Opinions

Best oké.

Het is nog steeds een beetje gek om een Chinese film op Netflix te zien. Het zijn in mijn hoofd nog twee aparte (film-gerelateerde) werelden die niet zoveel met elkaar te maken hebben, maar mij hoor je verder niet klagen. Meer van dit.

De keuze van de film is begrijpelijk. Ook in China zal dit niet echt een hoogvlieger geweest zijn, het is ook eerder een film die veel kopieert van Westerse horror/mystery cinema, maar dan wel van een jaar of 10 geleden. Met een duidelijk link naar Saw en een wat overdreven build-up naar een aantal twists lijkt het alsof de tijd wat is teruggedraaid.

De uitwerking is verder wel leuk. Het mysterie wordt in de eerste helft goed levend gehouden, er zitten een paar leuke gore momentjes in en qua acteerwerk valt het ook best mee. Het verdere verloop van de film is wat simpel en voorspelbaar, het einde wat aan de brave en uitleggerige kant, maar als braaf, goedgemutst genrefilmpje kan het er zeker mee door.

Leuk tussendoortje dus, al hoop ik wel dat men wat verder kijkt tussen de Chinese aanbiedingen, want veel meer dan leuk vulsel is dit natuurlijk niet.

3.0*

Best interessant.

Al is het dan vooral omdat het in het Westen best lastig is om echte first-hand informatie te krijgen over de Hong Kong filmwereld. Een zeldzaam interview lukt nog wel, een artikel met focus, maar ondertiteld beeldmateriaal is toch eerder uitzondering dan regel.

Dan is dit wel een keertje leuk. To is relatief open, je krijgt beelden vanop sets en een hoop bekende HK koppen die even een anecdote brengen. Lam Suet, Louis Koo, Sylvia Chang en zelfs Zhanke Jia leveren allen een bijdrage. Ook wat wilde verhalen over de arme tijden (To die de huur niet kan betalen, Simon Yam die z'n eigen auto in de prak laten rijden), alvorens To internationale faam zou oogsten.

Maar eigenlijk nog interessanter is de info die je krijgt van "de machine" zelf. Hong Kong cinema is genre-werk dat tegen hoge snelheid geproduceerd wordt, dat kijkje achter de schermen is vooral een bevestiging van de vermoedens. Hechte teams, niet zo nauw met regeltjes en steeds op zoek naar snellere en betere oplossingen. Je ziet het ook gewoon in de films terug.

Maar wie niks met HK heeft zal dit allemaal niet zo interessant vinden. Als docu is het redelijk basic. Wat pratende mensen, wat beelden achter de schermen en dat is het wel zo'n beetje.

3.0*

Beter dan verwacht.

Eigenlijk de enige van de Westerse animaties die ik deze week gezien heb die boven verwachting presteert. Ik denk zelfs dat ik van deze het minst verwacht had, zo zie je maar. Disney heeft zich aardig weten te herpakken.

Het filmpje vooraf was zelfs nog een stukje beter. Deed wat denken aan Inside Out, maar dan wél leuk en grappig, ook eens een wat aparter stijltje. Had natuurlijk wel het voordeel maar een kortfilm te zijn, maar werkt perfect binnen z'n grenzen.

Het verrassende aan Moana is dat het techniek en esthetiek erg goed aan elkaar weet te koppelen. Als je dit vergelijkt met wat Pixar tegenwoordig uitkotst dan is het gewoon een wereld van verschil. Vooral een aantal erg indrukwekkende details, zoals het haar of het water. Ook de personages bewegen érg getrouw en de 3D draagt ook z'n steentje bij, door ze een zeker gewicht te geven. Het 3D effect blijft vervelend wanneer er veel beweegt, maar naar de personages zelf was het echt wel een meerwaarde. Verder veel kleurenpracht, mooie omgevingen en vaak ook creatieve elementen (die kokosnotenboot) die ik niet echt van Disney gewoon ben.

Het is jammer dat het verder een ietwat typische Disney is, met niet zo'n leuke liedjes, zo'n jengeled hoofdpersonage en her en der wat moraaltjes die niet al te subtiel naar voren gebracht worden. Gelukkig blijft er genoeg te zien doorheen de film (mooi dat lavamonster bijv.) en is het niet zo dat je na een half uur het beste al gehad hebt.

Hoog tijd dat 3D de volgende stap voorwaarts neemt (betere brilletjes, troebele bewegingen en een verdonkerd beeld), Disney is er technisch in ieder geval helemaal klaar voor. Technisch en esthetisch indrukwekkend, de film zelf iets minder.

2.5*

De Triad verkiezing.

Ergens halverwege vraagt één van de personages welke film het dichts aanleunt tegen de Triad realiteit. Lau's Young & Dangerous, To's Election of Yau's eigen Laughing Gor. Het antwoord is allicht dat geen enkele echt in de buurt komt, maar deze Mobfathers hoort wel duidelijk in dat rijtje van films thuis.

Chapman To is ditmaal opvolger nummer 1 van dienst. Anthony Wong (the one and only) speelt de op te volgen baas. Wong ziet er best oud uit, voordeel voor hem is dat hij er eigenlijk altijd al oud uit gezien heeft. Ondertussen past z'n uiterlijk eindelijk bij z'n leeftijd. Toch was het Philip Keung die mij het meest wist te overtuigen in z'n rol. Zit vaak gevangen in bijrollen, maar laat toch vaak, zo niet altijd een goede indruk na.

Het verhaaltje is bekend. Verkiezing van een nieuwe baas, twee kandidaten, veel moorden en de vraag wie achter wie aanzit. Voeg daarbij het token mol verhaaltje, wat relatieproblemen voor To en een kort gevangenissegment en je zit gebeiteld voor een klassiek Hong Kong misdaad filmpje.

Yau doet het goed, maar doet ook niks speciaals. Ondertussen al een hoop van dit soort films gezien, Mobfathers kan zeker mee met de betere, maar niet met de beste. Daarvoor is het niveau van Johnnie To en aanverwanten iets te hoog. Wat je bij Yau dan wel weer hebt is dat het allemaal wat harder is. De CG mag dan wat goedkoop ogen, het is functioneel wanneer er op los gehakt wordt. Yau's films zijn toch altijd wat minder braaf dan het doorsnee HK gebeuren, maar écht beter wordt het daar ook niet van, het zorgt vooral voor wat welgekomen afwisseling.

Aanrader voor de liefhebber van Triad filmpjes, wie niks met het genre heeft kan deze gerust laten schieten.

3.5*

Eerste Seidl.

Stond eigenlijk al heel lang op m'n radar, maar 't is zo'n regisseur waar het er eigenlijk nooit van gekomen is. Daarom ook dat ik begin met een minder bekende film. Die wekte in ieder geval wel genoeg interesse op om er alsnog wat meer van te gaan kijken.

Enige probleem met deze film is wel dat het erg voorspelbaar is. We volgen een aantal Duitse half-bekende modellen die het willen maken in het wereldje. Drugs, feestjes, een belabberd zelfbeeld en gebrek aan zelfrespect, de bekende themas kan je vooraf zelf al invullen.

Seidl brengt het gelukkig wel interessant genoeg in beeld. Visueel wel best kaal, ook op de feestjes bijvoorbeeld, maar het acteerwerk is goed, het visuele geeft de film een zekere grimmigheid mee en af en toe zitten er best ook rake scenes in. Maar wat de film toch vooral redt is dat het niet allemaal kommer en kwel is. Er zit ook wel een zekere luchtigheid in, die het allemaal een stuk makkelijker kijkbaar maakt.

Niet zo heel bijzonder, wel solide.

3.0*

Derde Chaplin.

Het lukt mij niet om voorbij de gruwelijke slapstick heen te kijken. Elke scene is ervan doordrongen en de komisch bedoelde momenten zie je van zo ver aankomen dat het steeds weer wachten is op het volgend pijnlijk ongrappig moment supreme.

Verder een vreemde film vond ik, die met een titel als Modern Times en de eerste scenes in de fabriek nogal snel z'n thema links laat liggen en gewoon verdergaat met de zoektocht naar een job voor beide hoofdfiguren. Verder erg gedateerd aangezien zo'n beetje alles waartegen deze film ingaat nog maar weinig realiteitswaarde heeft vandaag de dag. Of je moet inderdaad landen aan de andere kant van de aardbol erbij nemen.

Verder veel losse en aparte scenes die op nogal ruwe wijze aan elkaar gebreid worden. Vond het best vermoeiend en zelfs met z'n 87 minuten een erg lange zit worden. Na zo'n half uurtje was het voor mij alweer genoeg.

Gelukkig niet teveel tekst bordjes in deze film, al illustreert deze film misschien wel het nut van die dingen aangezien ik al enkele mensen naar een kip hoorde verwijzen terwijl er toch echt niet te missen, wat té lang en in erg grote letters "DUCK" op het scherm stond. Heh.

Chaplin is slapstick, makkelijke kritiek, goedkope moraal en uitermate simplistisch. Raakt mij voor geen meter en komt hopeloos gedateerd over. Misschien dat ik er iets milder voor kon zijn als ik ook maar een keertje had kunnen glimlachen.

0.5*

Goed.

In ieder geval beter dan de twee andere films die ik zag van haar (Shara en Mourning Forest). Al zat er voor mij iets teveel herkenning in, zonder echt boven soortgelijke films uit te kunnen stijgen.

Hoewel het inderdaad een film is met veel typische Japanse elementen, moest ik toch vaak aan de wat oudere films van Hsiao-hsien Hou denken. De extreem groene omgevingen werken daar zeker aan mee (toch eerder een associatie met de Taiwanese cinema), zo ook het eenvoudige plattelandsfamilietje dat van dichtbij gevolgd wordt (en dan vooral met een sterke focus op de kinderen). Allicht onbedoeld, maar het maakt de scene rond het treingebrek des te grappiger, net dát miste ik nog om er een echte Hou-leerling van te maken.

Het eerste half uur heerst er een lekker niks-aan-de-hand sfeertje. Een film als Only Yesterday is bijvoorbeeld ook nooit veraf. Daarna volgt een overgangskwartiertje waarin de eerste kleine barstjes hun opwachten maken, het tweede deel van de film is gereserveerd voor wat meer dramatische ontwikkelingen.

Visueel vooral mooi door de omgevingen. Af en toe ook wel een sterk shot , maar veelal gewoontjes in beeld gebracht. Soundtrack is eerder bandwerk, zeker voor een Japans drama, maar werkt wel aardig. Verder kabbelt het allemaal wel lekker verder, misschien alleen soms net iets te loom om te kijken op een mid-week avond. De personages kwamen nooit echt tot leven en het drama wist ook nooit echt te emotioneren, waardoor het blijft steken in toekijken en genieten van het sfeertje.

Kawase speelt trouwens niet alleen leentjebuur in haar langspeeldebuut, wie zich de piepende schoentjes van Kore-eda's Nobody Knows nog herinnert zal waarschijnlijk een keer of twee kunnen glimlachen in het begin van deze Moe no Suzaku. Uiteindelijk geen echt grootse of memorabele film, wel een lekker gezapig wegkijkertje met een idyllisch sfeertje en een scheutje drama om de tweede helft mee door te komen. Wel jammer dat ze dit niveau in de twee latere films die ik van haar gezien heb niet heeft kunnen evenaren.

3.5*

Edit: leuke rol van Jun Kunimura trouwens, langzaam toch een kleine persoonlijke favoriet aan het worden.

Ik ben wel fan.

Het is zeker een film die z'n gebreken niet geheel weet te verbergen. Kan ook moeilijk anders wanneer je als maker 3 jaar aan een films als deze zit te knutselen. Alles tekenen, uitknippen, dan met de hand animeren en filmen ... een huzarenstukje.

Het voordeel is dan wel dat er niemand echt op je vingers zit te kijken en lekker los kan gaan. Na een relatief rustige intro gaat deze film dan ook aardig los. Het plot valt amper te beschrijven, maar de freaky designs en de bevreemdende stijl houden het de hele tijd boeiend.

Het is zeker geen eenvoudige film om mensen aan te raden, maar wie zich graag laat verrassen door iets unieks is het toch aan zichzelf verplicht deze een kans te geven. Het draait misschien verkeerd uit, maar het zal alleszins een ervaring zijn die bijblijft.

4.0* en een uitgebreide review

Pfoe.

Clark Gable, twee vrouwen en erg veel jungle. En dat in een nogal bruut 50s jasje gegoten. Vrouwen worden duchtig in het rond gegooid, dierenhandel is een eerlijk beroep en de zwarte stammen zijn perfecte neo-slaafjes. Ja, de hedendaagse moraalridder kan alvast z'n kas beginnen opeten.

Maar het is toch vooral een wat saaie, voorspelbare film, waarbij de keuze van Gable maar moeilijk te verklaren valt. Zoals wel vaker is Grace Kelly een grijze muis, een saai personage met nogal vervelende maniertjes. Gardner is een stuk levendiger, hoewel iets te dommig om echt een leuk personage te hebben.

De opnames van de dieren worden nogal onbeholpen tussen de rest gemonteerd, de romantische perikelen weten niet echt te boeien en 2 uur voor dit wat melig gehaspel is veel te lang. Mijn derde Ford was niet bepaald een succes.

1.0*

Tweede Kawase, tweede keer hetzelfde gevoel.

Het eerste deel van de film zit er eigenlijk gewoon helemaal naast. Het ontbreekt niet aan wat mooie shots her en der, maar verder vond ik het onmogelijk om echt in de film te komen.

De muziek is iets té braaf en onopvallend, maar ook vooral de setting vond ik wat droef. Sowieso een erg triest gezicht als je zo'n kamertje vol oude mensjes behandeld ziet worden al kinderen. Eerste 45 minuten vond ik dus veelal overbodig.

Tweede helft dan weer een stuk beter. Geen enorme kantelingscene deze keer, maar wanneer het duo op hun uitstapje vertrekt wordt de film een stuk boeiender. Er komen een aantal mooie scenes voorbij en ook het einde is best verwennerij.

Kawase is alleen geen echt goed filmer. Hoewel er wat mooie shots voorbijkomen en gras nooit groener is dan in Japanse film, is het camerawerk niet sterk en had ze er af en toe best de schaar in mogen zetten. De muziek het het camerawerk zijn gewoon niet sterk genoeg en qua emotionele lading zit het er vaak ook een beetje naast. Een té lange scene is dan eerder irritant dan mooi.

Tweede helft redt de film absoluut. Zitten daar een paar mooie en integere scenes, maar die eerste 45 minuten laten toch een wat vervelende nasmaak achter.

Film deed trouwens af en toe wat denken aan de films van Kôhei Oguri, maar dan zonder het fantastische laagje en iets menselijker. Toch een aanrader voor fans van deze film denk ik.

3.0*

Leukste Miike in jaren.

Echt genoten van begin tot einde. Af en toe vertraagt het temp inderdaad, maar omdat de kwaliteit in het algemeen sterk gestegen is wordt het nooit vervelend of saai. Niet dat Miike geen leuke films meer maakte, maar de laatste 4.5* was Nintama Rantaro en die is toch voor een jonger publiek bedoeld.

Niet dat dit geweldig volwassen cinema is, maar het hele Yakuza gebeuren is toch wat anders dan een kinderschool voor ninjas. Leuke cast in ieder geval (met Shinichi Tsutsumi!), visueel érg fijn (veel spielerei, toch opvallend voor een film met een hoog budget) en gewoon erg grappig. Idiote personages, bazookas, mensen die van daken springen ... vintage Miike dus.

Ik blijft gewoon lekker genieten van deze regisseur. Het is jammer dat het even duurt alvorens zijn films te kijken zijn buiten Japan (of op één of ander film fest), maar vaak is het het wachten meer dan waard. Blijft toch een unieke vent die zichzelf in een unieke positie gevochten heeft.

4.5* en een uitgebreide review

Fijne afsluiter.

Deel 3 van deze komische blockbusterreeks is uiteraard niet de meest originele. De film ligt sterk in lijn met de twee eerdere delen, geeft er hier en daar een wat andere invulling aan en je krijgt er ook een extra afsluiter bij, aangezien het het laatste deel in de reeks is.

Maar verder wat je mag verwachten van een Mole Song film. Miike maakt goed gebruik van het budget, de film is redelijk slick maar toch zitten er voldoende Miike-momentjes in, de oude garde doet het geweldig, wat weirde personages weten de boel verder wat op te fleuren.

De muziek is wat minnetjes misschien, en echt verrassen doet deze film niet, maar het is altijd fijn om Miike z'n ding te zien doen met een schappelijk budget. Voldoende memorabele momenten, personages en een fijne finale. Een goed derde en laatste deel dus, exact wat ik ervan gehoopt had.

4.0* en een uitgebreide review

Hah, heerlijk vervolg.

Start waar de vorige film ophield, maar dat maakt eigenlijk geen flicker uit. Dit is zo'n film die toch z'n eigen richting kiest. Erg veel solide logica hoef je ook niet te verwachten, Miike lijkt gewoon te doen waar hij zin in heeft, al is de film natuurlijk wel op een manga gebaseerd. Moest Miike er redelijk dicht bijblijven is het in ieder geval een perfecte match.

Film oogt ook erg mooi. Best duur voor een complete onzinfilm als deze. De CG is dan nog steeds wat minder, maar zoals wel vaker bij Miike altijd functioneel. Humor is gevarieerd maar vooral absurd, iets waar je wel van moet houden.

130 minuten vliegen voorbij, zonder dat de film ergens inkakt of tot stilstand komt. Het is gewoon erg fijn dat Miike films als deze gewoon kan maken met een groot budget, da's toch een redelijke zeldzaamheid. Ook nog genoeg materiaal voor een derde film volgens mij, dus laat die trilogie maar komen!

4.0* en een uitgebreide review

Meer van verwacht.

Eigenlijk vooral de verkeerde dingen van verwacht. Met Andy Lau en Sammi Cheng heb je normaal altijd wel een erg leuk koppel (al mag je het einde wel origineel noemen wat ze blijven voor een keertje niet samen). Ook de aanwezigheid van Daniel Wu en Anthony Wong trokken me wel.

Voeg daarbij één of andere kookwedstrijd en alles leek wel klaar voor een soort van God of Cookery revival. Niks is minder waar, eigenlijk krijg je een soort van Sex In The City, maar dan iets stijlvoller en met betere acteurs.

Bij momenten wel aardig, maar vaak ook iets te melig. Vooral de fluffy romantische scenes vielen af en toe wat door de mand. Visueel redelijk, soundtrack onopvallend en erg veel bekende bijrolletjes verder. 't Is eigenljik meer zo'n Chinese Nieuwjaar's comedy waar maar zoveel mogelijk bekende gezichten ingestopt worden.

2.5*

Leuk dramatje.

Qua opzet alleen niet zo heel spannend. Matsuda die als punker (wat hij ook doet, nog steeds een babyface) naar z'n oude thuis terugkeert (eilandjes!) en daar in een klassiek dorpje terechtkomt. Men kijkt hem wat vreemd aan, maar uiteindelijk is hij de slechtste niet en zijn ook die dorpelingen de slechtste niet.

Maar het gaat toch vooral over de band tussen Matsuda, zijn vriendinnetje (die zwanger is) en zijn ouders. Dat levert enkele mooie scenes op, al is het drama eerder beperkt en is er ook genoeg luchtigheid en kolder in deze film.

Film is klassiek geschoten. Omgeving wordt mooi in beeld gebracht en het camerawerk is rustgevend, maar wie al eens een Japans drama kijkt zal niks tegenkomen wat hij al niet 100 keer gezien heeft. Hetzelfde kan van de soundtrack gezegd worden. Gelukkig is er een fijne cast die deze film perfect weet te dragen.

't Is allemaal tried & tested en daarom ook wel iets te lang, toch weet de film wel te charmeren. Je moet niet in een haastige bui zijn of verwachten dat er iets geweldigs geserveerd gaat worden, maar wie op zoek is naar een leuk Japanse tussendoortje heeft met deze Mohicans een solide optie.

3.5*

Morita.

Allicht niet geheel mijn regisseur, maar met Kuroi Ie had hij toch al getoond iets aparts in z'n mars te hebben. Daarom deze Mohou-han ook maar eens een kans gegeven. De conclusie is eigenlijk gelijkaardig.

Morita bokst een apart filmpje in elkaar. Lijkt soms wel op het werk van een beginnend regisseur, zo speels gaat Morita om met bepaalde elementen. Het "klopt" misschien niet altijd en het past bij momenten niet zo goed in elkaar, maar je hebt toch het idee naar iets eigenzinnigs te kijken. En hoe meer films je kijkt, hoe waardevoller dat gevoel.

Zo is er een compleet onlogische drum 'n bass soundtrack die niks bij deze film te zoeken heeft. Ook wat vreemde editing trucjes lijken weinig toe te voegen, behalve dan aan de eigenheid van de editing. Het plotje is niet zo heel bijzonder, maar de film blijft toch de gehele speelduur boeien, al is het maar omdat je als kijker nooit echt helemaal grip krijgt op de film.

Heb me best vermaakt met deze Morita. Een echt goed gesloten geheel is het niet, maar dat hoeft niet altijd om je te amuseren met een film.

3.0*

De nieuwe Ki-duk.

Veel grimmiger dan voorheen. Hoewel er vroeger ook al wat taai geweld in z'n films te vinden was, overheerste het poëtische. Ondertussen zijn de rollen omgekeerd. Geen shock shlock, maar wel een film die erg grotesk en direct is.

Je leest er vele dingen over online. Sommigen zien er een zwarte comedy in (al vermoed ik dat het meeste gelach van de ongemakkelijke variant is), anderen zien een zwaar deprimerende film. Ondanks dat het zware kost is, zie ik er vooral een positieve boodschap in. Een soort van bevesting van onze sociale normen en waarden. De personages in deze film lijken puur op instinct en gevoel te handelen. Botte voorbeelden zoals een stijve lul dient om seks te hebben, zelfs als het met je moeder is trekken de film weg uit de werkelijkheid en illustreren wat mij betreft eerder de nood aan zulke remmingen dan dat het een waarschuwing of afspiegeling van de realiteit is.

Er is in ieder geval ruimte genoeg om wat van jezelf in de film te leggen. Ki-duk gaat in ieder geval absoluut onsubtiel te werk, wat ongetwijfeld een hoop mensen zal afschrikken. Maar ik zag vooral een zeer boeiende film, intens geacteerd, onvoorspelbaar en zonder compromissen (al moet je wel opletten met eventuele gecensureerde versies die zouden bestaan).

Ki-duk blijft een geweldig boeiend regisseur, ook deze film is weer een pareltje. Niet z'n allerbeste, maar behoort zeker tot m'n favorieten van de man. Blij dat hij weer "leeft", al hoop ik dat hij mentaal wel een beetje gezond blijft.

4.5* en een uitgebreide review

Oudje.

Een "klassiek" Japans verhaal, tegenwoordig heb je Takashi Ishii die met dit soort dingen over de brug komt, maar ook een Teruo Ishii (die een soort van vervolg maakte op deze film) is niet zo ver af. De perverse geest mag zich dus weer eens lekker botvieren.

Het "artsy" decor oogde een beetje goedkoop vond ik, ook het acteerwerk was niet al te best. Vooral in het begin, toen er ook effectief nog wat geacteerd moest worden, zorgt dat voor een wat moeilijke start.

Eens het allemaal iets vreemder en ongemakkelijker wordt, wordt de film wat leuker, maar uiteindelijk blijft het toch best braaf allemaal. Visueel had ik er iets meer van verwacht (zeker op basis van eerder gegeven referenties hier), de rest van de film oogde ook net iets te goedkoop.

Iets meer van verwacht, de eerste 45 minuten zijn erg taai om door te komen, daarna wordt het allemaal wat luguberder en beter, maar het wordt nooit zo freaky dat het de film nog weet te redden.

2.0*

Teruo Ishii.

Je kan veel en lang over de mannen lullen, maar uiteindelijk moet je toch wel toegeven met het echte auteur te maken te hebben. Deze film is z'n allerlaatste geweest, 4 jaar voor z'n dood, maar je kan je amper voorstellen dat dit geregisseerd is door een opatje.

Ishii's status verklaart wel hoe hij een hoop bekende acteurs (Tsukamoto, Hashimoto) bij elkaar gekregen heeft voor wat uiteindelijk een redelijk amateuristisch werkje is geworden. Verhaaltje ligt in het verlengde van wat je van hem kan verwachten. Vage body/freak horror, lugubere verhaaltjes maar uiteindelijk niet veel gore of echte horror.

Tsuka speelt een detective die het mysterie rond de vete tussen Blind Beast (een artistieke moordlustige masseur) en Killer Dwarf (een chanterende priester) probeert te ontrafelen. Veel getwist en revelaties, op zich nog het meest interessante aspect van de film.

Visueel is het karig. De interessante stukjes worden vaak verpest door uiterst kitscherig kleurgebruik, verder veel slordig camerawerk wat alle sfeer uit de film haalt. Laatste half uur is wel wat beter, maar dan is het eigenlijk al wat te laat.

Leuk wel weer de demonische semi-dansen, heb ik volgens mij al in elke Teruo Ishii film gezien. Weird mannetje, jammer genoeg geen echt goede film.

1.5*

Tof dit!

Taylor is Neveldine blijkbaar ergens kwijtgeraakt, da's toch best jammer. Hoewel Mom and Dad een uitermate vermakelijke film is geworden, waarin de hand van Taylor (of althans, van het vroegere duo) ook best zichtbaar is, is de afwerking een beetje aan de slordige kant.

Maar wel leuk dat Taylor weer terug is, want talent heeft hij zeker. Getuige deze Mom and Dad. Vanaf de eerste scene is het duidelijk dat er wat vreemds aan de hand is, al laat hij niet zo heel snel in z'n kaarten kijken. Na een twintigtal minuutjes gaat het echter razendsnel en de volgende 10 minuten dienen zo'n beetje als uitleg + setup voor de rest van de film.

Er zit genoeg zwarte en droge humor in, zonder al te veel af te leiden van de actie en de horror. Daarbij komen nog enkele leuke twistjes (de oma en opa die op bezoek komen - wel al gehint in het begin van de film maar nog buiten context) en een open einde. Genoeg om mensen helemaal op hun paard te krijgen dus.

Visueel is het leuk, ook de soundtrack wordt op een toffe en vaak grappige manier ingezet. Maar net daar had het niet iets slicker gemogen. Na films als Gamer en Crank verwacht ik dan toch net iets meer. Maar misschien is Taylor gewoon een beetje roestig en is dit z'n doorstartfilm. Het is te hopen want origineel en apart is het wel.

3.5*

Vlot actiefilmpje.

Echt verheffend is het niet, daarvoor is het plotje veel te simpel en missen de actiescenes iets die het écht geweldig maakt. Momentum is dan ook een eenvoudig genrewerkje, maar wel gestroomlijnd genoeg om van start tot finish te entertainen.

Leuke intro die net iets moderner oogde dan de rest van de film, beetje jammer dat niet op dat elan verdergegaan werd. De actie ziet er gelukkig netjes uit, is ook ruim genoeg aanwezig en weet af en toe best te spetteren. Al is het uiteindelijk vooral het kat en muis spel tussen Kurylenko en Purefoy dat het allemaal erg kijkbaar houdt. De twee hadden er duidelijk zin in.

Verder blijft het netjes onder de 90 minuten, is Kaapstad ook wel een leuke locatie en zitten er wat kleurrijke randfiguren in, al blijven die doorgaans niet al te lang leven. Het is simpel actiegedoe, maar op een goede manier neergezet en zonder echt vervelend of saai te worden. Vond het een leuk tussendoortje.

3.5*

Dolan's nog simpele uitleg voor de 1:1 ten spijt, blijft het gewoon een erg lelijk en weinig functioneel formaat. Wil je zorgen dat de kijker niet kan ontsnappen aan personages dat plaats je ze gewoon centraal in beeld, 1:1 is maar een pover lapmiddel.

Maar dat was absoluut niet mijn grootste probleem met deze film. Uiteindelijk deed het mij vooral denken aan de films van de Dardennes. Sociale dramas die de menselijke lelijkheid in de kijker zetten. Steve mag hier dan als probleemkind neergezet worden, ik zie het verschil niet eens met z'n moeder, een even grote schreeuwlelijkerd.

Als dat lawaai nog niet genoeg was, zit er ook nog eens een vreselijke soundtrack onder, een soort van slechtste hits compilatie van popmuziekjes waarvan het al erg genoeg is dat ze af en toe nog op de radio gedraaid worden.

Claustrofobisch vond ik de film niet, gewoon vervelend en saai. Erg dat de beste scene nog de zelfmoordpoging is, volgens mij het enige moment dat iedereen z'n klep houdt. Vind dit eerder een film van een 50-jarige dan van een 25-jarige, Dolan is absoluut niet de toekomst van de cinema wat mij betreft.

Teleurstelling.

Niet dat het een slechte film is, verre van, maar als een 5* regisseur pas na 13 jaar met z'n tweede film komt hoop ik toch op wat meer. Ik volg de meeste Ghibli vergelijkingen hierboven niet echt trouwens, ik vond het qua sfeer en look veel meer op het werk van Hosoda lijken. Buiten de landelijke setting zag ik er maar weinig Ghibli en terug, al helemaal geen Miyazaki.

Probleem met de film is dat het magie mist. Het verhaaltje is al iets teveel gedaan (jongetje/meisje verhuist naar landelijk gebied en komt in aanraking met yokia), de yokai vond ik niet zo geslaagd en het geheel duurt eigenlijk ook te lang. Okiura zit er eigenlijk de hele film nét naast qua sfeer, wat erg jammer is.

Visueel wel indrukwekkend. Erg veel detail in de achtergrond en in de animatie. Zeker niet de meest vloeiende animatie, maar daarvoor kijk je ook geen anime. Wel jammer dat de tekenstijl wat simpel is. Buiten de brugscene zit er ook geen moment van verwondering in, wat ik toch iets te matig vond.

Blijft een rustig, kalm en aangenaam filmpje over. Vraag me af of Okiura zelf volledig achter deze film staat, maar het is vooral een gebrek aan verwondering dat ervoor zorgt dat deze film niet op het verwachte niveau komt.

3.5*

Njah.

Allereerste feature anime. Leuk enzo, voor het historisch besef allicht een belangrijk filmpje, maar dat staat duidelijk los van kwaliteit. Veel "anime" is er ook niet aan, enkel een Japanse kopie van Disney met als doel wat propaganda te verkopen aan de Japanse jeugd.

Doet inderdaad wat aan Fantasia denken, maar dat herdacht als Japanse oorlogspropaganda, gebruik makend van Momotaro. Weinig lovenswaardige motivatie dus, met weinig inzet uitgevoerd. Het lijkt af en toe wel cut & paste werk, in droog zwart/wit, met beperktere animatie en een hoop vervelende liedjes.

Het duurt "maar" 75 minuten, maar aangezien er werkelijk niks boeiends gebeurt is dat toch nog een dik uur te lang. 't Is een film om gezien en afgestreept te hebben. Bij deze.

1.0*

Jammer.

Giddens Ko laat hier een geweldige horrorfilm liggen. De film toont geweldig potentieel, maar omdat hij het niet bij één genre weet te houden, verliest de film spijtig genoeg wat aan kracht en snedigheid. Beetje teveel hooi op z'n vorm dus, daar waar meer focus deze film nog een stuk beter had kunnen maken.

Want geen twijfel dat de horror scenes hun mannetje kunnen staan. Het idee achter de film is niet superorigineel, deed me wat denken aan Deadgirl soms, maar de uitwerking is best bruut. Vooral die scene in de bus is er eentje om in te kaderen, maar ook de slachting daarna mag gezien worden. Het is op dat soort momenten dat Ko laat zien wat hij in z'n mars heeft als horror regisseur.

De film wordt echter aangevuld met wat drama, comedy en highschool gebeuren. Een klein beetje tussendoor had nog wel gekund, maar de balans is een beetje zoek en zeker in het begin duurt het veel te lang alvorens de film z'n horrorgelaat laat zien. 90 minuten had dan ook een veel betere speelduur geweest.

Visueel oogt het wel erg strak allemaal. De horror is absoluut op niveau, acteerwerk is goed genoeg en wanneer nodig is de film best bruut. Maar als pure genrefilm had het stukken beter gewerkt. Hopelijk heeft Ko dat ook ingezien en probeert hij nog eens opnieuw. Los daarvan blijft deze wel een aanrader voor de horrorliefhebber, want er vallen een aantal erg memorabele scenes te bewonderen.

3.5*

Blijft gaaf.

Het ziet er allemaal super uit, in mijn originele reservaties over de soundtrack kan ik me ondertussen ook niet meer vinden en wat Choi, geen al te beste actrice, hier voor elkaar krijgt is toch ook bewonderenswaardig.

Mon Seung blijft een geweldige film, die perfect laveert tussen drama, fantasy, mysterie, horror en thriller, zonder geforceerd over te komen. Het begint erg rusig allemaal, mensen die meteen vol in de actie hopen te zitten komen inderdaad bedrogen uit, maar ongeveer halverwege gaat het helemaal los zonder nog tot stilstand te komen.

Blijft een geweldig filmpje dit, makkelijk het beste wat Oxide Pang ooit gemaakt heeft. En dat ene reboot moment blijft voor mij één van de meest memorabele filmmomenten ooit.

4.5* en een uitgebreide review

Blergh.

Het was alweer even geleden dat ik een Zuid-Koreaanse film achter de kiezen had, nu weet ik weer waarom. Een overdaad aan genres die elkaar allemaal tegenwerken waardoor er uiteindelijk helemaal niks werkt en de film enkel irritatie opwekt.

En als de film dat zelf niet doet, dan doet het schreeuwerige hoofdpersonage het wel. Vreselijk slecht geacteerd, onnodig luid en simpelweg doodirritant. Verder schiet de film van opgewekte luchtigheid compleet door in nogal harde thrillerelementen die de finale vormen. Maar leuk/luchtig wordt het nergens en erg indrukwekkend is die finale nu ook weer niet.

Een overdaad aan plot ook, waardoor het allemaal nog wat extra chaotisch wordt. Editing was ook opmerkelijk slecht, enkel qua belichting en cameravoering oogt het wel verzorgd, maar het draagt niet bepaald bij tot een erg mooie visuele stijl jammer genoeg.

Nee, een film die boordevol vanalles zit maar uiteindelijk niks is. Oftewel Zuid-Koreaanse cinema.

1.0*

Herzien.

Wat mij betreft de beste klassieke comedy die ik ken (allerlei gekkigheid en extremiteiten humor daargelaten). Tanaka's timing is nagenoeg perfect hier. De opbouw van scenes en grappen, de punchlines en het vaccuum waarin sommige scenes zich bevinden is simpelweg geniaal.

De film mag dan maar een scene of 8-8 bevatten, ze zijn allemaal memorabel en bevatten leuke, geslaagde grappen. Al zijn het dan de grappen zelf niet die zo geweldig zijn, wel de presentatie. Favorietje blijf het "apple juice" moment.

Sterk geacteerd, vlot geschoten, geniale soundtrack (hoewel absoluut niet m'n stijl) en lekkere absurditeiten naar het einde toe. Oertypische Tanaka waarin hij al z'n krachten perfect tentoonstelt. 't Is bijna jammer dat Blessing Bell nog beter is. En extra jammer dat deze film nog steeds niet op DVD te verkrijgen is.

4.5* en een uitgebreide review.

Toch weer iets minder.

Wat moeilijk om zeggen of de film nu echt wat minder is, of dat is gewoon wat teveel Martin/Lewis films in dezelfde week gekeken heb. Het lijkt allemaal toch erg veel op elkaar, ook in deze Money from Home liggen de verhoudingen tussen Lewis en Martin weer net hetzelfde.

Het valt wel op dat Lewis als acrobaat toch ietsje minder is. Die scenes zien er vaak niet al te best uit, iets wat bij een wat oudere komiek (Keaton) wél het geval was. Maar qua bekkentrekkerij weet Lewis uiteraard de rest wel te overtreffen.

Papa Carrey is in ieder geval weer z'n drukke zelf, Martin moet weer zorgen voor de nodige charme. Z'n personage noemt hier zelfs Honey Talk, kan je nagaan. Plotje is zoals zo vaak niet echt belangrijk, al stoorde de bad guys mij wel een beetje, ook omdat het weer wat van de luchtigheid weghaalt.

En zoals zo vaak helpt de speelduur niet echt mee, 70 of 80 minuutjes van het duo vind ik meestal wel genoeg, maar zoals gezegd kan dat ook liggen aan het feit dat ik ondertussen een 5-tal films van het duo gezien heb op korte tijd.

1.0*

Noch vis noch vlees.

En natuurlijk Foster, die steeds maar weer opnieuw bewijst eigenlijk helemaal geen goeie regisseuse te zijn. Ook deze film, op zich iets wat zich vanzelf naar een vermakelijk film regisseert, weet ze niet of nauwelijks amusant te maken. Da's al bijna een prestatie op zich.

Nu is het onderwerp ook wel wat uitgekauwd. We kunnen de beursfilmpjes ondertussen wel, ook die met een slinkse knipoog. Er zijn er al een aardig aantal gepasseerd, wanneer je knipoog dan wat hapert val je al redelijk snel door de mand. De kritiek in deze film is eerder goedkoop, de satire mist echt scherpte. De film verliest zich ergens tussenin.

Acteerwerk is oké maar personages zijn saai en voorspelbaar. De combinatie van een vlotte Clooney en doodse Roberts onderstreept het halfbakken karakter van de film alleen maar meer. Visueel valt er ook bitterweinig te beleven, de film verloopt uitermate traag (ondanks de best korte speelduur) en uiteindelijk voelt het als iets wat je al eerder gezien hebt, maar dan echt veel beter.

Mnee, dit moet sappiger, leuker, grotesker. Of je moet het een keer met wat meer serieux proberen brengen. Deze halfslachtige aanpak verveelt vooral en toont dat Foster maar beter voor de camera was gebleven (al zit ik daar verder ook niet echt op te wachten).

1.5*