek te stevenen.

Jammer want Yi-chi Lien laat af en toe erg mooie dingen zien, alleen weet hij het geen hele film lang vol te houden. Het zijn kleine details die het verschil maken hier, allicht dat het zijn genre ook niet helemaal is, maar dat maakt dat deze Peace Breaker net geen meesterwerk is. Wel een erg leuke en stijlvolle cop flick met een zwartgrappig randje. Aanradertje is het zeker.

3.5*

Edit: remake van een A Hard Day (Zuid-Korea) trouwens.

Absoluut niet goed.

Wel grappig om een keer te zien na alle Pocahontas-Avatar debatten. En het moet gezegd, de gelijkenissen zijn soms wel erg treffend.

Tekenstijl van deze was niet al te best. Animatie was niet bepaald vloeiend, schaduwwerk grotendeels afwezig en het characterdesign wel erg ubergelikt Amerikaans. Vond het absoluut niet mooi.

Side-kicks zoals meestal niet grappig (hoewel ik wél 1 keer heb moeten lachen) en het verhaaltje zo klef dat het echt vervelend werd. Ook erg gerushed waardoor helemaal niks van het beoogde effect overkomt.

Muziek is ook vreselijk. Weinig vlottende liedjes over landeigendommen en treehuggersgezever. Sowieso is het hele landveroveringsplotje nogal vreemd en onpassend moordlustig iets wat schril afsteekt tegen de rest van de film.

Film doet aan als een vluchtig en slordig geproduceerd tussendoortje. Het resultaat is er dan ook naar.

1.0*

1 stem bij deze film

Type "belangrijke film", waar meteen ook een beetje de zwakte van deze film ligt. Takahashi steunt toch wel sterk op de boodschap van z'n film, en hoe goed die ook uitgewerkt mogen zijn, het voelt wat mij betreft niet filmisch genoeg aan voor 3 uur cinemaplezier.

Takahashi's film kan je twee dingen niet ontzeggen: het plot waarbij de politie een complex web weeft waar niemand uit kan ontsnappen is lovenswaardig opgezet. De film volgt Takeda die zich opwerkt in de rangen. Tegelijktijd wordt hij steeds meer betrokken bij minder legitieme zaken. Z'n bazen tegenspreken is geen optie, maar om zomaar uit het corps ontsnappen is het ook al snel te laat.

Eigenlijk hoofdpersoon is echter de baas van Takeda, die zeer slinks en rustig een team onder hem bouwt dat dienst doet als bliksemafleider als hij dreigt ontmaskert te worden. Ook de media doet lustig mee, en zelfs politieke schandalen worden gebruikt om het politiegebeuren minder aandacht te geven. Sterk uitgewerkt in ieder geval, want het voelt na verloop van tijd erg bitter voor Takeda.

Ten tweede is Shun Sugata die de rol van z'n leven speelt. Geniale vertolking die hem waarschijnlijk links en rechts wel een paar prijzen heeft opgeleverd. Hij maakt van Takeda een geweldige martelaar die zelfs niet zonder schuld blijft.

Maar verder is het wat pover. Visueel te matig (doet soms qua kaalheid wat denken aan de Amerikaanse cinema uit de jaren '70), ook de soundtrack valt vaak compleet weg. Een paar uitzonderingen daargelaten (scene of 5 op 3 uur tijd?) is het allemaal nogal kaal gebracht. Erg veel aandacht voor het verhaal en de boodschap, maar dat maakt nog geen goeie cinema.

Al ben ik zeker dat vele mensen daar niet wakker van zullen liggen, het is namelijk een "belangrijke film". Jammer genoeg wel een Japanse, dus geen hond (pun intended) die er verder wakker van ligt. Their loss, maar mijn film is het niet helemaal, zeker niet omdat het 180 minuten van m'n aandacht eist. Binnen het concept van de film wel sterk ingevuld, maar voor mij persoonlijk niet boeiend genoeg om er een meesterwerk van te maken.

2.5*

Goed.

Je hebt van die regisseurs die enkel maar een rolletje plakband en een camera nodig hebben om een meesterwerk uit hun vingers te schudden. Keating is niet zo'n regisseur. Hij loopt hier duidelijk tegen de limieten van z'n low-budget genrefilm aan. Meermaals zelfs.

Het is dan ook niet zozeer de vraag hoe goed deze film is, wel hoeveel je de film kan vergeven. Want ondanks dat de film wat problemen kent, is hij in de kern érg goed uitgevoerd. Een genrefilm met alle voor en nadelen van het format dus.

Keating zit met een doorgedraaide militair opgescheept. Da's geen al te makkelijke rol, je hebt iemand nodig die aardig door het lint kan gaan zonder te vervallen is geschmier. Morvant doet een verdienstelijke poging maar slaagt daar niet helemaal in. Probleem 2 is dat Keating een creature flick wil maken, maar eigenlijk geen geld heft om hun monster deftig in beeld te brengen. Dan maar wat schudden met de camera en slim editen. En derde probleem is dat ondanks dat het al maar een korte film is, hij toch nog moet sleuren en trekken om bepaalde gebeurtnissen uit te stellen. Zo wordt er veel te lang gedraald in het huisje, terwijl het antwoord zich uiteraard gewoon in de kelder bevindt.

Die problemen zijn niet moeilijk te herkennen en Keating vind er maar moeizaam oplossingen voor. Je ziet hem af en toe gewoon omweggetjes verzinnen om alles toch nog in geode banen te leiden. En met rede ook, want qua sfeer is dit een opperbest filmpje. Scherp geëdit, érg aanwezige maar krachtige soundtrack en goed spannend om de momenten dat het moet. Verder ook gewoon kort en snedig zoals het hoort bij een filmpje als dit.

Vraag is dus, zitten de problemen in de weg van de ervaring? Wat mij betreft niet, maar dat zal voor iedereen anders zijn. Geef die man dus voor z'n volgende film iets meer geld zodat hij een betere scriptschrijver en acteurs kan inhuren. Maar niet teveel zodat hij zwaar moet inboeten op z'n stijl natuurlijk. Dan zit er echt potentieel in voor een klein meesterwerkje (binnen het genre).

Eéntje voor de horrorliefhebber dit, fijne spul.

3.5*

Leuk.

Net zoals velen hier de film een kans gegeven omdat Poelvoorde de hoofdrol op zich nam. Hij doet het dan ook geweldig en draagt de film perfect. Blijft een erg leuke acteur, die vooral schittert in ietwat zwartkomische rollen. Al moet ik zeggen dat Jean-Paul Rouve niet zoveel onderdoet. Vaak wat in de achtergrond, maar lekker droog.

Het verhaaltje is ook best leuk. Eigenlijk een wat langere versie van de intro van Calvaire, over een kleine artiest (lookalike in dit geval) wiens succes meer werk is dan droom. Podium blijft wel duidelijk luchtiger, met een wat dramatischer einde. Ietwat melig soms, maar Poelvoorde en Rouve houden het wel grappig de gehele tijd.

Filmisch gezien is het allemaal een beetje matig. Moix probeert wel, maar echt overtuigen doet het niet. De aankleding is gelukkig wel lekker kitsch, dus dat verbloemt het een beetje. Geen geweldige film, maar leuk vermaak. Duurt ook niet te lang, Poelvoorde is op niveau en er zitten genoeg leuke momentjes in om het momentum gaande te houden.

3.0*

Had meer ingezeten.

Na eerder deze avond App te hebben gezien is dit wel een hele verademing. Mag dan wat minder origineel zijn qua opzet, de film zelf is wel stukken leuker. Niet dat het een geweldige horrorfilm geworden is, maar er zitten toch een aantal scenes in die gezien mogen worden.

Grootste probleem met De Poel is dat het eigenlijk beter werkt als zwarte komedie dan als horror. Je zit met twee klotegezinnetjes opgescheept, zonder echt sympathieke personages. Al snel gaat het serieus fout op het kampeertripje, waarna het langzaamaan ontspoort. Vooral het "kom, we fikken die vent op voor wat extra rook" moment vond ik erg geestig, maar ook het lot van de moeder is best grappig.

Daar staat tegenover één of ander flauw geestverhaaltje met wat vluchtige geschiedenis achter. Het valt eigenlijk nog wel te prijzen dat de film niet te veel in detail gaat (zijn toch altijd dezelfde verhaaltjes), maar heel boeiend is dat stuk van de film niet.

Visueel best aardig (er is inderdaad een link naar de Scandinavische horror, allicht ook door de setting), qua geluid vond ik het eerlijk gezegd wel een stuk minder. Teveel gesampled uit een stock set horror samples, timing van de muziek zit er vaak ook helemaal naast. Raar dat de film net daarvoor een prijs gekregen heeft.

Als horrorfilm is het wat flauwtjes, gelukkig valt er doorheen de film genoeg te lachen. Acteerwerk is oké, visueel best aardig, en wat memorabele momentjes. Maar als geheel schiet het toch wat tekort.

2.5*

Wanstaltige bedoening.

Al vanaf de eerste scene is het duidelijk dat dit een lange zit gaat worden. Nochthans is Joe Lynch geen beginnend regisseurtje ofzo, maar damn wat ziet deze film er spotgoedkoop uit. De regie is echt een niveautje brakke TV-serie.

Fijn dat Netflix zich niet zo met z'n regisseurs bemoeit, maar dan hoop je toch dat die creatieve vrijheid op een goeie manier ingevuld wordt, niet dat er één of ander onnozel bandwerkproductje uitgekakt wordt. Maar blijkbaar is die beperkte inmenging dus geen garantie op enige kwaliteit.

Vooral de actiescenes zien er bedroevend uit. Duidelijk geen budget voor échte actie, dus probeert men via de editing er toch nog wat drive in te brengen. Maar ook geen geld voor een bekwame editor blijkbaar, want het resultaat is één grote pot amateurisme. Hetzelfde kan gezegd worden van de soundtrack (wie heeft die er in hemelsnaam onder gezet) en van een aantal acteurs. Met Mackie had ik dan nog enig medelijden, maar Grillo en Harden zijn gewoon het scherm onwaardig.

Voeg er een brak verhaaltje met povere twist aan toe en je hebt een compleet ondermaats actiefilmpje. Nochthans voorbeelden genoeg van dit soort makkelijke tussendoortjes om tot enige basiskwaliteit te komen, maar zelfs dat was blijkbaar teveel gevraagd. Dikke vette goedkope yuck dit.

1.0*

Erg pover.

Ik heb het allereerste spel op de GameBoy ooit gespeeld, ook van de eerste seizoenen wel een paar afleveringen gezien. Al was het maar omdat het idee dat er anime op de Belgische TV speelde compleet alien was. Maar daar stopt mijn affectie ook met het hele Pokémon gebeuren.

Toch is het begin nog best aardig. Een nogal vervelend ventje in de hoofdrol, maar de Pokemon zelf zagen er best lollig uit en de wereld had wel een zekere charme. Tot Pikachu in beeld komt. Niet het beestje zelf is het probleem, wel de compleet onuitstaanbare voice acting van Reynolds. Sowieso een acteur die érg dominant is, diegene die bedacht heeft hem het stemwerk te laten doen mogen ze best ontslaan.

Niet dat de rest van de film nu zo geweldig is. Het plotje is simpel en het is allemaal toch net wat te kinderachtig om er echt van te kunnen genieten, maar dat vervelende hyperactieve gedoe was echt een aanfluiting. Hopelijk iets wat ze bij het vervolg oplossen, al zie ik het niet meteen gebeuren.

1.5*

Erg leuk.

De vergelijking met John Wick is ergens wel te begrijpen, Polar leeft in een soortgelijke wereld, maar de uitwerking is compleet anders. Waar John Wick nog enige stijl en serieux poogt aan te houden, is Polar vooral maf en over-the-top. Veel meer mijn ding.

Åkerlund brengt het er ook best vanaf, al moet gezegd dat hij het geen 2 volle uren vol weet te houden. Het tweede uur is net wat braver, terwijl ik net op een compleet spetterende finale zat te wachten. Heeft allicht ook wat te maken met het zijplotje van Hudgens, had er wat mij betreft volledig uit gemogen.

Een paar geinige bad guys, grotesque geweld, zwarte humor. Het doet mij wat denken aan de actiefilms die een jaar of 15 geleden hip waren (type Shoot em Up, Running Scared, Domino enzo). Åkerlund komt dicht in de buurt, maar uiteindelijk mist het toch nog paar momenten die er écht over gaan. 15 jaar laten is dit misschien net iets te braaf en verwacht geworden.

Maar aangezien er een nijpend gebrek is aan dit soort films, ga ik er niet te veel over klagen. Erg amusant, doe maar een tweede deel. Misschien met een regisseur die er nog nét wat beter geschikt voor is.

3.5*

Aardige kerstfilm.

Animatie is soms mooi, soms houterig en leeg. Het gekende euvel van deze techniek, en een probleem waar Zemeckis nog wel een tijdje tegen zal moeten opboksen.

De reis is inderdaad leuker dan het tweede deel, waarschijnlijk omdat het daar echt téveel kerstfilm wordt en het avontuurlijke langzaam uit de film verdwijnt. Het vreselijke gele kind wordt vervangen door een jankerd dus ook in het clubje kindjes blijft de balans hetzelfde.

Vermakelijke film die beter is dan de gemiddelde kerstfilm, heeft in ieder geval wat meer te tonen. Na halvewege is de rek er wel een beetje uit en bestaat de kans dat je wat hyperactief wordt van de kerstriedels, maar verder goed te doen.

2.5*

Je hebt genre en je hebt genre.

Horror films zijn vaak niet de meest originele, daarom gaat het vaak ook om uitwerking. Daarnaast is timing toch ook wel een beetje van belang. Zo zijn niches af en toe in, om dan weer even een winterslaap te nemen en 10-15 jaar later weer op te duiken.

Polaroid is "zo'n" filmpje, met een fototoestel dat een vloek plaatst op de mensen wiens foto genomen worden. Een 20-tal jaar geleden echt enorm populair, met videobanden (Ringu), telefoontjes (One Missed Call) en ja, fototoestellen (Shutter). Daarna nog sporadisch wel soortgelijke films gezien (dan eerder met behekste voorwerpen, vaak wat minder digitaal), maar uiteindelijk komt het wel op hetzelfde neer.

Polaroid (de naam zegt het ook al) doet echt geen enkele moeite om af te wijken van het gekende concept. Fotos worden genomen, mensen sterver, de personen die het beseffen worden niet geloofd, het verleden wordt erbij gehaald en de zoektocht naar het verborgen drama begint. Het is vooral in dat laatste stuk dat de zwakte zit van deze film.

Want sfeervol is het wel allemaal. Erg netjes neergezet, mooi camerawerk, passende soundtrack en het acteerwerk voldoet. Enkel de scares zijn een beetje magertjes, maar dan wordt verdoezeld door het fijne sfeertje dat er hangt. Maar het tweede deel richt zich meer om mysterie, plot en drama, met wat flauwe twistjes. De horror verdwijnt grotendeels en wat er nog in zit overtuigt niet echt, waardoor de film naarmate hij vordert afzwakt eerder dan toewerkt naar een echte climax.

Beetje jammer, want Klevberg heeft volgens mij wel het talent om met iets beters te komen. Op zich ook wel een geschikte regisseur voor een wat oubollige filmreeks als Child's Play (op)nieuw leven in te blazen, maar als hij zich zo netjes aan de regeltjes houdt als hier, moeten we van die film niet al te spannende dingen verwachten.

3.0*

Een stukje geschiedenis.

Vroeger heb ik ze alle 6 gezien, maar da's lang voor m'n MM tijd. Ik vond ze vroeger wel grappig, maar toen was het al redelijk fout. Daarom ook nooit echt de moeite genomen ze opnieuw te kijken. Maar toen ik deze eerste op Netflix zag verschijnen was het een makkelijke prooi.

Police Academy is een film met twee snelheden. Het eerste uur is best lollig en vlot, wanneer men echter overschakelt op actie voor het laatste half uur gaat het redelijk snel achteruit. Niet dat de humor zó geniaal is dat het sterk gemist wordt, 't is eerder dat de actiescenes niet geweldig boeiend zijn.

Een zooitje ongeregeld dat bij elkaar komt in een opleiding politieagent te worden. Een personage of 4 wordt wat meer uitgewerkt, de rest zit er enkel bij voor enkele running gags en randgrapjes. En op zich werkt dat ook best. Nooit hoogstaand, ook niet echt het tempo van een Naked Gun ofzo, maar luchtig en nog best te behappen.

Jammer dat het laatste half uur een stuk saaier is. Toch viel deze nog best mee, had gevreesd voor erger. Als de vervolgen ook op Netflix komen geef ik ze zeker nog een kans, maar veel meer moeite zal ik er niet in steken.

2.0*

Ach ja.

(Héél) Vroeger allemaal al eens gezien, dus als ik nu de kans krijg pik ik ze wel weer een keertje mee. Grootse humor is het niet, het leunt erg sterk op herkenbare typetjes die elke keer weer hun typische dingetje doen, maar binnen dat concept zijn er wel enkele degelijke grappen.

Het helpt ook dat bad guy Zed in deze film geïntroduceerd wordt. Goed geacteerd zou ik het niet durven noemen, maar memorabel is z'n personage wel natuurlijk. Verder is de humor vaak erg flauw, maar hier en daar is er wel een streepje creativiteit te ontwaren.

Veel beter of slechter dan het eerste deel vind ik dit niet. Het is gewoon vlotte, makkelijke comedy die amper bijblijft, maar wel zo voorbij is en nergens echt vervelend wordt. Simpele maar degelijke filler dus, en aangezien het qua echte comedy toch al niet veel is tegenwoordig (in hoeveelheid dan) niet verkeerd om ergens tussendoor mee te pikken.

2.0*

Had iets leuker gemogen.

Black en Schwartzman mogen zich uitleven en doen dat ook naar behoren. Nu is dat ook niet zo héél moeilijk gezien het figuur waarop deze film gebaseerd is (binnenkort ook maar eens de docu kijken trouwens), tijdens de end credits wordt duidelijk dat de realiteit soms nog slechter is dan de parodie.

Maar zoals zovele van dit soort comedies loopt het wat spaak in het laatste half uur. Het verhaal van Lewan is natuurlijk niet echt positief, maar toch is er teveel downfall en drama, wat binnen deze dik aangezette comedy voor geen meter werkt. Er zal wel een publiek voor zijn, maar ik vind het zelden passend. Gelukkig dat het vanaf de gevangenis weer iets luchtiger wordt, hoe vreemd dat ook mag klinken.

Verder vooral leuke rolletjes onder de oudere acteurs, die duidelijk veel plezier in hun rol hadden. Hoe zo iemand uiteindelijk in zo'n situatie kan geraken blijft een beetje in het midden en het zou me niet verbazen dat Lewan's figuur ook wat positiever voorgesteld wordt (of zeker toch erg makkelijk het voordeel van de twijfel krijgt), maar dat hoort een beetje bij dit type film.

Er zitten zeker leuke momenten, af en toe ook best geinig, maar het mindere laatste half uur weegt op de film en haalt de lol er een beetje uit.

2.5*

Bwah.

Film had beter gewerkt als gezellige geestenfilm. Sfeertje in het begin was wel geinig. Een plaaggeest die wat goochelt met stoelen, enkele geslaagde grapjes en een paar idiote personages zorgen voor een luchtig sfeertje. Daarbij ook een paar mooie scenes (de boom die het jongetje beetneemt).

Wanneer het "horror" of spannende gedeelte zijn intrede doet valt de film zwaar door de mand. Zeker het aangeplakte einde dat ongeveer 20 minuten doorloopt met het kerkhof dat weer naar boven komt. Slecht.

Verder nog positief de stroboscenes. Maar meer dan 2* levert het jammer genoeg niet op. Niet werkende mix van luchtig geestengedoe en spanning.

Remake.

Het soort dat alleen uit is om een modernere versie van een oude film te brengen. Eéntje voor nieuwe generaties dus. En daar slaagt deze film uiteindelijk wel best in. De hele 80s sfeer is eruit gestript, vervangen door wat moderne techniek (gesponsord door Apple waarschijnlijk, beetje apart voor een gezinnetje dat het niet zo breed heeft) en wat extra CG.

Goed is het allemaal niet, maar dat was het origineel ook niet. Poltergeist is altijd een beetje een kinderhorror geweest en dat weet deze film kundig voort te zetten. Het is bijna sprookjesachtig, nergens echt eng en meer avontuurlijk dan dat het horror is. Maar dat was het origineel ook. Dus in dat opzicht blijft het trouw aan de eerste film.

Acteerwerk was aan de magere kant, vooral Rockwell heb ik wel eens beter gezien. DeWitt is ook aan de jankerige kant, de kindjes zijn nogal typisch Hollywood-vervelend, maar daarover had ik me vooraf weinig illusies gemaakt.

Ach ja, ik denk dat dit leuk is als introductiefilm in het genre voor jongere kindjes die niet meteen met het enge werk willen beginnen (type het jongetje in deze film). Samen met mama, papa op de bank en een dekentje om achter te kruipen wanneer het iets te eng wordt. In dat opzicht is het ook gewoon een best aardige film, want uiteindelijk is het nog wel sfeervol gemaakt, maar erg veel vind ik er zelf niet aan.

2.0*

Goed vervolg, beter dan het eerste deel.

Waar daar de mix van ET en Evil Dead mij nog stoorde was het hier beter gedoseerd. Soms waren de gore scenes nog steeds een beetje flauw, maar met monster designs van Giger (het zag er al verdacht gaaf uit) en met een coole draadjes scene.

Leuk hoe alles toch nog redelijk fris en vrolijk gehouden werd. Het creepy effect werd beter in de hand gewerkt door die oude vent, die gewoon ronduit freaky was. Prachtig figuur die er ook echt uitzag als een levende dode.

Vermakelijk filmpje, beter gedoseerd en vermakelijker dan het eerste deel. En die extra 20 minuten hebben ze er deze keer ook wijslijk afgelaten. 3*

Duidelijk de minste.

Past ook niet erg in het rijtje van Poltergeist films. De eerste twee delen hadden beiden een erg luchtige, zelfs fleurige kant. Die mist compleet in dit deel. Nestelt zich meer in het rijtje met Chucky en de Candy Man.

Vond het horror gedeelte ook niet echt erg geslaagd. Onze Poltergeist ziet er een beetje dommig uit, spannend is het nergens. Wel leuk is het hele spiegelconcept en enkele scenes zien er best mooi uit. Vooral de strobohuiskamer was best stoer.

Special effects zijn verder erg matig (vooral de skeletten), acteerwerk nu ook niet meteen geweldig. Al bij al een wat jammere afsluiter van een fijn reeksje, had meer mee gedaan moeten worden.

1.5*

Iegh.

Ik vind Anderson niet eens zo slecht. Zolang hij zich bezighoudt met wat moderne actie en een stevige dosis kitsch is het allemaal best oké als vermaak, maar hij moet niet al te ver buiten z'n comfort zone treden, anders schiet er maar weinig van over.

Pompeii is sowieso een film die het niet makkelijk heeft mij te bekoren. Ik heb bitter weinig met de Romeinse tijd, zeker wanneer de voorstelling zo cliché is als hier. Het eerste uur stelt ook helemaal niks voor. Typische Gladiator-achtige nonsense, weinig bekoorlijk in beeld gebracht. Buiten af en toe een grommeltje heeft het weinig tot niks met de hoofdmaaltijd te maken, behalve dan wat melig drama dat opgebouwd wordt.

De tweede helft van de film is volledig gewijd aan de uitbarsting (en een aantal gerelateerde natuurrampen, voor de afwisseling. Jammer genoeg voelt alles uitermate plastic aan, waardoor het niet meer is dan kitscherige plaatjes kijken. Veel uitbarsting is er ook niet, het is vooral de wat saaie aftermath (met vallende stenen enzo) waarmee de film z'n tijd probeert vol te krijgen.

De gevechten zijn saai, de personages dom, de omgeving mist gewicht en presence ... mnee, deze Anderson was een serieus saaie zit. Sutherland kan ook echt beter, Browning is blijkbaar diep gevallen als ze tegenwoordig in dit soort vehikels moet opdraven. Jammer.

1.0*

Weinig scaremomenten vond ik persoonlijk, maar het stoorde me eigenlijk niet.

Wat me wel begint te storen is dat er geen onderscheid gemaakt wordt tussen Japanse neo-horror en de andere Aziatische tegenhangers. Hoe erg ik ook van Japanse cinema hou, die neo-horrorflickjes die van daar komen vind ik echt niet te pruimen. De andere Aziatische tegenhangers (zoals ook The Eye) vind ik veel mooier, met veel aandacht voor sfeer en esthetiek.

Verder is dit een aangenaam filmpje, dat jammer genoeg op het einde al te veel uit de doeken wou doen, iets waar ik persoonlijk niet echt op zat te wachten. Toch nog 4*

Apart.

De stijl mag dan anders zijn, film deed me wat denken aan Blairwitch. Less is more, en dan a whole lot less in dit geval.

Geniet van de eerste paar minuten want dat zijn zo'n beetje de enige buitenshots, afgezien van een kort intermezzo iets na halverwege. Daarna komen we in een radiostudio terecht waar we niet meer uitkomen.

Na een korte intro start "de ramp". Sterke van de film is dat je met de 3 mensen in de studio de ramp volgt zonder beeld, zonder rechtstreekse feeds, zonder ook maar enige blik op wat er gebeurt. Het creeert een best claustrofobisch gevoel en bouwt de spanning aardig op. Nieuwsgierigheid wordt in ieder geval eenvoudig vastgehouden.

Na een uur is het dan toch tijd voor wat actie, maar de studio wordt nog steeds niet verlaten. De semi-zombie plaag zoekt de studio gewoon op. Jammer genoeg ontspoort de film daar ook een beetje, met een overgecompliceerd verhaal over een virus dat zich verspreid via Engelse woorden, en dat gecounterd kan worden door woorden van betekenis te laten veranderen. Ironisch genoeg had een eenvoudige zombieplaag hier 100 keer beter gewerkt dan dit moeilijke gedoe. Jammer, maakt het hele einde een stuk minder spannend en verknoeit toch ook een beetje de geweldige opbouw.

Toch blijven de eerste 60 minuten sterk en is het grappig dat een bijster simpel concept als dit toch nog best origineel is. Fans van minimalistische horror en mensen die eens een keer een zombieflick met twist willen zien mogen best een keer proberen. Maar het hele slotstuk belemmert toch een hogere score.

3.5*

Beetje flauw.

Door de jaren heen is er toch wel aardig gesleuteld aan de filmpjes van Pooh, en ze zijn er zeker niet slechter op geworden.

Deze film was een nogal mak kinderavontuurtje. Wel fijn dat het gewoon weer één verhaal was, ook leuk dat Pooh voor een keer echt centraal staat, maar verder heeft het allemaal maar weinig om het lijf. Zelfs de voice acting van Cummings is niet helemaal geweldig, doorheen de jaren is hij zich toch steeds gaan verbeteren in z'n werk als Pooh.

Visueel zijn het verder voor de achtergronden die best mooi zijn, hoe ouder de films hoe matiger en kariger de character animation. Toch een beetje jammer, want zo'n ingewikkelde personages zijn het niet.

Af en toe wel een grappig momentje, verder een aardig basic Pooh verhaaltje dat misschien nog net te lang duurt voor wat het te bieden heeft, maar verder ook weer niet rampzalig slecht is.

1.5*

Laatste Pooh voor mij.

Hiermee is de hele reeks aan Pooh films erdoor. Redelijke afsluiter die twee verhaaltjes mengt. Het stukje met Piglet is het leukst, de avonturen van Roo en de Heffalump zijn wat minder.

Qua animatieniveau en stijl verder redelijk gelijkwaardig aan de andere Heffalump film uit hetzelfde jaar. Soms iets te gelikt, maar doorgaans ziet het er wel charmant uit. Blijkbaar wel enkel voor de echte fans, is niet zo makkelijk te vinden en blijkbaar ook niet echt veel bekeken.

Wat mij betreft mag Disney trouwens best verder gaan met z'n Pooh-lijn, maar dan wel op hetzelfde elan als de laatste film. Veruit de beste uit de reeks.

2.0* voor deze

Schattig.

De Heffalump is een leuke toevoeging, wel jammer dat daardoor Roo vooral in de picture komt en het duo Pooh/Piglet weinig aandacht krijgt. Op Eeyore moet je in deze film al helemaal niet rekenen.

Verder een gewone gemiddelde Pooh film, die enkel naar het einde toe wat minder interessant werd. Iets teveel zogenaamd zielige stukjes die niet al te goed werken. Sowieso zijn de simpele, luchtige feel-good verhaaltjes veel beter geschikt voor deze films.

Opvallend trouwens dat er nogal wat Japanse teams achter de recente Pooh films zitten. Dacht dat Disney toch vooral alles inhouse deed, maar blijkbaar hebben ze aardig wat werk voor deze film uitbesteed.

2.5*

Erg cool.

Lanthimos had altijd al wel potentie, maar het kwam er nooit echt helemaal uit. Maar z'n films gingen in stijgende lijn, en met Poor Things is hij er dan toch eens in geslaagd om een film te maken die mij 100% beviel. Er is wat mij betreft nog steeds ruimte voor verbetering, maar hij mag zeker op deze weg voortgaan.

Vooral de eerste 10 minuten zijn geweldig. Een wereld waar je in terechtkomt die ergens wel lijkt op de onze, maar ook helemaal anders is. Er is ook niet zoveel uitleg, dus als kijker moet je er zelf maar wat van maken. Gaandeweg wordt het allemaal iets helderder, valt het verhaal ook in een bekend stramien, maar de creativiteit blijft wel.

Stone doet het geweldig, visueel is het genieten en de score is ook effectief (al had die dan wel net wat spannender gemogen). Lanthimos had het allemaal nog net iets verder kunnen pushen, maar dan raakt hij vrees ik ook een groot deel van z'n publiek kwijt, mensen die het nu al op het randje vinden. Maar leuke bios film dit, 't is weer eens wat anders.

4.0* en een uitgebreide review