Opinions

Wisselend.

Af en toe erg leuke grapjes, vooral hoe vanuit het niks een aantal personages plots en pijnlijk aan hun einde komen (wat wil je met zo'n titel). Ook nog wel wat leuke woordgrapjes links en rechts, en momentjes die redelijk vanuit het niets komen en daarom best grappig zijn.

MacFarlane als hoofdrolspeler is echter een probleem. Hij is gewoon niet echt grappig voor de camera, weet een hoop grappen dan ook niet echt goed te brengen. De rest van de cast vond ik wel te pruimen, al zitten er niet bepaald hoogvliegers bij.

Het eerste uur is geinig, daarna wordt het allemaal wat te lang gerekt en krijgt het plot zowaar weer de overhand. Wel nog een paar leuke cameos (met Doc en Django), het is van dit soort momentjes dat de film uiteindelijk nog overeind blijft.

2.5*

Degelijke kinderfilm.

Leuk tussendoortje, maar meer is het niet. Enkele erg aardige scenes inderdaad, maar doorgaans toch wat te braaf om mij echt te kunnen boeien. De aandacht blijft er wel bij, er valt genoeg te zijn, Boyle schept af en toe een leuk sfeertje ...

Maar toch allemaal net niet. Heb me eigenlijk nergens aan geërgerd, afgezien van het einde dan, wat de score op een duidelijke 3* brengt. Alleen was er ook niks wat m'n hartje sneller deed slaan. Misschien als ik 10 jaar jonger was geweest.

Iets voor de jonge tieners dit, maar dan veel beter dan het gros van de andere films in deze categorie. 3* dus. Boyle mag weer een film voor de grote jongens maken

Oké drama.

Lijkt me van een jonge regisseur te komen, eentje die zo'n beetje in het wereldje gerold is en nu nog z'n eigen stijl aan het zoeken is. Hoewel de fillm zeker wel potentie toont, is het in het algemeen iets te simpel.

Visueel nogal karig. Nogal lelijke digitale beelden en lege settings die het degelijke camera werk niet vooruit helpen. Ook de soundtrack is maar matig. Hoofdpersonages doen het gelukkig wel goed, de secondaire cast daarentegen is vaak pover tot ronduit slecht. Gelukkig zijn hun rolletjes meestal verwaarloosbaar.

Apart uitgangspunt wel dat makkelijk een film lang weet te boeien. Er wordt ook links en rechts nog wat extra drama aan toegevoegd, maar het wordt nooit te zwaar of gewichtig. Horiuchi slaagt er zelfs in aardig wat menselijkheid in z'n hoofdpersonages te masseren, wat de film geregeld een boost geeft.

Qua afwerking ligt er nog aardig wat werk voor de boeg, maar qua toon en tempo weet Horiuchi zich goed staande te houden. Benieuwd of hij het volhoudt als regisseur en met een iets beter budget misschien een iets beter filmpje in elkaar kan boksen.

3.0*

Mooi.

Maar van alle Ghiblis die ik recentelijk heb teruggezien wel degene die het meest verouderd is. Het werk van Kondo, hoewel hij erg veel talent toont voor een eerste film, mist die kleine details die Miyazaki en Takahata wel in hun films kunnen leggen.

Visueel daarom iets minder dan ik gehoopt had, maar verder een film die de Ghibli naam alle eer aandoet. Het lekkere zomerse sfeertje, het minimum aan drama (hoewel wél aanwezig deze keer wordt het erg understated gebracht) en toch weer een paar momentjes die je enkel als typisch Ghibli kan omschrijven.

Het is jammer dat Kondo nooit de kans gekregen heeft om zich een tweede maal te tonen, anderzijds bleek zijn overlijden wel een welgekomen waarschuwing voor Miyazaki om het wat rustiger aan te gaan doen.

Zeker de moeite voor Ghibli fans dus, maar zich écht meten met de grootmeesters kan deze film niet. Daarom ook een halfje eraf.

4.0* en een uitgebreide review.

FIjne del Toro.

Genrefilm pur sang natuurlijk. Veel originaliteit valt hier niet te rapen, wel een aardig budget aan de setting en een aantal ontploffingen te zien. Niet slecht voor een tweede film van een niet-Engelstalige regisseur.

Uiteindelijk zet del Toro vooral in op sfeer. Niet eens zozeer op spanning, wel op de vieze en groezelige setting waarin de personages zich begeven. In het begin valt het nog mee, maar eens onder de grond is het best genieten. Fijne belichting en tof camerawerk zorgen voor een aangenaam atmosfeertje.

Acteerwerk is ietwat matig en de soundtrack te dik aangezet. Verhaaltje soms ook wat gek ("they could already be among us"?) maar uiteindelijk ook niet echt moeilijk om in mee te gaan.

Rest een eenvoudig maar meer dan sfeervol filmpje dat cliché na cliché laat voorbijkomen, maar dat met zoveel verve doet dat de film er amper onder lijdt.

3.5*

Fijne Nakamura, maar weer net niet.

Na 12 films nog steeds geen Nakamura films die 4* waard is, een echte fan zal ik dus niet meer worden vrees ik. Maar toch brengt hij regelmatig wel kwaliteit, zoals deze Minasan, Sayonara. Geen superopvallende film, best wel wat op aan te merken, maar het werkt toch wel en weet redelijk makkelijk 120 minuten te boeien.

Had wel wat problemen met de onthulling van het jeugdtrauma. Tot dan leek de film te gaan over iemand die star vasthield aan datgene wat hijzelf leuk vond, terwijl iedereen in z'n omgeving vetrok. Je kan zeggen dat er enige herkenbaar was. Voor mij was dat extra drama dus niet nodig, voor de film wel want het is een opzet voor het hele laatste half uur.

Gaku Hamada is een wat raar figuur. Komt nooit bij me op als ik denk aan goede Japanse acteurs en echt fan ben ik niet, maar toch weet hij altijd redelijk makkelijk een film te dragen en te sturen. Past perfect bij z'n personage hier, zowel de 12-jarige als de 30-jarige versie.

Mooi dramatje, best een origineel gegeven, goed uitgewerkt. Vormgeving had iets strakker gekund en er zit wat overbodig (maar geen vervelend) drama in, maar verder niet zoveel op aan te merken. Zoals de meeste Nakamura's, erg solide filler.

3.5*

Beter!

Zonder de druk van het magische jaar 2004 beviel deze film me de tweede keer stukken beter. Het is makkelijker de film op waarde te schatten wanneer hij niet direct concurreert met 2 top 10 films. Sowieso is Yuasa zelf iemand wiens stijl je een beetje moet leren waarderen.

Het is een maffe bende, zowel qua plot als qua presentatie. De vergelijking met Dead Leaves is gewoon niet fair, de verwachtingen op basis van ander 4°C misschien ook niet, hoewel de film technische toch écht wel wat te bieden heeft. Het is alleen niet allemaal zo "traditioneel" mooi.

Een geweldige trip, met memorabele scenes, sterke voice acting en uiteindelijk toch ook een mooi en emotioneel einde. Yuasa is een heerschap met een compleet eigen stijl en feel, knap dat hij toch uitgegroeid is tot een populair regisseur.

4.5* en een uitgebreide review

Had boeiender gekund.

Ik ben al zeer lang geen echte gamer meer, al kies ik af en toe nog wel een lijvig spel uit waar ik me dan een half jaar, op kousenvoeten, doorheen kan murwen. Ik had dus wel enige interesse in deze docu, want de Minecraft hype is volledig langs mij heen geschoten.

Ik verwachtte een soort origin story, maar dat is het niet echt. Op zich wel interessant, deze Story of Minecraft probeert meer een beeld te scheppen van de community rondom Minecraft. En da's op zich boeiend, alleen nemen de makers véél te veel hooi op hun vork.

De rise of YouTube-sterretjes bijvoorbeeld, waar volwassen mensen (myself included) zich vaak laatdunkend over uitlaten, maar die écht wel de sterren van morgen zijn. De overname van Microsoft, die mensen niet onberoerd liet. De hype rondom het spel en hoe de community errond ontstaan is. Allemaal zeer interessant voer, maar elk topic verdient eigenlijk een docu van 90 minuten op zich, nu is alles in één korte docu van 60 minuten gepropt.

Echt héél veel kom je dan ook niet te weten, al is de kans om even de verschillende facetten van dit spel te zien best wel leuk. Het spel is ook écht wel een mijlpaal, één van de spellen die een grote invloed gehad hebben op het evolueren van het medium. Enige waar ik het absoluut niet mee eens was, was die kerel die beweerde dat Minecraft z'n succes te danken had aan het eerst zijn met een constructief game concept ("voor het eerst kunnen gamers iets maken ipv afbreken). Die kerel heeft duidelijk nooit Sim City gespeeld en ik durf ook stellen dat mijn kennis daar niet toereikend is en er vast nog oudere voorbeelden te vinden zijn. Iets téveel hype dus, niet zo mooi in een docu.

Maar verder wel een leuk en (iets te) bondig relaas van een apart wereldje waar je als 35 jarige zonder kinderen niet echt meteen mee te maken krijgt. Enige waar ik me verder nog over verbaasde was het gebrek aan aandacht voor Twitch.tv, met alle schijnwerpers op YouTube. Die eerste is ondertussen toch dé place to be voor het streamen van games dacht ik? Verdient ook nog wel een docutje.

3.0*

Niet verkeerd.

Patrick Tam's eerste was, niet zo verwonderlijk eigenlijk, een martial arts film. Zoals wel meer regisseurs in Hong Kong zijn de bekende namen gewoon begonnen met maken van eenvoudige genrefilmpjes, om daarna uit te groeien tot serieuzere regisseurs.

Tam's stijl is wel herkenbaar, The Sword is dan ook geen doorsnee martial arts film geworden. Niet dat je iets compleet unieks moet verwachten, het plotje, de setting en de actie scenes zijn redelijk in lijn met wat toen doorgaans de norm was, maar Tam weet toch enkele duidelijke accenten te leggen.

Zo is het visueel wel duidelijk beter dan de gemiddelde martial arts film uit die tijd en is er ook duidelijk wat meer aandacht aan de personages besteedt. Fijn, maar daarmee verliest de film wel weer wat aan energie. Het drama tussendoor is ook wat aan de melige kant, waardoor het effect een beetje wisselend is en het af en toe gewoon wachten is op de volgende martial arts scene.

Geen compleet geslaagd debuut dus, maar wel aardig om gezien te hebben.

3.0*

Blijft fijn.

Een visuele manier van vertellen die je de laatste tijd weer iets minder ziet. Gelukkig eigenlijk dat deze film redelijk klein is gebleven, zo kan je hem makkelijk terugzien zonder al te veel baggage. Het was alweer even geleden en veel stond me niet meer bij.

Vooral de eerste helft is erg sterk, ondanks dat de soundtrack wat te commercieel is. Wel interessant gebruikt, maar het strookt niet helemaal met de sfeer die verder opgebouwd wordt. Visueel is het dan een stuk interessanter, vooral qua tempo en editing.

Xun Zhou is ook echt een meerwaarde, dit is het type film die haar carriere gestalte gegeven heeft, vooraleer ze doorstoomde naar de grotere projecten. Meest aparte is nog dat deze film uit Hong Kong kwam, terwijl het veel dichter aanleunt tegen de opkomst van genrecineme uit China rond die tijd.

Blijft een aanradertje.

4.0* en een uitgebreide review

Chinese arthouse.

Arthouse film over het maken van een arthouse film. De regisseur in de film heeft een writer's block, te weinig geld om z'n film te maken en kampt met een hoop praktische problemen. Ik kon er maar moeilijk medelijden mee krijgen, daarvoor heb ik me al door teveel matige Chinese arthouse films moeten worstelen.

Gelukkig is de setting best mooi en wordt er netjes geacteerd. Het poverty porn gehalte valt ook nog enigszins mee, al ontsnapt de film er zeker niet in z'n geheel aan. Zeker op het einde begonnen de gezangen op de begrafenis me aardig tegen te staan.

Ik heb ze wel al ergens gezien, dit soort films, maar ik kan er toch maar moeilijk voor warmlopen. Het is ook steeds weer hetzelfde riedeltje, tijd dat ze zichzelf daar eens opnieuw gaan uitvinden. Zal ook wel gebeuren als het Westen weer interesse verliest in het Chinese arthouse gebeuren, maar zolang met dan van hieruit blijft aanmoedigen zie ik het redel somber in.

2.5*

Ann Hui pakt uit.

Althans, qua production values en acteurs. Daaraan mankeert het zeker niet in deze film. Zhou eindelijk weer eens een hoofdrol, Eddie Peng mag uiteraard niet ontbreken en aan Japanse kant wist ze zelfs Nagase te strikken. Ronkende namen.

Visueel ziet het er ook goed uit, maar da's redelijk standaard bij dit type klassiekere high bugdet films. Wanneer China z'n films niet verzuipt in kitscherige CGI valt er vaak visueel wat te genieten. Punt is wel dat het érg klassiek en degelijk blijft, supergestileerd is het zeker niet.

Qua verhaal is het jammer genoeg minder aanstekelijk. Hui is sowieso nogal aan de melige kant en ook hier moet de film het hebben van een nogal flauw en bij momenten zelfs sentimenteel plot. Het duurt dan ook nog eens meer dan twee uur, wat de veerkracht van deze Our Time Will Come zeker niet verhoogt.

Het is allemaal best leuk voor een keertje, er wordt goed geacteerd en visueel is het behoorlijk. Maar de degelijkheid zit er iets te hard ingebakken, waardoor er weinig is wat echt bijblijft. Oké voor een keertje dus, maar gezien de grootse opzet zeker niet geheel geslaagd.

3.0*

Flauwe Taylor Wong.

Normaal doet hij meer met dit soort niemendalletjes. Al is het dan ook wel weer één van z'n laatste films en dat begin je hier toch wel te merken. Dit soort werk ligt hem niet zo, vooral niet als het allemaal wat braver moet zijn. Taylor Wong is toch vooral een 80s regisseur.

Hij is iemand die het moet hebben van het wat stevigere/maffere werk, wanneer dat er niet inzit valt al snel op dat hij een redelijk matige regisseur is. Ondanks toch wat bekende namen (Leon Lai, Jackie Cheung, Rosamund Kwan) komt het nooit echt los en blijft het 90 minuten lang doorharken.

Het is dan ook een filmpje dat als filler nog wel enig nut heeft, maar dan enkel en alleen voor de echte HK die-hard. Wong heeft vele leukere films op z'n naam staan en ook in het genre zijn veel betere dingen te vinden.

1.5*

Beetje wat ik gevreesd had.

De film is niet meer dan een promo-filmpje voor een opvatting die de hoofdpersonen in deze docu deugd gedaan heeft. Da's erg leuk voor die kerels en ongetwijfeld dat links en rechts wat mensen zitten te kijken die denken "hé, dacht zou wat voor mij kunnen zijn", maar verder dan dat reikt de doelgroep niet.

Geen greintje kritiek. Er wordt hoogstens gezegd dat het niet altijd een even makkelijke keuze is, maar daarvan is niks te zien in deze docu. Alleen maar lachende gezichtjes, verhalen over hoeveel beter het lezen van bepaalde mensen is geworden, de typische zieke die na haar ommeslag gezonder is dan voor haar diagnose ... dat soort dingen.

Het is dat ik verder ook niet zo heel veel heb met de problemen van deze mensen. Als je niet kan weerstaan aan de onzin van reclame of peer pressure, dan vrees ik dat halsoverkop in een andere levensvisie stappen op lange duur even ongezond zal zijn.

Maar voor kritische noten is absoluut geen tijd of ruimte. Dit is gemaakt om zieltjes te winnen en aangezien ik de kernkritiek niet bij mezelf herken en de docu verder helemaal geen tastbare zaken aanhaalt kon ik er helemaal niks uithalen. Behalve dan dat je blijkbaar wel geld genoeg hebt voor Apple materiaal als minimalist.

1.0*

Fijn.

Je ziet al de beginselen van Mitani's vlotte, quirky stijl, maar in deze film oogt het af en toe toch nog een beetje stoffig. Dat frisse dat in een Sutekina Kanashibari wel zat, ondanks de soms wat ouderwetse uitstraling, mist hier een beetje.

Dat maakt de film soms net iets saaier en conventioneler dan goed is. De vete tussen jong en oud is wat melig en het tempo vaak een beetje laag. De humor is aardig, maar niet overdreven aanwezig en het koppel dat gevangen zit tussen de twee groepen is nu ook meteen niet het meest blitse acteerduo.

Maar toch weet Mitani wel weer een fijn sfeertje te scheppen. Iets dramatischer deze keer, iets meer een levenslesje, maar uiteindelijk toch lekker luchtig met een aantal memorabele momenten. Maar had stiekem toch op een iets leukere film gehoopt.

3.0*

Blijft leuk.

Altijd een beetje afwachten met films als deze. Was toch al lang geleden dat ik hem voor het laatst gezien had, dus ik was wel benieuwd of het nog steeds leuk zou zijn. Nergens voor nodig zo bleek, weer hartelijk kunnen lachen met deze Kitano.

Eigenlijk is het z'n enige echte volbloed comedy, terwijl comedy toch een rode draad is doorheen z'n oeuvre. Maar hier laat hij gewoon alles los en focust hij zich volledig om de humor. Dat wil zeggen dat je van plot en personages niet veel hoeft te verwachten, ook het audiovisuele krijgt betrekkelijk weinig aandacht in vergelijking met z'n andere films.

Maar grappig is het absoluut wel. Veel variatie in de soort humor, van droog tot extreem absurd, van slapstick tot parodie, elke scene biedt wel iets anders of nieuws, maar steeds wel met een typische Kitano knipoog.

Beetje lastig aan te raden, maar wie van Kitano's humor houdt en niet meteen en vlot verhaal nodig heeft, valt deze film nog steeds warm aan te bevelen.

4.0* en een uitgebreide review

Oké.

Doet wat denken aan Roald Dahl verfilmingen, soms ook een beetje aan het werk van Jeunet (de scenes op de daken - vooral dan aan La Cité des Enfants Perdus). Maar daar ligt ook meteen de grootste beperking van deze film, want hoewel die link snel gelegd wordt, oogt het vaak allemaal wat goedkoop.

Sets zijn wat magertjes, het camerawerk is redelijk brak en ook aan het acteerwerk schort wel wat. Maassen is echt niet geschikt voor dit soort rollen, maar ook de rest van de cast heeft duidelijk moeite met de wat dik aangezette personages. Al zijn het uiteindelijk voor die katten met mensenstemmen die écht vervelend zijn.

Beetje jammer, want de opzet is best charmant en de film zelf is ook wel te doen. Kort, lief en klein, maar uiteindelijk best gezellig. Einde is misschien melig, maar het past wel en voelt goed aan, wat betekent dat de film toch ook wel iets goeds doet. Jammer dat de aankleding toch écht wat te pover is.

2.5*

Herkijk levert hetzelfde resultaat op.

Spielberg is niet echt de man voor scifi. Anderzijds is Spielberg gewoon mijn regisseur niet, want na ruwweg 20 films heeft hij me nog geen enkele keer kunnen overtuigen. Maar hij mist toch echt dat techy kantje dat je nodig hebt om een goeie scifi te maken.

Nochthans zitten er wel aardige ideetje in, maar de uitwerking (die touch-interface, die disks) zijn net allemaal wat te melig om echt dat scifi wereldje vorm te geven. Waar Spielberg's hand wel merkbaar is, is in het plot. Een klassiek "menselijkheid" Hollywood gevalletje, 't had nog wat kunnen zijn voor Kubrick.

Toch opvallend hoe dit soort verhaaltjes altijd verlopen. Een bijna utopische wereld zonder moord, maar vanwege wat geharrewar in de marge en het nodige kunst en vliegwerk in het plot wordt er twijfel gezaaid, waardoor de hele boel maar afgeblazen wordt. Een vreemde moraal wat mij betreft.

Visueel is het ondertussen een beetje verouderd, maar niet storend, wat wel stoort is het gepingel van John Williams. Is Spielberg al niet zo'n geweldig bekwame regisseur voor scifi, dan is Williams dat helemaal niet op score-vlak. Cruise is verder vooral zichzelf. Gepast maar wel een beetje irritant. Gelukkig is er Morton die nog twee versnelling hoger zit qua overacting. Vreselijke rol.

De film verloopt verder vlot en qua uitgangspunt zit er genoeg interessants in, maar de uitwerking is gewoon slap en braaf. Spielberg in twee woorden samengevat.

1.5*

Klein maar toch groots.

Had eerlijk waar één of andere Amerikaanse CG productie verwacht, maar dat is deze film allerminst. Eerder een kleine Franse charmer, die van begin tot einde overtuigt.

Visueel erg knappe mix van live footage en CG. Twee verschillende stijlen, die vooral erg mooi samenkomen. Leuke animatie ook, veel geslaagde audiovisuele grapjes en vooral erg, erg schattig allemaal.

Slim om geen dialogen te gebruiken, leuke soundeffectjes die zowal geinig als effectief zijn, maar uiteindelijk is het toch het visuele en het geweldig relaxte zomerse sfeertje dat de film uitstraalt die er zo'n pareltje van maken.

Vraag me enkel af of het voor de mensen die de originele shorts kennen ook zo leuk is. Heb er een paar van gezien en er wordt toch wel érg veel hergebruikt door de film. Voor mij geen probleem, maar ik kan me indenken dan hardcore fans misschien iets meer vernieuwing van deze film verwacht hadden.

Verdient duidelijk meer aandacht, zeker gezien de honderden stemmen die bij films als Rio ed staan.

4.5* en een uitgebreide review

Ultieme kerstklassieker.

Maar niet zo'n geweldige film. Het is dat Edmund Gwenn het uitstekend doet, zijn rol is werkelijk perfect. Maar daar houdt het dan ook wel zo'n beetje mee op. Verder valt er maar weinig te beleven in deze film, ik vond het ook niet meteen een geweldig kerstgevoel uitstralen.

Het minst dan ook wat sneeuw, of kleur. Kerst in zwart/wit is toch maar magertjes, echt sfeervol wil deze film dan ook niet worden. Het helpt ook niet dat ze tijdens de laatste acte vooral in een rechtzaal staan, de meest droge plek die je je maar kan voorstellen.

Ik vond het vooral een erg functionele film, die netjes z'n verhaaltje vertelt en zich verder weinig van dingen aantrekt. Het is een vlot filmpje en de feel-good zorgt ervoor dat het niet gaat vervelen of irriteren, maar achteraf toch niet echt het idee een geweldig gezellige kerstfilm gezien te hebben.

1.5*

Redelijke kerstfilm.

Voor het overgrote deel is het gewoon een wollige, redelijk gezellige bedoening die best goed gedragen wordt door Attenborough. Hij is soms een wat vage oude vent, maar weet alle twijfels smakelijk weg te lachen. De twee bitchy vrouwen waren ook best grappig/irritant, verder een redelijk typisch kerstfilmpje in al zijn clichés.

Maar ... het derde half uur speelt zich bijna volledig af in de rechtbank. Wie zit er nu op een flauw rechtbankgebeuren te wachten? Zeer matige rechtbankclou en tijdens dit stuk gaat de film ook iets tever in z'n kerstgekte door heel New York de straat op te sturen. Plots werd het allemaal erg langdradig en lijzig.

Gek, want daarna gaat het kerstgebeuren gewoon weer vrolijk door. Heel dat rechtbankgebeuren had eruit gemogen, had de film meteen een wat acceptabelere lengte gehad en was het geheel een stukje beter geweest. Verder wel een redelijk kerstfilm, al zal het wel nooit echt mijn ding worden.

2.0*

Fijn.

Leuk om te zien dat Hosoda terug in een opwaartse stroom zit. Zijn vorige vond ik een serieuze tegenvaller, geen slechte film maar Hosoda onwaardig. Daar bleek ook dat pure fantasy toch niet zo z'n ding was. Wél als aanvullend genre op drama.

En daar blinkt deze film dan ook in uit. Drama en fantasy vullen elkaar perfect aan en versterken elkaar ook, ondanks dat de film nooit een zuivere mix van beide genres brengt, maar ze redelijk bruusk afwisselt. Het verhaaltje, over een tweede kindje dat geboren wordt in een jong gezin, is daarvoor ook een ideaal uitgangspunt.

Animatie is wel wat beter geworden, de soundtrack is passend maar een beetje braaf en voice acting zoals steeds bij dit soort films op niveau. Stukje van de Engelse dub geluisterd (op trailer) en die is zo klef en meling dat ik na 20 seconden al weer spijt had het geprobeerd te hebben.

Fijne film, Hosoda fans hebben hier een makkelijke aanrader aan, mensen die hem niet kennen krijgen een leuke introductie in de typerende stijl van Hosoda voorgeschoteld.

4.0* en een uitgebreide review

Goed.

Toch mikt de film op teveel drama om echt sterk te overtuigen. De speelduur is wellicht ook wat lang, al te veel "moeten" dit soort films de twee uur halen en dan ligt nodeloze filler snel op de loer.

Jammer want het begin is best aangenaam. De romance tussen Sayako en Keita is lief, het stukje Barcelona dat in de film gesmokkeld wordt is gezellig herkenbaar en er hangt gewoon een erg fijn sfeertje in de film. Maar dan splitsen de wegen van de geliefden zich, en gaat de film te lang "gewoon door".

Er komt nog wel wat extra drama bij, zoals de ziekte van de moeder en het gezin van de vuurwerkmaker, maar deze scenes hebben maar weinig met de rest van de film te maken en halen zowel het tempo eruit als de sfeer omlaag. Chono had beter dichter bij de kern kunnen blijven, de relatie tussen Sayako en Keita.

Het einde is verder wel fijn, maar de film heeft dan al net iets te lang stilgeleven om vol te cashen op de romantiek. Kleine gemiste kans dus, ze moeten in Japan ook maar eens durven een film als deze van 90 minuten te maken.

3.5*

Leuk!

Minder gepolijst als een SS5+ en soortgenoten, maar wel ambitieuzer. Getuigen de 6-minuten durende actiescene als grote finale. Ishibashi haalt echt alles uit de kast om z'n kunnen te tonen aan de wereld.

Het levert een wat (understatement) oneven film op, die onaangekondigd uit drie apart delen bestaat en binnen elk deel nog steeds erg fragmentarisch overkomt. Geen bezwaar want het geeft Ishibashi de kans om lekker los te gaan. Geen tijd voor verveling want de 90 minuten zitten tot op de nok vol kleurrijke gekkigheid.

Wie een verhaal wenst kan de film maar beter links laten liggen, de soundtrack is niet super en visueel komt Ishibashi niet helemaal onder het lage bugdet uit, maar als regisseur laat hij hier belachelijk veel potentieel zien, kijk al uit naar z'n volgende film want hij kan alleen maar groeien.

4.0* en een uitgebreide review.

Beste Singh totdusver.

Ik vind hem altijd wel een interessant regisseur, maar meestal komt het er niet helemaal uit. Dat deed het in dit iets kinderlijker filmpje wel. Nu het allemaal niet zo serieus en duister moet, komt het sfeertje veel beter over.

Begin is in ieder geval briljant. De film had zo volledig in die stijl gekund, 't is dan ook even omschakelen wanneer Collins plots in levende lijve verschijnt. Samen met Roberts een beetje beperkt in het rol, maar niet zo slecht dat het ging irriteren. Andere personages waren wel leuk ingevuld, vooral het dwergenstel dan.

De prachtig uitgewerkte setting, vaak erg mooi camerawerk en strakke cinematografie zorgen voor het meeste plezier, maar ook een hoop kleine details (zoals de stelten van de dwergen) houden het vlot en fris.

Wat mij betreft mag Singh gewoon verdergaan op deze manier.

3.5*

Had hier veel meer van verwacht.

Mirrormask is vooral een rasechte kinderfilm. Qua sfeer, tempo en feel te vergelijken met films als The Neverending Story.

Designwise zit er zeker veel potentieel in, maar veel van de CGi is behoorlijk ondermaats (integratie van 2D en 3D voornamelijk) en de belichting zuigt echt stevig. Jammer van die videogame esthetiek, vol lens flares, flikkerend licht en verdonkerde schermranden. Het geheel voelt vooral weinig consistent en overdone aan. Beetje meer klasse, stijl, wat subtiliteit ... had de film zeker goed gedaan. De soundtrack is ronduit irritant en all over the place. Als het maar lawaai maakt leek het motto te zijn. En ook de acteerprestaties zijn ondermaats.

Resten enkel de fantasierijke designs en de scene waar het meisje aangekleed wordt door de poppen. Vreemd toch, want met Gaiman en McKean zijn toch niet de minsten. Denk Neverending Story dus. 15 jaar later, een hele hoop rekenwerk en CGi ten spijt ziet het er nog even knullig uit.

2.5*

Mirrors is zeer duidelijk een remake van een Aziatische film.

Getuige de vele dramasegmenten tussendoor en het type verhaal. Hoewel de film nogal wat explosiever eindigt dan de meeste Aziatische horrors.

Jammer genoeg voor mij ook waar de film een beetje faalt. Wanneer Aja op de horror toer gaat komt hij met geweldig sfeervolle decors en een aantal aardig geschifte gore scenes, daartussen zweven een aantal iets te langgerekte kalme scenes die wat impact misten.

Dat zorgt voor nogal scherpe overgangen tussen het horror en drama. Sutherland doet het op zich best, maar Aja had er misschien toch beter aan gedaan 20 minuten film weg te gooien om er een eenvoudigere horror van te maken.

Eén scene is instant-classic. Wanneer een vrouw in bad haar complete onderkaak losrukt zat ik gefascineerd te kijken hoever men met sfx kan gaan. Geniale scene.

Verder visueel erg aantrekkelijk einde, Aja had duidelijk geld om deze film te maken. 't is een goeie horror film ook, maar de hele dramalijn werkte gewoon te weinig voor mij. Niet echt teleurstellend, maar zie Aja graag nog eens een echt vol horror werk maken. Terug naar z'n Franse roots misschien ?

3.5*

Redelijk typisch cash-in vervolg.

Toch zit er nog aardig wat werk in om toch nog wat van de film te maken. Tegen het einde valt de film wel finaal door de mand, maar het eerste uur valt nog best mee.

De schrikmomenten zijn pover, de film moet het dan ook wat meer van de gore hebben. Zitten toch een paar leuke scenes bij, al is er niet echt een opvallende bij, daarvoor is er de laatste jaren qua horrorgeweld al te veel verwennerij geweest.

Stahl doet het redelijk, de rest van de cast is eigenlijk een beetje pover. Visueel valt het ook wel mee hoewel hier ook niks echt boeiends.

De film mist vooral een handtekening van een regisseur met visie. Het eerste uur loopt vlot door een aantal kills, het laatste half uur raffelt nog snel een verhaaltje af en daarmee zijn de verplichte nummertjes vervult. Meer lijkt de film ook niet te willen, waardoor het een nogal zielloze bedoening wordt.

Maar af en toe wel een fijne gore scene, visueel best oké en niet echt veel irritatiepunten. Maar meer dan een klein anderhalf uurtje tijdverdrijf is het niet.

2.0*

Oef.

Musicals zijn m'n ding zo niet, maar het is nu ook weer niet zo dat ik ze allemaal bij voorbaat afschrijf. Wanneer goed uitgevoerd kan het best goed uitpakken, vaak zit er ook een luchtigheid in die het makkelijk te verteren maakt. Niet zo in deze film.

Nu heeft Les Misérables ook wel wat tegen zich. Ooit het boek moeten lezen voor Frans vroeger en Frans + historisch + armoedeparabel is zo'n beetje de slechts mogelijke combinatie van factoren die je mij kon (en nog steeds kan) geven. Ondanks dat ik graag las vroeger, was dit boek een waar martelstuk om doorheen te komen, iets wat me altijd bijgebleven is. Het boek zelf niet trouwens, zou voor deze film niet echt meer een coherente verhaallijn kunnen reconstrueren hebben.

Toch lijkt me achteraf dat de film zich minder op de achtergrond van het verhaal focuste (waar het boek dat wel deed) en veel meer tijd stak in de romance. Sowieso krijgen de feitelijkheden amper aandacht en zijn het vooral ellenlange liedjes over veel persoonlijke probleempjes. Het wordt allemaal tot in het oneindige uitgerokken, wat de speelduur van 2.5+ uur verklaart voor iets wat uiteindelijk een simpel liefdesverhaaltje is.

Vond de CG eerder kitscherig, visueel weinig indrukwekkend. Maar het is toch vooral de zang die soms echt pijn doet aan de oren. Dat Cohen en Bonham Carter het wat laten varen kan ik nog wel hebben, zij zorgen namelijk voor de komische noot (zowat het enige wat ik goed vond aan de film), maar acteurs als Crowe, Jackman en Redmayne laten zingen .. wie verzint het. Hathaway trouwens ook écht niet om aan te horen, Barks klonk vooral als een Disneyprinses.

Mnee, vanaf de eerste scene zat het al verkeerd en dat bleeft de gehele speelduur zo. Niet mijn film dit en een extra laagje cringe op het werk van Hugo.

0.5*

Niet verkeerd.

Er zijn twee zaken die deze film best vermakelijk maken. Enerzijds de gestoorde rol van Bates, die erg sterk uit de verf komt. Anderzijds dat oude koppeltje dat best grappig is.

Caan vond ik jammer genoeg wat minder. Verhaal is leuk, zeker te bedenken dat het origineel ook van een schrijver komt, maar spannend vond ik het nooit worden. Daar was het sfeertje wat te gelaten voor, en de rol van Bates iets te komisch.

Pijnpunt is de belabberde regie die echt de ballen toevoegt aan de film. Reiner voegt ook hier weer zeer weinig toe, wat de film toch echt wel ten goede was gekomen. En zo moeilijk was het ook niet, hij heeft een geweldig sneeuwlandschap en een claustrofobisch hutje.

Blijft dat het een leuk en vermakelijk filmpje is dat de aandacht makkelijk vasthoudt. Maar had best wel wat meer mogen zijn. Volgens mij is die Reiner niet echt mijn type regisseur.

2.5*