Opinions

Matig sport drama.

Al zit er misschien wel een interessante thematiek onder, eentje die jammer genoeg te weinig naar voren komt in dit drama dat toch vooral op personages gericht is. Wie de AlphaGo doc gezien heeft herkent vast een aantal van de zaken die deze film probeert aan te kaarten.

De menselijkheid die verslagen wordt door de computer en de identiteitscrisis die daaruit volgt ligt aan de basis van deze film. Heel diep gaat Miller er niet op in, het gaat toch vooral over Pitt's personage dat zich (zonder al te veel keuze) achter de statistieken schaart om zijn team een fighting chance te geven.

Het drama is verder wel oké, maar qua regie compleet onopvallend. Het is dat Pitt en Hill het best naar behoren doen, maar verder valt er gewoon niet genoeg te beleven. Jammer, want met dit uitgangspunt is toch meer te doen. Als je het mij vraagt één van de zaken waar we de komende tijd het meest mee te kampen gaan hebben.

2.5*

Aardige Yee.

Hoewel dit duidelijk niet z'n ding is (iets wat sowieso geldt voor heel Hong Kong), zit er toch een zekere basiskwaliteit in Yee's werk. Je moet echt al bij de betere regisseurs zijn om een aangename romantisch HK drama te vinden.

Yee hangt daar net onder, wat deze film meteen een plaatsje geeft. Het is allemaal een beetje kaal, het drama is niet overrompelend en in z'n geheel (uiteraard) wat voorspelbaar allemaal, maar Yee weet z'n acteurs in toom te houden, dus je hoeft niet te vrezen voor het zwaar aangezette HK acteerwerk.

Ching Wan Lau is wel geknipt voor dit soort werk, ook Cecilia Cheung heeft al bewezen meer te kunnen dan wat simpele blockbustertjes op te leuken. Beiden doen het aardig hier, al is het nu ook weer niet dat de romantiek van het scherm spat.

Film kijkt aardig weg, kent een paar geslaagde momentjes en is nergens echt vervelend of irritant, maar daar stopt het wel. Echt geweldig is het zeker niet, maar aardige filler is het wel.

3.0*

Oké.

Het jaartal verraadt alvast dat je geen al te hoge verwachtingen voor deze film moet koesteren. Als je je daarbij neer kan leggen is dit nog best een aardige Benny Chan film, gedragen door een redelijke cast en een paar bovengemiddelde actiescenes.

Simon Yam is meestal wel leuk, net zoals Christy Chung. Rongguang Yu is een ideale tegenspeler voor Yam en zo heeft de film een leuk basistrio aan acteurs. Wat daarrond hangt is veelal van minder calibre, maar zij krijgen dan ook niet zoveel werk voorgeschoteld.

De film kent iets teveel drama, maar dat hoort er wel een beetje bij. Pluspuntje zijn de scenes waarin Yam doordraait zo halverwege de film. Die geven het dan weer net iets extras. De actiescenes zijn verder leuk, al hoef je niet bepaald op realisme te hopen. Heb nog nooit zo'n inefficiënte granaten gezien in een film denk ik.

Een echte aanrader is het uiteraard niet, maar voor de liefhebber is het een redelijk filmpje met een paar opvallende pluspuntjes. Niet groots, wel vermakelijk.

3.0*

Best aardige revanche van JWong.

Zit weer aardig op pad na het werk weer opgepikt te hebben. Blijft nog steeds redelijk losse en erg vlotte cinema, maar weet op de één of andere manier toch best te vermaken.

Weer veel verwijzingen naar cinema. Poster van Ricky en z'n eigenste On His Majesty's Secret Service, die de personages ook nog een keertje gaan bekijken in de bios. En nog een verwijzing naar Johnny To. JWong is nog steeds mee zo blijkt.

Verder enorm veel kleurenfiltertjes en een erg actieve camera. Niet altijd even sterk gebruikt, maar het effect is er zeker wel. Maakt de film ook veel kijkbaarder.

Verhaaltje is enigszins apart en best ietwat origineel voor iets dat van JWong's hand komt. Aparte insteek, redelijke eenvoudige parallel misschien, maar het werkt wel.

Acteerwerk ook best goed te pruimen, met een vreemde maar wel leuke rol voor Nick Cheung. JWong zelf kan uiteraard ook niet ontbreken, al is hij na al die jaren nog steeds geen bijster goed acteur te noemen.

Vond dit best fijn en verrassend. Na z'n korte stop is hij blijkbaar weer aan z'n oude cycle van genres en themas begonnen. Op naar de 100 zou ik zeggen.

3.5*

Opvallend goed.

Niet bepaald een bekende film, maar dat bleek onterecht te zijn. Deze Alfred Cheung had meer te bieden dan ik vooraf verwacht had. Komt misschien omdat de poster niet meteen meewerkt.

Op zich is het een redelijk typisch Hong Kong politie thrillertje, zoals er zoveel gemaakt werden in de jaren '80. Met wat interne complotten en een politieman die voor z'n eigen manschappen op de vlucht moet. Maar qua presentatie is de film toch iets stijlvoller.

Deed me af en toe een klein beetje denken aan Besson (Léon, Nikita), visueel af en toe aan het werk van Wong Kar-Wai (maar nooit zo uitgesproken). In beide gevallen kan het niet tippen aan het materiaal waar het aan doet denken, maar zo erg ver uit de buurt zit het nu ook weer niet. En aangezien die politiethrillertjes meestal niet de meest sexy HK films waren is dat een dikke plus voor deze film.

Verder erg veel tempo, een vlot verhaaltje en leuke personages. 't Is verder wel een beetje een niemendalletje, ik vrees dat het ook niet erg lang gaat blijven hangen, maar wel opvallend beter dan veel soortgelijke films uit die tijd.

3.5*

Blijft goed.

Begin van een trilogie die er nooit eentje zou worden. Dat was een geluk voor deze film, want zo wordt de klassieke biopic structuur mooi vermeden. Geen rise & fall perikelen, wel een uitgerokken aanloop naar de rise van Genghis Khan.

Film ziet er mooi uit en heeft een fijne soundtrack. Beiden dragen bij aan het noeste karakter van de film, die verder aangedikt wordt door Asano's ruige acteerprestaties. Normaal niet zo'n fan van acteurs die personages met een andere nationaliteit spelen, maar Asano is gewoon gemaakt voor deze rol.

Mongol is misschien niet de meest creatieve of opvallende film, maar kent geen zwakke punten en weet dankzij een originele invalshoek toch makkelijk te overtuigen. Wat mij betreft komt die sequel er ook gewoon nooit, deze film is goed zoals hij is.

4.0* en een uitgebreide review

Beste Hawks die ik totdusver gezien heb.

Een vlotte comedy, waarbij Grant (voor mij) een atypisch dwaze rol speelt. Het staat hem wel. Ook Rogers trouwens, met z'n twee vormen ze een verrassend vlot komische duo.

Leuk zijn de scenes waarin Grant en Rogers apart kinds worden, vond het einde wat minder geslaagd. Daar werd het iets teveel toevalkomedie (met het kindje - who knows wat daarmee gebeurd is trouwens) en dat ligt me dan iets minder.

Bij momenten redelijk grappig en gelukkig duurt het ook niet al te lang. Verder valt er jammer genoeg weer niet zo veel te beleven, maar voor een Hawks film ben ik al lang blij dat de tijd niet voorbij kruipt.

2.0*

Simmons wordt beter.

Visueel in ieder geval een stuk interessanter dan Husk. Je ziet dat Simmons er best wat van proberen maken heeft. Het werkt niet altijd, toch zitten er best leuke shots in en ook het kleurwerk is aangenaam. Zorgt voor een aardig duister sfeertje.

Qua plot vond ik het wat minder. Het is niet de eerste keer dat ik de Monkey's Paw tegenkom (er is zelfs een SImpsons Halloween special aan gewijd) en deze film doet er verder niet zo heel veel mee. Je krijgt een andere setting met andere personages, maar verder is het verhaal bekend. Gelukkig dat Stephen Lang wel een perfecte bad guy is, hij houdt het allemaal een beetje levendig. De rest van de cast heeft soms moeite om wat van hun personages te maken.

Sfeertje zit verder goed, visueel ook best te pruimen, maar halverwege zit er toch een dip in de film. Aangezien het allemaal wel bekend is, is het vooral wachten op het einde. Echt veel goor of spanning is er ook niet om het allemaal op te leuken, toch is het geheel bovengemiddeld.

3.0*

Geniale ramp die bijna onmogelijk oninteressant is te noemen, maar toch vooral barslecht is.

Doorheen de film heerst er een wtf gevoel. Alsof Lynch een kindvriendelijke versie van Eraserhead wou maken. Weirde abstracte figuren en decor, maar extreem kinderlijk gebracht. Dit wordt op de spits gedreven in de zwart/wit nachtmerries. Weird en creepy maar tegelijkertijd ook iets voor jongetjes van 8.

Zwaar minpunt zijn de live action acteurs (blijkt echt niks voor Selick), Frasier is echt enorm irritant. Maar ook de CG poppetjes zijn ruk, Monkeybone is de gehele film ook stikvervelend. Verder best een los verhaaltje waar doorgeraced wordt, het zijn dan uiteindelijk ook vooral de decors en inelkaargeknutselde (heeft dit echt veel geld gekost?) personages die de boel doen opleven.

En dat is best tof om volgen, jammer genoeg is de film erachter echt niet om aan te zien en geregeld echt enorm vervelend. En dat contrast is absoluut interessant, maar het maakt er nog steeds geen goeie film van.

Boeiender dan ik vooraf had ingeschat, ook veel irritanter. Had verder ook niet veel van de film verwacht, maar toch aardig om up to date te zijn met Selick, met Coraline in het verschiet.

1.5*, briljante ramp van een film.

Fijn vervolg.

Geen introductie meer nodig, we springen eigen meteen in een nieuwe case, in de vertrouwde setting met de vertrouwde personages. Het helpt dus wel om de eerste film gezien te hebben. Wie die film niks vond zal hier ook niet echt blij van worden, want de stijl is identitiek.

Tempo is snel, visueel overweldigend, soundtrack is ook erg aanwezig en de mix van mysterie en politiek geharrewar zorgt ervoor dat dit erg dense is allemaal. Vind het geweldig en ben erg blij dat er ook een derde film aankomt, beetje jammer dat deze films zo ondergewaardeerd worden. Maar het is niet echt het moment voor originaliteit.

4.5* en een uitgebreide review

Voor mij de minste Ghibli film tot dusver.

Animatietechnisch wel de beste Ghibli film, zeker als je de film binnen hun eigen huisstijl bekijkt (even Yamada's buiten beschouwing laten dus). Zelf in vergelijking met het latere Spirited Away, kan Mononoke Hime heel wat technisch moeilijkere en indrukwekkendere shots voorleggen.

Verder zitten er weer enkele zeer geniale personages in, met name dan de kleine witte wezentjes (kokute was het ?). De details die Ghibli films vaak zo mooi maken.

Wat mij tegenzit in deze film is de overduidelijk moraalles die Miyazaki hier na Nausicaa weer begint op te dreunen. De nuance is echt wel ver zoek. Ik prefereer Miyazaki wanneer hij simpelere en kalmere films maakt, en de lesjes meer als gevolg dan als doel naar voren schuift (zoals bij Totoro). Ook het design van de goden mocht wel wat beter afgewerkt worden. Hier merk je wel dat Ghibli niet helemaal geschikt is voor dit soort werk.

Verder nog even opmerken dat de score wel mooi is, maar dat ik de hype rond Hisaishi bij Ghibli's films niet helemaal begrijp. Heel veel voegt ze meestal niet toe, ivm Hisaishi's werk bij Kitano's films.

Maar het blijft een Ghibli film. Vlot, mooi en aangenaam om volgen. Jammer van de kleine foutjes. 3.5*

PS: vervelend om hier quotes als "goeie dub" te lezen. Als masochistisch grapje luister ik steeds even naar de dub, en deze is echt weer om te huilen.

Had er niet zoveel van verwacht.

De film is ook duidelijk minder dan z'n vorige films, maar toch redelijk blij verrast. Thaise films blijven toch een mooie, kleurrijke uitstraling hebben.

Geinig verhaaltje van iemand wiens levensloop bepaald wordt door een paar momenten waarop het stevig foutloopt. Hoewel de film zich eigenlijk steeds als komedie blijft profileren zit er een dun drama laagje onder dat ten volle benut wordt tijdens de laatste scene. Opvallend mooi en integer moment in de film.

Verder nogal foute maar wel leuke Thaise humor, visueel ook fijn al is het iets te statisch (en zonder Doyle betekent dat iets te karig). Muziek ... tja, veel liedjes enzo. Passend maar echt mooi was het niet, gelukkig zat er wel genoeg humor in.

Aardig filmpje, beetje lang maar goed te genieten, met een opvallend en onverwacht mooi einde.

3.5*

Erg kille film.

Hoewel de film met een hoop "excuses" aan komt zetten wordt toch weinig medelijden getoond met het Aileen personage. Ook het personage van Ricci kan eigenlijk op weinig bijval rekenen. Twee oerdomme vrouwen die zich gewoon diep de shit inwerken.

Behalve 1 slachtoffer is het verder ook alleen maar uitschot wat het onderspit delft, ook daar weinig sympathie.

Verder zet Theron een gelijkaardige fysieke prestatie als Bale neer, al moet ik zeggen dat ze wel erg sterk een typetje neerzette verder. Ken de echte Aileen enkel verder van fotos (gelijkenis is treffend), maar het kwam mij iets te dik aangezet over.

Door het gebrek aan sympathie is het toch vooral ellende wat je op je brood krijgt, de hele speelduur lang. Op zich best een interessant perspectief, maar geheel werken deed het niet. Toch best een interessant filmpje, waar Theron toch een apart soort van toeweiding laat zien.

3.0*

Fijn.

Er is inderdaad wel een oppervlakkige link met Pan's Labyrinth, maar als films zijn het toch twee verschillende insteken. Pan vond ik nog net iets volwassener aanvoelen, A Monster Calls heeft op bepaalde momenten toch een beetje het gevoel een film voor kinderen te zijn.

Laat ik alvast beginnen met te zeggen dat ik de animatiestukken geniaal vond. Een prachtige, unieke stijl die jammer genoeg niet doorheen alle 4 de "verhalen" doorgetrokken wordt. Toen de structuur van de film geïntroduceerd werd had ik eerlijk gezegd weinig zin in de aparte verhaaltjes, maar ik was redelijk snel om. Wat mij betreft hadden ze de hele film zo mogen maken, want het contrast met de normale wereld was mij net iets te groot.

De verhaaltjes zelf zijn ook wel interessant. Deed me wat denken aan Kino no Tabi, daar krijg je ook sprookjes voorgeschoteld die qua moraliteit toch altijd wat dubieuzer zijn, enige verschil is dat de verhaaltjes hier een duidelijker doel hebben. Dat ligt er soms iets teveel bovenop, maar ik kon het verder wel appreciëren.

Vond het een geslaagde film. Beetje gekke mix van culteren (een Spanjaard die een Brits verhaal gaat vertellen in Hollywood), maar het resultaat is best uniek, met een paar memorabele momenten en goed uitgevoerd over de gehele lijn.

3.5*

Erg lollig.

Comedy staat er als genre niet bij, dat is op zich ook wel terecht, maar dit is wel zo'n filmpje dat érg zelfbewust is. Een beetje zwarte humor zit er dus zeker wel in, alleen niet op zo'n manier dat het de horror en thriller elementen onderuit haalt.

Het is vooral stijlvol op een zelfbewuste manier. Hoffmann weet erg goed waar hij mee bezig is, heeft volgens mij ook genoeg genrekennis en wéét gewoon dat hij iets unieks kan toevoegen aan een genre dat leeft op eenvoudige kopies. Daar slaagt deze film dan ook ruim in.

Het tempo is op zich redelijk traag, Hoffmann bouwt de film dan ook secuur op. Het is al snel duidelijk dat er wat te gebeuren staat, wat er gaat gebeuren is ook niet meteen een verrassing, maar de weg er naartoe is nog steeds best genieten. Af en toe laat Hoffmann wel de teugels los en vloeit het bloed rijkelijk. Erg goor en/of nasty wordt het niet, maar sommige momenten zijn toch bruut genoeg.

Een film om met een smakelijke grijs te kijken. Duurt niet te lang, wordt mooi uitgerold en bevat een aantal memorabele momenten. Tot op het niveau van het echt geniale raak Hoffmann niet, maar zo ver zit hij er niet onder.

3.5*

Ugh.

Nickelodeon films, de volgende keer als ik dat zie voorbijkomen zet ik het maar meteen weer af denk ik. Ze blijken garant te staan voor goedkope en kinderachtige cinema. Dat films zich meer op kinderen richten is één ding, maar een beetje basiskwaliteit mag toch wel.

Het concept is me ook nooit helemaal duidelijk geworden, behalve dan het letterlijk nemen van de "monster truck". Maar de uitwerking slaat echt helemaal nergens op, de monsters die in/onder de trucks kruipen ... het zal wel. Vond het alleen niet geinig, leuk, geslaagd.

Acteerwerk is beneden alle pijl, CG oogt ook maar goedkoop (voor blijkbaar een best prijzige film) en het duurt ook nog eens veel te lang. Mnee, terecht en begrijpelijk dat deze film zwaar geflopt is. Eentje om snel weer te vergeten (of gewoon te negeren, voor wie hem nog niet gezien heeft).

1.0*

Vond dit er knal op.

Ik ben ondertussen wat moe van de horrors die eigenlijk vermomde dramas zijn. Niet dat het drama niks toevoegt aan het genre, maar de horror heeft er toch vaak onder te lijden. Daar maakt deze film korte metten mee.

Bertino heeft het in ieder geval perfect onder controle. Het tempo is traag, maar dat gebruikt hij perfect om de spanning op te bouwen. Het drama is redelijk zwaar, maar die scenes zijn kort en het zijn de acteurs die ervoor zorgen dat de impact er wel is.

En eens halverwege is het toch vooral een volbloed horror films, zonder 80s references en overdreven jump scares, maar voortbouwend op de sfeer die in het eerste deel is opgebouwd. Het is ietwat dramatisch dat de posters van deze film eigenlijk één grote spoiler zijn, vooral na het nauwgezette eerste deel waarin Bertino zeer zuinig is met hints, maar verder een benchmark voor horrorfilms die hun werk wat willen verrijken met drama.

4.0* en een uitgebreide review

Goed, maar had em nog iets beter verwacht.

De meeste aspecten van deze film zijn dik voldoende, maar er is maar weinig dat er echt weet uit te springen. Een aantal rustpunten in de film zijn geweldig, daar komen muziek en beeld mooi samen voor een sterk moment.

Klein budget zal best, toch begon het mij na een tijdje te vervelen dat de monsters iets te opvallend té buiten beeld gehouden werden. Trek ofwel nog meer de suggestie kaart of zet ze een keertje vol in beeld, deze half om half aanpak vond ik iets minder geslaagd.

Visueel wel oké maar niet overdonderend. Zelfde kan gezegd worden van de soundtrack. Best leuk allemaal maar echt een keertje uitpakken was toch nodig geweest voor een hogere score.

Gelukkig verveelt de film niet, kan hij zich nog net inhouden om niet te ver te gaan met de korte-bocht maatschappijkritiek en speelt Edwards leuk met de tegenstellingen in z'n film. Acteerwerk ook opvallend oké voor een film als deze trouwens.

Zeker vermakelijk en de moeite waard, maar een echte verrassing werd het niet. Daarvoor komt Edwards net iets tekort.

3.5*

Niet?!

Vorige week naar The Intership zitten kijken, volgens mij hebben ze dit Monsters Inc vervolg van hetzelfde velletje gekopieerd. Twee hoofdpersonages die bij een stelletjes losers op de universiteit terechtkomen, de gebruikelijke wedstrijd waar het eerst niet zo vlot loopt, maar na wat teamwork moraal plots alles lijkt te lukken. Fast forward door wat proefjes, uiteraard volgt er nog een downer waarna vol jolijt iedereen op het einde van de film krijgt wat hij verdient. Een berg clichés waar je toch écht niet kan naastkijken wat mij betreft.

Verder stoort het dat Pixar zelfs niks meer aanvangt met de MI wereld. Ik ben geen fan van hun "verwachtingen-met-een-twist" conceptjes, maar het is in ieder geval steeds een wereld die vormgegeven wordt. Dit hier is gewoon hetzelfde als MI, maar dan als prequel uitgebouwd. Een verhaal dat evengoed voor eender welke andere film uit hun stal had kunnen dienen.

Visueel niet onder de indruk. Kleurgebruik is ontiegelijk lelijk en kitsch, de technische kwaliteit ligt wel weer hoog maar op sommige momenten vond ik de mate van detail eerder storend (het verouderde baseballcapje bijvoorbeeld). Character design is ook enorm lui, buiten Sully en Mike zijn de meeste monsters gewoon wat blobberige vormpjes met verschillende elasticiteiten.

Qua humor zelfs geen enkele keer kunnen glimlachen. Waar het meisje uit deel 1 nog voor een paar leuke momenten zorgde is de humor hier gewoon érg geforceerd (die slak) of vaak ook geheel afwezig.

Mnee, een droevig vervolg dat het weinige goede uit de eerste film naast zich neerlegt en daar niks aan toe weet te voegen. Een opeenstapeling van saaie keuzes en vergrijsde clichés, verpakt als een glossy, overkleurrijk familiefilmpje.

0.5*

Iets beter bij herziening.

Beetje ironisch, want ondanks dat het technische overwicht van deze film ondertussen compleet ondergesneeuwd is, kon ik de look iets beter waarderen. Ik blijf het redelijk lelijk vinden, maar gewenning heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik er niet meer zo'n grote afkeer van heb.

Verder valt wel op de technische competenties door de jaren niet zoveel voorstellen, de film ziet er best oud en ruw afgewerkt uit, vooral de achtergronden en de mensen zijn best ongedetailleerd. Gelukkig is de animatie zelf nog wel oké, vooral de animatiedetails van Boo maken haar tot een leuk personage. Eén van de weinige in Pixar films.

Ook het concept kon ik deze keer iets beter pruimen. Het blijft wel de typische Pixar opzet (monsters als de norm en mensen als de "anderen"), maar de invulling ervan is in ieder geval nog een beetje origineel. Eens de setting established wordt het jammer genoeg al snel saaier, met een flauwe bad guy, een plottwistje en wat achtervolgingen.

Maar in het algemeen kon ik het iets beter pruimen als de eerste keer. Boo blijft nog steeds hét lichtpunt van deze Pixar, de rest vond ik iets minder storend. Halfje erbij.

1.5*

Fijn filmpje.

Had er niet veel van verwacht gezien de wel erg lage score. Achteraf kan ik het wel plaatsen, maar aan de kwaliteit van de film zelf ligt het niet. Probleem is vooral dat de film niet echt biedt waar het publiek op zit te wachten.

De film is niet bepaald een logisch vervolg op de eerste, zowel qua verhaal als qua sfeer. De monsters houden zich vooral op de achtergrond, het verhaal speelt zich af in een wereld waarin de monsters een dagelijks gegeven zijn geworden. Wat je dus niet krijgt zijn een hoop militairen die op zoek moeten naar een queen oid, eerder een Midden-Oosten oorlogsfilm met af en toe wat aliens in de achtergrond.

Visueel mooi geschoten, veel momenten waar Green de tijd neemt om ook visueel iets toe te voegen. Acteerwerk was zeker ook voldoende en hoewel de speelduur best lang was heb ik verder niet verveeld. Deed me op de beste momenten wat denken aan District 9, Green verdient een klein pluimpje voor een vervolg als dit.

3.5*

Nakata continues.

Een wat vreemde film. Geen horror in elk geval, maar ook niet de typische superhelden business. Voor het grootste gedeelte voelt het aan als een typisch Japans drama, los van de wat gekke gebeurtenissen tussendoor dan.

Geen idee of hier een manga achterzit maar het zou me zeker niet verbazen. Zou perfect passen in het rijtje van recente manga verfilmingen (met Gantz als exponent). De films lopen best vlot, kennen een aardig uitgangspunt, maar zijn qua regie en uitwerking wat aan de flauwe kant.

Fujiwara is ondertussen een Nakata-regular, Tomorowo Taguchi heeft een iets te kleine rol (en ziet eruit als een levend geworden Gepetto (Pinocchio), de rest van de cast doet het ook naar behoren, maar echt geweldig wordt er nu ook weer niet geacteerd.

Verhaaltje boeit, maar het sprankelt nergens. Hetzelfde kan gezegd worden van Nakata's regie. Van hem verwacht ik ergens toch iets meer, hoewel hij me echt zelden overtuigd heeft. Toch is het leuk om te zien dat hij zich niet enkel tot horror beperkt, geeft z'n oeuvre iets meer body.

3.0*

Genieten.

Toyoda is helemaal terug en beter dan tevoren wat mij betreft. In het begin leek het even een ode aan Wakamatsu te worden, maar Toyoda heeft duidelijk een ander doel voor ogen. De revolutie staan misschien centraal in het verhaal, maar het is uiteindelijk de motivaties van Ryoichi die het centrale thema bepalen.

Monsters Club ziet er prachtig uit, de soundtrack is perfect afgestemd op de beelden en qua acteerwerk valt er ook weinig tot niks te klagen, behalve dan dat ik Yôsuke Kubozuka iets liever in de hoofdrol gezien had.

Toyoda's beste wat mij betreft. Minder toegankelijk dan z'n oudere werk, maar sfeervoller, krachtiger en eigener. Meer van dit.

4.5* en een uitgebreide review

Eerste Jodorowsky.

Eigenlijk raar dat ik nooit de moeite heb genomen om ten minste één film van deze man te zien. Wordt vaak in één adem genoemd met Cronenberg en Tsukamoto, dus op zijn minst interessant genoeg om een kans te geven.

En interessant is het zeker. Zeer onconventionele film die het verhalende element sterk naar achter drukt en als één bom symboliek op de kijker losgelaten wordt. Jammer genoeg is het ook een film die de tijd niet al te best overleefd heeft.

Visueel wisselt het sterk. Af en toe mooie beelden en unieke setups (de kikkers en hagedissen scene is er eentje die zal bijblijven), maar even vaak lelijke kitsch en nogal oppervlakkige symboliek. Net zo met de soundtrack. Af en toe wel enkele indrukwekkende momenten, soms is het niet om aan te horen.

Film valt uiteen in drie rigide delen. Eerste deel vond ik het boeiendst, het tweede deel met de 9 helpers is best saai en bij momenten gewoon vervelend. Het derde deel is weer iets beter, maar toen had ik het al wat gehad met de film, waardoor het weer een tijd duurde vooraleer ik er in zat.

In het algemeen is de film mij iets teveel "ouderwets" psychedelisch (niet verrassend om te zien dat Lennon deels achter de financiering zit), te lang en teveel steunend op symboliek. Audiovisueel komt Jodorowsky er regelmatig goed uit en dat redt de film tot op zekere hoogte, maar had toch op iets meer gehoopt.

2.0*

Vond em heel wat minder leuk dat Life of Brian.

Ook zo'n film die je na 5 pagina's reacties lezen op MM tot in de grond gaat haten. Veel meer dan een hoop loze quotes met smileys is er niet te vinden.

Te weinig kunnen glimlachen, hardop lachen was niet van toepassing. De humor is vaak te makkelijk, te flauw en te voorspelbaar. Ofwel nog een paar niveaus flauwer, ofwel heel wat scherper, hier kon ik vaak niks mee.

Toch een paar leuke scenes. Die Fransen waren wel geinig, en ook "The Enchanter". Veel gegrijnsd, maar meestal niet echt van harte. 2* kunnen er net af, want op zich is het mijn soort humor wel. Waarschijnlijk al iets teveel gecopieerd over de jaren.

PS: en ook die liedjes weer

Best oké.

Zo'n lekker gezapig filmpje, met een grote sterrencast die goed op de hoogte zijn van Clooney's intenties. Minder hip en vlot dan een Ocean's film, maar de vergelijking is toch al snel gemaakt, en niet geheel onterecht.

Voor spanning, groot drama of dijenkletsers hoef je niet te kijken, wel voor een aangenaam, kalm en warm sfeertje. Hoewel er uiteindelijk toch twee leden het onderspit delven is het toch vooral een niets-aan-de-hand filmpje. Je mag dat best saai vinden, ik vind het wel passen bij Clooney en gevolg.

Film oogt verder verzorgd, maar tegelijkertijd toch ook iets te oud. Begrijp dat dat er een beetje bijhoort, maar vond het niet zo'n geslaagde keuze. Ook de soundtrack is wat aan de dode kant. Rest een aardig uitgangspunt, geen oninteressante vraag rond kunst en gepast acteertalent dat zonder al te veel moeite te doen toch een aantal leuke personages op het scherm tovert, en net daarom best charmant overkomt.

3.0*

Niet echt geslaagd.

Grootste probleem is toch wel het sfeertje, dat nergens echt goed uit de verf komt. Had zeker niet het idee dat de heren alleen op de maan zaten. Een erg groot set-gevoel met wat povere CG. Ook de basis was redelijk loos van enig charisma. Net met een klein budget moet het mogelijk zijn om veel meer te doen in deze setting.

Verhaaltje is ook niet echt super. Klonen .. .. wel aardig om het zo droog te brengen maar zeker naar het einde toe wordt het allemaal wel oninteressant. Einde was ook niet echt boeiend.

Wat Gerty betreft, de vergelijking met HAL is enigszins begrijpelijk, toch zijn het elkaars tegenpolen. HAL is een tweedimensionaal op hol geslagen supercomputertje, Gerty blijft een tweedimensionaal mensenslaafje.

't Is vooral jammer dat er niet meer gedaan wordt met wat voor handen is. Het had zeker wat kunnen worden, maar daarvoor had het allemaal scherper gemogen. Audiovisueel mist het punch, en van het verhaaltje hoeft het ook niet te komen.

Voor een keertje wel oké, sowieso mag ik best een scifi op z'n tijd, maar had hier toch echt veel meer van verwacht.

2.5*

Wat een vreemde film is deze ... het lijkt wel of ik er tien tegelijktijd gezien heb.

Een zeer ambitieus project, dat wel. Een combinatie van een hele reeks acteurs, genres, talen en stijlen ... af en toe zeer goed uitgewerkt, af en toe zeer teleurstellend. Zo begint de film bijvoorbeeld als een vampirefilm, maar verder heeft het gegeven dat één van de personages een vampier is niet al te veel invloed (de film draait niet rond dit gegeven, zoals het in de meeste andere films wel zou zijn).

Wat deze film naar beneden trekt zijn de toch wel amateuristische acteerprestaties (jonge cast, allemaal prettyboys, waarschijnlijk plaatselijke idolen die niet echt overtuigend acteren en nogal vreemd gestyleerd zijn). Ook het invullen van sommige genres (drama, romantiek) was niet echt naar behoren.

Gelukkig zijn er ook nog leuke stukken, met een paar badass actiescenes en leuke editing/shots tussendoor. Jammer genoeg is er van een geheel niet echt te spreken. Het is alsof elke 10 minuten door een andere regisseur onder handen genomen is.

Toch nog 2.5* voor een paar zeer knappe, coole, speciale scenes, het multiculturele in de film en het herkennen van een paar oude bekende gezichten (Kitano acteurs vooral).

Tja, wat hiervan te denken

Beetje bloot (weinig erotiek), nogal wat torture, typisch 'court house' verhaaltje en nog wat humor in de mix. Geen echt goeie film, maar wel erg onderhoudend en soms erg grappig (vooral die nanny dan). Raar verhaal, quircky scenes, afgewisseld met redelijk pijnlijke torture scenes, maar het wordt nooit goor of serieus eigenlijk.

Tja, wat hiervan te denken, ik weet het eigenlijk niet. Er zit in ieder geval één gedenkwaardige scene in (de kung-fu seks), de rest was niet super maar wel lollig.

2.5* je dan maar. Geinig een keer gezien te hebben, één memorabele scene, de rest is een beetje overbodig, filmisch niet geweldig maar onderhoudend.

Wat serieuzer dan het eerste deel. Ook een duidelijker verhaal aanwezig, met wat broederliefde, overspel en verraad.

Niet wat je noemt spetterende erotische scenes, redelijk cliché allemaal, maar tot op zekere hoogte nog wel vermakelijk. Goed genoeg als je zin hebt in een makkelijke film, die niet eens al te goed hoeft te zijn, maar wel mag entertainen.

Kleine 2* voor deze. Mist de enkele uitschieters die het eerste deel nog wel had, maar weet niet te vervelen. Aanraden zou ik hem echter aan niemand