Opinions

Erg fijn dit.

Doet wat denken aan films als Ink en City of Lost Children, wat duistere (urban) fantasy die teert op sfeer. In de basis zit er ook nog een dikke scheut Alice in Wonderland is, met wat stylering die af en toe aan Tsukamoto doet denken. Om maar wat referenties mee te geven.

De onderliggende thematiek is relatief basic, het gaat dan ook meer om het avontuur, de personags die Emma tegenkomt, en de situaties waarin ze verzeild geraakt. En Harris weet er echt wel iets speciaals van te maken. Audiovisueel genieten, zonder daarbij te leunen op een overdreven budget.

Het blijft voor mij lastig om dit soort projecten op te pikken, wat best jammer is, want ondanks dat deze films tegenwoordig niet geweldig goed in de markt liggen, moet hier toch nog steeds een publiek voor zijn. Mensen die houden van een beetje creatieve fantasy mogen deze zeker niet links laten liggen, hopelijk is het niet meteen Harris' laatste film geweest.

4.5* en een uitgebreide review

Goed.

Maar dat zijn de films van Yee eigenlijk altijd wel. Moon To is geen uitzondering. Althans, niet op dat gebied, want daarnaast brengt Yee een nogal aparte mix van genres die niet echt eigen is aan Hong Kong.

Het valt des te meer op omdat het onderliggende verhaaltje over de mol zo uit een honderdtal andere HK had kunnen komen. Al die andere films hebben een aardig voorspelbaar verloop, Moon To doet er echter wat anders mee. De focus komt veel meer op het drama te liggen, waar het politiewerk bijna bijzaak wordt (enkele opflakkeringen niet meegeteld).

Wu doet het goed (altijd wat afwachten), ook Lau staat z'n mannetje. Enkel Koo valt een nogal uit de toon. Een slechte acteur is het niet, maar bepaalde rollen moet je hem gewoon niet geven. Bum is daar blijkbaar ééntje van.

De film duurt iets te lang en genrefans zullen misschien een aantal keer schrikken (de overste van Wu wordt bijv. eens niet vermoord, waarmee de typische niemand-weet-dat-ik-een-undercover-ben verhaallijn wordt vermeden). Leuk filmje. Sfeervol, goed uitgevoerd en het dramatische aspect werkt.

3.5*

Verrassend.

Ik volg Yuya Ishii al lang, maar had van hem geen meesterwerk meer verwacht. Hij maakt steeds wel fijne films, maar ze missen toch altijd dat beetje extra. Nu is The Moon geen enorme jump in kwaliteit, maar het onderwerp is er wel eentje wat uitdaagt en Ishii heeft geen moeite om het zonder verpinken aan te pakken.

Visueel is het ook wel net iets aangenamer, en de soundtrack is ook best oké, maar het zijn toch vooral de acteerprestaties en enkele harde scenes die me zullen bijblijven. Beetje zoals The Wandering Moon vorig jaar. Er valt in ieder geval wel wat na te kaarten na het kijken van deze film, verwacht nu niet dat deze film Ishii's carriere een nieuw elan zal geven, maar ik was toch zeer blij verrast.

4.5* en een uitgebreide review

Zeker wat meer van verwacht.

Ik heb geen al te hoge dunk van de Oscars, maar deze film werd toch aangekondigd als redelijk atypisch. Na het kijken vraag ik me als nuchtere Europeaan af waarom, al kan ik tegelijkertijd ook wel zien waarom dit voor een Amerikaans publiek toch als verrassend kan doorgaan.

Grootste probleem vond ik dat de vormgeving en het sentiment erg typisch Oscar-materiaal waren. Ik had al ergens gelezen dat de film visueel een beetje op Kar-Wai zou lijken, ik vind dat eerder een belediging voor de alom geliefde Hongkonger. Moonlight is dan misschien niet 100% klassiek Hollywood, de visuele opsmuk is bepaald niet hoogstaand en gaat gewoon een beetje leentjebuur spelen bij de Amerikaanse indies.

Net hetzelfde met de soundtrack. Er zit dan een beetje hip-hop in, maar wanneer het sentiment komt bovendrijven wordt er snel geschakeld naar een veel klassiekere sound. Acteerwerk vond ik redelijk maar niet echt opvallend en het drama wist mij nooit echt te pakken. Da's tegenvallend voor een film die niet bijster snel vooruit gaat.

Vond het een redelijk doorsnee drama. Niet het slechtste wat Hollywood ooit heeft voortgebracht, maar weinig opzienbarend en weinig interessant. Althans, als je je niet echt moet vastklampen aan huidskleur.

2.0*

Fijn.

Wes Anderson heeft duidelijk een zwak voor warme, kleurrijke en licht-excentrieke filmpjes. Het is vooral goed om te zien dat hij zich daarin blijft perfectioneren. Het maakt z'n films wat voorspelbaar soms, maar elke nieuwe film is vaak wel een verbetering op de vorige (Mr Fox dan even uitgezonderd, die is buiten categorie).

Een aparte cast die het wel erg leuk doet. Vooral de twee hoofdrolkindjes vallen erg goed mee, gaat vaak anders met kindersterretjes. Leuke bijrollen voor Willis, Keitel en Murray, miste wel een beetje de Wilson's in deze film.

Visueel erg smakelijk. Er is absoluut nog ruimte voor verbetering, maar het oogt verder erg leuk en creatief. De soundtrack is vooral passend en verfrissend, niet zo'n typische filmmuziek maar een collectie nummers dat de film een eigen sfeertje meegeeft.

De humor is ook geslaagd, al had ik graag iets meer gezien. Soms iets teveel focus op het verhaal, terwijl Anderson net uitblinkt in de marge van het hoofdverhaal. Wat er inzit is gelukkig wel constant van een aangenaam niveau.

Leuke film dus, mist dat tikkeltje extras om écht goed te zijn, maar kan er verder weinig negatiefs over kwijt. Op naar de volgende Anderson.

3.5*

Leuk!

Geen idee waar al die negativiteit bij deze film vandaan komt. Oké, het is geen film die zich netjes aan één genre houdt en graag de draak steekt met z'n onderwerp, maar net dat soort lol kan ik wel waarderen. Hopelijk wordt Bardou-Jacquet niet al te hard afgerekend op het succes van z'n eerste, want duidelijk iemand met talent.

Visueel is het in ieder geval een erg verzorgd filmpje. Ik ben geen fan van de (late) 60s, maar het zag er allemaal erg keurig uit. Verder het bekende maanlanding theorietje waar nog een hoop gekkigheid bovenop gegooid wordt, wat weirde personages, een Ritchie-like gangster subplot en een hoop flower power gekkigheid.

En ja, ook wat gory touches. Dat maakt het net leuk wat mij betreft, dat er een keertje een half gezicht afvliegt wanneer iemand met een shotgun van dichtbij neergeknald wordt. Zo smerig is het ook niet, gewoon erg lollig. Het zijn dan soort momenten die deze film net dat beetje extra geven.

Een echt meesterwerk is het niet, daarvoor is het allicht net iets te makkelijk/iets te weinig origineel, maar verder perfecte filler. Duurt niet te lang, erg geinig, goed geacteerd en mooi vormgegeven. Meer moet dat niet zijn.

3.5*

Doorsnee Japans dramatje.

Het uitgangspunt is best oké. De tijdspanne tussen afstuderen en een eerste job is een best lastige tijd, zeker wanneer je in de setup van de film terecht komt. Tamako heeft niet de fut haar volwassen leven te beginnen, haar alleenstaande vader is niet in staat haar het zetje te geven dat ze nodig heeft. Beiden zitten dus wat vast in hun relatie.

Het filmpje dobbert aangenaam voort, maar echt sprankelen doet het nergens. Komt deels omdat de twee hoofdpersonages niet echt spannend zijn natuurlijk, maar ook omdat Yamashita qua stijl ook niet zo heel veel uit z'n hoge hoed tovert. Het wordt allemaal nogal flauwtjes in beeld gebracht, en ook de soundtrack voegt niet zo heel veel toe.

Wel nog een paar sterke scenes, zoals de dochter die het klasje van de nieuwe vriendin van haar vader gaat bijwonen. Het gesprek daarna is best verrassend. Maar het zijn vooral kleine momenten in een klein filmpje dat verder nergens opvallend wil worden. Niet verkeerd en aardig om een keertje gezien te hebben, maar daar houdt het ook wel op.

3.0*

Goede docu.

Al is het wel weer zo'n onderwerp ... een aantal jaar geleden een hoop doemverhalen over het verdwijnen van de bij (en daaropvolgend) de mens, vijf jaar later hoor je er nog betrekkelijk weinig over. Een mens zou van minder apathisch reageren bij het volgende doemverhaaltje.

Gelukkig geen al te moralistisch verhaal hier, wel een redelijk brede docu die allerlei inmenging van de mens in het leven van de bij laat zien. Van de kapitalistische Amerikaan, tot de vernietigende Chinees, tot de oude Alpenkneuters die alles nog volgens de oude manier doen. Moet zeggen dat ik bij geen enkel fragment een geweldig fijn gevoel kreeg.

Zowel informatief als illustratief, af en toe best mooi gefilmd en niet te overdreven apocalyptisch. Anderzijds had een klein beetje tegengeluid het allemaal nog net iets beter kunnen maken. Maar best een fijne docu die een mooie balans tussen boodschap en feiten weet te vinden.

3.0*

Gemiste kans.

Het eerste uur is nochthans echt wel de moeite. Stijlvol op alle gebied. Mooi gefilmd, goeie soundtrack, een blik interessante acteurs. Niet de typische A-listers, maar die wat minder dure acteurs die je eigenlijk veel liever ziet spelen, allemaal op een hoopje gegooid.

Scott gaat ook zorgvuldig om met z'n plot. Langzaam wordt duidelijk hoe de vork in de steel zit, wat Morgan net is en in welke context ze geschapen is. Het is dan ook jammer dat wanneer Giamatti ten tonele verschijnt de film kantelt. Niet vanwege Giamatti, die doet het perfect, maar het luidt een laatste half uur in dat verre van boeiend is.

Halverwege kwam deze nogal triviale quote voorbij. Ik vond het toch opvallend want in essentie zegt die hetzelfde als wat de AlphaGo documentaire liet zien. De mens die z'n menselijkheid, en alle mystiek daaraan verbonden, gepasseerd ziet worden door een brokje technologie (en dan nog een alpha/beta versie). Eindelijk eens een wat andere benadering dan de lazy techdoom die films als 2001 populair gemaakt hebben.

Daarom dat het einde ook zo'n tegenvaller is. Het project dat weer eens ontspoort, het onmenselijk wezen dat menselijk is/wil zijn en yada yada yada ... Daar hadden ze dan toch veel meer mee kunnen aanvangen. Alsof ze zelf zo trots waren op het eerste uur dat ze maar voor een veilig einde zijn gegaan. Het verpest de gehele film niet natuurlijk, maar houdt het toch wel een eindje weg van een hoge score.

Maar Scott heeft talent. Of in ieder geval een papa die hem met de juiste mensen weet te omringen. Enkel voor de scripts zal hij zelf wat verder moeten kijken, want dat laat de film toch aardig in de steek.

3.5*

Degelijk.

Eén van de laatste films van Kirin, dat alleen al is reden genoeg om deze film mee te pikken. Toch uitgegroeid tot een echt "gezicht", iemand waarvoor je toch maar even een film gaat kijken. Al is dit zeker niet het project waarmee ze herinnerd zal worden. Daarvoor is haar rol ook wat beperkt, maar is de film zelf vooral niet sterk genoeg.

Al valt er verder ook niet zo heel veel slechts te vertellen hierover. Lekker gezapig, aardig in beeld gebracht, fijn geacteerd en met wat leuk geneuzel tussendoor. Het is een soort van slice of life gebeuren, waarin je een kijkje krijgt in het leven (en ook vooral de woonst) van een oude, zonderlinge artiest.

Jammere is dat het dat ook gewoon is. Zonderlinge artiesten zijn redelijk cliché en deze film voegt daar weinig aan toe. Dus zit je vooral te kijken naar een tuin met diertjes en een raar mannetje dat erdoor laveert. Best aangenaam, maar niet meteen heel verheffend of memorabel. Leuk tussendoortje.

3.0*

Klein maar leuk.

Een film met beperkte pretenties. Het is vooral een luchtige comedy. Eentje die droog en maf combineert, zonder daarbij echt absurd of buitensporig te willen zijn. Daarnaast ook een beperkte speelduur, waardoor deze film redelijk duidelijk mikt op het zijn van een aangenaam tussendoortje.

Er zit wel een klein laagje drama in wat voor een klein beetje diepgang zorgt, maar het wordt nooit echt serieus of diepgravend. De luchtige toon staat echt voorop, de rest moet daarvoor wijken. Wat mij betreft zeker geen verkeerd uitgangpunt.

Lollige personages, een fijne setting en een paar grappige momenten. Het valt wel op dat er niet echt hoogtepunten zijn, regisseur Toyoshima mikt eerder op een constant aangenaam niveau. Daar slaagt de film wonderwel in. Leuke film dus, geen echte hoogvlieger of een must see, maar gezellig kijkvoer voor een zonnig avondje.

3.5*

Beetje doorsnee.

Toegegeven, de muziekkeuze is iets volwassener (al begon de "techno" naar het einde toe wel wat té melig te worden) en de relatie tussen Robinson en Christmas (ocharme het ventje) is best tof, maar dat is eerder bijzaak in het grotere geheel.

Uiteindelijk gaat het om Christmas die als jong hiphopliefhebbertje in het vreemde technominnende Duitsland terecht komt en zich daar niet zo thuisvoelt. Tot hij bevriend raakt met een meisje dat hem lichtelijk mee het verkeerde pad ophelpt.

Wat dan volgt is wat jong drama dat niet al te best is uitgewerkt. Erg plichtsmatig en makjes, vooral erg veel flauwe clichés en een einde dat ook best ongeïnspireerd aanvoelt. Het is jammer, want de film heeft toch best z'n momenten en wanneer Robinson en Christmas hun ding mogen doen is het ook best grappig.

Oh, en Robinson's personage heeft zich aardig laten gaan als hij ooit voetbal gespeeld heeft.

2.5*

Beetje eng om een Noorse film te ontmaagden. Ben ik niet zo gewoon hier op MM.

Heb de eerste niet gezien, maar aangezien dit een prequel is zal het wel niet zo belangrijk zijn. Positief aan deze film was het gezapige tempo en de dikwijls droge situaties. Meer dan eens deed deze film me dan ook denken aan About Schmidt (niet in het minst op het einde, wat zowat het begin van About Schmidt zou kunnen zijn). Jammer genoeg kan deze film niet tippen aan z'n Amerikaanse tegenhanger.

Voor mij ligt de reden bij het personage Elling. Een irritant personage, al hoeft dat op zich nog geen negatief punt te zijn. Zie weer About Schmidt, of Kikujiro, die ik gisteren nog zag. Irritante personages, maar toch zeer aandoenlijk en geinig. Elling is bij momenten gewoon vervelend. Geeft je een beetje een "fuck off" gevoel, en dat komt de film dan niet ten goede vond ik. Verder ook wat beproefde humor (wereldvreemde man komt naast twee topless dames te liggen) en het is toch allemaal niet wat het zou moeten zijn.

Maar dankzij de korte duur (hou ik op zich ook wel van, films worden dikwijls nodeloos gerekt) en het zeer passende en mooie einde toch nog net een voldoende. 2.5*

Jammer.

Je vraagt je toch af hoe zo iemand als Rivers deze film toegeschoven krijgt. Qua credits heeft hij nog niks gepresteerd, waarom dan zo'n regisseur een toch wel uitdagende blockbuster laten regisseren? Misschien omdat hij vooral een naam op een poster is en er qua artistieke inmenging weinig tot niks van hem verwacht werd, maar da's dan vooral jammer voor het bronmateriaal.

Qua setting is het echt wel tof. Het doet wat denken aan de intro en outro van Robot Carnival, ook wel een beetje aan Metropolis (vooral de anime dan, met het wapen uit het dak). Het is een mooie mix van post-apocalyptische scifi en steampunk, met voldoende budget om er echt wat van te maken.

Maar dat gebeurt niet. Een genre als steampunk gaat toch uit van enige fetish, maar het hele rijdende steden gebeuren speelt zich meer af op de achtergrond. Ondertussen zitten we te kijken naar lompe personages, luisteren we naar brakke conversaties en krijgen we oubollige actie voorgeschoteld. Dit lijkt wel een blockbuster voor 60 plussers af en toe.

Storend vooral zo'n personage als Anna Fang, dat ondanks alle goeie wil van de wereld gewoon niks van cool weet uit te stralen. Ook Weaving weet helemaal niks van z'n bad guy rol te maken. Het is gewoon één tamme bende, dan liever tonnen krakend metaal, wat stoom en een camera die van dat soort zaken iets genietbaars kan maken.

Maar men wou het blijkbaar bij een povere blockbuster houden. Dat is het ook geworden. Meh.

2.0*

Matig.

Al is het voor een gameverfilming absoluut niet slecht. Nooit een groot MK fan geweest (al ging ik vroeger in de arcades altijd wel kijken naar MK kasten), maar ik ken er genoeg van om de referenties mee te pikken. Vroeger deze film zelfs in de bioscoop meegepikt, maar erg veel kon ik me er niet van herinneren.

Foute soundtrack, al viel ik een beetje uit de lucht toen ik plots Orbital hoorde. Magnifiek nummer ook, kon het me niet meer herinneren. Verder visueel nog wel oké. Vooral de omgevingen zijn sfeervol vormgegeven. De gevechten jammer genoeg héél wat minder. Slechte en slome martial arts, niet Anderson's kopje thee zo te zien.

De film duurt uiteindelijk iets te lang, mist wat enigmatischere vechtersbazen en coole moves, maar qua plat vermaak werkt het wel. En da's al heel wat voor een gameverfilming.

2.5*

Ugh.

De eerste film viel eigenlijk nog mee (was niet goed maar toch ook weer niet zo moeilijk uit te zitten. Da's wel even anders met dit tweede deel. Na vijf minuten weet je eigenlijk al genoeg. Brakke CG, slecht acteerwerk en lompe actiescènes.

Je hebt van die low-budget films die hun beperkte budget proberen verbergen, MK: Annhilation lijkt de omgekeerde wereld. Volgens mij zit er best wat geld in deze film, maar het oogt echt amateuristisch. De effecten zijn echt niet aan te zien, vaak compleet ridicuul en onnozel. Plotje is echt niks beter, je hebt gewoon medelijden met de acteurs.

Niet teveel uiteraard, want de cast bakt er ook helemaal niks van. Het enige leuke was dan nog dat ik links en rechts een sampletje herkende (vooral uit de monologen van Shao Kahn dan). Je zal maar ergens blij mee zijn.

Schabouwelijke film dit, eentje om snel te vergeten.

0.5*

Oef wat flauw.

Beetje lachen met de Britse stok in de kont, maar dat is meteen ook het gehele humoristische palette van deze film. Gooi er een wat vervelende Depp and Paltrow tegenaan en dan heb je de gehele film zo'n beetje samengevat. Koepp doet verder ook echt geen moeite.

Depp is vooral vervelend in deze film. Dom accentje, wat maniertjes en zijn personage is alweer af. Veel range heeft hij als acteur niet meer jammer genoeg. Maar de rest van de cast is niet veel beter. 1-dimensionaal en zelden leuk.

Het heist verhaaltje voegt ook niet veel toe. Het zou eigenlijk maar een kapstok moeten zijn, maar omdat de rest van de film faalt zit je daar mee opgescheept als voornaamste focus. De humor is gewoon te makkelijk, de actie is derderangs en dan duurt het ook nog eens veel te lang. Maar dat zal dan wel aan het boek liggen.

Mnee, erg flauw allemaal. 't Is dat de luchtigheid nog een beetje goedmaakt, maar da's dan ook echt alles.

1.5*

Njah.

Op zich is het idee wel leuk. Doorsnee mensen die hun oude dagboek bovenhalen en daar en plein publique uit voorlezen. Hoe genanter hoe beter natuurlijk. Rond dat idee is dan een soort van community gegroeid, die links en rechts avondjes organiseren.

Zo héél spontaan is het allemaal niet, mensen worden vooraf gescout en lezen niet zomaar wat random passages voor, maar met hen wordt een narratiefje uitgewerkt. Daardoor voelt het al wat faker aan. Dat men dan ook nog expliciet grappig probeert te zijn en er een soort van performance van maakt, zorgt er alleen maar voor dat het nog meer ingestudeerd oogt.

De mensen die eraan meedoen zijn ook wel zo'n "volkje". Beetje geitenwollensokken typetjes die graag over hun genante jeugd komen vertellen, zolang ze maar in de spotlight mogen staan met hun openbaringen. Heel boeiend of spannend is het allemaal niet, uiteraard is er ook eentje bij de uit de kast moet komen, of die gepest werd ...

Wat spannend klinkt, is uiteindelijk redelijk suf en belegen. Geen reclame dit.

1.5*

Hmmmm, toevallig gezien deze film.

Vond het een meevallertje. Aardige mix tussen komische elementen en een wat rare horror setting. Visueel vond ik het wel aardig, effecten zagen er in het begin ook wel redelijk uit. Gaat wel nogal mis op het einde, maar soit.

Naarmate de film vordert wordt het wat kinderlijker, gelukkig blijft er een ondergronds laagje humor hangen waardoor het niet echt minder vermakelijk wordt.

Raar tussendoortje dit. Vond het niet bepaald geniaal, maar kan de latere Hooper films duidelijk beter hebben dan de eerdere. Aardig filmpje, raar basisgegeven met lichte comedy bodem en verder aardig in beeld gebracht.

3.0*

Fijn.

Eens een science doc met echte wetenschappers. Geen rare figuren die in hun wollen truien één of andere wazige quote komen lanceren die toevalligerwijs aansluit bij het thema dat de documentaire wil verkopen, maar een echte docu over wetenschap.

Het is op zich niet eens zo inhoudelijk, eerder inspirationeel. Je ziet zo de hoop van de maker dat dit jonge mensen aanzet en inspireert om zelf ook mee te gaan zoeken naar de geheimen van het universum. Volgens mij lag dat ook aan de basis van sommige keuzes, want het is bijv. tegenwoordig echt niet meer nodig om zélf te gaan duiken in zo'n ijzeren doosje. Zo kan je vele van de NOAA Okeanos missies gewoon volgen vanuit je luie zetel met een live feed, maar dat verkoopt uiteraard iets minder.

Verder was het wel leuk om te zien hoe verschillende wetenschappers uit verschillende disciplines kort in contact kwamen met elkaars werk. Om daar meteen grote dingen van te verwachten is iets té Hollywood denk ik, maar als concept werkte het wel.

Mooi beeldmateriaal en een fijne presentatie, integere mensen en een gezond enthousiasme maken van deze documentaire een leuk tussendoortje. De vraagstukken die aangekaart worden zijn veelal te groots en mysterieus van aard om zelf iets mee aan te vangen, maar de essentie van wat wetenschap en wetenschappers drijft wordt wel kundig naar voren gebracht.

Iets meer variatie was wel leuk geweest, ofwel mag dat gewoon in een vervolg docu.

3.5*

De degelijkheid spat er vanaf.

Film over een zakenman die op het rechte pad probeert te blijven en daar zowaar ook in slaagt. Althans, naar eigen zeggen, "zo recht mogelijk". Qua uitgangspunt is het redelijk origineel, qua uitwerking echter redelijk braaf.

Eerste film van Chandor die ik kijk, dus kan moeilijk oordelen over z'n andere films. Maar het lijkt me weer iemand die alles tot in de puntjes verteld en gezegd moet hebben. Dat maakt dat deze film best lang en uitgerokken aanvoelt. Iets teveel showing the obvious, waardoor de langte al snel oploopt. Dat lijkt hij dan te willen gebruiken om de film wat gravitas mee te geven, maar daar slaagt hij toch niet helemaal in.

Visueel niet slecht, acteurs ook oké en een valse noot valt er ook niet echt te ontdekken. Maar tegelijkertijd is het ook redelijk kleurloos en is er weinig wat er positief bovenuit springt. Daarbij wisten de personages en hun motivaties mij ook niet altijd even goed te overtuigen, waardoor Abel Morales' verhaal een beetje geforceerd aanvoelde.

Oké voor een keertje, maar geen film die lang zal blijven hangen.

2.5*

Matig filmpje.

Typische onzin, maar dan helemaal niks nieuws meer. Alles al eerder gezien, alles ook al veel beter gezien. Gojira en vooral Mothra zien er wel erg knullig uit. De vernieling is ietwat saai, het verhaaltje begin ik ondertussen ook wel beu te worden.

Ik hou het maar bij 1.5*. Te pruimen wegens de typische Gojira elementen, maar verder een weinig boeiend deel uit de serie.

Degelijk.

Een film die begint als volbloed comedy, maar op het einde toch liever een romantisch (drama) filmpje wil zijn. Die switch is zelden makkelijk, zeker wanneer de personages zo enorm over the top zijn. Laatste deel vond ik dan ook wat minder, omdat het allemaal niet zo heel goed werkte.

Film is een uitloper van een TV serie, ook dat is eigenlijk geen verrassing. Dit soort verhaaltjes zijn schering en inslag in animes en TV werk, in films zie je ze iets minder. Niet toevallig denk ik, want al het materiaal erdoor jagen in 2 uur loopt ook gewoon redelijk stroef. Zeker wanneer er dan nog eens een uitdrukkelijk muzikaal element toegevoegd wordt.

Het is allemaal wel vermakelijk, kijkt ook makkelijk weg. En dankzij actrices als Aso is het ook niet zomaar een goedkoop projectje geworden, maar veel meer dan wat eenvoudige filler is het uiteindelijk ook niet geworden. Degelijk tussendoortje dus, maar vooral voor de liefhebber van de Japanse cinema.

3.0*

Zeker geen slechte film.

Het is gewoon érg jammer dat deze film te boek staat als horrorfilm, daarmee creëer je inderdaad verkeerde verwachtingen. De combo geest/vampier maakt het uiteraard dat de film uiteindelijk wel in het horrorhoekje thuishoort, maar gore, spanning of scares zijn bepaald niet het doel van deze film.

Eerder een duister sprookje, eentje wat zich afspeelt in een all-girl school. Daarmee soms een beetje kinderachtig misschien, maar qua sfeer zit het absoluut wel goed. Best aardig geschoten, redelijke soundtrack en oké acteerwerk. Cole is een freak, maar het maakt haar alleen maar beter in haar rol.

Geen grootse film, maar wel absoluut ondergewaardeerd hier. Een open mind bij aanvang van een film zou een hoop mensen veel goed doen.

3.0*

Nice!

Beetje verwarrend dat men dit zo breed uitbrengt in de bioscoop (ook nog eens wereldwijd), de theorie die zegt dat de distributeur vooral zo snel mogelijk z'n geld wou terugverdienen op basis van de star power an Lawrence geloof ik dan ook wel. Maar ik kan er niet rouwig om zijn.

Fijn om een film als deze in de bios te bekijken. Uitmuntend sound design en een camera die aan de personages plakt zorgen voor een erg claustrofobische ervaring. Althans, het eerste deel, want het tweede stuk is zo bombastisch dat de film overschakelt naar volle rollercoast.

Aronofsky's knipoog naar The Exterminating Angel laat al duidelijk merken dat deze film geen letterlijk verhaal is. De symboliek is dan ook alom aanwezig en weinig subtiel, maar het boeiende is toch vooral dat er meerdere verklaringen rondzweven die allen verdedigbaar zijn, maar waar geen enkele sluitend is. Als filmmaker heb je dan goud in handen natuurlijk.

Aronofsky eindelijk weer een keertje écht op niveau. Dat was toch al even geleden. Blijft in ieder geval een apart filmmaker, blij deze film in de bios te hebben gezien.

4.5* en een uitgebreide review

Redelijk.

De originele Mother's Day moet aardig wat shock value bevat hebben, in Bousman's (semi?)-remake is daar eigenlijk niet zoveel meer van te merken. Er zit inderdaad wat van Funny Games in, maar dan zonder de onderliggende kritiek (in hoeverre die je dan uit Funny Games zelf zou moeten halen is een ander verhaal).

Bousman kan z'n ervaring van Saw best af en toe gebruiken, sommige gore stukjes zien er akelig realistisch uit (gat in de wang een klein hoogtepuntje?), al zoekt hij nergens echt een grens op.

Op zich kabbelt de film aardig verder, de intruders zijn aardig maar misschien net niet uitzinnig genoeg, de gevangenen zijn jammer genoeg wat minder interessant. Vooral hun gebrek aan samenwerking komt niet goed uit de verf, viel toch een aantal keer echt op dat ze er maar vreemde acties op nahielden. Vast om de speelduur wat op te drijven (meer conflict), maar dat had nu net niet gehoeven. Daardoor verliest de film wat aan spankracht.

Audiovisueel komt Bousman ook wat te kort, waardoor wat sfeer misgelopen wordt en de film iets te lauwtjes naar z'n einde toeloopt. Vervelend wordt het nergens, geregeld veert de film even op, maar echt enerverend, goor, shockerend of spannend wilde het niet worden.

2.5*

Iegh.

Blijkbaar een niche die ik lang niet opgemerkt heb, ik heb ook het gevoel dat ik me er verder niet al te veel in ga verdiepen. Dit soort wollige ensemble films zijn niet bepaald mijn ding. Ze staan dan wel onder comedy vanwege hun luchtigheid, ik vind het serieuze dramas.

Er worden weer een hoop bekende gezichten uit de kast gehaald, die allen aan elkaar verbonden zijn (Tarantino moet oh zo trots zijn) maar verder zo verschillend mogelijke verhaaltjes moeten trekken. De echte rode draad is moederdag, voor zover dat wat uitmaakt bij dit soort films.

De humor is extreem belegen, maar ook het drama komt zo uit stationromannetjes. Papa die voor z'n dochter tampons moet kopen, waarna de vrouw aan de kassa door de hele winkel om de prijs moet roepen, dochters die hun lang verloren carrieremoeders weer vinden, mama die op bezoek komt en verrast wordt door een aantal zaken die haar dochters niet durven vertellen hebben ... maar geen zorgen, op het einde is alles weer geweldig!

Mnee, dit was zo enorm oubollig en stoffig dat ik er amper naar kon kijken. De humor is gewoon niet grappig, de personages niet charmant en het drama is afgeleefd. Bah.

0.5*

Met The Departed in het verschiet deze nog maar eens herzien.

Heb er nu 200 HK films meer opzetten dan de eerste keer vermoed ik, wat maakt dat ik toch wat meer affectie heb met de acteurs in deze film. Toch vallen Lau en Leung wat tegen, maar Wong en Tsang doen het dan wel weer geweldig. Toch een sterk hoopje acteergeweld bij elkaar.

Muziek is inderdaad veel te bombastisch, visueel is het jammer dat sommige scenes veel te vluchtig zijn en de film bij momenten kapot geëdit wordt. Had veel meer ingezeten.

Verhaaltje vermaakte mij ook meer dan de eerste keer, al is dat waarschijnlijk omdat het hele gegeven in het begin veel duidelijker overkwam.

Blijft een film waar veel meer in had gezeten, uiteindelijk vind ik het nog steeds té gelikt om erg goed te zijn, maar me wel veel meer kunnen amuseren met het acteerwerk en de mooie plaatjes op het dak. Binnenkort deel 2 maar eens kijken.

3*

Beter dan het eerste deel.

Iets ruwer, wat minder gelikt en wat boeiender gebracht. Vreemd genoeg is de afwezigheid van Lau en Leung zelfs een pluspunt. Wong en Tsang deden het ook in deel 1 al beter en krijgen hier meer ruimte. Vooral Tsang is echt geweldig hier. Man heeft steeds zo'n geweldige lach. Daarbij is ook Francis Ng erg op dreef, heeft misschien een wat clean imago maar is toch ook echt een goed acteur. Chen doet het verder aardig maar is duidelijk de minste van de hoop.

Verhaaltje is inderdaad wat ingewikkelder, daarmee ook wel iets minder flauw en makkelijk. Alleen jaar dat dit deel iets te lang duurde, het laatste half uur leek wel een einde of 3-4 te hebben. Hadden ze iets vlotter mogen afhandelen.

Visueel ook iets beter, wat mooier geschoten en minder irritant aan elkaar geëdit. Soundtrack is vaak nog wel erg aanwezig maar gaat ook nét iets beter bij de beelden.

En zo komt dit deel op een verdienstelijke 3.5* In zowat alles beter dan deel 1, behalve dan dat het hier af en toe net iets te langdradig wordt.

3.5*

Veruit het beste deel van de trilogie.

Zeer mooie afsluiter die naast losse eindjes van de vorige delen zelf nog een sterk derde zijspoor introduceert. Inbreng van Wong en Tsang deze keer wel erg beperkt, vooral bij Tsang vind ik dat jammer, die volgens mij hier toch zo'n beetje dé rol van z'n carriere neerzet. Verder erg sterke rol van Leon Lai en Lau/Leung die veel beter werk leveren (en ook veel meer te doen hebben dan in deel 1).

Waar het in het eerste deel toch allemaal te gelikt ging zijn de personages hier in een veel verdere staat van verval, wat het drama boeiender maakt en de film ook veel vlotter laat wegkijken. Het werkt toe naar een climax die er echt wel mag zijn, vind films als deze zelden spannend of innemend maar bij de laatste scene in het bureau toch vol overgave zitten kijken.

Visueel ook weer een stapje vooruit op vorige delen, de soundtrack is nog steeds bombastisch maar de muziek is in ieder geval beter gekozen.

Trilogie die een duidelijk stijgende lijn vertoont. De regisseurs hebben in ieder geval geleerd door eerder gemaakte fouten. Sterke film, een bom aan grote namen die het zo'n beetje allemaal waarmaken en een zeldzaam sterke afsluiter. Verrassend goed eigenlijk.

Trouwens wel aan te raden om de eerste twee delen te zien, veel flashbacks en andere tijdsprongen. De film is niet noodzakelijk moeilijk om volgen, maar als je de andere delen niet (of erg lang geleden) gezien hebt kan het best een obstakel vormen lijkt me.

4*