Opinions

Kiriya.

De man neemt graag z'n tijd. Het is toch alweer 6 jaar geleden dat hij met Goemon op de proppen kwam. Ondertussen is hij verhuisd naar Amerika om daar z'n ding te doen. Niet zo heel vreemd, denk dat in Japan wel zo'n beetje aan z'n grens zat. Hij maakt toch vooral dure films en zoveel ruimte is er daar niet meer om veel geld tegen dat soort CG-fests aan te gooien.

Dan maar een stapje terugzetten om er hopelijk binnenkort weer twee vooruit te zetten, al zal dat niet eenvoudig worden. Met deze film gaat hij vrees ik niet al te veel mensen overtuigen van z'n kunnen. Kiriya doet z'n best wel, maar de film zelf werkt aardig tegen.

Sowieso jammer dat het een kleurloze bedoening is geworden. Hoort wel bij het riddergedoe, maar da's niet echt iets waar Kiriya goed in is. Het oogt nog steeds mooi, maar z'n Japanse films zien er heel wat leuker uit. Plotje is verder ook mager, de opzet duurt veel te lang en de uiteindelijke climax is niet echt spectaculair genoeg.

Acteerwerk is dramatisch, Freeman en Owen included. Maar ook de rest bakt er helemaal niks van, de bad guy voorop. Het zijn net zulke personages die een film als dit wat karakter zou moeten geven en die laten het afweten.

Teleurstellend dus, al weet het visueel nog wel te amuseren. Maar zelfs dat heeft Kiriya al beter gedaan.

2.5*

Redelijk saai.

Bepaalde stukken spreken wel aan. Wanneer er verteld wordt over de ervaringen in de ruimte is het aangenaam om volgen, maar de film richt zich toch ook veel op de Aardse beslommeringen van de hoofdpersonages.

En die zijn een stuk minder interessant. Redelijk banale verhaaltjes eigenlijk, met wat oudere knarren die spreuken als "work hard, party hard" mompelen. Space Cowboys is er niks bij. Ik begrijp niet dat dit soort flauwe achtergrondinfo vaak zo goed scoort.

De docu wordt er ook véél te lang door. Had makkelijk in een minuutje of 70 gekund. Het gezemel van vrouwlief die achterblijven toch écht wel moeilijker vind dan naar de maan vliegen, of het geklets tussen pa en dochter op de schommel ... gewoon schrappen en bij de zaak blijven.

1.5*

Jammer.

Het is niet dat deze film geen potentieel toont, verre van zelfs. Op z'n schaarse hoogtepunten is het een erg sterk filmpje. Maar daarbuiten is het vooral amateurisme troef.

Murray probeert z'n film wat op te fleuren met een aantal visuele filtertjes om zo het matige camerawerk te verbergen, vaak slaagt hij er echter niet in waardoor het alleen maar slechter oogt. Ook het geluid is zeer wisselend. Conversaties zijn vaak erg slecht te verstaan, op een aantal keymomenten is de geluidstrack echter wél erg effectief.

De aanloop duurt véél te lang, de personages zijn weinig boeiend en het gegeven is ondertussen aardig beproefd. De hele intro zou niet langer dan 5 minuten mogen duren maar neemt makkelijk het eerste uur in beslag. Wanneer de film losbarst zitten er een paar ijzersterkte scenes in, maar ook deze blijven redelijk losstaand.

Nochthans is deze film met een bugdet van 120.000 nu ook weer niet spotgoedkoop. Murray had best wat meer met dit geld mogen aanvangen want als vrienden-die-een-filmpje-in-het-bos-maken project toont dit best wat potentieel. Als serieuze professionele gooi oogt het geheel echter veel te amateuristisch om nog veel vertrouwen te hebben in z'n toekomstige werk.

1.5*

Geweldig sfeervol.

Ik ben niet Wright's grootste fan, hij zal altijd wel een beetje hit-and-miss blijven, maar hier laat hij zien dan wanneer hij zich vol op de sfeer toelegt, hij een geweldig regisseur kan zijn. Waar ik Baby Driver vooral irritant vond met z'n 80s gedweep, kon ik van deze ode aan de 60s best genieten. En de 60s doen mij nog een stuk minder.

Komt toch vooral omdat het niet zozeer een throwback naar de 60s is, maar eerder inspiratie waar Wright een modernere filter overgooit. Zowel visueel als qua soundtrack een erg aantrekkelijke film, wat het des te makkelijker maakt om je volledig onder te dompelen in de sfeer. Acteerwerk mag er ook absoluut zijn, vond zelfs dat McKenzie vlot haar mannetje stond naast Taylor-Joy.

Een echte volbloed, pure horror is het misschien niet, daarvoor richt de film zich net wat teveel op de sfeer zelf, eerder dan op spanning, bloed en gore. Wie dus een snelle datefilm zoekt komt wat bedrogen uit, maar da's allerminst kritiek. Meer van dit Wright, absoluut de moeite waard.

4.0* en een uitgebreide review

De 50s, die had ik nog niet gehad denk ik.

Het nadeel van films blind ingaan is dat je soms naar iets zit te kijken waar je écht op dat moment geen zin in hebt. Als ik geweten had dat The Last Picture Show weer een Amerikaanse coming of age film rond een groepje jongeren (met focus op tijdsbeeld) zou zijn, ik had de film allicht niet uitgezocht.

Het enige wat die film dan nog een beetje draaglijk maakt is de losse sfeer die er vaak hangt. Maar ook daar heeft Bogdanovich geen zin in, het is tristesse van begin tot het eind, geschoten in een druilerig zwart/wit en redelijk armoedige setting. Het maakte de film er echt niet beter op.

Zonder enige binding met welk personage dan ook zit je je dan vooral af te vragen wat deze film nu net wil brengen, of waarom je hiervoor 120 minuten zou gaan neerzetten. Een passend antwoord heb ik in die twee uur niet kunnen verzinnen, al was het dan niet wegens tijdsgebrek. Wie de personages en hun intriges wel interessant vindt of zich interesseert in het tijdsbeeld zal hier best wat kunnen uithalen, maar verder heeft deze film echt nul de ballen te bieden.

Een draak van een film, met vreselijk vervelende personages, lamlendige muziek en troosteloze cinematografie. En dat uitgesmeerd over meer dan twee uur (want uiteraard de lange versie gekeken). Mnee, volgende keer sneak peak ik toch even naar het genre alvorens aan een Amerikaanse klassieker te starten denk ik, even helemaal genoeg van vervelende Amerikaanse pubers die vervelende puberdingen doen, in welk decennium dan ook.

0.5*

De familie Hayden maakt een film.

Best wel schattig, dat dit tegenwoordig gewoon kan. Zowat iedereen in de familie heeft aan dit project meegewerkt, van soundtrack tot bijrolletjes tot regisseur, plot etc etc. Aangevuld met wat andere mensen en je hebt blijkbaar genoeg om een hele film in elkaar te boksen.

Nu is het resultaat ook wel best klein en beperkt. Een minimum aan effecten, simpel plot en één ruimte waarin alles zich afspeelt. Ook maar één echte hoofdpersoon (geen Hayden deze keer, 't zijn vast blanke mensen).

Wel een hot topic. Sci-fi is weer helemaal in en ondanks dat er een heel gamma aan subgenres aanwezig is, is dit soort "alone in space" verhaaltjes toch wel een soort van rode draad, zeker voor de wat kleinere films. Het is allemaal iets psychologischer en minder gericht op het ruimtereizen zelf, maar dat maakt het er niet minder plezant op.

Ondanks de beperkingen van de film (en de makers) is het best te kijken. Halverwege zit er een klein dipje, maar begin en einde zijn best leuk. Voor wie het devies is "zoveel mogelijk scifi meepikken zolang het nog kan" is dit aardige filler, mensen die niet zoveel met het genre hebben kunnen deze best gewoon overslaan.

2.5*

Wat is dit toch om kotsmisselijk van te worden. Je vraagt je af of dit nog door mensen is gemaakt, of gewoon industrieel van de band gerold. Alle, maar dan ook alle clichés zitten in dit onding. Opgeblazen, inspiratieloos, lelijk, een Amerikaans ego waar de film in verdrinkt, een acuut gebrek aan subtiliteit en een melige dramatiek waarbij zelfs Titanic in het niets verdwijnt.

En dan kom je hier te zien dat ie in de Top 250 staat. Enig goed puntje dat ik heb kunnen bespeuren was de dame, die jammer genoeg door het script gedwongen werd als love interest van Cruise te dienen. Jammer genoeg ik de rest zo kut dat ik er niet eens een half sterretje voor kan bijtellen.

Deze film is al 100 keer gemaakt, niet beter, niet slechter, maar altijd even smakeloos.
0.5*

Redelijk.

De film heeft wel een goed uur nodig om op stoom te komen. Het eerste half uur is een beetje intro en lijkt nergens heen te gaan (of zo ook een film op zichzelf kunnen zijn), daarna springen we 35 jaar in de tijd en beginnen we opnieuw.

In het begin lijkt het ook meer op een kijkje achter de schermen van de studiofilm. Pas het laatste half uur kan je echt van een drama spreken. Dan betert het gelukkig allemaal wat.

Visueel namelijk erg pover. Nakata is nooit echt een mooischieter geweest, maar hier oogt het vaak toch wel erg onverzorgd. Soundtrack valt gelukkig wel mee, acteerwerk, zeker het laatste half uur (de oude man) best goed. Ook veel leuke bijrolletjes te bekennen.

Komt allemaal redelijk laat op gang en moet als drama ook duidelijk z'n meerdere erkennen in een hoop andere Japanse films. Toch is het een best oké filmpje dat steeds beter wordt naarmate de speelduur vordert. Al blijft het toch vooral iets voor Nakata fans vermoed ik.

3.0*

Heh.

Als inkijk in een zeer vreemde wereld is dit op zich nog wel een redelijke docu. Beetje exotisch, beetje mysterieus, compleet gestoord. Genoeg stof om een interesssante documentaire rond op te zetten. Maar dat gebeurt niet.

Want eigenlijk is het gewoon een ego-document, over iemand's reis doorheen deze obscure wereld. En dat gejengel van een door zichzelf geobsedeerd persoon vind ik dan weer helemaal niet zo boeiend. Al helemaal niet wanneer het regelmatig aanvoelt als een overgeregisseerde film. Nu heb ik er op zich niet zo heel veel tegen dat een docu wat opsmuk krijgt, maar ik vraag me af of dat dan net bij deze docu nuttig was.

Die opsmuk is ook geregeld nogal doorzichtig, met wat typische "hallucinante" cinematografie en montage tijdens de behandelingen met allerlei vreemde plantjes. Maar een Noé is aan deze regisseur ook niet verloren gegaan. Had liever een wat objectievere weergave gezien van dit onderwerp, in deze vorm stelt het allemaal niet zoveel voor en krijgt de geloofwaardigheid van de gehele opzet ook een stevige deuk.

1.5*

Fijn.

Zo'n film die zich op één locatie afspeelt, met een beperkt aantal acteurs. DiBlasi vond ik al niet slecht in z'n eerder werk, ook hier laat hij zien dat hij het genre wel onder de knie heeft. Een echte genreregisseur, dus iets heel origineels hoef je niet te verwachten, wel een film die het allemaal vlot weet uit te werken.

Een rookie die haar eerste shift moet doen op een verlaten politiebureau. Qua setting kan het tellen, DiBlasi puurt er dan ook alles uit wat er uit te halen valt. Met een sekte verhaaltje (gebaseerd op Manson, lekker eigentijds) erdoor is er voldoende materiaal om een beetje te griezelen.

Een paar nasty scenes, geslaagde spanningsopbouw, een twisted einde, deze film heeft meer dan genoeg voor de genreliefhebber. Verder geen grootse film, ook niet eentje die héél lang zal bijblijven, maar de uitwerking is echt wel oké en qua horrorfiller is het ook echt wel geslaagd. Zeker niet mee verveeld.

3.5*

Leuk.

Niet omdat Schwarzenegger erin zat. Kan mij gestolen worden die vent. Vreselijke oneliners, loopt als een plank rond en doet niet veel meer dan een lompe bek trekken. Beetje jammer dat deze film geassocieerd wordt met "de terugkeer van".

Voor mij vooral de aankomst van Kim in Amerika, en verrassend genoeg moet ik zeggen dat het Amerikaanse tintje van de Zuid-Koreaanse blockbusters beter werkt in Amerika dan in Zuid-Korea. Kim maakt er een leuk actie spectakel van, het type dat ik al een tijdje niet meer gezien had.

Hij leunt op een aantal fijne acteurs (Whitaker, Guzman) en lollige bijrolletjes (Knoxville), ook de bad guy en z'n slicke crew kon ik wel pruimen. Stormare is minder, zijn rol had veel beter naar een Giamatti (Shoot 'Em Up) kunnen gaan. Verder erg toffe en vlotte actiescenes, mooi geschoten en met veel gevoel voor lawaai en chaos. Moet dan toch misschien maar een keer Kim's Western proberen.

Kon de humor in deze film wel waarderen (zoals "the last stand"), de actie was goed en buiten die dino die af en toe door het beeld waggelt zit er zelfs een aardige cast in, die vooral goed weten in wat voor film ze meespelen. Beter dan verwacht.

3.5*

Fijn.

Ondanks de enorme groei van de Chinese filmindustrie, bleven ze om de één of andere reden ver verwijderd van alles wat met scifi te maken heeft. Daar lijkt nu eindelijk wat verandering in te komen. Naast The Wandering Earth, is Last Sunrise de tweede film dit jaar die een stempel op het genre wil drukken.

Wel met een véél beperkter budget, waardoor het meer lo-fi indie scifi geworden is, maar toch weet Wen Ren voldoende te tonen en te suggereren, zodat je niet het gevoel krijgt naar een verdoken drama/thriller te kijken. De scifi zelf is ook redelijk groots, alleen is het de film zelf die relatief klein blijft. Maar zou perfect zijn voor een soort van Cloverfield uitrol, zeker wanneer Wen Ren voor z'n volgende wat meer budget zou krijgen.

Visueel erg mooi afgewerkt, met vooral sterke belichting. De soundtrack is ook een trapje hoger dan normaal en het acteerwerk is meer dan voldoende. Enkel wanneer je echte grote actie of hardcore scifi verwacht ben je bij deze film op het verkeerde adres, maar de liefhebber van wat bescheidenere scifi kan absoluut zijn hart ophalen. Nu ook met wat Chinese kopjes.

4.0* en een uitgebreide review.

Iegh.

Sowieso al niet de grootste Scorsese fan, maar hier maakt hij het toch wel érg bont. Nog nooit een voldoende van hem gezien, maar af en toe zit hij er wel dicht tegenaan. Deze film is echter een complete ramp van begin tot einde.

Nu is het ook wel zo dat ik het een beetje gehad heb met religieuze films. Deze verfilming van het bijbelverhaal heb ik al in meerdere versies gezien, er is er eigenlijk geen enkel die me echt wist te boeien. Ik ben het ook een beetje kwijt waarom ik het nog op 5 andere manieren zou moeten zien, veel voegt het niet toe.

Scorsese worstelde blijkbaar wat met z'n geloof, ik worstelde vooral met deze film. Erg, érg dik aangezet, het leek bijna een parodie op zichzelf. Visueel lelijk, acteerwerk kwam ook niet uit de verf en die speelduur is ook een lachertje. Mnee, één van de slechtste films van Scorsese die ik al gezien heb, en dat begint toch al een aardig stapeltje te worden.

0.5*

Best fijn.

Eentje in het rijtje persoonlijk drama verbeeldt als horror. Deze blijken best wel populair de laatste tijd, al is het deze keer geen zwangerschap die gemaskeerd wordt als horror. Wel een eerder religieus thema.

Gudino maakt een paar goede keuzes. Poole is een pover acteur, hij laat hem dan ook niet teveel aan het woord, bij momenten wordt hij zelf volledig gemeden. Een langzaam zoekende camera en een geslaagde voice over zorgen voor meer sfeer.

Visueel in orde, ook de soundtrack is erg passend. Veel directe horror is er inderdaad niet maar de spanning wordt mooi opgebouwd en vastgehouden. Einde blijft aardig vaag en veel uitleg is er niet, maar de line loneliness can be a monster vat de film eigenlijk goed genoeg samen, de rest vloeit daaruit voort.

Nog een plusje voor het geweldige interieur binnenhuis, en Gudino levert een fijn, geniepig en geslaagd horrortje af. Een betere acteur was leuk geweest (vooral omdat er maar ééntje is), maar verder niet veel op aan te merken.

3.5*

Degelijk.

Mede dankzij de setting. Toch altijd wel leuk, die wijdse sneeuwlandschappen, alles lekker afgeleven van de bewoonde wereld. Goeie setting voor een horror/thriller, dat is uitenidelijk het grote geluk voor Fessenden.

De film is verder niet slecht, maar ook niet echt opvallend. Behalve het wat brakke einde volgt het de platbewandelde paadjes zonder al te veel spanning of mystery op te wekken. Dan zijn er betere ecothrillers te vinden, ook in de sneeuw trouwens en ook rond het global warming gedoe.

Eerste uur boeit verder wel, hoewel het acteerwerk niet erg sterk is, maar het basismysterie zit op zich wel goed. Einde is niet echt gepast en ook érg lelijk. Gebrek aan budget is op zich niet erg, maar het op deze manier oplossen gaat er wat over.

Niet slecht, redelijke filler, maar enkel als je verder echt droog staat.

2.5*

Fun.

Ik hou doorgaans niet zo van Hollywood fantasy, eigenlijk geen idee waarom ik voor deze een uitzondering wou maken. Stond in m'n Netflix lijst, dan maar gekeken ook. Misschien wel vanwege de hoofdrol van Diesel, die vaak toch aardige genrefilms uitkiest.

Diesel zelf is gewoon een miscast, maar hij heeft dan toch z'n nut bewezen. De rest van de cast is ook niet geweldig, Caine die een onzinnig bijrolletje voor z'n rekening neemt, Wood die maar beter van het scherm kan blijven, Leslie is redelijk onzichtbaar.

Gelukkig maakt dat voor een film als deze niet zoveel uit. Wat mij vooral beviel was de aankleding, het monster design, tempo en cinematografie. Het is gewoon een best blitse genrefilm geworden, die niet teveel tijd verspild aan domme plotdetails en uitdiepen van personages, maar wél tijdsteekt in het opfleuren van de fantasy én ook met originelere designs op de proppen durft te komen.

Beetje jammer zelfs dat dit geflopt is, maar verrassend is het niet. Ik heb me er in ieder geval best goed mee geamuseerd.

3.5*

Geen al te geslaagde combinatie.

Idee is aardig, maar uiteindelijk is het een beetje een kinderhorror geworden. Volgens mij zou ik deze erg gaaf gevonden hebben toen ik 12 was. Er viel toen vast lekker veel te griezelen, alles zou er enorm goor hebben uitgezien en daarnaast een mooi verhaaltje over een vriendschap tussen leeftijdsgenootjes.

Nu werkt het echter niet meer zo. Nogal duf drama eigenlijk, typisch Scandinavische droogheid die jammer genoeg niet altijd even geslaagd grappig is. Ook qua horror valt er echt helemaal niks te beleven. Af en toe nog een aardig geschoten scene, dat is het dan wel zo'n beetje.

Toch is de film verder wel sfeervol, ultraklassiek maar geen slecht camerawerk, degelijk tot mooie soundtrack en het onderkoelde verhaaltje.

Maar anno 2008, zowel voor mij als binnen de filmindustrie niet bepaalt wat je noemt een geweldige horror. Tijden veranderen. Iets teveel Tini en de Vampier dit.

3*

Actiefilm zoals een actiefilm dient te zijn. Veel actie.

Zoveel Woo films heb ik nog niet gezien, maar in dit soort werk blinkt hij toch echt uit. Paar mooie scenes in het eerste anderhalf uur, en dan een climax erachteraan van een kleine 45 minuten. Lekker veel gunplay, stoere actie, veel ontploffingen. Heb de indruk dat deze film ook net iets minder melig was dan The Killer, al vond ik de eindscene in The Killer dan wel weer net iets beter.

Maar inderdaad opvallend dat hier maar zo weinig stemmen bijstaan. Woo is toch geen onbekende, en het is toch vooral z'n oudere werk dat legendarisch is. Vond het in ieder geval weer eentje om van te genieten. Weinig poespas, simpel verhaaltje, en knallen maar.

4*

Het verkeerde been.

Verrassende To. De poster belooft één of ander hip en fluffy HK romantisch komedietje, maar is het niet. Eigenlijk achteraf ook geen idee waar die poster op slaat, lijkt buiten de acteurs om helemaal geen relatie te hebben met de film.

Achteraf ook wel een beetje naief van mezelf, na 43 To's zou ik beter moeten weten. Help!!! is een vlotte, gevleugelde comedie rond een wat vreemd ziekenhuis waar alle dokters hun wil om patienten te helpen verloren hebben. Aan het postertrio de taak iedereen weer in het gareel te krijgen.

Jordan Chan steelt de show, maar ook Cheng en Cheung doen hun duit in het zakje. To zelf is ook weer enorm aanwezig met mooi camerawerk en leuke, gestoorde details (het upper management is geweldig bijvoorbeeld). Het levert een vlotte, gekke en atypische comedy op.

Meteen wel de laatste post-2000 To (Drug War even buiten beschouwing gelaten) die nog op mijn lijstje stond. To blijft een onderschatte regisseur op MM, zeker wat betreft z'n luchtigere werk met Ka-Fai Wai.

3.5*

Fijn vervolg van Yau.

Al valt toch wel op dat hij in vergelijking met de To's en Lam's van de HK policiers toch wat finesse mist. Het is sowieso een populair genre daar en Yau weet zich met z'n films net niet genoeg te onderscheiden.

Al is de opzet hier wel iets aparter. Vooral de rol van Francis Ng valt op. Gaaf acteur en ook hier komt hij weer erg goed uit de verf. Ook Chapman To is ondertussen bezig een boeiend oeuvre bij elkaar te spelen. Vond hem vroeger vaak niet al te best, maar dat keert toch langzaam.

Film neemt op het einde misschien iets teveel hooi op z'n vork (waardoor het wat té serieus wordt), maar verder een vermakelijk en vlot filmpje dat door de korte speelduur en eigenzinnige invalshoek makkelijk blijft boeien.

3.5*

Yau!

Hij mist de afwerking, de finesse en het gevoel om zich te meten met de grootmeesters in dit genre, maar hij maakt dat goed door net iets meer poeier in z'n films te stoppen. Turning Point is redelijk grimmig, weinig subtiel en nogal in-your-face, wat een best welgekomen afwisseling is in dit soort vaak net iets te nette misdaadfilms.

Uiteraard is het genieten met Wong en Ng tegenover elkaar, twee klassebakken. Ook de cameos van Tsang en Biao doen de film goed. Door de jaren heen weet Yau toch maar fijne acteurs te strikken voor z'n verheven B-films.

Bekende plotlines, maar best goed uitgewerkt allemaal. Soms leuke soundtrack, visueel ook best vlotjes, met een paar sterke scenes op het einde. Wong die helemaal los mag gaan en Ng die toont een erg divers acteur te zijn.

Puur genrevoer, dat wel, originaliteit is erg ver te zoeken, maar genoeg adrenaline en testosteron voor een vermakelijk misdaad/actie avontuurtje.

3.5*

Fijne Soderbergh.

De link me The Big Short is meteen gemaakt natuurlijk, nog zo'n film die een grootschalig schandaal op luchtige manier wist te brengen. Die film was allicht net iets effectiever in het begrijpbaar maken van het probleem, maar Soderbergh is duidelijk de betere regisseur van de twee.

Met erg veel flair gefilmd en gespeeld. Een sterrencast om U tegen te zeggen, maar ook eentje waarbij iedereen z'n rol met verve vervult. Zelfs Streep irriteerde niet, over een zeldzaamheid gesproken. De opzet om bepaalde verhaaltjes wat meer ruimte te geven was misschien niet de meest geslaagde, maar echt storend is het nu ook weer niet.

Fijne toevoeging aan Soderbergh's oeuvre, ik ben vooral blij dat de man weer films aan het maken is. Toch één van de betere regisseurs in Hollywood. Niet z'n beste werk, maar erg fleurig, smeuig en amusant, en dat terwijl het onderwerp redelijk droog en saai is.

3.5*

Lauwe tot matige tot mooie film.

Mooie dingen worden afgewisseld met mindere. Vooral de muziek bleef me bij. Typische Hisaishi werkwijze, met een rustig nummertje dat in vele gedaanten door de film terugkomt, al bereikt het niet helemaal Hisaishi's niveau. Vooral de shots zijn dikwijls wat kaal en druilerig, al moet gezegd dat op gepaste tijden beeldjes het scherm passeren. Een beetje een dubbel gevoel.

Wel leuk om te zien dat beide hoofdpersonages (jongen te zien in Ping Pong, meisje in Last Samurai, beiden 0.5*) toch wat in hun mars hebben. Aan de acteerprestaties heeft het in ieder geval niet gelegen.

Maar verder een wat mak drama dus. Vooral de zeescene op het einde, het shot met het zusje en de jongen tov het berglandschap en de greppel scene in het begin lieten een goede indruk achter. Echter niet genoeg om echt te imponeren. 2.5*

Vreselijk.

Wat mij betreft een oer-noir. Zo erg dat ik me na een tijdje maar ben gaan bezighouden met het nauwlettend in de gaten houden van de opbouw en de clichés, want van het spannende plot moet deze film het niet bepaald hebben. En dan merk je toch al erg snel dat deze Laura een film is die zo van de band komt rollen.

Plot progressie komt in short bursts. Om de 10 minuten gebeurt er iets, dan volgt een hoop over en weer geconverseer waarin talloze theorieën en ideeën de revue passeren. Ondanks de toevoeging van een expliciet cynisch personage willen de dialogen maar niet snedig worden, daarvoor is de acteerstijl veel te statig en harkerig.

In de afgelopen 70 jaar is er ook zoveel getwist dat een film als deze best doorzichtig is geworden. Voor de "omg" op het einde hoef je deze dan ook niet te zien, want hoewel ik geen 5 cent zou willen gokken op de twist zelf (het script wordt gewoon zo geschreven dat elke piste mogelijk is, op zich redelijk goedkoop), zijn de usual suspects wél erg duidelijk en is er van enige verrassing dus geen sprake.

En da's dan mijn grote probleem met de noirs die ik al gezien heb. Doorzichtige plotjes en duffe dialogen, en dan schiet er nog maar zeer weinig over, want het genre legt al z'n eieren in die twee mandjes. Ik vind het doorgaans saaie, slaapverwekkende en doodse cinema en zeker met Preminger aan het roer. Als regisseur voegt hij wel érg weinig toe aan z'n films (of ik zit de verkeerde Premingers te kijken natuurlijk).

0.5*

Niet dus, want op het einde wint Foxx natuurlijk. Enorme afknapper was dat. Zeker de flauwe manier waarop.

Eerste half uur was eigenlijk het meest boeiende. Film gaat in een razend tempo en is het moeilijk in te schatten welke richting het allemaal uitgaat. Na een half uurtje kalmeert het wat en komt het hoofdverhaaltje aan bod.

Butler doet het goed, al vind ik hem net iets te braaf voor deze rol. Foxx is een stuk minder, met z'n moeilijke blikken en nogal theatrale houding. Rest van de cast is ook niet echt noemenswaardig. Visueel verder matig maar wel degelijk. Soundtrack typisch wat bombastisch.

Had toch zeker meer ingezeten. Eerste uur was wel fijn om volgen, maar eens alles zo'n beetje vaststaat wordt het een stuk saaier, en het makke einde laat toch een aardig nare nasmaak achter.

2.5*

Grappig hoe de visuals in deze film ooit revolutionair waren, dan achterhaald en verouderd, en ondertussen weer apart en gestileerd. Doet me in dat opzicht aan Tron denken. Ik vermoed dat het films als Metropolis ook ooit zo vergaan is.

't Is in ieder geval wat de film enigszins boeiend maakt. Hoewel het totaal paranoia halfslagen gek uit de lucht gegrepen We Are VR verhaaltje natuurlijk ook te grappig is voor woorden. De eerste keer dat ik deze film zag, en heb me er geweldig mee geamuseerd. Deed me zelfs wat denken aan The Outer Limits, waar ook zo'n VR verhaaltje inzat in één van de afleveringen.

Afgezien daarvan is het uiteraard geen goeie film. Brak acteerwerk en een lomp verhaaltje, maar het wordt allemaal zo serieus en knullig gebracht dat het genieten is van begin tot eind.

Vind het best logisch dat dit cult geworden is.

2.5*

Film die sterk in twee delen verdeeld is. En niet alleen door het intermezzo.

Het ouverture en het intermezzo het ik trouwens niet meegepikt. Vond de muziek niet meteen van die kwaliteit dat ze mooi tot z'n recht komt met een zwart scherm. Gewoon doorgespoeld.

Eerste deel van de film vond ik best aangenaam. Is al meer gezegd, maar de landschapsfotografie van Lean is vaak erg mooi. Kon de kleine pogingen tot abstractie ook wel apprecieren, al had daar veel meer mee gedaan kunnen worden. Muziek vond ik niet denderend al zat er wel een bekend en grappig deuntje in.

Verder vond ik er een leuk avontuurlijk sfeertje vanaf komen, zeker wanneer ze door de woestijn naar Aqada trekken. Personage van Lawrence past hier ook mooi in.

Tweede deel keert de film. Het landschap verdort en keert nooit meer terug. O'Tool kan niet meer leunen op het frivole avontuur cliché en valt compleet door de mand wanneer er meer van zijn personage verwacht wordt. Dat maakt de laatste 90 minuten jammer genoeg weer tot een lange zit.

De actie was verder niet al teveel soeps. Was al te voorspellen na het wel erg vreemd in beeld gebrachte ongeluk in het begin, maar ook de bestorming op Aqada vond ik er maar vreemd uitzien. Veel paardgerij en stofwolk, weinig gevecht.

Daar had het in ieder geval mogen stoppen voor mij, al wat volgt vond ik steeds moeilijker te harden. Op basis van het eerste deel had het 2.5* kunnen zijn, nu gaat er nog een volle vanaf voor het tweede deel.

Edit: Claude Rains vond ik de enige echt goeie rol neerzetten, als Dryden, had wel wat meer screentime mogen krijgen.

Slecht.

Frears enige andere film die ik gezien heb vond ik ook al helemaal niks, maar daar gaf ik vooral de setting én John Cusack de schuld van. Na het zien van deze begin ik ook érg sterk te twijfelen aan het talent van Frears zelf.

Ondanks dat er toch wat bekende koppen in deze film zitten weet niemand echt te overuigen. Willis is saai, Jones plat en Hall gewoonweg niet uit te staan. Haar personage mag dan een domme koe zijn, ze brengt het op een zeer irritante manier. De bijrolletjes van Vaughn en Jackson stellen ook niks voor.

Moeilijk om een genre op de film te plakken. Het drama werkt niet, de comedy is eerder luchtigheid. En Frears gaat ook veel te diep door op het hele gokgebeuren. Veel jargon en scenes die draaien rond het wereldje, waar maar weinig uit te halen valt voor mensen die er niet toe aangetrokken zijn.

Rest 90 minuten aan zonnige omgevingen en een wat luchtige sfeer. Verder enkel saaiheid en irritatie.

1.0*

Ook bij herziening fijn.

Als beginnende Britse regisseur kan je slechtere keuzes maken dan een drug-gerelateerde misdaad/comedy. Een zekerheid is het niet, maar als je het talent hebt dan zit het waarschijnlijk wel goed met de rest van je carriere. Slimme zet dus van Vaughn.

Gelukkig weet hij het verder ook wel waar te maken. Visueel erg netjes, met enkele scenes die daar nog eens extra positief bovenuit springen, een erg matige soundtrack die wél perfect toegepast wordt en alsnog leuk is en een bende sterke acteurs die dit soort rollen met hun ogen dicht kunnen spelen.

Sowieso vind ik de Britse gangsters een stuk leuker dan de Amerikaanse. Het taaltje en houding is zoveel grappiger, waardoor de comedy in dit soort films ook veel beter werkt. Een echt groots meesterwerk is dit niet, daarvoor blijft het iets teveel een klassieke genrefilm, maar wie reeds fan van dit soort films is kan er blind in. Erg leuk.

4.0* en een uitgebreide review

Best aardig.

Poster hier leek op een vreselijke film te wijzen, maar een comedy geregisseerd door Macy wou ik toch best een kans geven. Naar mij gevoel voegt hij als regisseur echter weinig toe aan de bekende formule, gelukkig doen Upton en Daddario dat wel.

Het is op zich een brave comedy. Aan de voorspelbare kant, klassiek Amerikaans door graag te steunen op overdrijving. Verder een wat zonnig sfeertje en weinig echt drama, behalve dan wat meer naar het einde toe. Zo hebben we er nog gezien.

Maar het centrale duo weet er toch iets leuks van te maken. Misschien zit Macy's invloed meer in de comedy dat in de klassieke regie, maar de scenes waren vaak daadwerkelijk grappig. Toch niet iets wat je héél vaak ziet in dit soort films.

't Is een grootse film, ook niet eentje die jaren later nog komt bovendrijven, maar de verwachtingen lagen laag, het resultaat was een best leuke verrassing.

3.0*