Opinions

Niet best.

Probeert een Cloverfieldje te doen. Zelfde tijdlijn, ander verhaaltje. Al hadden ze met dit "verhaaltje" wel 10 films kunnen maken. Het gaat echt alle kanten uit, jammer genoeg geen enkele interessante kant op. Het resultaat is er dan ook naar.

Budget zal er volgens mij wel geweest zijn. Geen blockbuster-nummers, maar de effecten zagen er best oké uit. Zag dat er ook Chinese geldschieters tussenzaten, blijft toch verbazen op welke films zij inzetten. Dat helpt in ieder geval tijdens het eerste half uur, tijdens de start van de invasie.

Zo heel cool zijn de ruimtetuigen en aliens jammer genoeg niet, ook hun spaceship is eerder kitsch dan gaaf. Verder is de actie belabberd (met toch wel enkele interessante Aziatische namen, die jammer genoeg niet goed gebruikt worden) en was het verhaaltje zo slecht dat het na een half uur gewoon vervelend werd. Als laatste pijnpunt is er dan nog de cast, met als dieptepunt Grillo.

Mnee, deel 1 was beter dan dit. Goedkope pulp, maar op een niet-leuke manier. Best jammer, want het zijn dit soort filmpjes die ik een beetje mis in de huidige scifi craze.

2.0*

Hilarische film.

Ik ken het boek niet, wist dan ook niet meteen wat te verwachten. Geen idee of het uiteindelijk dicht bij het bronmateriaal blijft, maar ik hoop van harte voor het boek van niet. Al heb ik niet eens zozeer problemen met het trage tempo, de setting of het onderwerp, wél met de uitwerking.

Het is een beetje moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen, maar de film slaagt er gewoon niet in om serieus "arthouse" te zijn. En dat terwijl er zo hard gepoogd wordt om dat wel te zijn. Het is alsof iemand een arthouse film heeft proberen nabouwen na er een 20-tal gezien te hebben, maar zonder ook maar op enige manier te begrijpen wat die films nu net zo speciaal of apart maken. Alsof iemand een zin in een taal die hij daarvoor nog nooit gehoord heeft probeert na te spreken.

Het hoofdpersonage is daarnaast ook nog eens énorm irritant. Met z'n triestige blik, saaie innerlijke monoloogjes en gejammer. En dan heb je nog van die dialogen die toch wat diepgang proberen brengen, over religie enzo. En als toetje nog een compleet gefaalde droomscene, wat zag het er allemaal derderangs uit.

Mnee, geweldige film om je aan te ergeren dit. Is het nu onkunde of een cynische arthouse poging, bijna onmogelijk om te zeggen. In ieder geval grootse bagger. Hoewel ik hier en daar wél hardop gelachen heb, da's toch ook wat waard.

1.0*

Nice!

Na de trailer gezien te hebben had ik er eigenlijk niet zoveel zin meer in, maar de stijl komt véél beter tot z'n recht in de film zelf. Visueel vuurwerk, bijna de hele film lang. Erg jammer dat Cosmatos de laatste 20 minuten compleet de mist in laat gaan, geen idee wat daar gebeurde.

Ook de soundtrack is eigenlijk iets te braaf voor een film als deze, al ben ik al lang blij dat er veel aandacht is besteed aan de integratie van beeld en geluid. Wie een coherent verhaal verwacht kan deze maar beter skippen, wie één brok sfeer wil zit 90 minuten lang aan het juiste adres.

Jammer van die laatste 20 minuten, op zich niet eens zo slecht maar gewoon niet op hetzelfde niveau als de rest van de film. Ze weerhouden me van een volle score.

Wel een dikke 4.5* en een uitgebreide review

Niet verkeerd.

Een film die braaf te leen gaat bij z'n horror buren en het faux doc gebeuren eenvoudig kopieert naar een verhaaltje over alien abductions. Een docu maker wil een hoop debunken, ook om z'n eigen verleden wat op orde te krijgen, maar raakt verstrikt in een mysterieus gebeuren.

Op zich is het niks nieuws, behalve dan dat het onderwerp van dit soort films zelden scifi is. Dat geeft de film een beetje extra flair, verder is het vooral kundig uitgevoerd. Acteurs doen het goed genoeg, visueel is het degelijk en de pacing zit ook wel goed.

Naar het einde toe vergaloppeert de film zich ietwat, vooral omdat er toch iets te hard gesteund wordt op visuele effecten waar duidelijk geen budget voor was én op een twistje dat amper stof doet opwaaien, maar het is de film vergeven. Gewoon een aardig fillertje, weinig pretenties, niks meer, niks minder.

3.0*

Een betere Spielberg.

Al ga ik hem niet teveel credits toeschuiven, hulde aan het wonderbaarlijke voice werk van Mark Rylance. Hij brengt de BFG echt helemaal tot leven, in combinatie uiteraard met het smakelijke taaltje van de reus. Daar weet de film eigenlijk perfect op te leunen. Als leuke tweede is er ook nog Jemaine Clement, die het ook zeker niet verkeerd doet.

Daarnaast ook een hoop wat de film tegenwerkt. Barnhill is een onuitstaanbaar klein wicht en het laatste half uur, eigenlijk alles bij de queen, had integraal geschrapt kunnen worden. Wat een vervelend stuk film, dan waren de scenes in Giant Country een stuk beter te verteren.

Visueel is het verder ook wel oké. De reus en omgeving zijn mooi gemaakt, al zie je ook hier toch ook alweer wat technisch verval. Snel voor een film die twee jaartjes oud is. Verhaaltje is verder ook redelijk simpel uitgewerkt, maar voor iemand die het origineel niet kent stoort dat niet echt.

Laatste half uur was overbodig en je zit de hele film lang met een vervelend kind opgescheept, daartegenover staat dat de reus wél erg geslaagd is. Half om half dus.

2.5*

Best leuk eigenlijk.

Ik had me aan een klassiek Shaw Bros filmpje verwacht, maar dat was het uiteindelijk niet. Nu is het geen complete verrassing dat ze ook buiten het martial arts genre films gemaakt hebben, de laatste tijd zie ik zelfs romantische comedies voorbijkomen, maar Yuen Chor ken ik toch vooral als martial arts regisseur, dus deze zag ik niet helemaal aankomen.

Niet dat er geen martial arts inzit. Een trainingssessie in het begin en wat simpele gevechten later, maar dat is duidelijk niet de focus hier. Wat je wel krijgt is een soort van Chinese Robin Hood (quote uit de film zelf) die verzeild raakt in een Batman-achtig verhaaltje.

De film lijkt een verre voorouder te zijn van films als Challenge of the Gamesters (allicht door het gokelement), Peking Opera Blues en qua setting Once Upon a Time in China. Het was verrassend leuk om typische Shaw Bros elementen een keer in een andere setting tegen te komen, ondanks dat is het toch weer herkenbaar Shaw Bros materiaal.

Moet misschien maar eens wat andere niet-martial arts Shaw Bros films proberen, allicht dat er nog wat leuke verrassingen bijzitten.

3.0*

Leuk curiosum.

To blijft een apart regisseur. Drie generaties HK cinema en nu pas haalt hij eigenlijk het beste in zich naar boven. Daarom ook eens zo leuk om af en toe één van z'n oude films te kijken. Dit zou dan de allereerste moeten zijn, het begin van een indrukwekkende carriere.

Echt indrukwekkend is de film verder niet, had hem initieel ook een 5tal jaartjes ouder ingeschat. Het martial arts gedeelte is uiterst beperkt en zit er eigenlijk enkel in omdat het toenertijd nu eenmaal hoorde. Het stelt in ieder geval bitter weinig voor.

Rest de zogenaamde enigmatic case, een niet al te boeiend verhaaltje dat matigjes is uitgewerkt. Wat de film redt zijn de vele sfeerintermezzotjes. Hierin herken je wel al een beetje de capriolen van To, met vaak erg expliciete en vreemde soundtracks die bijna een hele scene overnemen. Niet altijd even indrukwekkende scenes, vaak repetitieve achtervolgingen, maar de film krijgt zo wel een eigen ritme en smoelwerk.

Gelukkig duurt het niet al te lang en vermaakt het wel. Toch al een beetje aparte regie redt deze verder wat matige film, al is het nog niet half de aanzet van wat To nu uit z'n mouwen schudt. Eentje voor de fans dus.

2.0*

Doorsnee Chang.

Vooral jammer dat de film zo'n kwartiertje langer duur dan normaal. Niet erg als het meer actie biedt, jammer genoeg lijkt Chang te opteren voor wat meer dialoog. Dat zou het drama dan ten goede moeten komen, maar da's toch echt niet z'n sterkste punt.

De actie is verder wel op niveau, zoals de meeste van dit soort filmpjes (zeker de latere). Ervaring genoeg tegen die tijd, volgens mij konden ze het allemaal met hun ogen dicht filmen. Echt origineel of verrassend is het uiteraard niet, het is ook niet voor niks dat rond deze periode andere studios hun opmars in het martial arts genre konden maken, maar wie houdt van de Shaw Bros stijl kan zich toch weer verwachten aan wat leuke actie.

Het is dan ook jammer dat er verder wat teveel film rond zit. Acteerwerk is niet geweldig en de dialoogscenes zijn af en toe echt wat te traag. Personages en plot zijn echt niet van dat niveau dat het allemaal écht weet te boeien. Maar verder geen verkeerd tussendoortje, erg memorabel is het alleen niet.

2.5*

Nieuwe Ki-duk! Als er een DVD met EN subs beschikbaar is en de film staat nog niet op de releaselijst van de bioscopen heb ik het mezelf wat makkelijker gemaakt. Jammer voor de bioscopen.

Meest opvallende zaken zijn de aanwezigheid van nogal wat dialoog in het begin van de film (hoezo wordt er weinig gesproken ) en de casting van Odagiri. Toch apart dat er Koreaans en Japans door elkaar gepraat wordt. Toch vond ik het zeker niet storend en uiteindelijk ook cruciaal voor Odagiri's prestatie. Beter dan dat hij zich in het Koreaans door de film moet worstelen.

Verder erg mooi concept, geweldig geacteerd en een erg mooie soundtrack. Visueel zitten er erg mooie dingen in, maar daar kan Ki-duk het niveau niet de hele tijd hoog houden.

Laaste half uur is weer 200% Ki-duk (ook een stuk minder dialoog), in ieder geval weer een prachtige film wat mij betreft.

4.5* en een uitgebreide review

Mooi filmpje dat zeker.

Maar staat toch verdacht hoog. 't Is nogal een regulier drama. Visueel degelijk maar niks aparts. Typische Chinese film op dat gebied. Zo ook de soundtrack. Stoort zeker niet, maar echt prachtig is het niet.

Verhaaltje is leuk, al is ook dit verder redelijk standaard drama. Leukste van de film is nog het kunstje van de oude man. Erg leuk, dat maskerswitchen

Niet vervelend, aardig sfeertje, niet té sentimenteel, maar een beetje meer afwerking had niet misstaan. Nu blijft het allemaal net te gewoon. Toch een aardige maar brave 3.5*. Net iets meer van verwacht.

Matig.

Gezien vanwege Mendez. Heeft bij mij met z'n eerste film toch wat credit opgebouwd en zo'n film over belachelijk grote spinnen staat meestal wel garant voor lomp vermaak. En dat biedt deze film ook wel, maar met mate. En soms iets té gezocht.

Grunberg en Boyar vormen een aangenaam koppel, da's zo'n beetje de kracht van de film. Het eerste half uur is dan ook best lollig, vooral ook omdat Mendez toch wel duidelijk horrorfanaat is en een paar aardige odes brengt (Grunberg is niet veel meer dan een afgezant van Goodman in Arachnaphobia). Beetje random humor af en toe (de hide-your-kids referentie), maar dan kan op zich wel.

Minder is de overdaad aan slechte CG. Ik kan het nog wel hebben als er dan écht iets creatiefs mee gedaan wordt, maar dit soort grote metalen spinnen ala PlayStation 1 is wat mij betreft een iets te makkelijke sollicitatie naar cult/campstatus. Toch wel jammer aangezien de gehele film draait rond die gigantische spin.

Gelukkig duurt het niet te lang en is het begin best geinig. Laatste half uur vond ik eigenlijk best saai, misschien moet Mendez een keertje proberen een pure comedy te maken, óf iets meer z'n best doen om wat te maken van de horror. Dit voelde iets te lui aan.

2.0*

Beetje vermoeiend.

Vooral omdat dit weer zo'n filmpje is waar een supersimpel filmpje afgewisseld wordt met entertainment sketches en nummertjes. Buiten de mix van animatie en live action (dacht dat het zo "baanbrekend" was in Anchors Aweigh, maar blijkbaar konden ze het al een aantal jaren eerder) toch gewoon veel slechte muziekale stukjes, met als dieptepunt dat operettemens.

De humor werkte wel iets beter. Fields is regelmatig grappig, zeker in de sportsketches (golf en biljart), ook Hope is wel aardig, al heeft hij redelijk weinig materiaal. Wel opvallend dat hij er hier ook al niet vandoor kon met Lamour, een voorbode voor hun succesvollere samenwerking in de Road To ... serie.

Het hoofdverhaaltje gecondeseerd tot 45 minuten zou een stuk leuker geweest zijn, de intermezzos zijn vervelend en halen het tempo uit de film.

1.0*

On par.

De scores bij Sandler films variëren maar weinig. Komt omdat ze gewoon vaak hetzelfde zijn en er buiten want randzaken weinig verandert. Sandler die weer z'n typetje neerzet, de romance die half werkt, de bijrolletjes van Buscemi en Schneider. Je kan die Sandler films wel dromen.

Vind het op zich nooit echt vervelend om kijken. Altijd wel wat geslaagde grappen, Buscemi zoals wel vaker de leukste, luchtig sfeertje en niet al te veel drama. Al gaat het dan hier op het einde (in de rechtzaak) wel even mis.

Verder weinig aan de hand, 90 minuten simpel maar aanvaardbaar vermaak.

2.5*

Matig.

Komt misschien ook wel omdat ik een compleet verkeerde vibe van deze film kreeg. Het moment dat de situatie keert bij de auto ... iets in de filmtaal deed me geloven dat het zich allemaal in Tess' hoofd afspeelde. De hele film heb ik eigenlijk zitten wachten tot er weer teruggecut werd naar dat moment en zou blijken dat het zich allemaal in haar hoofd afspeelde ... maar nee dus.

Dat maakt dat het verloop van de film best wel wat aangedikt en cliché is. Net die ongeloofwaardigheden die je de film wel zou kunnen vergeven omdat het een soort van boekscript zou moeten voorstellen, blijken achteraf toch maar gewone ongeloofwaardigheden te zijn.

Visueel zag het er best kundig uit, sfeervol met mooi gebruik van licht. Beetje jammer van de reclameblokkenfades af en toe, maar dat heb je met dit soort TV producties. Ook de soundtrack was goed, enkel Bello vond ik dik tegenvallen en weinig credibiliteit geven aan haar personage. Daar hadden ze toch iemand beter voor moeten vinden.

Op zich niet verkeerd, maar grappig genoeg heeft de film mij op het verkeerde been gezet door er geen twist in te steken. Best apart, alleen vond ik het resultaat niet zo heel goed werken daardoor.

2.5*

Fijne Burton.

Begrijp de kritiek niet dat zijn hand niet herkenbaar zou zijn in deze film. Het duistere is misschien wat wég, maar da's nooit echt de sterkste kant geweest van Burton. Wel het sprookjesachtige, en dat is hier nog volop aanwezig, ondanks dat het een biopic betreft.

Meteen ook het meest positieve aan de film. Biopics zijn vaak oersaaie films, grijze muisjes met een veel te rigide structuur en véél te serieus gebracht. Daar laat deze film zich niet aan vangen. Burton voelt zich goed in de 60s, schildert alles in felle, mooie kleuren en geeft de film een fanasierijke finish.

Personages zijn larger than life, ondanks dat wordt het verhaal achter de film geen pure kolder. Waltz is leuk, Adams oké (al heeft ze niet al te veel werk). Terence Stamp vond ik nog de meest opvallende figuur. Meestal kleine rolletjes, maar toch vaak een meerwaarde. Muziek van Elfman was een beetje onopvallend, die van Del Rey wat underused, al dragen beiden wel bij tot het sprookjesachtige sfeertje.

Vond het een fijne film. Mooie manier om een apart verhaal te vertellen, mét stempel van de regisseur. Het gebeurt zelden dat je dat kan zeggen over een biopic.

3.5*

Een film die zich niet weet te balanceren, op meerdere vlakken. Da's wat Big Fish voor mij is.

Als feel-good movie is Big Fish veel te opdringerig. Geen subtiliteit (Totoro), geen speels en ontdeugend tegengewicht (Amélie), met als resultaat veelal overmelige en dikwijls nogal kinderachtige verhaaltjes. Niettegenstaande dat Big Fish bruist van de leuke ideeën, is de uitwerking zo fake dat het effect totaal verwatert. Scenes zoals in het dorpje Spectre waren echt een opgave om door te kijken (met hapklare moraal op het einde van de scene erbij).

Als drama wordt Big Fish zo ongeloofwaardig, net door al die sprookjes, dat ook hier nog maar weinig te rapen valt. Het geheel komt veel te geforceerd over, en liet me dan ook redelijk koud.

Dit gezegd zijnde, zorgt Burton's verbeelding dat ik toch relatief makkelijk de film uit kon zitten (elke vondst is op zich altijd wel leuk, al viel de uitwerking dan dikwijls tegen). Een voldoende kan ik hier niet aan kwijt, daarvoor wat het geheel echt te plat en te geforceerd. 2*

PS: ik heb het wel voor die lieve francaises, eigenlijk de enige echte goeie cast vond ik, al ben ik dus zwaar bevooroordeeld

Lollig.

Na Rare Exports deze toch ook maar een keertje bekeken. En viel me eigenlijk niet tegen. Het lijkt wel alsof nogal wat mensen problemen hebben met de toon van deze film, maar lijkt me toch duidelijk dat het gericht is op wat jongere kijkers.

Dat het soms dan wat harder is lijkt me meer een gevalletje "te gewoon aan Amerikaanse softe rommel" dan dat dit een harde actiefilm wil zijn die wat te kinderachtig is uitgevallen. Wat er ook van aan is, ik vond de combinatie best leuk werken. Jackson is wel geschikt voor een rol als deze en Tommila doet het ook meer dan aardig.

Verder is Helander een kundig regisseur die dit soort werk best goed afgaat. Het oogt allemaal best slick, de omgeving speelt een mooie bijrol en ook de actiescenes komen best goed uit de verf, zeker gezien het doelpubliek.

Groots of geweldig is het uiteraard niet, maar ik ken legio slechtere Amerikaanse actiefilms, vaak een stuk serieuzer gebracht dan deze film.

3.0*

Meh.

Dat dit dezelfde regisseur is als Winnie De Pooh (2011) zegt genoeg over het regisseurschap bij Disney denk ik. Vraag me af wat die mensen daar eigenlijk nog zitten doen.

Deze film heeft een heel vreemde link met Japan, vermoedelijk omdat het over robotjes gaat? San Fransico is half gemerged met Tokyo, de slechterik heeft een Kabukimasker op en de good guys zijn een soort van Power Rangers stelletje. De meeste personages hebben ook Japans (geïnspireerde) namen. De Oishii Honey Lemon is best lekker bijvoorbeeld.

Maar veel meer dan een laagje glazuur is het niet. Ondanks de Japanse namen zijn het gewoon Westerse personages, de CG stijl is zo Amerikaans als kan zijn en het verhaaltje heeft niks meer te bieden dan een doorsnee good vs bad verhaaltje. Vond het af en toe wat ongemakkelijk.

Baymax is een aardig personage, best leuk vormgegeven en vooral leuk geanimeerd (de manier waarop hij vanachter het bed schuifelt). In het begin van de film zorgt hij voor de nodige humor, scene op het politiebureau vond ik eruitspringen. De rest van de personages zijn jammer genoeg strontvervelend, waardoor het de hele film lang vierkant draait.

Geen idee wat Disney met deze film poogde te doen. Het is een mengelmoes van vanalles, maar het slaat nergens op en het wil nooit echt leuk, mooi of grappig worden. En als er dan al eens een leuke scene inzit, mag het allemaal niet te lang duren en wordt je als kijker snel weer naar de orde van de dag gepushed.

1.0*

Erg matig.

Wong probeert duidelijk een hip, tof filmpje te maken, maar hij mist gewoon het talent. Het is ook niet de eerste HK regisseur die zich mispakt aan Hollywood, al is dit toch nog wel iets anders dan wat een Hark enzo in Amerika maakten.

De pogingen tot humor zijn erg flauw, de hippe editing tijdens de actiescenes oogt eerder goedkoop en de acteurs zijn echt brak. Zo zit je naar een film te kijken die echt wel heel hard probeert, daarin ook nooit opgeeft, maar eigenlijk zelden tot nooit raak schiet.

Het hele plotje met Wahlberg's schoonfamilie had er zo uitgekund, de actie is te min voor een film als deze en wat er dan overschiet oogt goedbedoeld, maar sleept eigenlijk veel te lang aan. Het is jammer, want volgens mij hadden een paar kleine details een groot verschil kunnen maken, maar uiteindelijk is het een eerder vervelende zit geworden, waarbij het vooral het enthusiasme van de regisseur is die iets milder stemt.

2.0*

Degelijke film. Begon goed, gleed langzaam dieper en dieper weg, en eindigde toch nog redelijk.

Leuke rol voor Goodman and Moore, en die 'I fuck you up the ass' kerel. De rest was matig tot irritant soms (voor The Dude zelf, wel een beetje jammer). De Coen brothers halen enkele leuke stunts uit, maar met name de 'trip' scenes waren absoluut slecht.

Wat me eigenlijk nog het meest stoorde was het verhaal. Nu geef ik meestal weinig om het verhaal in een komedie, behalve dan als het in de weg komt lopen van de film, wat hier meerdere malen gebeurde. Die hele kidnapping interesseerde me voor geen meter, dus waarom er zoveel tijd aan besteden.

Maar ach, verder best wel oké. Verder dan 3* kom ik niet, maar het had al bij al veel erger gekund, wetende dat het een Amerikaanse komedie is.

Fijn filmpje.

Beetje rare omslag voor regisseur McKay, die toch vooral bekend is van een paar volbloed cultcomedies. Toch is het net dat gevoel voor humor dat deze film een stuk kijkbaarder maakt. Waar een film als Wolf of Wall Street vooral met gladde misdaadtypetjes dweept, heeft The Big Short een véél leukere cast aan personages.

Verder lekker vlot in elkaar gezet, waarbij uiteraard de korte uitlegjes het meest opvallend zijn. Nuttig ook, want ondanks dat ik de hele boel nog steeds niet zou kunnen navertellen (en dus niet 100% ten gronde snap) had ik tijdens de film nergens echt een probleem om te volgen en voelde het allemaal erg natuurlijk aan.

Leukste rollen zijn voor Bale (uiteraard) en Carell. Pitt was matig en Gosling had ik eerlijk waar niet eens herkend. Vond hem ook de minste van de hoofdpersonages. Verder een vlot visueel stijltje, met veel tempo verteld en ondanks de lijvige speelduur nergens saai of vervelend. Volgens mij een nuttige film die de financiële crisis op een erg toegankelijke en leuke manier weet in te pakken.

3.5*

Fijn.

Degelijk filmpje, maar niet zo heel veel meer dan dat. De combinatie van drama, romantiek en humor voelt nogal effen aan, weer zo'n filmpje zonder al te veel pieken of dalen waar je achteraf vooral iets memorabels en/of eigens mist. Heb je wel vaker bij films die iets te veel genres willen balanceren.

Wel leuk natuurlijk dat het op het leven van Nanjiani gebaseerd is. Dat geeft de film net een beetje extra. Anderzijds is het daarom misschien ook net wat te lang geworden, en allicht ook net niet grappig genoeg. Want ondanks dat hier weer comedy vooraan staan, is het toch vooral een romantsch drama met hier en daar wat humor tussengegooid.

Verder ook wat onnodig klassieke themas, met de immigrantenjongen en de culturele clash met z'n ouders. Dat soort dingen zijn ondertussen ook wel al voldoende gedaan, het enkel aanstippen is niet meer interessant an sich. Nogal wat schoonheidsfoutjes dus, verder is het wel een aangename film, die ook best oprecht aanvoelt, heel memorabel is het alleen niet.

3.0*

Film gekeken.

Kon hier helemaal niks in ontdekken. Vind dat er verder ook geweldig weinig over de film te zeggen is en kan vele reacties hier absoluut niet plaatsen.

Het plot komt niet bepaald verward over en moet voor detectivefans zo mee uit hun duim te zuigen zijn. Als schrijver is het makkelijk, je verzint het plan en werkt het dan achterwaards uit. Met de laatste fransjes begin je dan je verhaal te vertellen aan de lezers/kijkers. Dan krijg je dus bij elke scene een nieuwe plottwist en lijkt het allemaal geweldig knap in elkaar te zitten.

LA Confindential en Chinatown draaien op dezelfde formule. Als kijker hoef je eigenlijk enkel de laatste 20/30 minuten een beetje op te letten, als kijker kan je dat meestal ook goed aanvoelen.

Geen last gehad van plotholes verder, wel van scenes zelf die fake en slecht inelkaargezet aanvoelen. Hawks heeft in 10 jaar nog niet veel bijgeleerd over vechtscenes, iedereen valt na één klap bewusteloos, maar het knulligst was de scene waar Bogart zich vermomt om in de boekenwinkel te stappen. Tip van de hoed omhoog en brilletje op is dan al een erg flauwe vermomming, maar als hij buitenkomt verandert hij meteen in de portiek al z'n vermomming weer. Een echt vakman zou ik hem niet willen noemen. Begrijp dat soort acties ook niet echt.

Blijkbaar zijn de dialogen het trekpunt, voor mij komen ze overeen met menig ander Top 250 klassieker waar snel over en weer gepraat wordt. Door de snelheid missen de dialogen punch en snedigheid. Te soft, Bogart is ook niet meer dan een doorzichtig bluffende smart-ass. Kan zich meten met de personages die Stewart vaak neerzet, persoonlijk vind ik het een weinig boeiend schouwspel. Talk less, say more.

Soundtrack klonk als de meeste andere noirs die ik ondertussen gezien heb, visueel vond ik absoluut niks te beleven. Saai camerawerk en het zwart/wit wordt slecht gebruikt, vooral voor iets dat onder het "noir" genre valt.

Film duurt zoals de meeste van dit soort film ook weer te lang, verder een film die ik morgen alweer vergeten ben. Met Scarface liet Hawks meer van z'n kunnen zien, in ieder geval wat meer identiteit.

1*

Te braaf.

Schneider die zelf een film regisseert, maar erg veel meerwaarde heeft het niet, behalve dat de film over z'n geheel wat braver oogt en wat langer duurt. Had toch zeker een kwartiertje afgemogen voor een comedy als deze.

Verder enigszins irritant dat Carradine na Kill Bill blijkbaar de Amerikaanse martial arts expert geworden is. Slaat nergen op, z'n rol hier is ook zeker niet de beste. Eens in de gevangenis aangekomen wel wat leukere bijrolletjes, al blijft de film ook daar vaak in clichés hangen.

Hier en daar wat lollige grappen, Schneider niet geloofwaardig maar verder wel oké in z'n rol, al doet de meligheid hem uiteindelijk ook geen goed. Echt slecht is het niet, maar als comedy verder typische middelmaat.

2.0*

Vergelijkbaar met Burton's film.

Vond deze Pee-Wee eigenlijk niet veel beter of slechter, wat ik wel gemerkt hebt is dat er minder te wennen valt aan het personage, wat de film wel wat makkelijker kijken maakt.

Het blijft een enorm irritant ventje, maar op een leukere manier. Verhaaltje is aardig dom, maar brengt wel wat redelijk geinige situaties met zich mee. Normaal ook niet zo'n pratende beesten fan, maar dat rare schorre varkentje kon er nog best mee door.

Ook weer kleurrijk geregisseerd. Geeft een film als deze toch net nog een positief duwtje.

Geen grootse film, duurt gelukkig ook allemaal niet te lang, maar voor een keertje, met de juiste verwachtingen en reeds een aardige scheut Pee-Wee achter de rug, best leuk om een keer te zien. Al is één keer ook echt wel genoeg.

2.5*

Mjah.

Het hele Kurt Russell effect valt voor mij al in het water, kan die vent echt niet zien of ruiken. Waggelt als een hersenloze aap door het beeld en weet niks aan te vangen met de toch al zo verlopen oneliners.

Rest een verhaaltje over Chinese legendes die op een nogal Power Rangers achtige manier worden neergezet. De film had puntjes kunnen scoren met enkele leuke monsters, maar de mens die dat hoofd en enkele andere monsters gedesigned heeft zouden ze zo mogen ontslaan. Wat een armoede.

Verder slaagt Carpenter er ook niet in om een mooie actiescene op beeld te zetten. Met een stand-off van 40 Chinezen verwacht je wel wat, maar er kwam behoorlijk weinig. Behalve dan dat ze eerst op elkaar beginnen vuren. Beetje lame voor Chinezen met een hoop zwaarden, stokken en dolken.

De decors naar het einde toe waren best geinig en het is een vlot filmpje, maar het balanceert te vaak op de rand tussen fout en gewoonweg slecht.

Denk dat Carpenter er eigenlijk beter wat echte Chinezen had bijgehaald om de fight choreography te verzorgen. Zo zit er naar het eind toe een gevecht waar de 2 vechters constant in de lucht zweven. Daar is serieus wat timing en editing voor nodig om dat een beetje degelijk in beeld te brengen. Dit was gewoon irritant en fake.

Carpenter is een man die veel probeert, maar eigenlijk vind ik hem enkel goed in de wat stijlvollere, kalmere suspense films. Wil ik dit soort nonsens zien kijk ik gewoon wel een Chinese film. Zijn er veel meer van, zitten nooit Kurt Russells in en zijn op elk vlak beter uitgewerkt.

1.5*

Doorsnee.

De Niro neemt de rol van Hoffman in Meet The Fockers over. De bejaardenpret in deze film is net wat minder (al doet De Niro het zelf nog wel aardig, de dames daarentegen zijn niet te pruimen ...), de fun voor mij lag toch iets meer bij de "kinderen" in het verhaal.

Zo'n braaf filmpje gebouwd rond een bruiloft. Een opeenstapeling van onthullingen die weinig tot geen impact lijken te hebben op het verhaal en de sfeer. Iedereen gaat met iedereen vreemd, maar even goeie vrienden 5 minuten later. Het zijn vooral wat slinkse, snelle opmerkingen die vaak voor een glimlach zorgen. Of kleine visuele grapjes, zoals Williams in badjas. Hoogstaand is het niet, maar Zackham laat het wel werken.

Veel bekende namen, rijke setting en veel mooi weer. Het zorgt voor een redelijk aangenaam sfeertje dat wat inkalft bij elk brokje drama, maar over het algemeen te pruimen valt door wat goed getimede, understated grapjes tussendoor.

2.5*

Een beetje maf.

Met een topic als dit en comedy als genre verwacht je toch wel een grappigere film. Uiteraard wordt er wat lol gepuurd uit het nogal vreemde wereld waarin deze film zich begeeft, maar verrassend genoeg zit er ook een serieuze onderlaag in.

Moet zeggen dat ik daar nu toch écht niet op zat te wachten. Het drama op het einde is levenloos en aardig belachelijk, totaal misplaatst in een comedy over birdwatchers. Verder is het idee wel grappig, al is de uitwerking vaak wat mat. Sowieso niet erg grappig, meer luchtig en feel-good.

Black en Wilson doen het goed, ook Martin is wel te pruimen (beetje tegen de verwachtingen in). De rest van de cast is wat onzichtbaarder, vaak niet veel meer dan cameos. Zonder het drama aan het einde had de film wat leuker geweest, nu vraag ik me vooral af wat Frankel met deze film gepoogd heeft te bereiken.

Niet slecht, maar meer dan een gezapig vermakelijk avondje zit er niet in.

2.5*

Aardig.

No-budget, zoveel mag duidelijk zijn. Het werkt de film af en toe een klein beetje tegen, omdat de berperkingen zichtbaar zijn tijdens enkele keyscenes. Net dat ietsje meer zichtbaarheid had de film goedgedaan, daarom niet vol in beeld, maar dat je als kijker ten minste een idee kan vormen.

Verder ook een erg typisch found footage conceptje. Het enige originele is dat het hier om de bigfoot legende gaat, al is dat natuurlijk gewoon één van de weinig overgebleven bekende legendes die nog niet door het found footage genre door de mangel zijn gehaald.

Twistje is leuk, verder erg cliché. Toch best goed uitgewerkt allemaal, bij momenten ook gezellig spannend, maar er had zeker meer ingezeten. Iets meer budget of gewoon iets meer talent.

3.0*

Bewonderenswaardig.

Het is eigenlijk best jammer dat Bell niet zo'n geweldige docu maker is, want zijn bedoelingen zijn absoluut goed. Eens geen docu die met een eenzijdige visie overal doorheendendert. Bell probeert het steroide probleem van een aantal kanten te belichten en laat ook verscheidene mensen met verschillende ideeën aan het woord.

De link die hij maakt met Amerika is alleen geen al te beste denk ik, want wat in deze docu te zien is, is uiteraard niet eigen aan Amerika alleen. Misschien wel wat uitvergroot, zeker de fascinatie met medicatie, maar ook in ons eigenste Europa zijn er mensen die voor het minste naar de dokter hollen in de hoop één of ander wondermiddeltje voorgeschoteld te krijgen.

Als interviewer is Bell niet geweldig, de conclusies die hij trekt zijn vaak nogal vluchtig en de docu zelf wil soms iets te vlot zijn voor z'n eigen goed, maar de basisinformatie voor een goede docu is er ten minste wel. Best wel interessant om een keertje gezien te hebben, al had er nog wel meer ingezeten.

3.0*