Opinions

Beter dan verwacht.

Vooral de aanwezigheid van Duplass baarde me een beetje zorgen. Die zit toch vaak in van die no-budget concept filmpjes die meer interessantdoenerij zijn dan wat anders. Gelukkig heeft deze Lazarus Effect wel iets meer te bieden.

Verhaaltje is meer scifi dan horror, vooral omdat de aanloop best serieus genomen wordt. Qua plot heeft het inderdaad wel wat weg van Flatliners, al keert dat wel in het tweede deel van de film. Dan komt er eindelijk toch iets meer horror de kop opsteken, al blijft het op dat gebied best braaf. Verwacht geen gore of veel scares, het is meer sfeer en effect dan pure angst.

Acteerwerk is oké, zelfs Duplass kan ermee door. De effecten zijn ook best naar behoren en de film duurt gelukkig niet te lang, waardoor het ook nergens saai wordt. Beetje braaf en beproefd verder, waardoor het niet veel meer is dan een horror fillertjes, maar op zich niet verkeerd voor een avondje.

3.0*

Flauw.

Nochthans het soort film waar ik makkelijk naar kan kijken. Deze weet alleen zéér weinig te doen met wat er voorgeschoteld wordt, waardoor het niet meer is dan een bordje weinig opwekkende clichés.

Paul Walker is een probleem. Hij speelt hier serieus zoutloos, terwijl de film toch echt op zijn personage steunt. In alle aspecten van z'n rol gewoon niet sterk genoeg. Verder is het visueel redelijk matig (die kleurfilter/montages konden stukken beter) en het hele mindfuck gebeuren komt ook maar half uit de verf.

Einde is daarbij redelijk voorspelbaar, ondanks de poging om er halverwege een extra twist in te steken. 't Is ook maar een flauw einde, al is dat wel een beetje eigen aan het genre. Het mysterie is doorgaans spannender en leuker dan de verklaring.

Mnee, zéér matig genrewerkje. Er zijn honderd soortgelijke films die veel leuker en interessanter zijn, je moet al zwaar verknocht zijn aan dit soort mysteries/mindfucks om hier nog wat plezier uit te halen.

1.5*

Degelijk.

En da's eigenlijk al best wat, want de film heeft heel wat tegen zich. Het is een biopic van het ergste soort, eentje die aanvoelt als vreselijke persoonsverheerlijking, dik aangezet en weinig realistisch. Iets wat je wel vaker tegenkomt bij biopics, zeker politieke.

Maar Reiner en Harrelson doen het toch behoorlijk. Komt allicht omdat de film al niet te lang duurt, 100 minuten is eigenlijk extreem kort voor een film als deze, maar ook omdat Harrelson het gewoon goed doet, het tempo juist zit en de film er visueel ook nog wel aardig verzorgd uitziet. Zonder daarin dan écht te overtuigen.

En zo is het best een degelijk filmpje. Ik zou het vooral los proberen zien van z'n historische context, want dat voelde niet al te kosher, maar verder doet Reiner wat hij moet doen. Verre van een meesterwerk, maar dat zijn deze films toch al zelden.

2.5*

Kitsch.

Nochthans is het uitgangspunt wel leuk genoeg voor een vermakelijke film. Een groepje onmogelijke personages die samen één team vormen (alleen Sawyer hoort er niet echt thuis, Mina is een randgeval als vrouw) en daarbij wat schurken te lijf gaan.

Qua acteurs valt het tegen. Connery is wat muf voor deze rol, de rest eigenlijk niet sappige genoeg. Enkel The Invisible Man is wel leuk, maar die zie je niet zo vaak (pun intended). De rest is wat identiteitsloos. Jammer, want het zijn de personages waar deze film het van moet hebben.

Visueel is een hoop gepoogd, maar 11 jaar laten ziet het er echt bedroevend uit. Een rare mix van CG en traditionele effecten die compleet z'n doel mist. Niks spectaculairs, vaak is het gewoon erg lelijk. Maar wél in ieder geval een beetje gedurfd om een eigen stijltje neer te zetten. Dat kan je van de soundtrack niet eens zeggen, gewoon derderangs rommel.

Film duurt wat te lang, gaat de tweede helft stevig slepen (ook al omdat de actie niet veel voorstelt) en doet z'n uitgangspunt geen eer aan. Eentje die stilletjes mag wegzakken om nooit meer boven water te komen.

1.5*

Matig.

De naam zegt het natuurlijk al een beetje, maar dit is vooral een origin story van het League of Legends spel/de studio achter het spel. Vooral in het begin is het een redelijk droge "rise of" vertelling die eigenlijk maar weinig boeit.

Daarna probeert de docu bepaalde aspecten van de commuity rond LoL te tonen, van de esport tournaments tot streamers, maar deze stukken missen diepgang en inzicht. Er worden een aantal dingen aangestipt, maar je moet al echt weinig kennen van dit wereldje om daar iets interessants uit te halen.

Jammer, want er valt volgens mij veel meer over te zeggen. Het is een gigantische niche die compleet langs je heen kan gaan, het is mogelijks de toekomst van sport, maar dit soort vlakke docus lijken vaak meer op promotie videos dan serieuze documentaires. We zijn ondertussen 2019, het mag echt wel wat meer zijn als je over een onderwerp als dit een documentaire maakt.

2.0*

Film met twee gezichten.

Enerzijds is er de hele opzet van deze prequel. Het zou mij niet verbazen moest dit een script zijn dat ze nog ergens hadden liggen en waar ze snel snel Leatherface ingehackt hebben. Zo heel veel met de franchise heeft het niet te maken, het voegt ook absoluut niks toe aan de hele TCM reeks. Zeker niet omdat er nog wat flauw met een twistje - over de identiteit van Leatherface - gespeeld wordt.

Wie helemaal into TCM is kan deze maar beter zien als één of andere vreemde spin-off, eerder dan een echte origin story. Grote kans ook dat binnen X aantal jaar deze film compleet genegeerd gaat worden en ze weer verder gaan met een nieuwe reboot of een sequel op de andere delen.

Anderzijds zijn er Bustillo en Maury, die er dan nog het beste van proberen maken. Buiten wat sfeervol kleurgebruik en belichting komen ze echter ook niet zo héél ver. Het is duidelijk dat dit niet meteen hun niche is, maar als nieuw-gevestigd horror talent slaag je een TCM prequel ook niet zomaar af natuurlijk.

De film is verder een cliché hillbilly gebeuren, met wat gekke insteekjes die naar andere films/genres lijken te refereren. Een beetje Bonnie & Clyde of Natural Born Killers passeren af en toe de revue, maar ook dat voegt maar weinig toe. Toch is het allemaal wel vermakelijk. Net smerig, net ziek en net hard genoeg, maar verre van het moois wat Bustillo en Maury in hun beste vorm lieten zien.

Beetje doorsnee maar kwalitatief Amerikaans horrortje is het geworden. Nu ze dat achter de rug hebben, gewoon terugkeren naar Frankrijk.

3.0*

Best leuk.

Geen idee waar het hele screwball comedy verhaal vandaan komt, maar die vibe kreeg ik toch niet echt van deze film. Screwball comedies ken ik als lawaaierige, drukke films die de hele tijd pogen scherp en vinnig te zijn, Leatherheads is eerder een gezapige film met een lekker lamme knipoog. Een beetje zoals Clooney zelf is.

Oké, de setting heeft er wat van natuurlijk, en af en toe zit er een iets blitser dialoogje in, maar het voelt alsof men een connectie wil maken die er gewoon niet is. Vraag me af of men de film ook zo gepromoot heeft, of dat er misschien wat schrijvers mee aan de haal zijn gegaan.

In ieder geval een film die je verwacht bij Clooney. Charmant tot op het bot, maar ook een beetje slick en vluchtig. Voor een sportfilm is dat wellicht geen slechte combinatie. Ik heb al een paar films gezien in dit genre die meer naar drama neigen en dat pakt eigenlijk nooit echt goed uit. Dan liever een wat vlottere film met een kwinkslag hier en daar.

Het verdrijft de tijd erg makkelijk, Clooney is ook echt wel de man om dit soort films vlotjes rond te maken. Geen groots meesterwerk, maar wel erg vermakelijk en makkelijk entertainment.

3.0*

Leuke verrassing.

Al had ik toch ook wel iéts verwacht, met Esmail aan het roer. Comet is een film die me altijd bijgebleven is, vond het dan ook jammer dat Esmail verder niet veel gedaan heeft in het filmwereldje. Dit is in ieder geval een meer dan geslaagde comeback. Een compleet andere film, maar toch herken je z'n stempel.

Visueel is het erg netjes, maar het was vooral de editing die me opviel. Hoe Esmail steeds tussen verschillende scenes cut en zo de spanning weet op te bouwen is knap. Het is ook niet zomaar een trucje, maar een weerkerend motief waar de film op steunt.

Soundtrack ook naar behoren, het mysterie wordt kundig ontrafeld (zonder alles zomaar vrij te geven) en het acteerwerk is ook sterk. Ben geen fan van Roberts, maar haar personage past perfect bij haar acteerstijl, dus slim gezien van Esmail. Zelfs de speelduur vond ik geen enkel probleem, bij een film boven de 2 uur wil dat zeggen dat het gewoon erg de moeite is.

4.0* en een uitgebreide review

Bwah.

Film begint wel aardig. Cage doet het goed als alcoholicus, maar de film houdt het niet heel lang.

De film blijft teveel hangen in wat nutteloze sfeerbeelden en flashbacks terwijl de sfeer al lang gezet is. Daarbij is het drama erg repetitief. Terwijl de setting en de situaties veranderen, blijven de personages de hele tijd dezelfde. Cage drinkt, Shue prostitueert zich. En zomaar door.

Tussendoor heb je het up en uiteindelijk het down gedeelte, wat ook niet veel nieuws brengt. Vooral jammer dat Figgis zo braaf blijft in wat hij laat zien. Iemand zei het al eerder, maar wanneer het hard wordt begint de fade of draait de camera weg. En gaan we weer naar Cage die ladderzat is. Net zoals vijf minuten voorheen.

Visueel is het aardig maar af en toe kitsch, de muziek is goed in enkele scenes (ambient), totaal kut en te poppy opgewekt in andere. Haalt een hoop sfeer weg.

Einde is mooi, dat wel. Maar de film is dan al een tijdje doodgebloed. Had er meer van verwacht, vind Cage normaal wel leuk, maar dit soort rollen liggen hem minder.

Teveel van hetzelfde, te lang door, sfeertje niet lekker. Verder een aardig drama dat te dramatisch probeert te doen, zonder echt door te duwen.

2.5*

Ingrediënten: 140 minuten lang, Duitse cinema, hoge top 250 positie en een regisseur genaamd Florian Henckel von Donnersmarck.

Noem het een vooroordeel maar het kon moeilijk anders dan dat deze film mensen zou moeten kunnen aanspreken die de eerste Wereld Oorlog nog overleefd hebben.

Het bleek ook terecht, want dit is toch echt 140 minuten duffe en muffe bende waarbij het jaartaal achter de film gewoon pijn doet aan de ogen. Nu heb ik verder ook niet zoveel met de recente Duitse film, lijkt mij vaak 30 jaar achter te lopen, maar deze film maakt het wel erg bont. Ubergelikt en vreselijk saai camerawerk. Ikea kleurgebruik en daarbij een vreselijk melig soundtrackje.

Dat mensen woorden als grauw en grimmig durven gebruiken is een onbeschaamde bash voor zulke emoties.

Wie de 140 minuten aan audiovisuele saaiheid weet te trotseren krijgt een hoopvol begin te zien dat na een half uurtje aan flarden gereten wordt door meligheid en sentimentaliteit. Vooral Wiesler's personage slaat nergens op. 20 jaar ervaring, ijzige uitstraling en op een hup en een wip komt z'n romantische kant boven en gaat hij de luitjes helpen? Deed me wat denken aan Jin-Roh, maar daar is de mensheid toch van een ander kaliber.

Acteerwerk is wel aardig al is er eigenlijk geen enkel personage dat enigszins in de buurt komt van een menselijk persoon. De potentie die Wiesler had wordt vakkundig de nek om gewrongen door een flauw en gecastreerd script.

Typische film die arthouse een zeer nare bijklank geeft. Cinema deze tijd niet meer waardig. Enkel het afluistergebeuren heeft nog enige jongensachtige aantrekkingskracht. Verder heeft de film de uitstraling van een vaatdoek.

1*

Heerlijk!

Af en toe ben ik bang dat films als Honey PuPu en Pk.com.cn uitzondering blijken te zijn, waarbij elke gelijkaardige film die je kijkt wel eens de laatste zou kunnen zijn. Lee's Adventure mag zich in ieder geval in dit rijtje voegen.

Een geweldige mix van animatie en live action, volgepropt met culturele en pop invloeden, bomvol visuele stijlen, een hak op de tak verhaaltje en een emmer vol verschillende sferen. Verwacht geen coherente film, wel een levendig, fris en origineel werkje.

Droog gezegd een romantische comedy, maar daarmee doe je de film echt énorm tekort. Perfect modern filmpje, voel me alweer 10 jaar jonger. Er leeft daar iets onder Aziatische jongeren (Taiwan, HK, China).

4.5* en een uitgebreide review

Ik vond het zo erg nog niet.

Nicolas Cage is vooral weer erg Nicolas Cage. Overacting maakt deel uit van z'n stijl, kan best begrijpen dat mensen het niet echt trekken maar ik vind het meestal wel grappig. Verder is dit inderdaad een typisch B-filmpje, maar in dat segment zeker niet slecht.

Het religieuze aspect vond ik eigenlijk wel een pluspunt, het steekt leuk af tegen de klassieke plottwists in dit genre. Soms ligt het er wel iets te dik bovenop (zoals de "discussie" in het begin), maar als plot device wel leuk. Ben dan zel wel atheist, maar kan er de ironie wel van inzien moest het Christendom (of eender welke andere religie) toch gelijk blijken te hebben.

Audiovisueel is het niet denderend, maar ook weer niet zó slecht als sommigen laten uitschijnen. Zelfde geldt voor het acteerwerk. Vond het gewoon een vermakelijk filmpje met genoeg mysterie en een grappige twist. Genrefiller dus.

2.5*

Beetje flauw.

Brolin en McBride vallen niet zoveel te verwijten, zij doen het op zich wel aardig. Het materiaal had ook best leuk kunnen zijn, maar dat het toch wel iets spannender mogen zijn. Iets scherper qua comedy, iets aandoenlijker qua drama. Of zonder uitdrukkelijk drama, stel je dat eens voor.

Het is uiteindelijk een film geworden over een vader-zoon band die aan de hand van een uitje hertenjagen opgebouwd moet worden. Brolin als oer-Amerikaan is best grappig, maar zijn typetje is uiteindelijk net wat te voor de hand liggend. Dan heeft McBride beter komisch materiaal, maar hij blijft wel de hele film lang de klassieke sidekick.

Het hele bondinggebeuren is een stuk minder interessant. Uitgekauwd drama dat de film alleen maar vertraagd en er regelmatig de lol een beetje uithaalt. Amerikaanse comedies hebben daar wel vaker last van, maar deze heeft er meer dan een half uur richting eind mee te kampen.

Voor een keertje nog wel te doen, ook al omdat de film best kort is verder. Maar had gemakkelijk een stuk leuker kunnen zijn.

2.5*

Headscratcher.

Ik denk dat ik eigenlijk Clueless wou kijken, maar op de één of andere manier verwissel ik die twee dus altijd. Deze heeft verder weinig naam en faam, maar ach, eens bezig kijk ik altijd alles af, zo ook dit filmpje.

Zeggen dat het vol clichés zit is overbodig, maar daarmee kom je er ook niet. Want werkelijk waar ALLES is een cliché van een cliché. Het domme blondje, de suffe universitairen, go-getter advocaten, het verloop waar iedereen te kijken wordt gezet, het einde. De meeste Amerikaanse comedies spelen vlotjes met die clichés, maar nooit zo overdreven als hier.

De film is duidelijk meer dan een doorsnee comedy. Je zou het een pastiche kunnen noemen, maar daarvoor mistte het dan weer net iets teveel de tongue-in-cheek die ik daarmee vereenzelvig. Wat rest is een film die ik qua opzet dan nog wel kan waarderen, maar die mij qua uitwerking zeer weinig deed. Naast een gniffel of twee en de immer opgewekte sfeer vond ik er weinig aan.

Of ik ben helemaal mis, en deze film is écht zo stompzinnig dat de makers zelf niet beseften dat ze geen doorsnee comedy aan het maken waren, maar dat lijkt mij eerder sterk. 't Is een soort van Farrelly comedy geworden, maar dan vanuit een vrouwelijke ooghoek gemaakt. Zal z'n fans wel hebben vermoed ik, daarvoor is het eigen genoeg, maar echt geweldig vond ik het niet.

2.0*

Verrassend leuk.

De film loopt als een klassiek sprookje met extra fantasy elementen. Dat maakt dat het verhaal nogal fragmentarisch is en het niet zo solide aanvoelt als LOTR en z'n gezanten, anderzijds is het ook een stuk minder saai en blasé.

Visueel ook stukken leuker trouwens, wat mij best verraste voor een 80s film. Scott maakt goed gebruik van z'n decors om met belichting, een overdaad aan accessories en de juiste camera posities deze magische wereld tot leven te wekken.

Poppenwerk was ook nog overtuigend. Vaak zijn dat soort films (Dark Crystal en dergelijke) toch té verouderd om er echt nog van te genieten. Allicht omdat deze wat donkerder is dat het net wat minder opvalt, maar ik had er hier weinig tot geen last van.

Het is regelmatig wel echte uberkitsch, maar Scott's regie is zo overtuigd dat het niet eens stoort. Leuk filmpje, jammer dat ik deze nooit rond m'n 12de ofzo gezien heb, toen was het vast één van m'n favorieten geweest. Maar hij staat nog wel steeds overeind.

3.5*

Wiet *gaap*

Ondertussen al paar soortgelijke docus gezien en eigenlijk had ik er niet zoveel zin meer in, maar dit zinnetje deed me besluiten deze dan toch nog maar een kans te geven. Misleidende reclame zeg maar, want wie hoopt op wat inzicht in wat dan ook hoeft deze film niet te kijken.

De eerste helft is een samenraapsel van de klassieke argumenten. Geen doden, legalisering zorgt voor minder criminaliteit, geld voor de staat etc etc etc. Elke docu komt elke keer weer met dezelfde argumenten aanzetten, ruimte voor enige kritiek is er absoluut niet en ik hoef verder ook absoluut niet overtuigd te worden.

Het tweede deel van de docu is meer een promopraatje voor de randbedrijfjes die opgstart zijn na legalisering. De ene maakt hamburgertjes, de andere koekjes, meubeltjes van de plant en alles lekker knus en artisanaal. Gooi er nog wat artiesten tussen die vertellen hoe het hen in hun werk geholpen heeft en je zou bijna denken dat deze film gesponsord werd.

Wat betreft de vreemde sociale status en het waarom daarvan ... die vraag werd wel gesteld, maar niet beantwoord. Laat staan onderzocht of enige serieuze aandacht gegeven. Daar was ook geen tijd voor want de volgende random nobody stond alweer klaar om zijn geweldige wietverhaal te vertellen.

De zoveelste gemiste kans, uiteindelijk is dit weer hetzelfde promopraatje bedoeld voor een land waar men blijkbaar dit soort crappy docus nodig heeft. Verder begin ik mij ook wat te ergeren aan mensen die er een "cultuur" proberen rond te bouwen. Teveel navelstaarderij.

1.0*

Tja.

Meer film dan docu dit. Als je al ziet dat de docu begint met te zeggen dat er veel feiten onduidelijk zijn, dan weet je meteen dat je niet de meest diepgravende docu moet verwachten. Na de introductie van de personages is duidelijk dat het "verhaal" hier centraal staat.

Leuk enzo, maar dan zit je dus 85 minuten te kijken naar wat wilde verhalen van vage hillbillies. Dat is op zich nog wel redelijk amusant, maar achteraf is er niet bepaald iets wat sterk blijft hangen. Al zullen er vast weer idioten zijn die het allemaal geloven en de gekte achterna gaan.

Ik ben niet zo'n fan van die malle-figuren documentaires, al helemaal jammer wanneer het verhaaltje erachter best interessant klonk. 't Is eerder aapjes gapen dan een serieuze weergave van de realiteit, iets waar ik uiteindelijk toch niet zo geweldig wild van word. Maar dat probleem heb ik blijkbaar wel bij meer docus, niet enkel van deze soort.

2.0*

Matig.

Groots spektakel waarbij een hoop CPU power ingeschakeld wordt om de jungle tot leven te wekken. En dat deel van de film is nog aardig geslaagd. De scenes met de apen zijn best indrukwekkend te noemen, ook de omgeving ziet er best spectaculair uit. De echte actiescenes mogen dan wat minder zijn, maar ach, Tarzan is nu ook niet dé actiefilm.

Verhaaltje + romance is allemaal wat minder. Nogal cliché en melig, maar ook dat ligt eigenlijk wel binnen de verwachtingen. Waltz is een wat flauw karikatuur, hetzelfde kan gezegd van Djimon Hounsou, beetje vis noch vlees personages die zich nooit echt in de film weten nestelen. En Jackson, njah, die is vooral Jackson. Onbegrijpelijk dat ze die in deze film gestoken hebben.

Het is uiteindelijk vooral leuk vertoeven in de wereld van Tarzan, 't is eigenlijk jammer dat je met de personages en hun 'legende' opgescheept zit. En Belgische bad guys natuurlijk, jammer dat het allemaal in het Engels moest maar hoe vaak maak je dat mee.

2.0*

Zeer matig.

Hammer en Shaw Bros klinkt op papier als een geweldige combinatie, maar papier houdt vaak weinig rekening met de werkelijkheid. Leuk dat deze twee legendarische studios ooit de handen in elkaar hebben geslagen, maar wie denkt dat je een hoop Britten bij een hoop Chinezen kan gooien en meteen een goeie film krijgt is niet echt op de hoogte van de aanpak in beide landen vermoed ik.

Ook erg raar dat ze aan Shaw Bros kant Cheh Chang hebben gekozen voor de regie (staat niet gecredit, maar was wel co-director), Yuen Chor is normaal toch de man bij Shaw Bros als het om meer fantasy-gerichte films gaat. Maar allicht dat Shaw hier vooral in moest staan voor de martial arts, en daarom Chang een logischere keuze was. Of het kwam gewoon zo uit met de agendas natuurlijk, want Shaw Bros is ook niet meteen de meest artistieke filmboite.

In ieder geval, deze mix van Oosters en Westers werkt eigenlijk voor geen meter. Echte brakke practical effects, pover acteerwerk, erg matige martial arts scenes en twee vampier werelden die maar moeilijk lijken te blenden. Ach ja, zal wel mensen blijven aantrekken puur op basis van de credentials, maar vond hier maar weinig aan te genieten.

1.5*

Yuk.

Allicht een ideale film voor doven, maar mijn oren konden het na een tijdje niet meer aan. En dan heb ik het niet eens over de barslechte voice acting (al waren die twee "bad guy" uilen in het begin al een dik dieptepunt, maar vooral over de belachelijk bombastische en misplaatst epische soundtrack. Afgewisseld met Owl City was het? Pijnlijk.

Technisch erg hoogstaand, dat wel, al weet Snyder niet wat hij daarmee aanmoet. Dan maar wat clichés, zoals vuurzeetjes en kitscherige zonsondergangen. Lekker goedkoop, snel in elkaar geflansd. Of haren (veertjes in dit geval) tellen, daar zijn mensen ook altijd érg van onder de indruk. Da's dan zo'n beetje het niveau tot waartoe Amerikaans CG animatie verlaagd is.

Personages zijn dom(mer dan dom), het verhaaltje erg kinderachtig en de humor hinderlijk. Snyder komt er enkel door met wat slomo battletjes, maar ook die weten nauwelijk te boeien. Niet zo moeilijk als het één of andere kinderuil tegen een gehelmde uberuil betreft.

1.0*

Matig.

Een volgeling van Red Cliff waarschijnlijk. Maar dan eentje met vrouwen én met een minder begaafde regisseur. Niet dat Red Cliff de eerste "Chinese tactische oorlogsfilm" was, maar toch wel de meest succesvolle, zeker internationaal gezien.

Het grote probleem van deze film is Frankie Chan, die eigenlijk geen al te beste regisseur blijkt. Niet dat hij geweldige acteurs tot zijn beschikking heeft, ook de CG werkt niet altijd even goed mee, maar het is vooral een flauwe mix van allerlei bekende elementen die zonder al te veel eigen identiteit op het scherm gekwakt wordt.

De gevechten zijn iets te matig, acteerwerk zoutloos en visueel wil het ook nooit spectaculair worden. Doorsnee bandwerk dus, af en toe heeft de film z'n oplevingen, maar er zijn heel wat betere films in dit subgenre.

2.0*

Mislukking.

Jammer, want het concept had best goed uitgewerkt kunnen worden. De Hughes broertjes hadden hier vast veel meer mee gekund.

Maar nu blijft het dus bij wat boeiende ideetjes en een kleine voorliefde voor (post)apocalyptische films. Eigenlijk gaat het al redelijk snel mis, de scene met het omatje valt redelijk snel door de mand. Slechte CG en érg pover camerawerk zorgen ervoor dat de actie niet overkomt, de rest van de film komt dat euvel nooit meer teboven.

Ook het acteerwerk is absoluut droevig. Geen idee waar ze deze B-acteurs vandaan gehaald hebben maar het leek echt nergens op. Nu hielpen de cheesy dialogen ook niet echt mee, maar toch.

Visueel af en toe nog wel aardig en het concept vond ik ook best potentieel hebben. Maar de uitwerking zuigt, en dan blijft er maar een redelijk pover filmpje over.

2.0*

Niet best.

Het is erg makkelijk om cynisch te doen over een film als deze. Een bekend speelgoedmerk en een grote comic franchise die de handen in elkaar slaan om samen nóg meer geld uit de fans te slaan. Daarbij komt het originele idee voort vanuit een soort van fanliefde, maar is het ondertussen hopeloos vercommercialiseerd. Anderzijds is het een redelijk originele combinatie en werkt het ook wel redelijk.

Jammer genoeg zijn de film zelfs van een redelijk laag niveau. De grappendichtheid en het tempo liggen inderdaad erg hoog, maar dat blijkt uiteindelijk alleen maar zo te zijn om het gebrek aan kwaliteit te verbloemen. Bij films met een hoge grappendichtheid kan je niet verwachten dat elke grap vol raak is, maar net die mindere grappen verdwijnen een beetje doordat je snel weer bij een leuke grap uitkomt ... behalve dan wanneer er eigenlijk helemaal geen leuke grappen zijn.

De humor is zo makkelijk, zo voorspelbaar dat het echt amper leuk is. Flauwe referenties, beetje makkelijk lachen met clichés en grapjes die al 100 keer eerder gemaakt zijn. Nochthans begon het wel goed, de intro was zowaar echt grappig ... maar vanaf er snelheid inkwam, verloor de humor aan scherpte en bleef er niet zo heel veel over.

Visueel was het af en toe nog wel leuk. Editing en camerawerk blijven pover, maar de CG/Lego look is bij momenten wel tof, waardoor er in ieder geval nog een reden is om een beetje de aandacht erbij te houden. Maar verder een film die je makkelijk kan skippen, want ondanks alle drukte en al het tempo, is het een saaie film.

1.5*

Njah.

Een docu over een huis, gebouwd door Lego en voor de fans. Dat klinkt als een beetje gezellig tijdverdrijf, maar dat is het jammer genoeg niet. 47 minuten is niet bepaald lang, maar er blijkt eigenlijk ook helemaal niet zo veel te vertellen over dat huis.

Het gaat zelfs eigenlijk niet eens over dat huis. Het gaat over Lego, en het oog voor detail dat het merk wil uitstralen, en de trots die ze hebben in hun producten. Dit is pure marketing, branding door lifestyle, waarbij het huis vooral een drogreden is om elke vijf minuten weer even de waarden van het merk naar voren te brengen.

Documentaires zijn sowieso ideaal promotiemateriaal. Dat zijn ze al jaren voor gedachtengoed, maar ook steeds meer en meer voor merken. Het is een droevige vaststelling, maar het is steeds zelfzamer dat je nog een doc tegenkomt die geïnteresseerd is in feiten en context.

1.0*

Toch wel een teleurstelling.

Ben al een tijdje door de Lego versie van Marvel aan het spelen. Los van wat technische hick-ups een fijne game met humor die best goed werkt. Had dus wel enige verwachting bij deze film. Jammer genoeg blijft er weinig van over.

Misschien omdat het bij de games wat gematigder is. Vanaf seconde 1 probeert deze film erg grappig te zijn. En soms is de film dat ook wel, maar die momenten zijn veel te spaarzaam en alles wat daartussen hangt is te flauw, hysterisch en/of beproefd. De grappendichtheid werkt zo vooral tegen de film.

Verder ook veel verwijzingen die véél te makkelijk zijn. Los van het feit dat ik me afvroeg of men binnen 20 jaar nog maar de helft van de verwijzingen zou snappen, is het allemaal veel te braaf en valt het teveel binnen de verwachtingen. Ik krijg bij dit soort films meer en meer de indruk dat met een soort van professionele YouTube compilatie gemaakt heeft.

Qua stijl wel leuk. Ik heb wel respect voor wat men met het hele Lego gebeuren gedaan heeft. Geblokte wolkjes en zeetjes enzo, het ziet er allemaal best origineel en leuk uit. Dat het verder geen stop-motion is ligt er wel érg dik op, raar dat mensen hieraan twijfelden.

Kon er uiteindelijk nog wel mee door, maar de humor is maar half geslaagd en buiten het stijltje (wat binnenkort ook wel weer uitgedroogd zal zijn) valt er gewoon erg weinig te beleven. Moraaltje met Ferrell op het einde is eigenlijk de doodsteek van wat een vlotte, geinige comedy had kunnen zijn.

2.0*

Fijne film!

Niet erg origineel, eigenlijk gewoon weer een oersterk Japans (school)drama. Lekker achteruit, beetje terugdenken aan die tijd dat het huiswerk en een mogelijke overhoring de grootste levensproblemen waren.

Visueel erg mooi, goeie soundtrack en sterk acteerwerk. Maar voor wie niet van dit soort Japanse dramas houdt is het waarschijnlijk saai, onorigineel en weinig emotievol geacteerd. We kennen de kritiek, we weten ondertussen ook wie dit soort films ligt en wie niet.

Twee uurtjes vliegen voorbij, ook al gebeurt er niet veel. Alsof dat ook maar een beetje stoort ...

4.0* en een uitgebreide review

Best leuk.

Voor een origineel verhaal hoef je niet bij deze film te zijn, Cambell speelt leentjebuur bij een handvol genregenoten en brouwt er z'n eigen mengseltje van. Neem één gebeurtenis in het verleden, een geest die gevangen zit in het heden en een hoop flashbacks.

Maar Cambell weet het leuk te brengen. Het begint bijvoorbeeld niet met een groepje jongeren in een auto. Dat klinkt als keuze niet zo heel spannend, maar dat is het wel natuurlijk! De film weet zich uiteindelijk vooral qua sfeer te onderscheiden, best duister maar mooi gefilmd. Cambell heeft aardig wat zelf gedaan en dat zie je er ook wel aan terug. Duidelijk iemand met nét iets meer visie van vele gelijkgestemde regisseurs.

Acteerwerk is best goed, de afwikkeling van het verhaaltje loopt niet té snel en de film blijft lekker economisch onder de 90 minuten grens. Lekker leuke horror filler dus, die absoluut niet vies is van genreclichés, maar die dna wél naar behoren uitgewerkt worden.

3.5*

De beste van de drie.

Als basis zit er nog steeds een kleurloos verhaaltje over verraad en buddy love binnen een politiecorps, maar doorheen de film komen er meer sfeervolle scenes naar voren. Visueel nog steeds vaak oerlelijk, af en toe best aardig.

Wat minder bekende acteurs, ken Kwok Leung ook niet meteen maar de man kan wel uit de voeten met martial arts. Yuen laat ook voor het eerst écht z'n kunnen zien als action director en tovert enkele erg gave, knalharde actiescenes op het scherm.

Jammer dat deze scenes nogal beperkt voorkomen en het verder niks meer is dan een banaal politiefilmpje over verraad en andere oninteressant vormgegeven plotelementen.

Blijft over enkele erg gave actiescenes, de eerste keer dat Yuen echt z'n kunnen laat zien in de Tiger Cage reeks. Maar nog steeds geen waardige film gezien de man z'n kunnen.

2.5*

Weinig tot niks van z'n kracht verloren.

Léon is één van die pre-Tetsuo/Eraserhead favorieten die ik nog steeds graag zie. Ondanks dat de film ondertussen 20+ is en hij niet meer zo geweldig modern oogt, blijft het werk van Besson zo solide dat het nergens stoort.

Reno en Portman zijn de sterren van de film, Oldman ook maar ondanks z'n geweldige rol heeft hij het moeilijk om écht de aandacht te vragen. Visueel meer dan oké, met enkele iconische beelden die de film ondertussen ontstegen zijn, verder een mooie en subtiele lichtsepia-stilering die de film iets extras geeft.

Actiescenes blijven sterk, maar een actiefilm is het niet, zeker niet wanneer je gaat zitten voor de director's cut. Wel de beste versie wat mij betreft, aangezien de relatie tussen Reno en Portman daar beter in uitgewerkt wordt.

Sterke film, nog steeds. Eén van de pilaren van de 90s, een film die een hoop carrières echt gelanceerd heeft, waar veel naar gerefereerd wordt in andere films en een aantal iconische beelden achtergelaten heeft.

4.5* en een uitgebreide review

Erg slecht dit. Het zou een recensie eigenlijk niet misstaan om cursief te openen met "I want me gold", maar dat lijntje wordt zoveel keer herhaald dat de verwoede poging een quotable onelinertje te lanceren er gewoon te dik opligt.

Verder erg slecht combinatie tussen horror en comedy. Grappig is de film nergens. De Leprechaun is de dufheid zelve en lichtelijk irritant, de horror is eigenlijk bijna afwezig.

Er wordt de klok rond slecht geacteerd, Aniston vooral met terugwerkende kracht. Het stelde al niet meer voor, maar met een hoop herkenbare Friends maniertjes is het gewoon niet om aan te zien.

Kinderhorror die zwaar onderdoet voor films als Child's Play en Tremors (werden eerder genoemd in dit topic). Beetje meeliften op het succes, maar zonder enige verdere kwaliteiten.

1*