Opinions

Een vroege.

Lijn herkennen in de recente Chinese opkomst van genre films is niet altijd makkelijk, maar dit is er wel eentje. Het begint steevast met een busje van het platteland opzoekt. De inzittenden komen bij een huis terecht en moeten daar, om welke reden dan ook, de nacht doorbrengen. Als iedereen eindelijk gesettled is duikt de eerste dode op en gaan de poppetjes aan het dansen.

Lost in Panic Room is al een paar jaartjes oud, dat maakt het waarschijnlijk een kleine trendsetter. Vond het alleen iets té uitleggerig allemaal. Hoort ook wel een beetje bij het genre, tussen de achterdocht door worden er uitzinnige mogelijke situaties verzonnen die steeds stapje per stapje bijgesteld worden tot uiteindelijk de echte dader op het eind onthuld wordt.

Alleen is daar wel érg veel dialoog voor nodig in deze film. Visueel is het redelijk maar niks echt opvallends, acteerwerk is vaak aan de magere kant, toch ook wel een probleem voor een film die vol op mysterie mikt. Het einde is daarbij redelijk vergezocht, al komt dat ook wel mede door de valse opzet (waarbij je als kijker bewust om de tuin geleid wordt.

Het kijkt wel makkelijk weg, maar écht speciaal is het helaas niet, China heeft ondertussen ook wel betere films in dit genre. Maar als dit ooit écht uitgroeit tot een volwaardige niche in China waarschijnlijk wel een film waar naar verwezen mag worden, voor zover er hier dan over geschreven wordt.

2.5*

Oké.

Ik heb een mkay-haat verhouding met Mann. Deze politiefilmpjes gaan er blijkbaar best in, maar andere films van hem vond ik dan weer helemaal niks. Wat mij betreft kan deze film zich meten met Heat, maar ik ben dan ook geen enorme liefhebber van die film.

Farrell en Foxx doen aardig als duo, vond de rest van de cast wel iets minder, met als toch wel stevige uitschieter de miscast van Li. Sowieso niet op haar plaats in dit soort films, al voegt haar personage (en het hele zijplotje) ook maar bitter weinig toe.

140 minuten (DC gezien) is uiteraard te lang voor een simpel undercover filmpje, links en rechts begint het dan ook aardig te slepen. Vooral naar het einde toe begon ik m'n interesse wat te verliezen. Het eerste uur weet dan nog het meest te boeien, met een aardige setup en best sfeervolle beelden van Mann. Al begrijp ik nog steeds niet waar hij z'n imago van visueel visionair vandaan heeft.

Soundtrack was trouwens nog een stevige domper. Echte tamme muziekkeuze die vaak compleet verkeerd viel. Raar want bij Heat zitten er net een aantal scenes die beter werden door de muziekkeuze.

In ieder geval komt mijn stem boven het algemene gemiddelde uit, da's ook de eerste keer bij een Mann film.

3.0*

Interessant voor Wai-Keung Lau fans.

Een jaar voor Lau aan zijn Young and Dangerous reeks zou binnen kwam hij met dit filmpje op de proppen. Wie nog iets verder teruggaat komt ook nog To Live and Die in Tsimshatsui tegen, maar die heb ik zelf nog niet gezien. In ieder geval werd hier duidelijk de basis gelegd voor Lau's latere Triad filmpjes.

Die Triad setting is iets wat pas na '95 echt is komen opzetten in Hong Kong. Prostitutie, goktentjes, bars en eethuisjes. Overal waar je binnenstapt zit er wel een groepje ongure types die luidkeels hun aanwezigheid te kennen geven. En waar er twee groepjes zitten is er altijd wel ruzie. Ekin Cheng zou er later bekend mee worden, zijn rol als lone ranger hier was een goede voorbereiding.

Ook visueel al veel bekende zaken. Zo zijn er de floue, schokkerige slo-mo scenes die zo kenmerkend zijn voor die tijd. Verder donker, met veel blauwtinten en kille interieurs. Een typisch dramatisch verhaaltje over een anti-held die ondanks zijn goede bedoelingen niet losraakt uit het wereldje, en je het een blauwdruk van 15 jaar aan HK Triad films.

Verder weet ik niet of het Lau zelf was, of misschien toch Jing Wong, maar de verwijzingen naar een aantal Franse films zijn op z'n minst opvallend. Twee Trois Couleurs posters (Blanc en Bleu) én een dubbele verwijzing naar Léon. Eerst Crab die verkleed als Léon binnenkomt, daarna nog een poster van de film.

Wie graag zo'n Young & Dangerous filmpje ziet kan niet echt verkeerd gaan met deze. Lau legt een mooie basis, ondertussen is het allemaal al platgelopen natuurlijk, maar als genrefilmpje kan het er nog best mee door. Nu die Tsimshatsui nog eens zien te pakken te krijgen.

3.0*

Goed.

Heeft (bijna) alles om een erg sterk romatisch drama te zijn. Visueel erg mooi. Geweldig kleurgebruikt, bijna elk shot is wel een beeldje. Muziek is erg poppy maar past wel binnen de setting. Niet opvallend goed verder, maar heb me er ook niet aan gestoord. Acteerwerk is ook meer dan behoorlijk.

Het enige wat ontbreekt is het geduld bij de regisseur, ofwel is de editor er met een halve film vandoor. Sommige scenes hadden zo sterk kunnen zijn, maar het lijkt vaak of ze het eerste en laatste kwart eruit geknipt hebben. Zo verkloot met op belangrijke momenten het tempo, wat de film jammer genoeg geen goed doet.

Echt slecht wordt het er ook niet door, maar telkens wanneer je als kijker even lekker wil verdrinken in een sfeer wordt er nogal hard weggecut. Jammer, want verder weinig aan te merken op deze film. 't Is allemaal erg pril en naïef, maar wat wil je anders met een setting als deze?

Zeker niet verkeerd, jammer dat er niet wat spaarzamer is omgesprongen met het materiaal. Zonder extra scenes had de film zeker een kwartier tot twintig minuten langer mogen duren.

3.5*

Stond al lang op het verlanglijstje.

Het is niet de laatste van Chia-Liang Liu die ik nog moet kijken, z'n allereerste film staat nog niet op MovieMeter zo te zien. Jammer genoeg ook niet echt eenvoudig te vinden, maar what else is new. En zoals deze film bewijst: geduld wordt beloond, dus dat komt ooit nog wel.

Al gaat die beloning dan niet over de kwaliteit, Liu vind ik vooral leuk wanneer hij bij de klassieke martial arts blijft. Dit soort politie/actie films liggen hem stukken minder, iets waar wel meer hoog aangeschreven martial arts regisseurs problemen mee hadden.

Het zijn vaak nogal doorsnee filmpjes. Visueel stellen ze niks voor, acteerwerk is erg mager (al mag cult favorite Rothrock hier weer opdraven) en qua plot hoef je ook geen hoogstandjes te verwachten. Het enige wat deze films kijkbaar maakt zijn de actiescenes, maar ook die zijn hier relatief karig. Het leeft wel een beetje op wanneer Rothrock in het rond begint te trappen, maar het hoge niveau van Liu's echte martial arts films wordt nooit gehaald.

Gelukkig is het verder ook redelijk luchtig en is de speelduur beperkt, maar hoogstaande films zijn dit zeker niet en zelfs als filler schieten ze een beetje tekort. Weer voer voor completisten en echte liefhebbers dus.

2.0*

Njah.

Benny Chan maakt een film voor kinderen. Redelijk kleine kinderen, althans, dat hoop ik dan toch, want het is een serieus kinderachtige zooi. En zelfs dan is het eigenlijk geen excuus voor de extreme kitscherigheid die deze Meow is.

Sowieso weer dramatische CG. Die kattenplaneet ... wtf. Het hoofdpersonage lijkt dan ook nog eens op Garfield, ook al zo'n wansmakelijk CG-fest. En wat er verder van CG te zien is, is echt niet oké, voor wat verder toch duidelijk als een big budget flick oogt.

Acteerwerk is echt superdik aangezet, de moraaltjes vliegen je om de oren en wie op verrassingen zit te wachten kan maar beter wat anders gaan kijken, want de film volgt een extreem voorspelbaar paadje. Het is dat het naast de CG nog wel redelijk kleurrijk en zonnig oogt, zodat er toch nog iets van een aangenaam sfeertje hangt. Maar je moet er vaak toch serieus naar graven.

Gelukkig duurt de film niet al te lang en zorgt het tempo ervoor dat het nooit overdramatisch slecht wordt, maar daarmee is al het positieve ook wel gezegd. Benny Chan moet gewoon lekker actiefilmpjes maken, geen kinderfilms met CG-katten.

1.5*

Aardige film, maar haalt het niet direct bij Twilight Samurai, een gelijkaardige film (ook 2003 geloof ik).

De gedragscode van de samurai staat ook hier weer centraal, alleen is het net allemaal wat te langdradig en ietsje te dramatisch. Verder wel een leuk filmpje, dat aardig wegkijkt, maar vooral het einde wordt net te lang gerokken.

Mooie shots en leuke muziek van Hisaishi, maar ook hier is het niks wat ik ooit beter gezien heb. Heb me zeker vermaakt, en ivm The Last Samurai is dit een wereldfilm (geen palmbomen deze keer! - deze is trouwens ook visueel veel beter), maar een topper is het niet. 3.5*

De titel voor deze docu is niet eens zo slecht gekozen, al had Wilson zelf wel al kunnen bedenken wat voor reacties deze zou oproepen door mensen die de docu niet eens gezien hebben.

Verder komen er 2 interessante punten naar boven. Hoe erg onderschatten de populaire docu-makers hun publiek wanneer ze best stuitende feiten nog moeten opleuken om het te verkopen? Het verhaaltje met de bank en het geweer is daarin erg duidelijk. Meer heb je als documaker niet nodig, dus wat dat extra circus erbij komt doen is mij een raadsel.

Daarnaast komt Wilson zelf een aantal keren in de problemen wanneer hij zo'n eerlijk mogelijke docu wil maken. Hij wil (zogenaamd?) ethisch te werk blijven gaan maar stelt zelf dat je je ondervraagden eigenlijk beter niet het onderwerp van de docu meedeelt om de antwoorden zo min mogelijk te beïnvloeden. Lijkt me eigenlijk dat je dan de beste docu kan draaien als je niemand inlicht over je onderwerp. Maar wat daar nu zo ethisch verwerpelijk aan is? Misschien als je ze moedwillig voor de gek houdt.

Maar uiteindelijk is dit gewoon een Moore docu over Moore. Het punt weet je al voordat de docu begint, wat volgt is een resem aan korte sequencies die dat punt moeten ondersteunen. Geloofwaardigheid valt niet te achterhalen en die extra scenes waar Wilson z'n eigen ethiek aan de kaak stelt maken het er echt niet beter op.

Ander vervelend puntje is de slechte introductie van de personen die hun ding komen doen. Vast bekend binnen Amerika maar daarbuiten niet echt grote namen. Of ze kennis hebben over wat ze spreken hoef je dus maar aan te nemen, van politieke achtergronden heb je al helemaal geen benul als je je niet verder gaat inlezen.

Het enige verschil met Moore's docu is eigenlijk het standpunt en de filmische kwaliteit, die hier nog wat lager ligt. Het ontbreken van Moore zelf is een enorm minpunt en verder lijkt het allemaal net zo eenzijdig en manipulatief te zijn.

1*

Drie keer niks.

Het eerste half uur is echt compleet waardeloos. Lelijke animatie, superflauwe filmpjes en een tv-show conceptje dat niet echt werkt voor een niet-Disneyfan.

Tweede deel is de Christmas Carol versie van Disney, had hem eerder dit jaar al eens gezien en je merkt in ieder geval wel meteen het kwaliteitsverschil. Toch vind ik ook Disney's versie niet echt geslaagd. Nogal vluchtig en random zeker qua keuze van de personages.

Het resultaat is een niemendalletje, nogal goedkoop gemaakt en met z'n 65 minuten nog aardig lastig om doorheen te komen.

1.0*

Matige collectie.

Drie shorts die elk een eenvoudig kerstverhaaltje brengen, sommigen gebaseerd op bekendere verhalen (het Groundhog Day principe wordt weer een keer bovengehaald bij de eerste). En dan overgoten met een stevige, romige Disneysaus.

Het is wel duidelijk het modernere Disney werk, dat betekent nog wat cleaner en nog wat meer opgekuist qua visuele stijl. Het gebeurt niet vaak, maar bij Disney kan ik dan toch net iets meer met de classic look, dus dat miste ik hier wel een beetje.

Weinig charme dus, visueel ook redelijk goedkoop en ook de kerstverhaaltjes weten maar matig te overtuigen. Zo rond deze periode is het dan nog wel gepast en kijkbaar, maar er zijn toch betere keuzes te maken denk ik. Een matige anthology, al ben ik sowieso niet het doelpubliek van dit soort films natuurlijk.

1.5*

Erg leuke film.

Gaat weer terug naar de oude Jeunet style, type Delicatessen. Wat avontuurlijker en jongensachtig, met een duister randje aan.

Verder een toffe cast, lollige personage en erg gave plannetjes om de twee slechterikken te vangen. Niet bepaald zwaardramatisch of diepgevoelig, maar wél ultiem vermaak.

Zeker de kleine inserts die weinig met het verhaal te maken hebben zijn super, ook de lowtech snuftjes (kijk Gondry, zo moet het) zijn erg gaaf.

Geweldig vermakelijke film, visueel zéér mooi en gemeend grappig.

4.5* en een uitgebreide review

Zoals eerder al gezegd was het begin het leukst. Echt genieten van prachtige shots.

Enkel houdt het geen 70+ minuten. De film mist ofwel extra abstractie, ofwel extra context. Het geheel blijft wat random nu, en ik ben verder ook niet zo'n fan van beestjes, laat staan natuurdocumentaires. Ook de muziek viel wat tegen, had meer mee gedaan kunnen worden.

Nietemin wel een leuk filmpje, met enkele fantastische scenes (die slakken), maar ook wat flauwe scenes (domme mestkever). 3.5*

Wat teleurstellend.

Clark maakte ooit Kids, Van Sant kwam met Paranoid Park. Geen idee eigenlijk wat Hill nu nog met deze film daaraan probeerde toe te voegen. Of het moest zijn dat de 90s gewoon weer in zijn en daarom een filmpjes als deze wel weer een keer mocht.

Een feest van herkenning was het in ieder geval niet, daarvoor is deze setting veel te niche. Mijn scene was het in ieder geval niet, het voelt ook allemaal véél te Amerikaans aan en tegenwoordig speelt men nog steeds games als Street Fighter, dus dat soort knipoogjes vind ik ook niet echt indrukwekkend.

Maar uiteindelijk is het toch vooral het drama dat tekort schiet. De neerwaardse spiraal voelt gewoon niet geloofwaardig genoeg aan, mede omdat Suljic's personage niet geloofwaardig overkomt. Beetje jammer want het jongetje doet het best aardig.

Uiteindelijk wist het gewoon te weinig te boeien. Heb dit al veel beter gezien, in films die uitkwamen toen dit soort zaken ook echt gewoon actueel waren. Dat gedweep met nostalgie wordt er echter niet beter op.

2.0*

Niet slecht.

Meest verrassend vond ik dat het de regie was die de film duidelijk naar een hoger niveau tilt. De montage van de flashbacks was leuk, maar ook zo'n scene als het feestje steekt ver boven de gemiddelde 60s flick uit. Het is ondertussen allemaal een beetje verouderd, zelfs braaf geworden, maar het keek lekker weg.

Ook de soundtrack was best catchy. Niet iets om zo overdag op te zetten, maar binnen de film werkte het zeker wel.

Verhaaltje is uitgekauwd en voorspelbaar. Lompe jojo die de grote wereld intrekt en teleurgesteld de dieperik induikelt om bij het einde weer licht aan het einde van de tunnel te zien. Aardig saai, maar gezien de leuke regie niet zo'n probleem.

Wel een probleem zijn Voigt en Hoffman die beiden echt enorm irritante personages neerzetten. Hoffman is een Pacino avant la lettre en zet een personage neer waarvan ik ondertussen echt wel genoeg heb. Voigt is unieker maar speelt volgens mij echt de domste kloot in de filmgeschiedenis. Misschien nog in competitie met James Stewart in Capra's films, maar ik vond het echt niet om aan te zien.

Ook vervelend is dat Joe echt helemaal niks lijkt te leren. De spiraal van dramatiek wordt veroorzaakt omdat Joe nooit leert van z'n fouten. Je zou denken dat een slechte ervaring leerschool is voor de volgende keer, maar hij lijkt alles maar 1 keer te proberen. Aardig dom, kwam ook aardig gescript over.

Film die interessantere personages verdiend had. Gelukkig houdt de regie de film nog overeind, maar het is krap. Jammer, want vond het aardig verrassend voor een film uit de jaren '60. Anders had er zeker een 3.5* ingezeten.

2.5*

Erg povere klassieker.

Een gevangenisdrama dat een eigen smoelwerk krijgt door de Turkse setting. Althans, dat was de bedoeling, maar de povere en ongeïnteresseerde regie van Parker doet de film absoluut geen goed. Na twee uur film had ik absoluut niet het gevoel iets speciaals gezien te hebben.

Komt ook deels door het erg povere acteerwerk, de druilerige cinematografie en het plotje dat maar niet wil vlotten. Het mag dan wel gebaseerd zijn op waargebeurde feiten, wat knip- en plakwerk om bepaalde stukken vlotter te laten verlopen was erg fijn geweest. Nu sleep het geregeld.

Deze Midnight Express wist gewoon niet echt te boeien. Ondanks dat het op papier best veel verschilt van een hoop andere prison/escape films, voelt het jammer genoeg niet zo aan tijdens het kijken. Het been there, done that gevoel overheerste, en het is sowieso al niet m'n favoriete genre. Povere klassieker.

1.0*

Matig.

Ik verbaas me er wel een beetje over dat in sommige recensies gesproken wordt over een ode aan de nostalgie. Die redenering gaat voor een deel op, ware het niet dat Allen deze ode zelf zeer direct en uitgesponnen ondermijnd op het einde van deze film. Het laatste gesprek tussen Wilson en Cotillard is daarin toch zeer duidelijk. Voor iemand die zelf bijna een hele film (en voor het merendeel van z'n oeuvre) dweept met het verleden is dat best een moedige conclusie.

Toch neemt het niet weg dat het aflopen van de grootheden van weleer een beetje vermoeiend wordt. Vooral ook omdat de keuzes van Allen wel erg sterk voor de hand liggen. Met uitzondering van de muzikant/pianist kende ik alle namen, wat in dit geval niet vóór de film spreekt, gezien mijn erg geringe kennis van klassieke grootheden. Er was vast ook een beetje toeval mee gemoeid, want in het geval van Bunuel werd net die ene film van hem aangehaald die ik gezien heb. Flauwe en voorspelbare scene trouwens.

Wilson is iets te perfect voor deze rol. Z'n aanwezigheid in deze film onderstreept de gelijkenissen met Allen zelf. Doorheen de stem van Wilson hoor je dan ook bijna de hele film Allen aan het woord. Wel positief is dat Wilson wat dromeriger uit de hoek kan komen, wel zo fijn in een film als deze. Allen zelf zou toch iets te scherp en ongezellig zijn voor deze rol.

Het tijdreisverhaaltje is leuk en charmant, het stuk met McAdams (iets te irritante rol) was heel wat minder boeiend. Dat gedeelte blijft echt hangen in de melige liefdesperikelen. Verder vond ik ook niet alle typetjes geslaagd. Brody als Dali is echt niet om aan te zien, Hemmingway is ook redelijk vervelend. Daartegenover staat dat andere (zoals het Fitzgerald koppeltje) wel erg leuk zijn.

Uiteindelijk heb ik een film gezien die korte metten maakt met het nostalgische gedweep, maar daar zelf wel half in verdrinkt. En hoe aardig ik die (neem ik aan) zelfreflectie van Allen ook vind, de film lijdt er wel onder, net zoals mijn plezier tijdens het kijken.

Niet verkeerd, af en toe (maar te weinig) wat aardige plaatjes van Khondji en een mooi decor, maar er zijn teveel hoekjes af om het echt geslaagd te noemen.

2.5*

Positieve herziening.

Wat dit soort puur genrewerk betreft is het altijd wat afwachten hoe een herziening uitdraait. Had er zeker niet het volste vertrouwen in, maar dat viel met gelukkig goed mee. Kitamura weet de juiste balans te vinden tussen z'n eigen typische stijl en commerciële Hollywood horror.

Al moet ook wel gezegd dat die commerciële horror een decennium geleden een stuk bruter was dan vandaag. Dat valt eigenlijk nog het meeste op tijdens het zien van deze film. Heb het ook duidelijk gemist, want ik kon er wel weer van genieten.

CG is some wat overkill, maar verder mooi in beeld gebracht, Jones is een geweldige killer en het einde is Barker-waardig. Heeft nog niet veel moeten inboeten in al die jaren, integendeel zelfs. Nu de horror wat tammer geworden is, komt een film als deze wat beter tot z'n recht.

4.0* en een uitgebreide review

Messitt maakt het niet.

Volgens mij is Messitt best een horrorfan en heeft hij de laatste jaren goed opgelet. Talent heeft hij alleen niet. Midnight Movie is dan ook een combinatie van de typische clichés met een nogal smalende lach naar diezelfde clichés.

Pijnlijk wordt het echter wanneer die beide aspecten in eenzelfde personage geplaatst worden. Zo is dat overenthousiaste gastje tegelijk enthousiaste en elitaire filmnerd. Komt een beetje dom over.

Begin valt allemaal nogal mee, maar vanaf de film verzandt in alweer een standaard slasher gevalletje is de lol er al snel af. De clichés die eerst nogal lacherig aangepakt werden, worden gewoon staalhard misbruikt in het tweede deel. Het resultaat is oersaai en oninteressant.

Verder ook duffe moorden, barre gore, slecht acteerwerk en nog slechtere effecten. In schril contrast met wat leuk editing werk helemaal in het begin van de film. De killer zelf ziet er ook nog een keertje dom uit en het verhaaltje is zo pover in elkaar gedraaid dat ook de creatieve insteek daar volledig in het water valt.

Het is vooral pijnlijk dat een film die wat smalend met de clichés van het genre lacht dat zo formularisch doet dat het meer lijkt op meeliften met de hype.

1*

Erg basic.

Beetje actie, beetje misdaad, beetje humor. 't Is een beetje vanalles, maar niks echt goed. Het blijft netjes binnen de lijntjes van het verwachte, maar weet niet te scoren omdat de personages eigenlijk helemaal niet zo leuk zijn, om niet te zeggen vervelend.

De Niro en kompaan weten het gewoon niet echt waar te maken. Het is duidelijk dat hun gemekker grappig moet zijn, maar vond het niet echt leuk. Wat er dan overblijft is eigenlijk niet zoveel. Een redelijk lange road trip, een paar erg matige actiescenes en ... niks eigenlijk.

Het is dat het nog redelijk vlot wegkijkt, dit soort films. Er gebeurt op zich nog wel genoeg, maar het had wat mij betreft ook best wat korter gekund. Nogal flauw formulewerk uiteindelijk, was misschien ooit leuker maar is ondertussen toch aardig verouderd.

2.0*

Niet aan me besteed.

Jammer, want qua opzet is dit absoluut geweldig. Compleet maf verhaaltje, gestoorde personages, best experimenteel in uitvoering. Kurosaka had duidelijk oog voor meer dan enkel het plot, toch wil het niet echt vlotten met deze film.

Komt omdat ik de stijl niet echt wist te waarderen. 30.000 tekeningen of niet, de pulserende, op fades gebaseerde animatie stond me al redelijk snel tegen. Alles oogt statisch, ruw en de hele film harkt voorbij. Af en toe werkt het, maar voor het overgrote gedeelte is het amper aan te zien. Weet dat hier wel een publiek voor is, maar ik ben geen fan.

Niks tegen wat wildere animatie, maar deze gebrekkige houtskoolvegen vond ik gewoon teleurstellend. Des te erger dat er achter die vegen een geweldige film schuilgaat. Misschien als Kurosaka ooit z'n stijl wil herzien, al zou het me verbazen.

2.0*

Wel oké.

Beter dan Hereditary in ieder geval, had vooraf toch een beetje schrik dat het weer die richting zou uitgaan (maar dan met een nog langere speelduur). Nu is het wel zo dat de films duidelijk stijlkenmerken delen, maar het lijkt hier allemaal net iets beter te passen.

Hoewel "passen" misschien niet het juiste woord is, want uiteindelijk blijft het daar voor mij wat schuren. Aster laat z'n camera steeds erg traag dwalen en gooit er vaak een bombastisch luide soundtrack onder ... maar dat strookt zelden met wat er te zien is. Het is misschien wat te braaf en netjes voor deze stijl, zeker wanneer er ook nog wat humor bij komt kijken.

En die humor zat er toch écht wel duidelijk in (werd zelfs een paar keer luidop gelachen). Die kop van Reynor (die ergens het midden houdt tussen Chris Pratt en Seth Rogan) wanneer een van de naakte cirkel vrouwen het handje komt vasthouden, of die wat oudere die langs achter komt bijduwen. Ook zijn gezicht in de beer. Het valt maar moeilijk serieus te nemen. En dan hebben we het nog niet over Poulter's rol gehad.

Verder wel aardig in beeld gebracht (al maakt hij er zich nogal makkelijk vanaf met de trippy scenes, wat swirly effectjes die iets te goedkoop ogen), goed geacteerd, fijne soundtrack, gestoorde commune. Maar had echt wel wat freakier en steviger gemogen. Allicht dat men graag wel wat arthousey wou doen, maar dan zonder al te veel mensen te shockeren.

Wel leuk voor een keertje, maar Aster moet uit een ander vaatje tappen wil hij mij echt charmeren.

3.0*

Chaotisch gebeuren.

Zoals wel vaker bij Shakespeare ben ik niet echt bekend met het bronmateriaal, ook niet zo met de bewerkingen. En van wat ik dan al gezien heb verdwijnen de details weer redelijk snel. Deze film zal het niet anders vergaan vermoed ik.

Hoffman ziet het duidelijk als een verfilmd toneelstuk. Althans, dat hoop ik, anders valt het wat brakke decor in het middenstuk maar moeilijk te verklaren. Het bos oogt nogal gekunsteld en fake, ik hoop maar dat dat de bedoeling was.

Verder slaat de hele laatste acte ook nergens op. Het voelt als een nakomertje, maar dan wel eentje van 30 minuten. Vreemd genoeg is het meteen ook het leukste stuk van de film. Vreemde opvoering die met best veel humor neergezet wordt. Humor die elders tijdens de film veel minder goed werkt.

Echt goed is het niet, maar wel een beetje maf en zodoende ook wel redelijk origineel. Vreemde cast, gek sfeertje, knullig maar af en toe toch ook wel een beetje charmant. Anderzijds ook vaak saai en goedkoop. Jammer dat het niet een half uurtje korter had gekund.

2.0*

Goed.

Al is het als geheel misschien iets té gezapig om echt uit te blinken. Meteen ook het enige minpuntje, want Balagueró maakt er weer een fijn filmpje van.

Een soort van live-action, serieuzere Despicable Me dit. César is de ideale klootzak, iemand waar je tijdens de film best nog een beetje voor kan juichen. In die zin ook erg goed dat César uiteindelijk als overwinnaar uit de bus weet te komen. Slimme keuze van Balagueró.

De film neemt z'n tijd, de aanloop is best oké maar de grapjasserij van César had wat mij betreft iets sneller mogen beginnen. Als zorgt het trage begin er wel weer voor dat de wtf momenten later makkelijker te behappen zijn. Visueel verzorgd maar niet uitzonderlijk, hetzelfde kan gezegd worden van de soundtrack.

En zo wordt het vooral een sterk een-tweetje Tosar - Balagueró. Leuke film, aangenaam en vermakelijk, op de juiste momenten spannend en sfeervol. Maar z'n eerdere werk evenaart hij er niet mee. Gewoon een vlot en kwalitatief tussendoortje wat mij betreft.

3.5*

Droog was hij wel ... absurd ? Bof.

Verhaaltje deed mij vaak aan TC: Blue denken. Ook een loser die gedumpt wordt in een hard land en daar een nieuwe leven begint op te bouwen, zonder iets. Man Without A Past heeft zeker z'n momenten (zoals de scene in de bank of de advokaat), maar is vaak ook nogal flauw vond ik. De droogheid kon ik zeker appreciëren (die handdruk aan het station), maar qua absurdheid viel het mij nogal tegen, en een beetje meer cynisme had hier ook niet misstaan.

Grootste probleem is dat het drama gedeelte totaal doel mist. Blijkbaar zitten de aanhanger met de personages in, ik had vaak nogal de indruk naar een geflopte Solondz te kijken. Even grote losers, maar het past op de één of andere manier minder om er eens goed om te lachen. Blijkt ook wel uit de reacties bij deze film.

Visueel even droog als de rest van de film, en dus erg karig. Goodfella's mysterieuze sfeertje zag ik niet echt. En verder was de muziek gewoon erg duf. Maar het is vooral de mix tussen komedie en drama die niet echt werkt voor mij.

Kleine 2.5*. Toch enkele erg geinige en aardige scenes, maar blijft steken in een wat braaf en flauw jasje.

Mikey.

Geef het nog 5, max 10 jaar. Nu zijn de 90s nog een beetje icky. Vage fluo rave enzo, goed misschien voor wat foute lol. Beetje zoals men tegen de 80s aankeek een jaar of 10 geleden. Je kon er vooral ietwat beschaamd om lachen, maar serieus goedvinden mocht toen nog niet.

Maar het komt wel weer terug. De opkomst van de R&B, britpop, de Benelux dance tot hardcore. En geweldige films als Ghost in the Shell en Pi, zoals ze alleen in de 90s gemaakt werden. En cult natuurlijk. Genre cult zoals deze Mikey, een filmpje dat ik vroeger best tof vond, maar vooral z'n status ontleend en deze classic.

Gelukkig moeten we daar nog minstens 5 jaar op wachten, want het is pijnlijk om te zien hoe slecht deze film wel niet is. Vreselijk acteerwerk, volgens mij hebben ze zelfs geeneens een cinematograaf aangenomen, brakke soundtrack, dom plotje. En Mikey natuurlijk ... een kereltje waar tegen wil en dank geen enkele dreiging van uitgaat.

Het valt amper uit te zitten, deze rommel. Een saai gedrocht, TV-film pur sang, drijvend op wat ongetalenteerde B-sterren van weleer. Typisch 90s bandwerk, gelukkig kunnen we dat nu nog gewoon ongegeneerd slecht vinden.

0.5*

Cheadle's Davis project.

Op zich een redelijk basic biopicje. De laatste tijd al meer van dit soort films gezien, eigenlijk komt het altijd wel op hetzelfde neer. Artiest is ongelukkig, gedraagt zich als een onuitstaanbare eikel, zit aan drank en/of drugs en neukt een beetje in het rond. Tussendoor maakt hij ook nog wat muziek die een breed publiek zou aanspreken.

Ik ken Miles Davis verder niet echt goed, dus geen idee of Cheadle het goed doet. Maar aangezien hij in zowat alles van deze productie een hand had neem ik aan dat hij wel fan is en toch op z'n minst z'n best een beetje gedaan heeft. Vind hem doorgaans wel een fijn acteur, dus heb me er zeker niet aan gestoord. McGregor is een leuke toevoeging, maar niet zoveel meer.

Verder is het een redelijk doorsnee filmpje. Allicht een stuk leuker voor de echte fans, hoewel die dan waarschijnlijk wel weer wat over bepaalde details te neuten hebben. Niet vervelend om een keertje gezien te hebben, maar echt veel zal er denk ik ook niet blijven hangen.

2.5*

Matige Van Sant.

Ik ben al niet zo'n biopic fan en vind Van Sant's commerciëlere films steevast wat minder boeiend, deze Milk beaamt dat alleen maar. Van Sant is duidelijk fan van Milk, wat de film nog wel deels ten goede komt, maar puur alleen op basis van zijn personage had ik het af en toe wat moeilijk m'n interesse laaiende te houden.

Ondanks dat homosexualiteit nog steeds niet helemaal ingeburgerd is, voelt deze film toch aardig voorbijgestreefd aan. Ben het dan ook wel eens met de kritiek dat deze film beter 15 of 20 jaar eerder zou gemaakt zijn. Leuk verder dat Milk een icoon geworden is (ironisch ook, maar da's vaak het voordeel van een vroegtijdige dood) maar zo heel speciaal kwam hij toch niet op me over.

Penn doet het goed, de rest van de cast speelt ook aardig mee. Maar ik vond uiteindelijk Brolin het sterkst uit de verf komen. Had iets meer problemen met Van Sant's geflikflooi met tijdsgerelateerde trucjes. Penn of oude TVtjes enzo ... het oogde wat gemaakt en kwam net niét authentiek over.

Verder zijn de jaren '70 ook niet zo aan mij besteed, wat duidelijk weegt op het visuele. Toch zit er genoeg kwaliteit in deze film om het twee uur kijkbaar te houden. Allicht dat het leuker is als je zelf homo bent, dan heeft zo'n vent als Milk ook wat meer voor jezelf persoonlijk betekend, maar ik kon voor deze biopic niet echt warmlopen.

2.5*

Nu de nieuwe Coen film uit is, het ideale moment om hun oudere films finaal bij te benen.

Miller's Crossing had ik ooit al gezien. Niet bewust, wist de titel ook niet, maar herkende de film wel. Bleek ook de film die bij mij het hele mafia/gangster genre een imago heeft gegeven.

Binnen dat genre vind ik Miller's Crossing duidelijk de leukste film. Visueel vooral in het begin interessant, aardig verhaaltje en een waardig einde waar het plannetje gewoon lukt!.

Toch spreekt het geheel mij niet geweldig aan. Klassiek in opbouw, in die zin dat het begin visueel moet trekken en daarna het verhaaltje de kijker dient te bedienen op hun verdere filmwensen. Visueel wordt het naar het einde toe dan ook steeds saaier, vind ik dan weer jammer. Verhaaltje zelf was redelijk voorspelbaar (in z'n algemeenheid), personages vond ik redelijk mak (niet sappig genoeg als zwaar over-the-top cliché).

Film laat mij dan ook redelijk ongeïnteresseerd achter, jammer gezien het toch wel aangename begin, een vlot verder verloop en een leuk einde. Ook de scene met het overdreven vuurgevecht is leuk. Maar zulke momenten zijn gewoon te schaars.

Eigenlijk dus gewoon weer typisch Coen. Hopen potentieel dat steeds halverwege onbenut blijft. Wel beter dan zijn concullegas binnen het genre, en gewoon weer een degelijke (Coen) film. 3*

Gillespie?

Hij was de enige reden om deze film een kans te geven, maar blijkbaar is hij gewoon in opdracht van Disney een filmpje gaan maken. Sowieso wel een vreemde regisseur waar al vier films lang weinig lijn in te ontdekken valt, maar dit is toch wel érg pover.

Typisch Amerikaans feel-good geleuter. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, al is het niet meteen duidelijk in hoeverre dit alles serieus te nemen valt. Het zal links en rechts wel wat aangedikt zijn. In ieder geval een geweldig gegeven waarmee Disney ineens 1 miljard extra potentiële kijkers te pakken had. Beetje zoals in de film eigenlijk, maar dan zonder de inkeer op het einde.

De film valt uitéén in de twee delen, waarbij het stuk in Indië veruit het interessantst is. Al moet ik zeggen dat er in het begin wel met érg dikke clichés gestrooid wordt. Die dienen natuurlijk gewoon om langzaam afgebroken te worden, maar had toch nét iets subtieler gemogen. Het hele deel in Amerika is kitscherig en onnozel, met de 3 gekke Indiërs die kennis maken met de Amerikaanse cultuur, maar uiteindelijk ook de persoon die hen naar Amerika gehaald heeft een belangrijke les leren etc etc.

Misschien wel leuk voor jeudige baseball fans, maar verder erg doorzichtig, flauw en melig. Vraag me af waarom Gillespie hier ooit aan begonnen is, maar nog meer wat zijn volgende project zal zijn.

1.5*

Eastwood met z'n zoveelste plastieken film.

Het is best jammer dat de man dramas blijft uitspuwen terwijl zijn films compleet van menselijkheid en overtuiging gespaard blijven.

Als vanaf de eerste seconden krijg je de stem van Freeman (ach), daarna rochelt Clint er zelf wat achteraan als bitter oud mannetje (aha) en zijn we vertrokken voor 90 minuten uitgekauwde rise (zucht).

Wat er daarna volgt is eigenlijk even verrassend als het slecht is. Het hele euthanasie gebeuren heeft 0 impact en benadrukt vooral de emotionele betrokkenheid bij de film.

Veel verder dan wat makkelijk genot bij de overwinningsmomenten komt Eastwood niet. Doorheen de hele film is het script bijna leesbaar op het scherm en weet de film zelf nooit van start te gaan.

Verder zijn er aardige pogingen met schaduwwerk die er nooit voor kunnen zorgen dat het visueel ook daadwerkelijk aangenaam wordt. Verzorgdheid is bij Eastwood zoals steeds ook saaiheid en met geweldige oneliners als "Girlie, tough ain't enough weet je meteen waar je aan begint.

De rise was grappig en makkelijk om volgen, zoals dat steeds gaat met rise scenes. The fall is verrassend maar tegelijkertijd ook zo ridicuul en koud-latend dat het enkel het falen van de film onderstreept.

1.5*