Opinions

Weer sterk.

Altered was een stevige uitschuiver, maar met deze film laat Sanchez weer zien dat hij een bekwaam regisseur is. Typisch show, don't tell filmpje dat redelijk warrig en detached overkomt, maar daar wel een groot deel van z'n sfeer weet uit te puren.

Uiteindelijk blijf je wel met een aantal vragen zitten, al volgt de film verder wel de typische horrorstructuur. Je kan wel min of meer raden wat er allemaal gaande was, maar zonder de uitleg van de extras blijft het allemaal vaag. Je kan je er aan storen, ik vond het allerminst erg.

Visueel best mooi uitgewerkt, Lodge is sterk maar het is toch wel de soundtrack die voor het meeste sfeer zorgt. Geweldig sfeervolle muziek (was in Seventh Moon ook al zo) en sterke sound effects. Onontbeerlijk voor een filmpje als dit.

Vond het uiteindelijk iets minder dan Seventh Moon, het ontbrak de film net iets te veel aan spanning of de sleutelmomenten, biuten dat absoluut niks te klagen en een goed en knap uitgewerkt horrortje.

3.5*

Redelijk.

Noord-Korea krijg je eigenlijk nooit rechtstreeks in beeld, de enige manier om toch nog een beeld van het land te vormen is via dit soort docus. Verhalen die Noord-Korea doorkruisen en de stempel van het land achterlaten op de personen die ermee in aanraking kwamen.

Bonusje dat het dan nog filmgerelateerd is. Een vreemde historie in ieder geval, waarbij de docu het nog enigszins in het midden laat hoe waarheidsgetrouw het relaas is dat opgevoerd wordt. Het schept in ieder geval een apart beeld van Kim Jung Il, het vreemde mannetje dat op de één of andere manier een land van 20 miljoen onder z'n duim wist te houden.

't Is een aardig verhaal dat verteld wordt, maar de Zuid-Koreaanse actrice was best irritant en het ontbreken van de Zuid-Koreaanse regisseur was een duidelijk gemis. Verder was de "spannende" muziek ook niet echt een meerwaarde, bij dit soort docus vind ik het vaker vervelend dan dat het echt wat toevoegt.

Als onderwerp zeker de moeite waard, maar ik was op het eind niet geheel mee met wat er allemaal verteld werd.

2.5*

Redelijk.

Half documentaire, half in scene gezette dramatisering. Ik zag laatst al een soortgelijke oefening van Christopher Doyle, die deed me dan net iets meer. Allicht omdat het thema daar wat duidelijker gedefinieerd was.

Het onderwerp van LoveTrue komt nooit echt goed uit de verf. De drie verhalen sluiten moeilijk op elkaar aan en zonder een begeleidende tekst had ik de connectie er ook niet zo uitgehaald. Maar ook de clou is niet zo geweldig goed gestoffeerd. Uiteindelijk krijg je drie verhaaltjes voorgeschoteld waar de liefde minder rooskleurig is dan de gemiddelde Hollywood romance. Shocker.

Har'el weet vooral met de muziek wat extra sfeer te creëren. Een soortgelijke poging wordt gedaan met het visuele, maar dat vond ik wat minder geslaagd. Verder worden we door de hoofdrolspelers door hun verhaaltje geloodsd, bij momenten is het wel mooi en aangrijpend, maar al te vaak is het ook gewoon wat oninteressant.

Op zich heb ik niks tegen deze vorm van docu, maar wat mij betreft mag het dan experimentele karakter dan nog veel sterker onderstreept worden. Nu wordt er een aangezet gegeven, maar daar blijft het ook wel bij.

2.5*

Klassieke Chinese arthouse is klassiek.

't Is eigenlijk triestig dat het Westen het nog altijd met dit soort films moet stellen. Ik denk dat er geen land is waar de evolutie van de lokale cinema de laatste 10 jaar zo explosief was. Waar China vroeger toch vooral bekend stond voor z'n arthouse films (met name dan die gericht op landelijke armoe), als tegenhanger van het commerciëlere Hong Kong, is het nu een industrie waar de drie pijlers (arthouse, commercieel en genre) erg goed vertegenwoordigd zijn. Het laatste decennium heeft het land als een bezetene naar een identiteit gezocht (en die ondertussen ook wel gevonden), maar hier in het Westen komen nog steeds de film doorgesijpeld die afstammen van het arthouse gebeuren uit de jaren '90.

Point in case, deze Kaili Blues. Past zo in het werk dat Jia populair gemaakt heeft, een beetje landelijke poverty porn vermengd met stedelijke elementen. Het oude vs het nieuwe, het Chinese arthouse thema dat al 10 jaar lang steeds maar weer opnieuw gerecycleerd wordt. Ik vraag me ondertussen zelfs af of ze die films daar in China maken omdat ze het zelf interessant vinden, of omdat ze er in het Westen zo'n goeie afzetmarkt voor vinden.

Kail Blues bevat de bekende elementen. Een nogal troosteloze omgeving, met weinig schwung in beeld gebracht. Alles oogt grauw en levensloos, zo ook de personages. Statische camera, traag van tempo zonder al te veel concreet verhaal, zodat je als kijker goed kan ronddobberen in deze deprimerende bedoening. Muziek beperkt zich vaak tot wat weirde Chinese pop (hoewel af en toe ook wat gedrone), scene in een pool café kan niet ontbreken en elk elementje dat post-80s modern aandoet moet sterk gecontrasteerd worden met de armoedige setting. Oh, en wat poëzie natuurlijk. Kunst enzo.

Heb handen en voeten tekort om te tellen hoeveel soortgelijke films ik ondertussen gezien heb. Met de film wordt het appeal ook minder, want ze vertellen niks nieuws en stylistisch gezien is het zoals wel vaker een kerkhof. Vervelende bedoening dus, cliché tot en met en de zoveelste herhaling van zetten. Niet mijn China dit.

1.0*

Herzien.

Altijd tricky, zo'n transitiefilmpje. Toen héél fris omdat China toch vooral boerendramas maakte, maar tegenwoordig is de Chinese filmwereld compleet revamped. Dan is het maar de vraag of een film als deze nog steeds weet te overtuigen.

Dat doet hij gelukkig wel. Niet zo heel vreemd misschien, want het talent achter deze film is niet min natuurlijk. Doyle als cinematograaf die zich mag uitleven is altijd een meerwaarde, Jiang en Wei als acteurs is ook altijd fijn.

Het blijft verder een apart filmpje, beetje mysterieus, fijne romance, prachtig geschoten en voorzien van een sterke soundtrack. Duurt ook niet te lang, dus als het niet goed valt ben je ook niet teveel tijd kwijt. Green Tea blijft een mooie film, het gemiddelde hier blijft een misser.

4.0* en een uitgebreide review

Die Chinezen ... een vreemd volkje.

Raar hoe hun komedies zich steeds in het verleden afspelen. Kung-fu is altijd belangrijk, het verhaal is een wirwar van intriges en misverstanden, en een kluwen aan personages bevolken dit soort films. Flauwe grappen en de meest idiote nonsens vliegen langs alle kanten over het scherm.

Chinese komedies, je bent ervoor of je haat ze, ik vind ze dus wel grappig. Ook deze was weer de moeite, al viel er amper een touw aan vast te knopen. Leuke visuals, dolkomische muziek, mooi choreografie en flauwe grappen en situaties all over.

3.5*, latere Chow films zijn toch beter, maar dit kan er altijd wel in.

Dank Purmerend (voor het toevoegen, bijna een jaar geleden)

Aan dit soort filmpjes begin ik altijd als ik iets makkelijks wil zien, maar eigenlijk is het dat nooit.

Enorm (!) druk acteerwerk, erg over-the-top en flauw, veel snel geratel en de meest ridicuul complexe plots. A bedriegt B en gaat achter D aan terwijl die C met B bedriegt etc etc geld, wraak, overspel, machtstruggles, meer bedriegen tot je er helemaal dol van wordt.

Gelukkig is het allemaal wel vermakelijk. Chow heeft een geweldige presence, de humor is niet geweldig maar passend vermakelijk en de martial arts + het actieve camerawerk leuk om zien. Die begin jaren 90 HK films hebben toch echt een eigen visueel flairtje.

Groots is dit zeker niet, ook vooral leuk voor fans van dit hyperactief geneuzel die weten wat ze voorgeschoteld krijgen. Kan hier wel (nipt) 3.5* aan kwijt.

Matig.

Las ergens dat dit "de eerste moderne martial arts film" zou zijn, maar daar hebben de Shaw Bros allicht een andere mening over. Zo modern oogde het verder ook niet echt, al is het wel duidelijk wat anders dan de films van King Hu (waar het dan vooral over gaat neem ik aan).

Een simpel plotje, maar jammer genoeg is de rest ook vooral erg simpel. Visueel valt er zeer weinig te beleven, de martial arts is erg beperkt en buiten wat actie op het einde sleept de film ook af en toe. Die actie op het einde is trouwens meer vernieling, niet zozeer mooie martial arts scenes.

Op zich geen draak van een film, maar het is wat mij betreft geen mirakel dat Shaw Bros uiteindelijk de battle met Cathay gewonnen heeft. Hun producties hebben toch meer zwier en panache. Deze is aardig voor een keertje, maar meer dan wat snelle filler is het jammer genoeg niet.

2.0*

Enorm van genoten.

Lee mikt op een meer poetisch geheel. Opvallend veel cuts en edits voor een film als deze, maar het draagt bij aan de visuele flow van de film. In combinatie met een brave maar ultraeffectieve soundtrack levert het een geweldig sfeertje op.

Maar ook de keuze om vaak halverwege in een scene te vallen, om daarna pas de aanloop te tonen loont. In het begin wat onwennig, maar na een tijdje krijg je een soort van mini-Irréversible effect, waar bepaalde momenten veel meer emotionele waarde krijgen doordat je weet wat er daarna volgt.

Zitten een paar echt memorabele scenes in. Observator noemde het treintje al, maar het lege zwembed en die laatste scene zijn ook onvergetelijke hoogtepunten. Mooie aanloper naar wat een jaar of twee daarna zich zou afspelen in Taiwan. Heerlijk coming of age filmpje, prachtig gebracht.

4.5* en een uitgebreide review

Best oké.

Show, don't tell docu over het Mexicaanse show worstelen. Vroeger keek ik op Eurosport wel eens naar de Japanse federaties, waar ze ook graag met maskertjes hun ding deden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er wat cross-over is tussen de Mexicaanse en Japanse worstelaars.

Enige affiniteit met het onderwerp had ik dus wel. Het helpt want zo héél veel informatief gebeuren viel er niet te ontdekken. Je ziet wat wedstrijden en een aantal worstelaars naast de ring hun ding doen. Flarden van Aronofski's The Wrestler passeren bij regelmaat, maar deze docu gaat nooit echt de diepte in.

Het blijft dus vooral bij een kennismaking met het wereldje, iets waar deze film ook wel op leek te mikken. Wie het showelement en het theater van dit soort worstelen niet kan appreciëren zal er niet al te veel aan hebben, ik vind het best grappig en vermakelijk, dus leuk om eens te kijken hoe het leeft in Mexico.

3.0*

Hmmm.

Als niet-Nederlandse inwoner waarschijnlijk een film waar je toch iets anders naar kijkt. Ik heb via het nieuws wel een beetje vernomen over haar vrijlating, maar zonder de achtergrond was dat niet veel meer dan een doorsnee nieuwsbericht.

Deze film poogt het relaas van Lucia de Berk vlotjes te reconstrueren en slaagt daar ook wel in. Alleen is het nogal jammer dat de film vooral de onschuld van Lucia zelf probeert te behandelen. Het fijne van de zaak kom je niet te weten en de aanzetjes die gegeven worden voelen nogal vluchtig en makkelijk aan.

Iemand bij het OM mocht de zaak niet verliezen ivm gezichtsverlies. Dat lijkt dan aan de basis te liggen, maar het wordt héél terloops even vermeld in het begin, daarna krijg je enkel wat zaken die je met die beperkte narratief moet versterken. Na het zien ben ik in ieder geval niet overtuigd dat er op zo'n manier geflaterd is, laat staan dat de film de tere plekken van het rechtssysteem weet bloot te leggen. Ook met de mediahype wordt helemaal niks gedaan, ondanks dat die ook mede verantwoordelijk wordt gehouden voor de flaterende justitie.

Misschien is het een keuze om zich vooral op Lucia te richten, maar qua personage krijgt ze ook niet veel ruimte. Wat rest zijn 90 minuten aan feitjes, waarbij de problematiek achter de zaak ofwel niet behandeld wordt, ofwel vluchtig afgedaan wordt met een filmische oplossing. Gemiste kans lijkt me.

Als film stelt het ook niet zo heel veel voor. Acteerwerk is matig, visueel ook niet bepaald strak of sprankelend en een soundtrack heb ik niet eens opgemerkt, al zal er vast wel wat muziek achtergezeten hebben.

Vervelend of saai was het niet, daarvoor is de film te kort en is de zaak zelf te boeiend, maar er wordt niet zo bijster veel gedaan met het bronmateriaal.

2.5*

Lekkere wegkijkfilm, avondje filmplezier verzekerd.

Positief is ongetwijfeld het gestileerde van de film. Heerlijke sfeer, mooie shots, zeer mooi fictie (het verhaal van de schrijver) met realiteit verwevend.

De film had makkelijk op dit gegeven alleen kunnen steunen, jammer dat Medem het dan nodig vind om z'n verhaaltje nodeloos gecompliceerd te maken. Niet de vertelstructuur, dat zat wel lekker, maar het plot zelf was toch net iets te afgeborsteld en convenient. Op een bepaald moment begon ik alles een beetje te wantrouwen, en dat was best jammer. Verder weinig aan te merken, buiten een irritant pianonummertje ergens in het begin, maar da's amper het vermelden waard.

Goeie film, die niks weg heeft van Lynch, en misschien hier en daar wat preuts volk op hun paard weet te zetten. Als je twee verhaallijnen uit elkaar kan houden, en niet achter de sofa kruipt als er een penis in beeld verschijnt, kan deze film weinig misdoen lijkt me. 4*

Anyway, een fijne verrassing dit. Op basis van de cast had ik er bitter weinig van verwacht. Tegen alle verwachtingen in is Freeman een keer niet superirritant, heeft Liu zelfs een keer een leuke(!) rol en speelt Harnett ook heel verdienstelijk.

De film zelf zwerft ergens tussen Pulp Fiction en Snatch in, maar leunt toch dichter aan bij Ritchie's werk. Het oogt allemaal veel hipper, en de humor is wat sappiger dan Tarantino's pogingen. De film is zelfs grappig af en toe. Hier en daar leuke visuele touches, de soundtrack is verder onopvallend maar stoort ook niet.

Vooral positief dat de film zichzelf niet te serieus neemt. Was ook nergens voor nodig. Enkel op het einde is het wat dramatischer, maar gezien de pay-off genoeg boeiende verrassingen heeft is ook dat niet echt storend. Tempo van de film vond ik best snel, dus waarom mensen spreken over een trage film begrijp ik niet. In het begin word je als kijker in het ongewisse gelaten, maar de film beent alles zelf weer heel mooi en compleet bij, dus echt geconcentreerd kijken is op zich niet nodig.

Makkelijk filmpje dus. Visueel leuk, fris en vermakelijk, net zoals de film, het verhaaltje en de personages. 4*, aangenaam verrast.

Zeer matig.

Wel leuk om te zien hoe zo'n Amerikaanse film zich verhoudt tot het HK poker- en gokwerk. Helaas amuseer ik me een stuk beter met die film. Wat vooral opvalt is dat het allemaal erg serieus en realistisch gebracht wordt. Gokken en pokeren is in HK een vrijgeleide voor wat bovennatuurlijke skills die vaak met veel schwung in beeld gebracht worden, hier is al droog wat de klok slaat.

Ieder zijn ding natuurlijk, ik vond het redelijk saai. Zonder eigenlijk ook maar iets van de regels te weten kan je de film eigenlijk wel dromen en da's toch wel jammer. Voor een paar wedstrijdjes waarvan je de uitslag toch wel weet hoeft het dan ook niet zo realistisch voor mij.

Romantisch verhaaltje speelt zich af in de marge, het drama tussen Duvall en Bana is zelden boeiend. Verder erg saai en mak vormgegeven, maar dat verwacht ik ondertussen wel van Hanson. De film uiteindelijk op het spoor gekomen door het bijrolletje van Downey Jr., maar dat is compleet waardeloos en eerder een excuus voor een opvallende cameo dan dat het echt iets aan de film toevoegt.

Geen al te boeiende film voor iets wat twee uur duurt. Op zich zijn de gokspelletjes zelf nog wel leuk om volgen, maar ook dat kan veel gezelliger.

1.5*

Van genoten.

Ik verbaas mij erover dat vele mensen deze film té serieus vinden. Inderdaad, veel expliciete comic relief is er niet, maar verder valt toch aan alles te zien dat dit brok van 90 minuten pure fun moet zijn. Besson creeert op 3 punten verkeerde verwachtingen.

Allereerst uiteraard de premisse, een perfect uitgangspunt voor wat derderangsfilosofie van mensen in een melige bui. Besson is zich bewust van de onzin waaruit hij z'n film laat vertrekken, maar dat deert hem duidelijk niet. Wie dus verwacht een zinvolle toekomstvisie (van een scriptschrijver of filmregisseur nota bene) te krijgen mag z'n verwachtingen alvast weer opbergen. Lucy raast in sneltreinvaart door het script (want binnen de 90 minuten moet het afgelopen zijn) en gooit er nog wat wilde toekomstvisies bovenop.

Een actie/thriller dan maar? Mnee, want Lucy is al snel te slim voor de gehele mensheid. Dus hoewel er een hoop boeven achter haar aanzitten, raakt het haar koude kleren niet. De plot biedt geen ruimte voor spanning en Besson gaat daar lekker in mee.

Johansson misschien? Besson staat bekend voor z'n coole, sexy (ik ben geen fan van Johansson, maar da's toch haar imago), vrouwelijke killers? Ook niet, want eens ze slimmer wordt, distantieert ze zich van alle menselijke onzin en wordt ze één of andere superberekende half-God. Dode ogen en gewoon recht op haar doel dus.

Besson bouwt zichzelf een hilarische premisse, knutselt een uitzinnige actiefilm in elkaar en drijft het door tot een Akira-light finale. Ik zou er helemaal weg van geweest zijn, ware het niet dat de CG en het artwork zelf wat te wensen overlaten. Visueel is de film verder wel oké, maar op die punten schiet het toch wel tekort, wat érg jammer is.

En dan op het einde dat heelal-USB stickje Je kan het ook niet willen zien.

3.75* voor dit uitstekende middelvingervermaak.

Fijn ja.

Des te meer omdat dit soort genrewerk uit Indië mij compleet onbekend was. Niet dat ik een kenner ben, maar al wat uit Indië komt overwaaien is ofwel bombastisch Bollywood, ofwel klassieke arthouse ala Satyajit Ray. Ik wist niet eens dat ze dit soort werk hadden.

Des te fijner dus om er via een service als Netflix tegenaan te lopen. In tegenstelling tot de heren hierboven zag ik weinig verschil mall en pre-mall, behalve dan dat in het winkelcentrum eindelijk duidelijk wordt wat voor genre dit is.

Visueel erg prettig. Lekker geklooi, erg actief en zelfs een beetje experimenteel. Soundtrack ook meer dan naar behoren, waardoor het audiovisueel in ieder geval wel goed zit. Het oogt en voel lekker modern allemaal.

De horror verraste me een beetje, blijkbaar gemist als genreomschrijving want ik had vooral fantasy verwacht. Niks te klagen in ieder geval, 't is bij momenten echt wel lekker smerig. Het verhaaltje zelf is ook wel oké, al wordt het naar het einde misschien net iets teveel uitgediept. Iets korter had gekund, maar het is nu ook weer niet dat de film te lang gerekt wordt.

Doet mij wat denken aan het vroege werk van de Pangs dit, vooral qua opzet en intensiteit. Zie dat de rest van hun werk ook op Netflix staat, alvast in m'n queue gegooid.

3.5*

Geen al te geslaagde romcom.

Pijnpunt van de film is het centrale koppel, dat redelijk duf overkomt. Dat er iets mis is bewijst het einde wel, had liever gezien dat ze niet meer bij elkaar kwamen, en da's nooit een goed teken in een film als deze.

Film kent wel z'n momenten. Lollig rolletje van Donnie Yen (niet-vechtend), wat lollige scenes tusse Koo en Choi en een paar leuke relatiedingetjes.

Camerawerk viel aardig tegen ook. Nogal warrig op een onfijne manier. Miste ritme en controle. Iets wat aardig opviel in een aantal scenes.

Van Lam verwacht ik toch wat meer. Niet dat hij nu steeds geniale films maakt, maar dit was het niet helemaal. Toch is er tussendoor nog genoeg te genieten, maar de hoodfmoot van de film valt tegen.

2.0*

Oef.

Lam als een vis op het droge. Hij is echt geen man om een romantische film te regisseren, dat zou hij later ook nog eens extra bevestigen met Love on the Rocks. Ondanks dat de poster er best fris uitziet is dit een aardig lange zit.

Eerste uur is vooral wat kleurloos. Tse is weinig geschikt voor dit soort rollen en Lam staat er ook maar wat bleekjes bij. Het verhaaltje had op zich nog interessant kunnen zijn, maar vonken tussen de personages doet het allerminst.

Tweede uur is veelal kitscherig, met een dramatische scene op de kermis, een paar vreselijke scenes wanneer Tse Lam gaat redden en een erg slecht geschoten dansnummer als climax. Lam laat het hier echt helemaal varen.

Laat hem maar actiefilmpjes maken, romantiek en warmte gaan hem duidelijk veel minder goed af. Ondanks een redelijk eerste uur toch snel vergeten.

1.5*

Nice.

Eigenlijk geen idee hoe ik deze ooit gemist heb. Het is ook geen film die vaak geciteerd wordt, maar als liefhebber van '93 HK martial arts is dit toch gewoon weer een must see. Zo'n beetje alles wat je van zulke films verwacht is hier terug te vinden.

Je merkt alleen wel dat het niet meteen de beste regisseur is, maar zelfs dat het z'n charme. Het is een chaotische bende, met een hoop volk dat achter één of andere magische lier holt, maar net die chaos maakt het erg levendig en boeiend.

En omdat het een HK film is maakt het ook niet zo héél veel uit dat de regisseur niet 100% is, het is daar zo'n geöliede machine dat je amper een regisseur nodig hebt. Editors, acteurs, actie choreografen en cinematografen weten wat hun te doen staat bij dit soort filmpjes, dat is dan ook gewoon wat je krijgt hier.

Verder alles netjes binnen de 90 minuten. Een erg tof filmpje dus, lang geleden dat ik zo nog eens wat nieuws gezien had, beetje jammer dat ik de meeste van dit soort films ondertussen achter me heb liggen.

3.5*

Waardeloos.

Idee is inderdaad leuk, maar de regisseurs bakken er echt helemaal niks van. Je hoort in het begin iemand zeggen dat regisseurs blij zijn met beperkingen, dat ze het als een uitdaging zien. Nu geloof ik dat best maar er is amper iemand die hier boven de beperking uitkomt.

52 seconden is kort maar lang genoeg om prachtige dingen te doen. Menig geniaal scene duurt niet veel langer. Het enige wat er hier vaak te zien is zijn registraties. Kale, duffe registraties. En dan wordt het filmpje nog vaak slecht aangekondigd, waardoor het al half voorbij is voor je merkt dat het begonnen is.

Opvallend waren de bijdragen van Yimou (de reden waarom ik deze gezocht heb) die iets geks doet, Yoshida die als enige echt wat over film wil vertellen en Spike Lee die op zich wel grappig maar vooral gemakkelijk is.

Wim Wenders is eigenlijk de enige die een mooi filmpje gemaakt heeft. Verder valt op dat het geluid bij deze filmpjes veel belangrijker is dan het beeld.

Meeste regisseurs kende ik verder ook niet, veel grote namen zitten er eigenlijk niet bij. Rest er enkel noch Lynch en Greenaway, die beiden falen.

Jammerlijk mislukt experiment, waar zelfs de werkende regisseurs en hun vaak erg duffe antwoorden op clichévragen geen meerwaarde kunnen brengen.

1* voor een paar leuke ideetjes, verder gewoon dodelijk slaapverwekkend en ongeïnspireerd.

Die Mexicanen.

't Was alweer even geleden dat er een capture/torture horror voorbij kwam. Een 10-tal jaar geleden enorm populair, de laatste jaren zie je ze niet zoveel meer. 't Is natuurlijk ook een ietwat beperkt format, maar de Mexicaanse flair geeft het toch weer een kleine opfrisbeurt.

Dat er wat scheelt met Jorge is duidelijk, het duurt dan ook niet lang vooraleer je als kijker doorkrijgt welke richting deze film uitgaat. De jonge jogster die elke dag voorbij komt lopen zit dan ook al snel opgesloten in een keldertje, met Jorge als creepy bewaker.

Hulde voor wat smerige scenes. Ik heb toch al wat torture cinema achter de rug en ik heb ook al aardig wat smerigheid zien voorbijkomen, maar Cohen weet af en toe erg goed uit te halen. Vooral de vingerscene was raak. Ook best visueel in beeld gebracht, zonder overdreven splatter maar wel bloederig genoeg.

Naar het einde toe komt er een klein twistje (of twee) en de finale verloopt redelijk naar de clichés van het genre, maar qua sfeer, tempo en gestoordheid zit het wel lekker met deze film. Eigenlijk geen echte zwakke punten te vinden, behalve dan ...

... de soundtrack. Een complete warboel van nummers die niet al te best bij de film horen. Ook weinig samenhang met beeld en editing, volgens mij passeren er het eerste kwartier ook al 10 verschillende nummers. Ook redelijk luid en aanwezig, echt geen flauw idee wat het idee was achter de muzikale keuzes (ze leken we toch wel bewust), maar het slaat echt nergens op. Jammer want dat verkloot de sfeer van de film wel een beetje, al moet ik zeggen dat het tijdens de tweede helft iets beter was.

Maar de liefhebber toch zeker de moeite, zeker wie zin heeft in nog eens een gritty marteling.

3.5*

Het oudere Hong Kong werk. Je ziet er al flarden in van de hoogdagen ('93-'94), maar het is allemaal nog niet echt op punt gesteld.

Erg flauw weer, soms grappig, soms niet echt. Ook de kung-fu en de mix met 'normalere' dingen is nog niet zo mooi uitgewerkt als in latere films.

Is geen echt goeie film, maar zag hem op een moment dat stom entertainment als dit als geroepen kwam. 2.5*, Chow heeft later heel wat beter werk verricht, maar voor de fans toch even het kijken waard, al kan je best niet al te veel verwachten.

Blijft erg fijn.

Een filmpje dat Yip nodig had om van SPL naar Ip Man te geraken. Een nieuwe samenwerking met Donnie Yen, ditmaal gebaseerd op een Chinese comic book. Maar met Marvel heeft het verder niet zoveel te maken, de manga invloeden zijn veel sterker, het concept is veel meer martial arts dan superheld.

Dat Hong Kong niet zo'n comic book cultuur heeft is ook wel duidelijk, maar waar de film de mist in gaat weet Yip het weer recht te trekken met strakke cinematografie en een paar glorieuze actiescenes. De brawl in het restaurant en de eindscene behoren tot de betere actiescenes die ik ken.

Yen en Tse doen het goed binnen het rol, wanneer het wat dramatischer wordt dan zie je hun beperkingen ook wel snel komen bovendrijven. Maar aangezien Yip zich toch vooral om actie en coolheidsfactor richt is dat amper storend.

Een film die nog steeds doet wat hij moet doen: entertainen en cool zijn. Missie geslaagd dus.

4.0* en een uitgebreide review

Tja, ik zie het dus niet zo. Er zijn wat overeenkomsten met Reservoir Dogs, maar verder weer veel geblaat van paranoide mensen lijkt me. Of ik moet Reservoir Dogs nog eens goed gaan bekijken.

Vond dit maar een mager politiefilmpje trouwens. Kabbelt wel aardig voort, maar er hangt een redelijk B-filmachtig sfeertje. Niet direct amateuristisch, wel dodelijk 80s police flick saai. Enkel het einde weet de film nog stevig wat poeier te geven. Maar de rest is eigenlijk ondermaats. 1* voor de film, 1* voor het einde. Visueel pover, kutsoundtrack, saai verhaal, en komt nog niet half in de buurt van Reservoir Dogs.

Beroerde film deze.

Man Tat Ng en Stephen Chow staan dan wel op de lijst van acteurs, dit is duidelijk een film uit hun beginperiode. Onbenullig niemadalletje zonder echt positieve punten.

Saai liefdesverhaaltje, ouwbollig gepresenteerd en best slecht geacteerd. Enkel Chow weet hier wat leven in te blazen, maar meer dan 1* kan ik hier niet aan kwijt. Jammer.

De lauwe receptie van To's films blijft mij verbazen.

Inderdaad een film met een aparte switch na driekwart film. Het begin is wat fluffy en luchtig, maar ook hier is weer duidelijk te zien dat To enorm veel plezier beleeft aan het in elkaar draaien van filmpjes.

De spelletjes tussen Lau en Cheng zijn leuk, speels en grappig in beeld gebracht. Soundtrack is weer enigszins vreemd maar zeker een meerwaarde.

De film toont zijn sterkte wanneer blijkt dat Lau dodelijk ziek is. De lollige spelletjes krijgen iets tragisch en gek genoeg werkt de hele switch van sfeer ook. Het is uiteindelijk een beetje jammer dat To wat blijft spelen met z'n publiek - zou alles dan toch nog een gewoon spelletje zijn - maar het einde is bevredigend en werkt gewoon.

Visueel weer zeer netjes, soundtrack als altijd wat onlogisch maar toch sterk, acteerwerk guitig en leuk. Voelt misschien alleen net iets te fluffy aan in het begin.

Blijft een aparte filmmakers wiens films na 2000 een grote hoeveelheid fun bevatten. To houdt zichtbaar van z'n films en brengt alles met een glimlach. Des te knapper is hier de twist.

Jammer dat de rest van MM het niet zo lijkt te zien. Heel dikke 3.5*

Edit: grappig trouwens dat een deel van deze film zich in Udine afspeelt. Volgens mij niet echt bekend buiten één van de meest prestigieuze filmfestivals rond Aziatische films.

Volgens mij de laatste "HK" Li film die ik nog moest zien.

Toch weer niet al te best. Kritiek op z'n Amerikaanse films mag dan terecht zijn, ook in HK heeft hij een aantal aardig slechte dingen op z'n naam staan.

Weer veel te veel drama dat compleet niet werkt. Visueel vaak erg slecht (slechts een aantal redelijke shots) en het gepingpong van Cantonees en vreselijk slecht Engels is ook niet al te best.

De lol moet weer komen van de gevechtscenes, die net wat te pover zijn om echt volop te kunnen entertainen. Iets te doorsnee en qua choreografie helemaal niet speciaal genoeg om een topper te zijn.

Toch zitten er een aantal vermakelijke vechtscenes in en is het grappig om Li en Chow een keertje samen op het scherm te zien. Daar moet je het dan ook echt wel mee doen. Enkel voor de die hard completisten dit.

2.0*

Tof.

Vooral de lengte van de scenes valt op. Op zich is het niet zo uniek om zo'n voetbal of rugby scene te hebben, er waren al wel oudere films die martial arts met sporten of alledaagsere rituelen combineerden, maar de manier waarop ze uitgewerkt zijn is redelijk uniek hier.

De voetbalscene is wat mij betreft het absolute hoogtepunt. Gaat maar door, maar blijft continu verbazen ondanks de moeilijkheid en het verschroeiende tempo. Ook de eindscene en de scene met de speren op het dak zijn lang uitgerekt maar daarom niet minder spectaculair of indrukwekkend. Enkel het reciteren vond ik wat minder, maar dat komt omdat de film zich daar puur op comedy richt.

Verhaaltje is uiteraard simpel, Chan heeft z'n basisgedragingen hier al goed onder de knie en de humor is vaak iets te flauw, maar de opeenvolging van languitgerekte actiescenes verheft dit tot een bovengemiddeld filmpje. Leuk om een keertje gezien te hebben.

3.0*

Echt niet goed.

Sowieso lijkt de film al een goede 20 jaar ouder dan z'n eigenlijke bouwjaar. Dit had makkelijk uit de jaren '40 kunnen komen zonder dat ik er al te veel van opgekeken had. Maar deze film heeft met ergere problemen te kampen dan enkel de wat oubollige look.

Het verhaaltje stelt zeer weinig voor, laat ook niet zo heel veel ruimte voor wat je kan verstaan onder horror. Een skeletje hier en een brandstapel daar en dat is het zo'n beetje. Psychologisch probeert men er wat meer van te maken, maar daar botst men op hilarisch slecht acteerwerk, waardoor daar ook helemaal niks van aankomt.

Een melige soundtrack slaat het laatste beetje sfeer dood. Zelfs de toch wel aangename setting kan amper nog wat toevoegen aan deze film. Het is dan ook een aardig brak vehikel geworden waarbij de luidruchtige acteurs en ditto soundtrack je proberen wakker te houden.

1.0*

Goed.

Maar net iets te klassiek naar mijn smaak. Ondanks dat het allemaal érg strak en mooi in beeld is gebracht, vond ik het net niet krachtig genoeg. Het zijn kleine details die er voor zorgen dat deze uiteindelijk geen hogere score krijgt, maar het is verder wel een memorabele film.

Niet in het minst omdat Asano opduikt in een Chinese film. Beetje jammer dat hij gedubd is, maar ze zijn daar sowieso niet vies van en zijn Chinees zal wel niet voldoende geweest zijn, vooral omdat het ook een integraal deel van z'n personage uitmaakt. De rest van de cast is ook niet mis trouwens, met Ziyi Zhang en Ye Lou in fijne rollen.

Qua sfeer is het best kil en ijzig, visueel net iets frivoler soms, al beperkt zich dat tot een paar scenes. Veel strakke composities en een rustige camera, met koele kleuren en weinig dynamiek in beeld. Wel erg mooi uitgevoerd, maar ik heb het persoonlijk toch liever iets levendiger, ofwel écht écht écht strak.

Verhaaltje boeit verder wel, vanwege wat geklooi met tijd blijft het ook wel intrigeren. Toch is 125 minuten iets te lang voor deze film, maar da's zo'n beetje de norm geworden tegenwoordig. Ik zie dit soort films toch liever gewoon iets korter.

Maar er valt genoeg te genieten en voor mensen die doorgaans niet zo open staan voor Chinese cinema zeker geen slechte introductiefilm. Of hij makkelijk te vinden is, is een andere vraag natuurlijk ...

3.5*