Opinions

Aardige Burton weer.

Beetje rare mix van allerlei elementen. Peregrine's wereldje lijkt wat op een fleurige Adams Family, de film deed me soms ook wat denken aan Jeunet's vroege werk. Daarbij is het fantasy verhaaltje misschien iets te verstrekkend voor de 120 minuten die deze film lang is, waardoor er nogal wat moet uitgelegd worden.

Butterfield is een wat bleek hoofdpersoon, maar dat ligt ook deels aan z'n personage. De rest is een stuk kleurrijker, met vooral een leuke cast aan kinderen (meisje met de tweede mond!). enkel O'Dowd vond ik wat underused en Jackson moet hoognodig eens wat anders gaan doen.

Visueel zag het er netjes uit. Niet alle CG is van het hoogste niveau, maar het wordt in ieder geval wel nuttig gebruikt. Een paar mooie knipoogjes (dat stop-motion gevecht en de olifant) en typische Burton momentjes zorgen ervoor dat de twee uur nergens echt gaan tegensteken.

Wél onbegrijpelijk was die scene op de kermis. Eén of andere lompe brawl met echt de meest belachelijke soundtrack denkbaar erachter. Nu hou ik wel van wat electronisch gebeuk, maar dit was daar absoluut de film niet voor én het klonk ook echt serieus lam. Als je het doet, doe het dan ook goed.

Jammer van die scene, verder vond ik het een mooie, fantasierijke film.

3.5*

Njah.

De ecodocu, maar dan met vrouwen. Iemand heeft twijfels bij het in de wereld brengen van een dochtertje, en wat doe je dan? Uiteraard, je trekt erop uit en maakt een docu. De laatste jaren is er al aardig wat te doen geweest over vrouwen in de tech business (ondertussen ook met extra rassenkwestie, want de donkere vrouw in de tech business voelt zich aardig buitengesloten), dus ik was ergens wel benieuwd of deze docu iets interessants bij te dragen had. Het antwoord is een vertrouwde en welklinkende njet.

Miss Representation komt met de klassieke argumenten, maar je kan in zowat 50% van de gevallen "vrouw" vervangen door "mens" zonder aan het punt te raken. Verder zijn vele ergernissen ook van die aard dat je je afvraagt of het al die aandacht wel waard is. Maar het vervelendste vond ik nog die mannen doe op hun beurt ook komen janken over geweldige druk vanuit de samenleving en yada yada. Of die koters die denken wat interessants te kunnen bijdragen (maar duidelijk vooral argumenten van het internet naäpen).

Verder een redelijk kritiekloze empowerment docu. Er wordt met cijfers gegoocheld alsof het niks is (zonder context ook, een aantal van de cijfers kende ik al en vallen zeer zeker met een dikke korrel zout te nemen) en als je sommige deelnemers mag geloven is de vrouw het antwoord op alle wereldproblematiek.

Het is jammer want door dit soort belachelijke pulp worden de serieuze problemen (en argumenten) vaak volledig van tafel geveegd. Maar wie zichzelf vrouw noemt en een lekker kritiekloze egoboost kan gebruiken zal hier vast wat aan hebben.

1.0*

Geniaal.

Ik ben het zombie gebeuren zo énorm beu (ondanks dat er de laatste tijd wel wat originele variaties zijn boven komen drijven), maar Tanaka krijgt het onmogelijke klaar: een ongemeen boeiende zombie film die amper te vergelijken valt met z'n genregenoten.

Een film die er plots was. Had er nog nooit van gehoord, zag hem helemaal niet aankomen. Maar eigenlijk vanaf de eerste scene is wel al duidelijk dat het iets speciaals zou zijn. Supercrispy clean zwart/wit, een tergend traag tempo en een opvallend gebrek aan goor of actie.

Wat er wel is, is een langzaam nijpender wordend sfeertje. De zombie is een slaaf die langzaamaan het gezin binnensluipt en de gezinsleden uit elkaar trekt. Het leidt tot een geweldige climax die best nog even nazindert.

Tanaka is een held. Blij om te zien dat ze weer dit soort filmpjes maken in Japan, hopelijk volgt de rest van de regisseurs snel.

Dikke 4.5*, een warme aanrader en een uitgebreide review

Leuk.

Normaal gezien gaan dit soort docus toch altijd over het verhaal of de astronauten, met eventuele enkele glimpsen van de mannen achter de tafels. Ditmaal mogen zij in de spotlight staan, leuk om eens hun verhaal te horen.

Althans, hun versie van het verhaal, want uiteindelijk gaat het wel weer over de bekende missies natuurlijk, met als uitschieter de maanlanding en het verhaal van Apollo 13. Bekend terrein en er bestaan al talloze docus en films over, maar het blijven tot de verbeelding sprekende momenten.

De heren vertellen er ook smeuig over, waardoor het nooit echt saai of afgehaspeld overkomt. Beetje voorliefde voor het onderwerp is wel nodig denk ik, want de docu zelf is wel aan de droge kant, maar ik vond het toch leuk om deze kant van het verhaal een keer te horen.

3.0*

Ouch?

Hoe moeilijk is het toch om een goeie scifi flick te maken? Op voorhand heb ik eigenlijk altijd wel zin in een scifi film, maar het resultaat is vaak een stuk minder boeiend dan ik hoopte. Mission To Mars voldoet perfect aan die omschrijving.

Ik zie links en rechts mensen spreken over aan A-cast ... Cheadle is op zich nog wel oké, maar Robbins is zeer matig hier en Sinise zouden ze gewoon moeten verbieden om nog in films mee te spelen. Verban zo iemand aub naar één of andere slecht bekeken TV-reeksje ... hetzelfde geldt voor Jerry O'Connell, wat voor acteurs zijn dat?

Verder ook een serieus tempo probleem. Het hele oponthoudt halverwege (domme microasteroids) haalt een hoop tempo uit de film en spannend is het allerminst. Echt going through the motions, maar op een uiterst flauwe en uitgekauwde manier. De lange takes van De Palma werken vaak ook niet goed mee, al is het eigenlijk vooral het clinische camerawerk dat de film de das omdoet, in combinatie met erg matige effecten.

Ook het einde is té melig. Ideeënarmoede tot en met, wat jammer is na 90 minuten wachten. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om een iets leuker einde aan deze film te breien. Verder kwam het allemaal nogal overdreven losjes over. Veel kleine storende dingetjes (zoals het eerste internationale team dat opgevoerd wordt als cannon fodder en het rescue team vol Amerikanen waar je het grootste deel van de film mee doorbrengt) en een hoop complete onzin helpen de film ook niet verder.

't Is jammer, want het leek me eigenlijk wel een vermakelijk dingetje, jammer genoeg is dit de zoveelste scifi die op de hoop mislukte onzin kan.

1.5*

Herziening.

Maar dan wel een héél late. Toen de film voor het eerst op TV kwam ooit gezien (ergens rond '98 dan?), maar nooit afgekeken toen denk ik. Meeste scenes kende ik nog wel, maar van die treinscene herinnerde ik me niks meer.

Heeft de tand des tijds niet al te best doorstaan. Een aantal scenes blijven leuk (de kraak uiteraad, ook meteen de meest iconische, maar ook het begin in Praag is fijn), maar een hoop zaken komen tegenwoordig nogal muf en afgezaagd over. De vele twistjes zijn te doorzichtig, de finale belachelijk en de tussenstukjes gewoon saai, ondanks een hoop extra Frans acteertalent.

De Palma's regie viel me toch ook een beetje tegen. Normaal iets opvallender en zwierderiger, hij houdt het hier wat mij betreft veel te braaf. CG is verder érg slecht, dat helicoptertje kon écht niet, gelukkig beperkt De Palma het tot een paar scenes, zodat het niet de hele tijd stoort.

Heeft veel van z'n glans verloren. Op z'n hoogtepunt een vlot spionagefilmpje, maar teveel dalletjes en pijnlijke momenten om nog écht te entertainen.

2.0*

Beetje saai.

Begrijp niet dat ze maar deeltjes van deze reeks blijven maken. De enige reden dat deze films nog aan te kijken zijn is omdat ze er zoveel geld tegenaan gooien, maar dan nog weten de regisseurs er amper iets interessants mee te doen. Ook deel 6 is niet veel meer dan een generiek actiefilmpje.

Een paar achtervolgingsscenes, maar die zijn al veel beter gedaan. Wat actie die niet echt opvallend is. Wat twistjes die ook elke keer weer op hetzelfde uitdraaien. En dan Tom Cruise, die helemaal niet ouder lijkt te worden. Iemand moet hem een keertje aan Andy Lau koppelen, die twee kunnen elkaar wel aan.

En verder valt er bitterweinig over deze film te vertellen. Het overkoepelende verhaal weet mij absoluut niet te boeien, de details ben ik bij elke nieuwe aflevering ook al lang weer vergeten. De actie is matig, de acteurs zijn matig, het is gewoon erg dure matigheid. Geen ramp om een keertje gezien te hebben, maar zo vreselijk onmemorabel.

2.0*

Droevig laatste (please) deel.

Het is vooral een erg oubollige aflevering geworden. Waar de eerdere delen vaak toch nog redelijk blits uit de hoek wisten te komen, heeft dit meer weg van een oudere actiefilm.

Sowieso is de poging het allemaal wat luchtiger te maken een compleet falen. Pegg was al vervelend in deel 3, zijn grotere rol hier is absoluut geen vooruitgang. Je krijgt verder ook nergens meer het idee dat dit een team van professionals is, het grootste deel van de actiescenes bestaat uit missers en geklungel. Niet echt wat ik wil zien van een MI film.

Cruise wordt serieus waar te oud voor dit soort rollen, de rest van de cast wil ook niet echt mee. Plat en inspiratieloos geacteerd. Plotje is er ook eentje wat op een bierviltje past, doorgaans niet erg als de actiescenes dit opvangen, maar ook allesbehalve het geval hier.

Rest eigenlijk helemaal niks, behalve Brad Bird te zeggen dat hij het beter maar bij animatiefilms kan houden. Ironisch genoeg zijn die niet veel beter, maar Pixar heeft in ieder geval op technisch vlak nog wel wat te bieden. Dit stoffige actievehikel is een smet op een toch al niet al te beste serie.

En dat 130+ minuten lang ... was een geweldig moeizame zit.

1.0*

Zowaar een betere in de reeks.

Hoewel betere nog steeds erg relatief is in de MI reeks. Zo is de humor echt niet te harden (Simon Pegg loopt compleet verloren in deze film) en zakt het steeds weer snel in wanneer de film wat teveel aandacht aan het onnozele verhaaltje spendeert.

Maar McQuarrie weet zich erg goed staande te houden tijdens de actiescenes. Het zijn redelijk klassieke setups, maar wel met erg veel zwier en gevoel voor adrenaline uitgevoerd. Vond vooral de achtervolging op de motor en de autoachtervolging voorafgaand erg strakke scenes.

Veel meer is het alleen niet en da's best jammer voor een film die toch wat te lang uitgerokken wordt. 130 minuten valt moeilijk te verantwoorden, daarvoor is er dan toch wat te weinig actie aanwezig en is het vulsel absoluut niet van een hoog genoeg niveau. Simpele filler dus, niks meer, niks minder.

2.5*

Niet echter beter of slechter dan het eerste deel, wel anders.

Waar De Palma compleet door de mand viel in de actiescenes, weet Woo zich daar wel mee te redden. Begin en einde zijn duidelijke hoogtepunten binnen deze film, vooral de autodans in het begin is één van Woo's betere scenes.

Jammer dat he hele spionage gebeuren niet uit de verf weet te komen, toch een belangrijk onderdeel van de MI reeks. Het hele middenstuk is aan de saaie kant, met een aantal opflakkeringen wanneer Woo er toch weer een korte actiescene tussengooit.

Cruise blijft hinderlijk in de reeks, Newton doet het wel aardig, de rest van de cast (Hopkins?) valt niet op of is verwaarloosbaar slecht. Verder me ook nog wat geërgerd aan het maskertrucje dat toch minstens twee keer teveel werd gebruikt in deze film. Ook gewoon té voorspelbaar na een tijdje.

Betere actiescenes dus, maar mindere spionagemomenten. Het resultaat is verder best evenwaardig. Geen al te beste reeks, maar ook weer geen bloedirritante films.

2.0*

Minste van de eerste drie.

JJ Abrams is gewoon niet zo'n goede regisseur. Probeert er wel eens blits actiefilmpje van te maken, maar qua regie verprutst hij een hoop. Camerawerk is om te huilen, editing stijlloos. Waar een Woo in deel 2 in ieder geval nog een mooie opening uit z'n hoed wist te toveren, gaat het hier al vanaf het begin fout.

Sowieso niet makkelijk om een film te beginnen met een scene die halverwege de film zit, hier werkt het voor geen meter. De actiescene die daarop volgt is uitermate flauw. Erg slecht begin van de film. Betert daarna wel een beetje, met de opdracht in het Vaticaan (hoogtepunt van de film). Korte opleving, daarna zakt alles weer als een pudding in elkaar.

Dat Cruise niet goed speelt had ik wel verwacht, Hoffman is pijnlijker in z'n rol hier. Erg slechte bad guy. Verder ook wat miscasts als Pegg, Russell (wtf?) en Meyers die helemaal niet uit de verf komen. Het hele gedoe met Monaghan is ook om te huilen trouwens, wie verzint het zulke melige onzin in een film als deze te proppen?

Rest enkel het vierde deel nog, geen hoge verwachtingen van maar hopelijk wel beter dan deze wat frullige poging tot een leuke actiefilm.

1.5*

Meh.

Na vorige week Hope met WC FIields gezien te hebben, is het deze keer de beurt aan Crosby. Het resultaat is matig, gelukkig is de speelduur dat ook.

Een wel érg simpel romantisch verhaaltje, waar Crosby af en toe een liedje mag brengen en WC Fields z'n bekende toneeltje opvoert. Nog niet al te veel films van het gezien, maar zijn typetje is wel erg herkenbaar.

De romance is nogal tam, de humor iets te karig en ondanks de korte lengte het tempo nog steeds iets te loom. Kreeg er wel dorst van, dronk vroeger geregeld zelf een Mint Julep en da's geen verkeerd drankje. Al schrok ik wel een beetje van de porties waarmee ze het achterover kapten in deze film.

Enkel voor de die-hard Crosby fans dit filmpje.

1.0*

Goed begin, slecht einde.

Een film die het vooral moet hebben van karakterkoppen. Dafoe (die overigens niet al te best is gecast), Dourif, Rooker en zelfs Tobin 'Jigsaw' Bell die eventjes doorheen het scherm wipt. Toch een beetje B-List acteurs, maar wel met een enorme presence. Maar ook de rest van de cast doet het leuk.

Vlot verteld eerste uur verder, al zijn de romance en het kibbelde politieplotje dan niet echt interessante opvulsels. Gelukkig erg op de achtergrond. De film is vlot, nog best aardig geschoten (hoewel niks al te speciaal) en er zit ook een best te pruimen soundtrack onder.

Gaat zich na een uurtje wel herhalen (hoeveel huizen kan je in brand steken), alles blijkt wel erg zwart/wit te zijn en ook de switch naar "alteratieve methoden" is niet even geslaagd. Tijdens het tweede deel voelt het toch vooral alsof het allemaal wel wat korter had gemogen, en dat er wat meer subtiliteit in had mogen zitten.

Beetje jammer, want begon allemaal wel goed. In ieder geval een stuk beter dan A Time To Kill, geen droge rommel, maar vlot en interessant het eerste uur. Daarna is het wat jammerlijk uitbollen naar een niet al te best einde.

2.5*

Stevige tegenvaller, daar kon een stevig bioscoopscherm niks aan veranderen.

Darabont is wat mij betreft gewoon geen goed regisseur, als horrorman maakt hij niet veel waar. Door het begin van het verhaal wordt stevig heengejast dus kom je al erg snel bij de mist terecht.

Die was nog best mooi gemaakt, wat iets beloofde voor de effecten in het vervolg van de film. Ijdele hoop, want die zijn echt belabberd slecht. Niet enkel de effecten trouwens, ook de designs zijn butt en de monsters worden helemaal niet naar behoren gebruikt. De mist zelf werd ook al te snel een plat grijs deken waar niks meer uit te halen viel.

Camerawerk was opvallend slecht ook, net als de editing. Onverzorgd, oubollig en weinig effectief. Weer wat spanning weg.

Verder veel gedoe in de supermarkt zelf. Het predikmens was vooral vermoeiend en irritant, iets wat door een ander in de zaal ook bevestigd werd met stevig gejuich wanneer ze eindelijk doodging. Acteerwerk was trouwens all around slecht, vooral die hoofdrolspeler was écht te erg.

Rest er enkel nog het einde. Vond de rit uit het dorpje wel sfeervol, tot de plotse zelfmoord en de ridicule finale. Mist weg en de redding is er. Flauwe grap en eigenlijk gewoon weer een happy end. Nee, geef mij ook maar het originele einde.

Miste in de film verder een nogal vreemde emotionele seksscene, al had ik die ook niet verwacht in een Darabont film. Had de personages waarschijnlijk te complex gemaakt.

Gemiste kans, want het boek vond ik best aardig. Enige wat de film nog een beetje draaglijk maakte was de nieuwsgierigheid, jammer genoeg kwam er telkens een ontgoocheling.

Grote misser, vind het best jammer want het boek was goed en reacties van mensen die ik toch een beetje durf te vertrouwen op horrorgebied waren ook positief.

2.0*

Apart.

Wist er vooraf zeer weinig van, dan zitten er toch best wat verrassingen in de film. Dat was misschien iets minder geweest als ik geweten had dat Naito de film geregisseerd had, hij weet vaak toch aparte projecten op poten te zetten.

Het begint als een schooldrama over enkele pestkoppen die een meisje het leven serieus zuur maken. Dat pesten loopt zwaar uit de hand en plots verandert de film in een revenge flick. Althans, op bepaalde momenten, want de film blijft wel een beetje zwalpen tussen beide strekkingen.

Die revenge scenes zijn best bruut, daarin herken ik de hand van Naito dan wel. Het ziet er verder ook erg netjes uit, al had ik wel het gevoel dat er veel met CG sneeuw gewerkt werd, een effectje dat ik na verloop van tijd toch wat irritant begon te vinden. Best jammer want deze film had dat niet nodig.

Goed geacteerd verder, fijn in beeld gebracht, af en toe lekker bloederig en boeiend om volgen. Het is alleen jammer dat de film niet nét wat strakker afgewerkt is en dat drama en revenge niet iets beter afgewisseld werden. Maar zeker de moeite om een keer gezien te hebben.

3.5*

Redelijk.

Had nog niks gezien van Dennis Law, ben dan ook vooral gaan kijken voor de Lam/Yam combo.

Aardig actiefilmpje dat vooral een aantal vliegende actiescenes heeft. Niet al te veel touwtjeswerk en vooral veel hard gebeuk dat lekker aankomt. Jammer is dat de scenes daarrond maar weinig voorstellen.

Visueel is het redelijk povertjes, zeker buiten de actiescenes om. Ook het acteerwerk komt niet uit de verf. Bij momenten wordt het zelfs lichtelijk irritant en is het echt wachten tot het volgende gevecht.

Gelukkig zijn er daar meer dan genoeg van en stellen ze ook geen van allen teleur.

Vooral eentje voor de fans dus, als vlot tussendoortje met een paar memorabele gevechten.

Ook spijtig dat de film op het einde niet iets meer ballen had. Beetje flauw einde waar de sterkste alsnog wordt geveld door een wat laffe daad. Ook HK ken het cliché dat de goede moeten winnen blijkbaar.

3.0*

Vond het heerlijk.

Gekke mix van fantasy, drama en comedy. Het oogt fleurig, kinderlijk en gek, maar er zit toch ook een duister randje aan. Een mooie balans die Ishii de gehele speelduur weet vol te houden.

Mooi ook om net nu nog een film te zien met Osugi in de hoofdrol. Ook een rol met enig gewicht, want bijblijven doet hij zeker. Nikaido is ondertussen een gevestigde waarde, die hoef je de hemel niet meer in te prijzen. Moeilijke rol met verve neergezet. En voor de fans is er ook nog een kleiner rolletje voor Nagase, altijd een meerwaarde.

Bitter Honey is een film die verrast, blijft verrassen en eigenlijk nooit helemaal in z'n kaarten laat kijken. Maar wie hoopt op gritty, punky Ishii is hier duidelijk aan het verkeerde adres. Ik mag zijn nieuwe ik wel, al is er eigenlijk niet zo héél veel veranderd tov vroeger. Z'n films zien er steeds piekfijn uit, soundtrack is altijd een meerwaarde en het is nooit voorspelbaar. Blijft één van m'n favoriete regisseurs.

4.5* en een uitgebreide review

Aardig.

Al ben ik zeker dat deze docu interessanter is voor de mensen die wat vertrouwder zijn met deze legendarische persoonlijkheid. Heb gezien dat er een heel aantal films over hem gemaakt zijn, maar heb er nog geen enkele gezien.

Deze docu probeert vooral te achterhalen waar de idealen van Miyamoto vandaan kwamen en welke elementen deze beïnvloed hebben. De speelduur is aardig kort een aangezien deze docu nogal uitgebreid ingaat op bepaalde aspecten lijkt er nogal wat gemist te worden om een volledig beeld te scheppen van de hoofdpersoon. Toch voelt het alsof men de kern wel goed vast heeft.

Aparte presentatie verder, met een mix van typische samurai-style animatie (die wel iets indrukwekkender gemogen had), Minipato achtige instructielesjes, retrogame-getinte oorlogsplotjes en traditionele Japanse zang. Dat laatste ben ik niet zo'n fan van dus dat hadden ze wat mij betreft achterwege mogen laten.

Boeiend is het wel, mede ook door de originele presentatie, maar soms is het aardig belerend en heeft het zelfs wat weg van schooltelevisie (wel een ultieme vorm van dan). Had op iets meer gehoopt van Production I.G, maar liefhebbers van de films over Miyamoto Musashi mogen deze zeker een keertje meepikken.

3.5*

Matig.

Een filmpje dat duidelijk meer probeerde te zijn, maar (hoop ik dan) door z'n matige TV-achtergrond niet echt van de grond wil komen. Bepaalde scenes, vooral in het begin, zijn best sfeervol, maar wanneer het iets meer moet zijn valt de film genadeloos door de mand.

Visueel vaak erg droog en eenvoudig. Wel een paar visuele hoogtepuntjes, maar die zijn iets te spaarzaam. Acteerwerk is erg slecht en typisch TV-werk. Verder een niet zo origineel maar wel kenmerkend Japans verhaaltje over twee draken met wat mystiek eromheen gebrouwen. Gebaseerd op een manga blijkbaar, wat de enigszins verbazingswekkende populariteit meteen weet te verklaren.

Enkel een fansub van te vinden dus de kans dat je dit per ongeluk op DVD zou aanschaffen is bijna onbestaand, maar zelfs zou je de film elders tegenkomen moet je al een goeie reden hebben om hem alsnog te bekijken. Echt iets voor liefhebbers van ofwel de manga ofwel één of ander TV-sterretje dat blijkt mee te doen.

2.0*

Had beter gemogen.

Vond het visuele net wat tegenvallen. Een erg minimalistisch en eenvoudig dramatje, daarbij mag het er visueel wel iets beter verzorgd uitzien. Erg strak allemaal, maar het resulteert zelden in echt opvallende plaatjes.

Daardoor wordt het allemaal wat té eenvoudig. Je kan met dit soort films een aantal richtingen uit (van Koreeda tot Kitano), maar deze Water Flower blijft overal wat tussenin hangen.

Soundtrack is nog het mooist, maar aangezien Hisaishi blijkbaar toch niet de componist is, is ook dit niet echt eigen te noemen. Wel een erg dikke ode dan maar.

Acteerwerk is aardig, muziekjes zijn mooi en het drama is lekker klein. Bekende ingrediënten, maar er zit te weinig in de film om zich te gaan meten met de betere uit het genre. Voor completisten en liefhebbers wel een leuk tussendoortje, maar verder een te weinig opvallend filmpje.

3.0*

Erg jammer!

Eerste misser van Wakamatsu. Vond er niet veel aan.Veel te verhalend en ondanks een gewaagd thema niet boeiend genoeg.

Moeilijk al om in te komen. Visueel saai en ook het acteerwerk viel me wat tegen. Soundtrack was nog het interessants eigenlijk, maar mooi vond ik het niet. Word naderhand wel wat beter, vooral wanneer het dubieuze verhaaltje zich langzaam ontvouwt.

Maar wanneer je daar tegenover films als Caterpiller zit dan valt dit allemaal al snel in het niet. Hopelijk een zeldzame misser van de man, want die vijf andere films die ik al gezien heb kon ik echt wel smaken.

1.5*

Niet zoveel van verwacht eigenlijk, maar dat bleek onterecht.

Ishii laat z'n typische punk stijl dan wel een beetje varen, toch is het duidelijk een film van zijn hand. VIsueel sterk maar vooral een erg knappe soundtrack die het wat gekke geheel makkelijk bij elkaar houdt.

Verhaaltje is er eentje die zo uit een manga zou kunnen komen. Mix van allerlei themas die een boeiend maar wat vaag geheel opleveren.

Blijft een sterk filmer. Haalt het niet van z'n betere films, hij zou deze stijl later ook nog enorm verbeteren in Kyoshin, maar de film bevat genoeg moois om de volledige 120 minuten dik te boeien.

4.0* en een uitgebreide review

Blijft prachtig.

Visueel geweldig, een geweldige soundtrack van Yoko Kanno en twee erg sterke hoofdrolspelers (vind Ua ook gewoon perfect in haar rol).

Het is een klein wonder dat Sugimori nooit een tweede film gemaakt heeft. Hij heeft een zeer eigen stijltje, de film is een aparte mix van genres en zowat onvergelijkbaar met andere films. Alles is aanwezig om van Sugimori een auteur te maken die graag ontvangen wordt op film festivals, maar blijkbaar is hij een andere richting uitgegaan.

Jammer want Mizu no Onna is tot in de puntjes afgewerkt en overtuigt op alle vlakken. De symboliek zelf mag dan niet bepaald subtiel zijn, de uitwerking van de film is dat absoluut wel.

DIkke 4.5* en een uitgebreide review

Gemiste kans.

Hier had véél meer ingezeten. Visueel echt genieten, dit filmpje. Een wonderlijke, gedetailleerde en prachtig kleurrijke setting vormen het decor voor een aan lager wal geraakte goochelaar en zijn zelf-verklaard dochtertje. Luchtig drama en een streepje humor vormen een mooie basis voor een fijn sprookje.

Maar ergens bij de personages stokt het. In plaats van een sympathieke bende zijn ze iets te vervelend en luidruchtig. Uiteindelijk komt het allemaal wel weer goed en is iedereen poeslief, maar het duurt te lang en heeft teveel nodig om in z'n plooi te vallen.

Jammer want qua stilering echt wel genoten van dit filmpje. Warm, lieflijk en uitermate gezellig. Alleen de vreemde combinatie met grilligere elementen vond ik niet zo denderend geslaagd. Wel een regisseur om in de gaten te houden, herkansing kan zo maar eens een écht geweldige film opleveren.

3.5*

Knotsgekke Woo.

Wel nog steeds erg goedkoop gemaakt, maar wie daar een beetje doorheen kan prikken krijgt een soort van Stephen Chow avant la lettre. Een volbloed comedy van Woo waar eigenlijk alles kan en alles mag.

Ricky Hui is geen goed acteur maar wel een komisch talent. Ook de rest doet het best aardig trouwens in deze film. Woo slaagt er ook in om het constant grappig en afwisselend te houden, zitten ook aardig wat referenties en/of parodieën in deze film.

De oude films van Woo zullen wel nooit een groot publiek bereiken, daarvoor zijn ze ondertussen ook al wel iets te gedateerd, maar moet zeggen dat het toch stuk voor stuk vlotte films zijn die meer dan aardig wegkijken.

3.0*, puur voor de humor en variatie.

Grappig tussendoortje.

Al hebben ze het in Amerika blijkbaar weer niet begrepen ... 15, terwijl dit zo'n beetje een kinderfilm is.

Maar dan wel eentje met wat betere actiescenes. Vind het altijd nog een beetje raar om Andy Lau te zien vechten, komt waarschijnlijk omdat hij dat vooral vroeger gedaan heeft. Hij brengt het er in ieder geval wel goed vanaf. Leuke vechtscenes, geinig vermaak.

Verder natuurlijk een luchtige comedy insteek met Jing Wong zelf die een redelijk grote rol voor zich neemt. Als je hem ziet (acteren) dan wordt meteen al heel wat duidelijk mbt z'n films

Zeker geen grootste film, maar door z'n korte speelduur, snel tempo en aardige ideetjes toch goed vermaak.

Kleine 3*

Ze zouden beter het kopje "actie" weglaten hier.

Wel een aardige film, die vooral focust op het tactisch vernuft van Li om de veldslagen te winnen. Kleine hype in HK de laatste tijd, en hoewel Lau het best aardig doet, laat deze film net iets te weinig zien.

Het tactische spel is net iets te flauwtjes. Komt toch beter tot z'n recht in andere soortgelijke films (Woo'ds tweede Red Cliff onder andere). Verder is de film een beetje duf aangekleed. Weinig echt in het oog springende zaken.

Maar onder die oerdegelijkheid zit wel een vermakelijk filmpje, met een charismatische Lau en een aantal interessante en leuke scenes. Zo is het erg cool dat twee krijgsheren alvorens tot de orde van de dag over te gaan eerst elkaar ontmoeten bij een bordspel. Heeft wel iets heroisch.

Had ietsje meer mogen zijn. Nu valt het net iets te droog allemaal. Lau trouwens wel de duidelijke overwinnaar van deze minihype.

3.0*

Ondertussen al de 6de film van Siu-Tung Ching die ik zie. Voor mij een even grote verrassing.

Stevige chaos dit filmpje. Een schrijver zit met een writer's block omdat hij aan het scheiden is, z'n vrienden helpen hem uit de nood door elk hun bijdrage te geven aan het verhaal.

Niet alleen heb je dus het hoofdverhaal (met de schrijver en de scheiding), ook het verhaal in het verhaal dat door vier verschillende brillen gezien (en bij momenten ook aangepast) wordt. Er gebeurt enorm veel, en dat alles in 90 minuten gecrammed. Heeft er dan ook vaak veel van weg dat alles tot de essentie gehouden is. Zou ook kunnen dat er heel wat stukken geknipt zijn, zo voelt het in ieder geval wel.

En toch begint het allemaal een beetje sloom. Vooral omdat de eerstes drie kwartier amper gevechten hebben, wel veel verhaalgedoe en typische slome humor. Daarna meer gevechten, paar erg leuke scenes daarin, en enorm snel wisselende scenes. Voelt ook alsof de film 10 genres ineen gooit en daarbij nog vanalles parodieert en eert.

Li een keer in een wat vreemdere rol, geinig bijrolletje van Kaneshiro. Verder een totale ramp van een film, maar wel een gezellige. Paar erg coole actie/martial arts scenes met typische lompe humor.

3 sterretjes dan maar. Vermakelijke onzin, maar dit kan nog een stuk beter.

Lam in opwaartse beweging.

Met For Lung leek Lam eindelijk z'n draam gevonden te hebben, maar daarna heeft hij dat niveau nooit meer kunnen herhalen. Toch stralen z'n latere films altijd veel goeie wil uit, maar ze missen vaak dat beetje balans.

Na Ji Zhan is dit echter wel weer een stuk beter. Hij raakt bijna weer op z'n vroegere niveau, maar ook hier zijn er weer kleine details die de film van een hogere score afhouden. Zo mist Hong Kong tegenwoordig een beetje de échte killeracteurs. Als je moet rekenen op Daniel Wu en Nick Cheung om een film te dragen dan ben je al een beetje gehandicapped. Eerlijk is eerlijk, beiden doen het meer dan behoorlijk, maar ze missen toch dat beetje extra wat de vorige generatie wel had.

Verder ook een ietwat scheve balans qua actie en drama. Sowieso kan je van dit HK werk wel wat sentiment verwachten, maar het komt hier wat met horten en stoten, gaat ook af en toe iets te lang door waardoor de flow van de film niet altijd even vlot verloopt. Actiescenes zelf zijn wel de moeite, ook het hele plannetje van Wu halverwege de film wordt met veel verve in beeld gebracht.

Qua CG gaat Lam er ook net over, al moet gezegd dat hij ivm andere films wel een beter resultaat weet te bekomen. Bij sommige shots blijf je je afvragen of het wel allemaal nodig was, maar geregeld zitten er toch ook pareltjes van scenes tussen. Mede dankzij het sterke kleurgebruik trouwens.

Kai Chi Liu is een extra pluspunt, de actiescenes kicken ass, de maskertjes zijn cool en de film ziet er slick uit. Op z'n best is dit een geweldige Lam, maar het niveau is jammer genoeg te wisselvallig om dat over de hele film te zeggen. Toch wel de moeite waard verder, ook voor mensen die nog niet al te veel HK films gezien hebben lijkt me dit een vlotte binnenkomer.

3.5*

Zo, weer een Stephew Chow film meer gezien. Hong Kong humor is vreemd ... en dat ik waarschijnlijk altijd blijven vinden. Laat het nu zo zijn dat vreemd mij wel ligt, en films als deze spreken me dus best aan.

Het niveau van Shaolin Soccer wordt hier nooit gehaald, maar leuk is het allemaal wel. Weirde gags, een stortvloed van nonsensical conversaties en uiterst mooie/originele kung fu stunts. Wat me opviel is dat het wirewerk dat aanwezig was, er eigenlijk stukken beter uitzag dan in recente films. Misschien omdat het net allemaal iets subtieler + lolliger was.

Verder heeft deze film zo'n beetje hetzelfde minpunt als TBL, het verhaal dat iets te prominent aanwezig is in de film, en af en toe iets te veel tijd opeist. Gelukkig hieft niemand deze gezien, dus al het geklaag zal deze keer wel uitblijven.

Een uiterst leuke amusante film dus, die makkelijk 3.5* verdient. De tijd vliegt lustig voorbij. Op het einde weet je wel niet wat je nu precies gezien hebt, alleen ... het was wel leuk.