Opinions

Wel een érg slecht vervolg dit.

Matige acteerprestaties doen er doorgaans niet zoveel toe in dit soort horrorfilmpjes, maar het niveau hier is dermate slecht dat het ook echt de film keldert;

Klapper zijn de scenes met de hamer. Ofwel is dat ding van rubber, ofwel durfde de hoofdrolspeler niet goed slaan, bang om iemand echt pijn te doen. Echt tergend knullig uitgevoerd. Sowieso ook nog nooit een film gezien waar iemand met een klap van een hamer op de knie bewusteloos viel.

En toch geen 0.5*. Bij momenten zijn de score en de setting net kwalitatief genoeg om een beetje sfeer de film in te loodsen. Het is zeker niet goed of sterk en al helemaal niet afdoende om het brakke script en ditto acteerwerk te doen vergeten, maar het zorgt voor wat spaarse adempauzes in de film.

Eigenlijk, au fond, is het meer een Tetsuo remake dan een Mangler sequel, maar dan uitgevoerd door een talentloze regisseur met een waardeloos creatief ploegje ter beschikking. Het resultaat is dan ook een echte draak van een film.

Nipte 1.0*

Aardig sfeervol.

Vreselijk cool ding, die machine. Lekker geolied, veel stoom, stevige kettingen en erg, uhm, machinaal. Hooper's camerawerk heeft soms zelfs een beetje weg van de Japanse fetishbeestjes als Tsukamoto.

Daar wordt dan gelukkig nogal wat sfeer uit gepuurd, camerawerk is best sterk en belichting was ook wel mijn ding, kleurrijk maar wel erg overdreven. Gore was ook een keertje de moeite, zie je niet veel bij die klassieke horrorgasten.

Daarnaast heb je dan dumb & dumber die echt een vreselijk duo vormen. Wat een brakke acteurs. Englund is wel op dreef en vormt met die fotograaf en lekker over the top lichtpuntje op dat vlak.

Verhaaltje is verder aardig vermassacreerd had ik de indruk maar door het hoge bullshit gehalte heen vond ik het nog best vermakelijk, met een leuke climax. De meeste CGI effecten zijn dan wel weer erg slecht.

Nogal opvallend goede en opvallend slechte elementen samen in één film. Maakt het nogal onstabiel, maar toch meer leuks dan slechts gezien.

3*, vind het beter dan z'n oude werk in ieder geval.

Typisch Allen, typisch wat matig.

Hij zal vast wel wat atypische zaken in z'n oeuvre hebben zitten, maar dat is Manhatten volgens mij niet. Vind de film ook niet veel verschillen met de recentere films die ik van hem gezien heb.

Wat betreft de cinematografie, die vond ik redelijk teleurstellend. De keuze voor zwart/wit levert erg weinig op, buiten misschien één of twee scenes, waaronder de posterscene. Ook die wordt veel te snel afgebroken om visueel iets echt moois op te bouwen. Het enige wat het zwart/wit bijbrengt is dat die lelijke 70s kleurenwaas niet over de film hangt.

Grootste pijnpunt is absoluut de soundtrack. Vréselijk schaterend gejengel wat compleet a-sfeervol is. Allen zal het best leuk en charmant vinden, ik vond het gruwelijk.

Sowieso blijven beiden vooral op de achtergrond wat mij betreft. Het zijn weer de relatieperikelen die het voortouw nemen, en Allen zelf natuurlijk die toch aardig werkt in z'n films. Ik twijfel niet echt aan het realisme van het hele gebeuren maar wat mij betreft blijft het telkens toch een onwerkelijk kijkje in mensen hun relaties. Allen jaagt er makkelijk 3 jaar aan soaplijnen door in 90 minuten.

De speelsheid kan ik best appreciëren, dialogen zijn ook leuk, maar de rest van de cast hangt er iets teveel bij zonder echt indruk te maken en een échte filmer vind ik Allen ook niet echt. Zou volgens mij evenveel indruk kunnen maken op een podium.

Aardig vertier, maar had hier toch ook wel wat meer van verwacht. De op één na minste (uit 5) van Allen die ik zag.

2.5*

Woody Allen.

Ik had vooraf eigenlijk niet gedacht dat het een serieus moordmysterie zou zijn, anderzijds maakt het ook niet zo héél veel uit. Dit is een oertypische Allen film, waarbij het verhaal eigenlijk maar een excuus is om hem in verschillende situaties te plaatsen, zodat hij gewoon weer z'n ding kan doen.

De vraag is dan ook simpel: kan je Allen uitstaan of niet. Want hij ratelt weer als vanouds, de film zit boordevol klassieke cultuurreferenties en er hangt een zekere luchtigheid die ervoor zorgt dat het allemaal niet te zwaar of serieus wordt. Maar de nervositeit maakt het toch een best intense film, iets waar je je serieus aan kan storen wanneer je het niet zou trekken.

Ik vind Allen "wel leuk", zo ook deze film. Het vermaak en kijkt makkelijk weg, maar echt geniaal vind ik het nergens. Daarvoor is Allen mij net iets te klassiek en gewoontjes, maar z'n nerveuze gedoe is best aanstekelijk en het zorgt er voor dat z'n films toch makkelijk wegkijken. Zo af en toe is dat best aangenaam, maar ik denk niet dat ik er twee na elkaar zou kunnen kijken.

3.0*

Matig.

Ik kan Mann's muzieksmaak echt niet rijmen met de film die hij poogt te maken. Het is allemaal nogal droog en kill in beeld gebracht, maar die muziek is toch een potje kitsch? Sowieso meestal niet zo'n heel slim idee om popmuziek als soundtrack te gebruiken, maar Mann maakt het hier toch wel erg bont.

Verhaaltje is verder redelijk uitgewerkt, al moet de film het toch vooral van momenten hebben. Die werken soms (de tijger, de eerste ontmoeting met Lecktor), soms ook helemaal niet (de introductie van de moordenaar is toch eerder lachwekkend dan creepy).

Film duurt ook wel wat te lang, maar daar had ik me vooraf al op ingesteld. Middenstuk is te lang gerekt, waardoor daar de aandacht wel aardig begon te verslappen. Ook het acteerwerk is niet bepaald van hoog niveau, zowat de hele cast schiet tekort.

Vond het een weinig bijzonder filmpje, maar zo heel veel meer verwachte ik ook niet van deze Mann. Doet ondertussen vooral redelijk oubollig aan en kent te weinig hoogtepunten om de interesse vast te houden.

2.0*

Niet best nee.

Zal vast zijn historisch waarde hebben (terecht of niet laat ik dan in het midden), maar daar schiet nog maar zéér weinig van over. Nu hoef je sowieso geen films uit de jaren '30 te kijken voor shock value, maar een sfeervol horrortje konden ze toen ook al maken. Daar hoort deze zeker niet bij.

Een blote borst, een oogbal en dan heb je het zo ongeveer gehad. Verder vreselijk acteerwerk en wat tekstplaatjes die alles een beetje proberen kaderen. Vreemd, aangezien er verder wel gewoon stemwerk was. Doe dan maar gewoon een voice over, dat vlot toch iets makkelijker.

Het is kort en to the point, maar daar is dan ook alles zo'n beetje mee gezegd. Voer voor liefhebbers van klassiekers met historische waarde, maar verder zie ik niet veel in deze film wat het moderne publiek nog zou kunnen aanspreken. Eentje om snel weer te vergeten.

1.0*

Saai.

Hulde voor de remake dan maar, die losjes met een aantal elementen van deze film toch een veel beter geheel weet neer te zetten. Enkel Spinell stijgt ver boven Wood uit, maar da's amper een prestatie te noemen. Hoewel qua acteerwerk verder niet goed, heeft Spinell wel zo'n lekker vunzige uitstraling.

Meteen ook het enige goede aan deze film. Grootste stoorzender vond ik eigenlijk het werk van Savini wat compleet misplaatst oogt. Eerder gedoe voor wat overdrever horrorwerk, nu komt het veel te vaak wat lacherig over (zoals het headshot).

Visueel érg lelijk (wat versterkt werd door het tijdsbeeld), soundtrack was ook echt niet om aan te horen. Verder traag, de meeste spanning was ook erg getelefoneerd. Goed voorbeeld is de scene in de metro waar je als filmkijker elke scare wel kan dromen. Erg povertjes uitgevoerd allemaal, daardoor ook helemaal niet spannend meer.

Zag trouwens nogal wat Italiaans ogende namen. Geen toeval dat sommige stemmen dan gedubd leken? Vooral het gekreun en gezucht van bepaalde personages oogde erg out of place, ook al zo'n sfeerkiller.

Mnee, niet aan mij besteed dit. Goedkoop over de gehele lijn.

0.5*

Slordig.

Jammer want Khalfoun laat hier en daar wel zien dat er een leuke horror regisseur in hem schuilt. Maar als geheel weet de film toch niet geweldig te overtuigen. Wood blijft een probleem, het is dan ook slim dat Khalfoun hem niet vaak in beeld brengt (al blijft dan de vraag: waarom cast je hem?).

Veel first-person werk, al gaat Khalfoun daar slordig mee om. Hij mag het camerawerk dan wel hanteren, in een aantal situaties lijkt het me redelijk onlogisch (te dicht bij andere personages), soms ontbreken personages in het zichtveld (wanneer Frank op het einde Anna wurgt en zichzelf ziet in het raam) en af en toe valt de camera ook even uit z'n rol, alleen lijkt dat weinig bij te brengen aan de scenes an sich. Zo is de hele stijl maar halfbakken. De soundtrack is ook half om half. Het geklooi met de geluidsband is gaaf, de muziek zelf is brakke filmelectropop, zielige en zielloze deuntjes die de sfeer stevig verpesten.

Groter probleem is de toon van de film. Eerste half uur is leuk. De moorden zijn niet bijzonder maar wel grof en de effecten zien er geregeld erg realistisch uit. Net voor de finale zit er zo ook nog een scene waar Frank iemand twee keer in de rug snijdt, maar de camera verbergt op dat moment helemaal niets en de scene wordt zonder cuts, vloeiend gefilmd. Erg proper gedaan. Na een half uurtje wordt er echter verwacht dat we een zekere band met Frank hebben gesmeed, want er komt meer drama om de hoek kijken en het horrorgedeelte verdwijnt sterk naar de achtergrond. De onzichtbare Frank is echter niet bepaald boeiend en het gezemel tussen hem en Anna is niet echt hoogstaand. Echt jammer om die richting op te gaan, dit is er absoluut de film niet naar.

De finale is trouwens ook te idioot voor woorden. Geen idee wat voor een gestoord manoeuver die chauffeur uithaalde maar het was bijna pure kolder, terwijl de film verder niet bepaald humoristisch was. Zo moeilijk is het toch niet om net iets beter de zaken op orde te hebben?

Blijft een wat oneven, onaffe film over. Er zitten leuke ideetjes in, maar de afwerking is slordig, het blijft allemaal wat braafjes en na een half uur raakt de regisseur serieus de weg kwijt. Zal allemaal wel uit het origineel komen maar remakes mogen zulke zaken best corrigeren wat mij betreft.

2.5*

Fijne horror/comedy.

Een nogal eclectisch groepje jongeren komt bij elkaar om nieuwjaar te vieren. Daarvoor huren ze ergens een huisje in the middle of nowhere. Na wat ongein blijkt er een killer on the loose, niks nieuws onder de zon dus, maar dat was ook niet meteen te verwachten.

Vooral niet omdat de film meer mikt op horror dan op comedy. Niet dat het horrordeel van de film verwaarloosd wordt, maar de hoofdmoot is duidelijk de humor. En die werkt eigenlijk verrassend goed. Af en toe wat lekker onnozele grapjes, maar ook lekker wat zwarte humor. Met veel plezier gebracht door de cast, moet gezegd.

Datis toont hier z'n liefde voor het genre, al zou ik hem ook wel eens een volbloed horror willen zien maken. Volgens mij heeft hij er absoluut wel het talent voor. Deze comedy variant is misschien net wat makkelijker, maar het talent is er duidelijk. Hopelijk kan hij snel aan een tweede film beginnen, want er zit zeker nog meer in.

3.5*

Verraste mij wel deze film.

Vooral dat men deze film in twee delen heeft opgedeeld is nogal vreemd, wat de structuur van het hele verhaal leent er zich absoluut niet toe om opgedeeld te worden. Daarom ook het merkwaardige einde van het eerste deel.

In dit tweede deel komt de verwachte wraak waardoor gerechtigheid weer zegeviert. Dit is dan ook het saaie gedeelte van een bandwerk filmstructuur die mij veel minder boeide.

Eerste deel is ook veel luchtiger, deze is dramatischer en daarmee nog een stuk saaier. Had weinig met het geitenhoedstertje en zat dan ook meer te hopen op het herenduo om de film terug een interessante richting op te sturen. Dat bleef jammer genoeg uit en de spreekwoordelijke aap die op het eind uit de mouw komt is echt goedkoop. Sowieso erg veel toevalligheden en aan elkaar gebreide plottwists in deze film.

Laatste wat mij vooral opviel is dat de tijdsprong weinig effect heeft gehad op bepaalde personages. Manon is toch makkelijk 10+ jaar ouder in deze film, wat er bij de heren niet aan af te zien.

Duf boerendrama dus, waar enkel het zonnetje af en toe een aangenaam effect had. Verder te duf voor woorden, en ridicule splitsing. Ironisch genoeg is dat wel hetgene wat het eerste deel nog deels redt.

1.0*

Hier begon het dan mee voor Disney.

Weer een aaneenschakeling van kleine verhaaltjes, vind het in de Pooh films toch niet zo goed werken. Komt omdat het leuke aan de Pooh reeks niet zit in de vertelling, maar in een aantal maniertjes van de personages. Met een aantal verhaaltjes is daar echter minder tijd voor dan normaal.

Verder mis ik ook de niet-originele voice cast hier, die wat mij betreft beter werk leveren. Vooral Pooh zelf is door de jaren heen steeds beter gaan klinken.

De achtergronden zijn wel aardig charmant en ook het gefilmd-boek principe werkt hier leuk. Al moet ik zeggen dat deze toch ook sterk onderdoet voor de meest recente Pooh film, die toch stevig boven z'n reeksgenoten uitsteekt.

Leuk om een keertje te zien waar de reeks z'n oorsprong kent, maar veel meer dan dat vond ik het ook niet. Nog één film te gaan, en dan ben ik denk ik wel aardig Poohmoe.

1.5*

Goed.

Maar het duurt allemaal weer iets te lang. De meeste Japanse film lijken echt allemaal minstens twee uur te moeten duren, maar er zit vaak niet genoeg materiaal in voor twee uur topvermaak.

Sowieso is het eerste uur het vlotst. Leuke hoofdpersonages met snappy camerawerk en een originele oplossing voor de interne monologen van het hoofdpersonage. Verder biedt de film ook (maar misschien niet helemaal bedoeld) een interessante kijk in het typisch Japanse 2-man comedy format. Het is iets redelijk unieks, had er vroeger vaak ook wat moeite mee maar het beetje extra context wat je meekrijgt in deze film helpt wel.

Tweede deel is wat dramatischer en ook iets minder vlot. Op zich wel oké maar naar het einde toe begint het toch wel wat te slepen. Jammer, want met een beetje geknip had er een betere film in gezeten.

3.5*

Eerste stem dan maar!

Toch een film van Chia-Liang Liu met Gordon Liu. Niet echt een hoofdrol voor hem weggelegd, de halve film doet hij ook niet veel meer dan huppelen, maar die twee namen alleen al zouden toch genoeg moeten zijn voor een wat groter publiek.

Film die niet zozeer erg veel nadruk legt op de martial arts, maar vooral op het vampierengedeelte. Soms begint dat jammer genoeg net iets teveel te slepen (halverwege een klein dipje), maar verder wel een grappig gegeven.

Martial arts is op het einde wel redelijk, maar echt spectaculair wordt het nergens. Ook apart trouwens dat er geen echt Shaw Bros einde aan deze film zit. Er zit nog een kleine scene achteraan die de meer komische ondertoon van deze film nog een keertje onderstreept

Best leuk en vermakelijk, heeft verder wel alle typische Shaw Bros problemen. Leuk voor de fans dus, minder leuk voor Shaw Bros passievelingen.

2.5*

Cronenberg toch.

Heeft meer misses dan hits gemaakt uiteindelijk, toch hoop ik bij elke nieuwe film dat er nog een beetje van zijn onmiskenbaar genie loskomt. Maar ofwel is het op, zit het te diep en is het gewoon te uitgedund om nog echt iets goeds mee te maken.

Deze Maps to the Stars wil allicht een hoop zijn. Het resultaat is echter vooral flauw en verre van scherp genoeg. Vooral de portrettering van Hollywood is van zo'n laag niveau dat het lastig wordt om verder nog wat in de film te zien. Lompe stereotypes en ontwikkeling also ze een doorslag zijn van één of ander dronken boerencafégesprek.

Visueel is het al lang niet meer boeiend, ook hier weet Cronenberg niet veel met het visuele te doen. Enige wat echt opviel was de vreselijk lelijke brand-CG, leek me nergens voor nodig. De soundtrack heeft z'n momenten, jammer genoeg zijn dát net de momenten dat de film iets teveel op Mulholland Drive begint te lijken en Cronenberg er in vergelijking erg slecht vanaf komt.

Acteerwerk lag er wat mij betreft ook te dik op. Personages zijn irritant, maar dat wil nog niet zeggen dat alle performances dat ook moeten zijn. Vooral Moore had best een aantal versnellingen lager gekund. Wasikowska was de enige die zich een beetje staande wist te houden.

Eigenzinnig is het wel, daarvoor is het dan wel weer Cronenberg. En ik zag de goede ideeën soms nog wel doorheen de matige uitvoering, maar als film vond ik het toch vooral mislukt. Zowel als drama, comedy of satire gewoon niet scherp genoeg.

2.0*

Mjah, je eigen leven willen beëindigen. Populair thema maar de meeste regisseurs begrijpen het niet al te goed lijkt mij.

Net als Terstall in Simon gaat Amenabar hier ook een beetje uit de bocht. Uiteindelijk is het vooral een kleffe film geworden die doorweven wordt met wat humor. Ik begrijp die uitwerking niet zo.

Euthanasie lijkt mij vooral een gevoel van berusting, zeker met een personage als Ramon. Die mens is bij zijn volle verstand en is gewoon niet gelukkig. Hij berust in zijn eigen keuze maar als kijker krijgen we daar maar weinig van mee. Want er moet natuurlijk drama in, wat uiteindelijk best gefabriceerd voelt. En natuurlijk wat humor om het "zware thema behapbaar te houden". Men mag toch niet te hard schrikken in de arthousebios.

Uiteindelijk mis ik wat koelheid en berekendheid, een frisse geest die afstand houdt. Deze film doet dat absoluut niet en speelt op sentiment van de kijker, traantjes moeten vloeien. Absoluut verkeerd voor een onderwerp als dit, maar ach.

Visueel best wat aandacht geschonken aan alles, al vond ik dat er best wat meer een rem op de camera gezet mocht worden. Schiet vaak gewoon door, kan best een leuk stijlmiddel zijn maar vond het hier wat overdreven en nogal vluchtig steeds. Muziek is érg zwaar aangezet en verpest het af en toe ook een beetje. Verder acteert met degelijk maar alle lof voor Bardem begrijp ik niet. Modale prestatie.

En zo kijkt de film wel weg, wordt het nergens vervelend maar slaat het de plank compleet mis qua thematiek en wordt het meer een crowd pleaser dan een oprecht drama. Beetje jammer.

De dood van Ramon was een mooi lichtpuntje, hadden veel meer gelijkaardige scenes ingemogen.

2.0*

70s Hollywood.

Een periode die me écht niet aanspreekt. Deze film past naadloos tussen een hoop andere die ik stuk voor stuk saai en vervelend vind.

Enerzijds vanweze de immer grijze look. Het ziet er allemaal zo kleurloos, zielloos, contrastloos en afgeleefd uit dat het amper aan te zien is. Wat de één als ruw, grimmig en realistisch omschrijft noem ik vooral oeverloos saaie cinematografie. Helemaal mijn ding niet.

Anderzijds vanwege het véél te lage tempo. Dit soort films zijn mij veels te gedetailleerd. Ellenlange opbouw waarbij ten treure wordt stilgestaan bij elk klein detail. En waarbij elke twist tot in de puntjes verklaard moet worden. Allemaal aardig moest het dan nog wat voorstellen ook, maar het is één of ander belachelijk verhaaltje over een nazi-dokter met diamantjes. Mag zo 40 minuten af.

Verder enigszins geamuseerd gelezen over een aantal "legendarische" scenes. Mij waren ze onbekend en achteraf zou ik er ook geen 5 cent voor gegeven hebben dat ze uitgegroeid zijn tot iets memorabels. Dingen die je in elke thriller wel terugziet, het appeal ontgaat mj volledig (en ik heb nochthans een pesthekel aan tandartsen).

Mnee, dit soort 70s thrillers zal absoluut wel z'n publiek hebben (af te leiden aan de immer hoge scores), ik kan het amper aanzien. Sfeerloze, droevige cinema die eindeloos doordobbert. Films die het woord "solide" een slechte naam geven.

1.0*

Matig.

Grootste probleem met deze film is dat het de hele speelduur lang doet denken aan een film-spin-off van één of andere serie. Je kan je zo het TV-serietje indenken, met elke week een nieuw verhaaltje rond de 5 garagegasten. De marathon is dan de wat dramatischere langspeelversie, enkel het einde strookt niet echt met deze opzet (want je kan uiteraard je hoofdpersoon niet echt uit de serie schrijven.

Wat verder ook opvalt is dat dialect in Nederlandse films zo vaak met marginaliteit geassocieerd wordt. Wordt er plat gepraat, zijn het meteen ook altijd een hoop kansarme typetjes die opdraven. Het levert wat grappige momenten op, persoonlijk heb ik alleen wat meer met de New Kids-platheid. Leuker dialect als je het mij vraagt.

Verder een typisch comedy verhaaltje dat zich enkel dus op het einde wat weet te onderscheiden. Toch nog hulde om de hoofdpersoon dood te laten gaan, was iets minder gecharmeerd van het rolstoelstukje erachteraan.

Acteerwerk is redelijk, humor soms wel leuk maar vaak ook matig. Qua a-politieke correctheid valt het trouwens ook zwaar tegen. Alles bij mekaar ook nog iets teveel randpersonages en de speelduur had ook wel 20 minuutjes korter gemogen.

Geen slechte film, maar wat bleekjes en eigenlijk ook gewoon wat saai.

2.0*

Flauwe politiethriller.

Start nochthans naar behoren. De opening was wel de moeite, niet dat het een héél bijzondere film belooft, wél een genrefilmpje dat zou kunnen teren op uitvoering. Jammer genoeg blijft het daarbij, de film glijdt al snel af en weet dat nooit meer recht te zetten.

Politiefilm met wat complotjes. Heel boeiend is het allemaal niet, maar Miller lijkt het daar niet mee eens te zijn. In plaats van het een beetje luchtig te houden, gaat hij redelijk serieus te werk. Daar heeft hij alleen de acteurs én het regietalent niet voor, maar daar trekt hij zich niks van aan.

Het ligt er allemaal wel heel dik op, actiescenes stellen teleur en het complot zelf weet ook amper te boeien. Rest een filmpje zoals er zovelen zijn, met erg povere acteurs, een paar actiescenes en een plot dat nergens interessant weet te worden. Buiten de intro valt er jammer genoeg niet zo heel veel te beleven.

2.0*

Ouch!

En dat van de regisseur van Love Liza. Daar verwacht je toch wat anders van. Een redelijk kinderlijk filmpje over in het reine raken met je eigen verleden en je demonen overwinnen. Yada yada yada.

Highschool perikelen met Schwartzman en Stiller die voor de gelegenheid beiden een vreselijk kapsel gekregen hebben. Het leidde gewoon af tijdens het kijken, zo erg.

Qua humor is het helemaal niks. Verre van grappig, eigenlijk geen enkele geslaagde grap tegengekomen. Het drama wordt echt kinderlijk gebracht en het enige wat dan nog rest zijn wat musicalnummertjes. Schwartzman en Stiller die zingen is trouwens ook niet al te best.

Redelijk vreselijk ding dat gelukkig niet al te lang duurt en niet de hele tijd irriteert, maar verder niet veel goeds over te melden.

1.0*

Niks mis mee.

Cohen's vorige films waren ook niet slecht, maar blijkbaar toch een beetje een acquired taste. Al weet ik eerlijk gezegd niet meteen waarom, want volgens mij op zich toch een solide maar niet zo héél opvallende regisseur. Ook deze film is weer leuke filler, maar niet echt veel meer.

Qua opzet lijkt het op een redelijk doorsnee possession filmpje, al zijn er enkele fantastische elementen aan toegevoegd die de film toch net iets meer een eigen smoelwerk geven. Niet dat het meteen super origineel wordt, maar het wijkt voldoende af van de klassieke paden om niet zomaar het zoveelste afkooksel te zijn.

Een paar leuke gory scenes (maar niks overdreven), visueel best oké, geen al te lange speelduur en degelijke acteurs zorgen ervoor dat dit een vermakelijk filmpje is dat erg makkelijk wegkijkt. Aanradertje voor horror liefhebbers die op zoek zijn naar aangename filler met beperkte originaliteit. Cohen zal geen grote persoonlijke favoriet worden, maar als hij dit niveau aanhoudt mag hij nog een hoop films regisseren.

3.0*

Aardig filmpje.

Voor alle duidelijkheid, ik heb de Franse versie gezien. Hoe mensen zich kunnen laten verleiden om dit met aangepaste soundtrack en treugwilg van dienst Morgan te zien is mij een raadsel. Ook op Urbanus zit ik nu niet te wachten.

Toch leek het mij vaak iet te veel op mooi in elkaar gezette schooltelevisie dan een echt boeiende docu. Ik heb meer van de hele setting (en lichtspelingen) genoten dan van het beestenverhaaltje. Schattig hoor, allemaal, maar toch net iets te kinderlijk gebracht. Verder is het wel stevig waar die beestjes elk jaar doormoeten, maar van hooglopende intelligentie getuigt het ook niet natuurlijk. Schattig zijn ze wel, maar ook best lomp.

Anyway, vermakelijk, al was het mij allemaal wat te fluffy en luchtig. Vooral de combinatie ijslandschappen+muziek was erg mooi. Kleine 3.5*

Beter dan verwacht.

Beetje bang om wat oudere favoriete Japanese horrors te herzien, omdat dat stijltje ondertussen toch iets te bekend is geworden, en de effectiviteit van die films niet meer is wat ze ooit geweest is. Daar heeft deze Marebito gelukkig weinig last van.

Komt omdat het toch een ander soort film is. Leunt eigenlijk meer aan bij de found footage hype die een aantal jaar later zou losbarsten, en is ook qua themas wat anders (meer Lovecraftian, niet zozeer de klassieke geesten met oud zeer).

De DV look is niet echt charmant, maar werkt wel goed. Soundtrack wel erg sterk en ook de lead performance van Tsukamoto mag er best zijn. Kort maar krachtig filmpje, dat nog steeds best ongemakkelijk aanvoelt, en wat leuke lore aansnijdt. Blij verrast door de herziening van deze Shimizu.

4.0* en een uitgebreide review

En ondertussener gewoon op Netflix.

Vond het wel leuk weer eens een Clark te zien. Bijna té lang geleden om mij nog veel bij zijn stijl te kunnen voorstellen, maar na een kwartiertje voelde het toch een beetje als thuiskomen. Niet dat ik een geweldig grote fan ben, maar zijn films zijn meestal wel boeiend.

Wie Clark niet kent kan het misschien vergelijken met Paranoid Park, al vind ik Van Sant wel net iets beter dan Clark. Soderbergh's Bubble zou ook nog wel kunnen trouwens. Wat je voorgeschoteld krijgt is wat losgeslagen jeugd, al valt het op dat het in deze film niet tot erg veel drama leidt. De toon is best positief zelf.

Acteerwerk is een beetje hit and miss. Gelukkig doen de hoofdpersonages het wel goed, maar die lerares was echt niveautje lokale toneelkring. Veel plot is er niet, maar dit is dan ook meer sfeerschets dan een narratief gedreven film. Locatie is verder ook wel fijn, enkel de wat aangedikte climax komt een beetje raar over in een film als deze. Visueel verder redelijk rauw, maar niet lelijk geschoten. En ook de muziek is best grappig. Niet meteen mijn stijl, al zitten er vaak wel leuke bliepjes en electronische randjes aan.

Eigenlijk gewoon een nieuwe Clark. 20 jaar na z'n debuut zijn z'n onderwerpen niet zo taboe/opmerkelijk meer, maar z'n films zijn nog steeds best leuk.

3.5*

Brakke film.

Maar sowieso spreken de films van Baumbach me zelden aan. Vooral gekenmerd door vervelende personages die in wat aangezet drama hun weg proberen vinden. Baumbach zit vol met het type "echte" mensen die ik in het "echte" leven zoveel mogelijk probeer te vermijden.

Nu niet dat deze film zo geweldig realistisch aanvoelt. Er zit ook wel een scheut comedy in, maar die is zelden grappig. Niet scherp genoeg, niet overdreven genoeg, niet duister genoeg ... 't is in ieder geval niet genoeg. Qua drama zou het beter uit de verf kunnen komen, maar daarvoor is de regie van Baumbach dan weer vééls te pover.

Acteerwerk is dan nog het beste aan de film, maar daar red je ook geen meubelen mee. En het duurt niet al te lang, waardoor erger leed nog verkomen wordt. Maar de film wist helemaal niks met mij te doen, buiten hier en daar wat irritatie oproepen dan.

1.5*

Erg matig filmpje.

Zo'n debuutfilm die het talent van Rodriguez toont, maar zelf zwak is. De sequel, die wel wat $ te verkwisten had, is dan ook tich keer beter.

Toch is het soms wel genieten in deze film, maar erg spaarzaam. Die DJ was erg grappig, de dromen waren niet slecht, die hond was een leuke (overbodige) toevoeging. En zo zijn er nog wel een paar scenes die redelijk aardig uit de verf komen.

Ook veel negatiefs te melden. En ik weet dat de film weinig gekost heeft, maar er zijn andere voorbeelden die bewijzen dat je met geen geld nog steeds een beter product dan dit kan afleveren (Following bijv). Rodriguez' camerawerk is fijn, maar zo onafgewerkt. Het acteerwerk is pijnlijk slecht en de film hobbelt regelmatig vierkant.

Nog een halfje extra voor het coole einde, dat wel. De badguy schiet de gegijzelde gewoon in koele bloede neer. Best verrassend, zie je niet vaak. Zo kom ik uit op 2 kleine *. Een vaag voorteken van Rodriguez' talent, maar een Bad Taste of Following is dit allerminst. Kijk gewoon Desperado, veel betere film.

2.0*

Vlaamse kneuterigheid.

Het raakt toch niet echt uit de Vlaamse cinema. De laatste 10 jaar is er dan wel een tegenbeweging geweest, maar dit soort films tonen aan dat dit soort braafheid nog steeds gewaardeerd wordt. Ik kan er nog steeds behoorlijk weinig mee.

De intro in Italië is nog het beste deel van de film, de jonge Rocco eigenlijk ook meteen de beste acteur. Al doen de ouders van Rocco het ook niet slecht, enkel de vader viel al eens te beurt aan overacting. Simoni en Bosmans zijn echter redelijk dramatisch en komen over als slechte typetjes, niet echt best voor een (semi?) biografische film.

Geen idee hoe waarheidsgetrouw het verder allemaal is, maar tijdens het kijken voelt het allemaal wel héél erg aan als een filmscript, vooral het einde dan waar Rocco op het juiste moment succes krijgt. Allemaal iets te flauw en zoutloos.

De regie is verder solide maar vééls en vééls te braaf. Een halve mooie scene in de koolmijn en een aardig begin in Italië, verder is het armoe troef. De muziek is verder ook m'n ding niet, maar dan kan je moeilijk onderuit wanneer je een film over Rocco Granata maakt.

Wel een streepje extra credit voor de leuke cameo van Granata zelf, maar redden doet dat de film niet.

1.5*

Aardige film.

De aanduiding "komedie" is nogal misleidend aangezien de film toch meer op licht drama en feel-good mikt. Uiteraard zitten er komische momenten in, maar ze overheersen allerminst.

Een rol die op het lijf van Wilson lijkt geschreven maar dat heb ik volgens mij al zoveel gedacht dat het mij logischer lijkt dat Wilson gewoon erg sterk is om personages naar z'n hand te zetten. Hij is in ieder geval perfect voor een film als deze. Gelukkig maar want Aniston is een pak minder interessant, daartegenover staat dan weer het schattige hondje.

Het drama en het geruzie zit wel ergens in de film verstopt, maar Wilson's opgewekte karakter en humor blazen er goed overheen waardoor de film nooit echt zwaar wordt. De film doet eigenlijk wel zo'n beetje alles wat hij moet doen, behalve dan mij echt engageren.

Vond het een vermakelijk filmpje met het hart op de juiste plaats, geen last gehad van vals sentiment, maar veel meer dan dat heb ik er ook niet mee. Aangenaam om een keertje te zien en zonder bittere nasmaak weer de bioscoop uit.

2.5*

Onwerkelijk slecht vervolg.

Eén van de meest goedkope cash-ins die ik ooit gezien heb. Deze film heeft in niks meer te maken met de originele Marley & Me. Niet qua cast, niet qua toon en al helemaal niet qua kwaliteit.

Het resultaat is een uiterst vervelende kinderfilm waar brakke kinderacteurtjes de stemmen van de hondjes verzorgen, inclusief de meest gruwelijke accenten. Het is nergens grappig, het is lelijk gefilmd, de film zit propvol irritante personages en het verhaaltje hadden ze er wat mij betreft gewoon uit mogen laten.

Voeg nog wat schrille moraaltjes toe en je hebt een film die nooit het daglicht had mogen zien. Althans niet onder deze naam. Een film waar je daadwerkelijk trots kan zijn wanneer je naar een gedownloade versie kijkt.

0.5*

Niet al te best.

Niet dat ik hier veel van verwachtte, maar met Owen Wilson en Macy (wat is er met jou gebeurd) op de acteurslijst had ik toch nog op misschien ietsjes meer gehoopt? Had eerst de Nederlandse dub vast, aan zulke zooi begin ik echter liever niet. Uiteindelijk dus toch maar weer de originele versie genomen.

Familie- en/of kinderfilm in de meest enge zin van het woord. Allemaal uberbraaf, uitermate gelikt en verantwoord. In het begin is het nog wel draaglijk. Warm kleurrijk in beeld gebracht en de voice over van Wilson is ook nog best leuk, maar na een half uurtje begint het allemaal wat te vervelen.

Verhaaltje is om te huilen, dik moraliserend en dansende honden zijn nu niet bepaald mijn idee van geweldig entertainment. Grappig wil het ook niet echt worden, het blijft een grote makke boel.

Wilson sleept de film er eigenlijk nog redelijk doorheen, volgens mij was het zonder hem een welgevallen 0.5* geweest, nu kan er nog een sterretje bij.

1.5*

Een wat mindere Hiroki.

Nochthans heeft hij al eerder bewezen met dit soort films (teen-dramas gebaseerd op mangas) erg goed uit de voeten te kunnen. Deze is alleen iets te duidelijk op een manga gebaseerd, waardoor de meligheid wat de boventoon krijgt en het echte drama soms wat verloren raakt.

Het is waarschijnlijk het verhaaltje dat iets té overdreven is. Valt bijvoorbeeld goed op bij het einde van de film. De afwikkeling tussen de twee geliefden is erg mooi, maar de echte finale waar het hele verhaal uit de doeken gedaan wordt is een vervelende opsomming van vertelseltjes.

Hier en daar schemert Hiroki's talent wel door, sommige scenes zijn ook echt wel de moeite en achter al het gecompliceerde verhalende gedoe zitten ook wel wat interessante themas verborgen, het komt er alleen niet allemaal even goed uit.

Maar slecht is het ook zeker niet, daarvoor heeft Hiroki gewoon teveel talent.

3.0*