Opinions

10 jaar na datum, maar nog steeds geen film tegengekomen die gekker, gestoorder en grappiger is dan Visitor Q. En toch, achteraf met een beetje nadenken zit er toch ook nog steeds een leuk concept achter de film.

Geen film voor mensen die snel offended zijn, ook geen film voor mensen die weinig hebben met absurde en zwarte humor. Visueel is het ook al brak, dus daar hoef je je hoop ook niet op te zetten. Je moet er uiteindelijk vooral de humor en absurditeit van inzien, dan is Visitor Q gewoon het beste in z'n soort.

Verder nog hulde aan de acteurs. Dappere rollen, maar het is voor Kenichi Endo die zich compleet onsterfelijk gemaakt heeft als de vader van het gezelschap. Heerlijke rol.

5.0* en een uitgebreide review.

Gisteren toevallig meegepikt.

Wel enorm verrast om dit terug te zien op MM. Het leek mij een gewone (ordinaire) TV documentaire te zijn, de goedkoop straalde er dan ook vanaf.

Als klein ventje heb ik Bart altijd wel een toffe pee gevonden. Toen konden wij de NL zenders nog ontvangen via antenne (en hadden we dus meer NL zenders dan Vlaamse zenders). Toen we op kabel overschakelden is dat een beetje verloren gegaan.

Ziedaar mijn 1*, voor het informatieve gedeelte van deze docu. Verder ridicuul slecht in beeld gebracht (dat mens in bed/voor raam - off focus ), veel banale verhalen en Man Bijt Hond verdriet.

Een interessant kereltje, maar het gejammer dat je de helft van de docu voorgeschoteld krijgt had uit het leven van eender wie kunnen komen. Alles behalve interessant.

1* dus, en dat is nog rijkelijk beloond.

Moderne docus.

Ze worden gemaakt via een eenvoudige template. Duidelijk dat dit weer zo'n film was met een missie. Een beetje transparantie of eerlijkheid moet je in dat opzicht niet verwachten, deze docu gaat voor lekker makkelijk effect en komt geleidelijk aan met een paar "grootse" onthullingen.

Die worden dan meteen weer wat twijfelachtiger door een paar lompe uitspraken van de geïnterviewden, waardoor enkele ongetwijfeld terechte aanklachten hun doel volledig missen. Verder wist ik gelukkig niet al te veel van de man en het yoga-gebeuren, zodat de informatieve stukken nog wel enigszins te kijken waren.

Ach ja, ik had er ook al niet zo heel veel van verwacht. Dit soort docus kan je tegenwoordig met je ogen dicht dromen, inclusief het berichtje op het einde dat een aantal mensen die weerwoord hadden kunnen bieden niet geïnterviewd wilden worden. Als dit dan de maatstaf is, moet je je niet verder afvragen waarom ...

1.5*

Niet best.

Kende Nye vooral van naam, verder nooit zoveel over deze persoon gehoord. Een docu leek me dus wel handig, maar daarvoor hoef je in ieder geval niet naar deze docu te kijken. Nye zit er wel veel in, maar hij is eigenlijk vooral op kruistocht.

Dit gaat vooral over de climate deniers en Nye's recente doel om hen te overtuigen. Dat gaat, zoals wel vaker wanneer science dudes op pad gaan tegen religieuze mensen, nogal stroef en ongemakkelijk, vooral ook zonder al te veel resultaat.

En verder is het niet zoveel. Beetje historiek over de originele show, wat mensen die komen vertellen hoezeer ze geïnspireerd zijn door Nye en verder blijft de persoon één groot personage. Waardeloze doc dus, of je moest nog twijfels hebben over de echtheid van de klimaatsverandering, maar ook dan is dit wellicht niet de doc om eerst te kijken.

1.0*

Meh.

Sandler als retard, hij kan het maar beter laten. Gelukkig is het in deze film maar half en half, waardoor er tussendoor toch nog wat te beleven valt. Paar geinige bijrolletjes, met als hoogtepunt weer Buscemi. Toch altijd leuk wanneer hij even opduikt.

Verhaaltje is belabberd en ook de love interest van Sandler is niet te pruimen, maar af en toe wel een lollig momentje en qua feel-good zit het ook redelijk goed. Verwachtingen kunnen best niet te hoog liggen, is dat wel het geval zorgen de eerste vijf minuten er wel voor dat die meteen kelderen. Gelukkig herpakt de film zich daarna wel.

Eén van Sandler's minste films. Hij mag gewoon "zichzelf" spelen, als écht typetje vind ik hem vaak niet leuk. Deze film biedt een beetje van beide.

2.0*

Na lange tijd weer herzien.

En weer onder de indruk. Was bang dat deze film doorheen de jaren een beetje weggezakt zou zijn, maar da's allerminst het geval. Visueel had het best wel wat beter gekund, maar da's meteen ook zowat het enige minpuntje (en slecht is het nu ook weer niet).

Acteerwerk en soundtrack vormen de basis voor een prachtige film, afgewerkt met Ki-duk's eigen eigenaardigheidjes. Het fantastische einde, de zwijgende personages, de kleine details zoals de kapotgeknipte foto ... ze zorgen allen voor een bijzondere film die me meteen weer wist in te palmen.

Na 10 jaar nog niks van z'n pluimen kwijt. Ki-duk wel, maar dan enkel op persoonlijk vlak, want als regisseur blijf ik enorme fan van hem.

4.5* en een uitgebreide review

Hmmmm.

Deze film kent een zwaar religieuze inslag, zo erg zelf dat ik het na een tijdje wat vervelend vond. De personages zijn echt wel die-hards, vooral de dialogen van de man bestaan voor de helft uit bijbelquotes. De nadruk ligt er iets te sterk op, waardoor het horror gebeuren soms wat naar achter geschoven wordt.

Wat ik niet kon afleiden is of de regisseur nu net wél extreem religieus is, of net anti-religieus. Voor beide invalshoeken valt wel wat te zeggen, jammer genoeg helpt het de film niet om beter te worden. Het overreligieuze karakter blijft in beide gevallen redelijk vervelend.

Jammer, want het had best wat kunnen worden. Ik vind het doorgaans ook wel grappig wanneer zo'n religie film op het einde naar een "het was toch echt"-twist uitdraait, zoals deze dat ook wel poogde te doen. Laatste minuut zorgt dan ook voor nog een halfje extra.

Acteerwerk is wat matig, visueel een poging tot verzorgde cinematografie maar ook die is eigenlijk niet sterk genoeg. De horror komt ook niet geweldig goed uit de verf, gewoonweg omdat er wat weinig horror inzit en er aardig lange tussenposes tussen de verschillende scenes zitten. Daartussen vervalt ook echt alle sfeer.

Krieger brengt het er maar zeer matig vanaf. Het potentieel was er wel, de uitvoering jammer genoeg niet op niveau. En wie mij iets meer over de beweegredenen van Krieger kan vertellen, sound off.

2.0*

Aardig.

Degelijk vervolg op een degelijke film. Verwacht er alleen niet al te veel van. Het is een mix van blockbuster en genre film, met een degelijk budget maar zonder al te veel aspiraties. Het is een redelijk doorsnee Hong Kong filmpje, met alle bekende elementen, netjes maar zonder al te veel passie uitgevoerd.

Beetje jammer, want Yip kan toch wel beter. Het is altijd een beetje afwachten met wat voor film hij aan komt draven, dit is er eentje in de categorie brave blockbuster. Yen mag weer aantreden en wordt terug naar het verleden gestuurd om daar alles weer in de plooi te krijgen. Uiteraard blijkt dat lastiger etc etc

Voor het verhaal hoef je echt niet te kijken, voor de geniale CG trouwens ook niet. Het betert wel een beetje in China, maar echt mooi is het nog steeds niet en men vertrouwt er nog altijd wat té makkelijk op. Gelukkig zijn de actiescenes wel best cool en ligt het tempo erg hoog, waardoor er eigenlijk geen tijd is om je te vervelen.

Dat heb ik dan ook niet gedaan. Aardig filmpje, niet echt memorabel, maar leuk zolang het duurt.

3.0*

Slechtste uit de hele reeks.

Was wel benieuwd wat Kamiya kon met verbeterde techniek. Niet veel zo blijkt. De film ziet er visueel nog steeds niet uit. Lelijke character models, regie is matig en de animatie veel te hoekig voor een film als deze.

De gore komt ook helemaal niet uit de verf, het ziet er allemaal doods en texture-achtig uit. Verhaaltje is ook om te huilen, ben blij dat ik de 150 minuten versie niet gezien heb, kan me niet inbeelden dat ik daarbij wakker zou gebleven zijn.

Vind de animatie films dik onderliggen bij de live action delen. Slechte dubs, lelijke visuals en domme verhaaltjes doen de films in ieder geval geen eer aan. Niet dat die dan zo geweldig zijn, maar in ieder geval hopen vermakelijker dan dit.

0.5*

Best goed.

Het is niet iets wat je nog niet eerder gezien hebt, toch zeker niet het geraamte van deze film. Zoveelste variant op het zombie-genre, maar dan met een The Happening (die van Shyamalan) twist. Ook de verhaallijn op twee tijdspunten is niet bepaald origineel meer en voelt wat hoekig aan.

Maar de combinatie van al deze elementen is toch best goed. De link met A Quiet Place is uiteraard ook snel gelegd, vond beide films redelijk op hetzelfde niveau, al hebben ze beiden wel hun sterke en zwakke punten. Echt origineel zou ik Bird Box niet willen noemen, maar het weet toch een nette, eigen identiteit op te bouwen binnen die twee uur film.

Bullock doet het aardig (wordt beter met de jaren blijkbaar - of ze maakt in ieder geval betere keuzes), Bier verrast ook (want is normaal niet uit te staan) en ondanks dat twee uur net wat te lang is, verveelt de film niet en blijft het boeien tot het eind.

Best goeie film, beter dan ik verwacht had.

3.5*

Leuk, maar had er wel iets meer van verwacht.

Trailers en ander promomateriaal maakten slim gebruik van de paar geanimeerdere scenes die de film rijk is, maar uiteindelijk is het toch vooral een film geworden over een toneelstukje en de conversaties die zich daarrond afspelen.

Meest opvallende aan de film is de one-take die Iñárritu in elkaar bokst. Slim geknipt en geplakt uiteraard, maar nog steeds een waar huzarenstukje. Toch mist het de impact die een film als Irréversible wel had. Het camerawerk heeft een beetje onder de lange cuts te leiden, het zit vaak te dicht tegen de acteurs (al leek me dat bewust) en het is niet vrij genoeg. En dan zit je toch naar een stijlvorm te kijken die veel aandacht vergt maar het niet helemaal waar weet te maken. In die paar opvallendere scenes is de CG trouwens niet zo best. De vliegende Keaton ziet er maar fake en knullig uit.

Soundtrack ook opvallend, al vond ik het iets te nerveus. Het past op papier misschien wel bij het sfeertje dat Iñárritu probeert neer te zetten, maar het resultaat is er niet helemaal naar. Acteerwerk is gelukkig wel goed. Fijne cast met een paar knappe rollen. Keaton is sterk, verder meer dan solide bijrollen voor Galifianakis, Norton en Stone.

De film moet het uiteindelijk hebben van wat afzonderlijke scenes. Qua thematiek vond ik het iets te incesteus. Sowieso niet zo fan van films die over film/acteren/theater gaan, Birdman is daarop geen uitzondering.

Best de moeite om een keertje te zien, maar Iñárritu schiet als regisseur iets te kort. Dat heeft hij wel al meer gedaan, dus een echte verrassing is het niet.

3.5*

Leuk.

Maar eigenlijk geen echte verrassing, want als ik al een superhero film leuk vind, dan zijn het de clownesque, kleurrijke en onnozele films in het genre. Deze past perfect in dat rijtje. Geen gefaalde pogingen om het duister en serieus te maken, gewoon lekker glitzy, vrouwelijk en vrolijk.

Margot Robbie doet het ook perfect (behalve misschien dat accent, geen grote fan van), verder is het vooral de huppelerige regie van Yan die opvalt. Best vlot, aardige editing, klein stukje musical dat lekker los gaat, kleurrijk en fantasierijk. En dat allemaal binnen een beperkte speelduur. Best wel fijn dat de film onder de 2 uur blijft en ook het eindgevecht niet nodeloos uitrekt. Vond het einde zelfs wel grappig gevonden.

Meer van dit, minder Jokers en Batmannen en MCU (min Ragnarok dan) graag. Niet zo verwonderlijk dat deze film niet zo goed scoort, zal wel niet goed vallen bij mensen die hun superhelden graag met een zware stem hebben. Vond het een kleine verademing, enkel die soundtrack moeten ze wel zien te fixen, dat was echt magertjes.

3.0*

Eindelijk volledig gekeken.

Toen ik écht geïnteresseerd raakte in film was deze te zien op de BBC. Dat moet dan een kleine 20 jaar geleden geweest zijn. Toen een poging ondernomen maar halverwege gewoon afgezet. Het was één van mijn eerste klassieke films en een dusdanige tegenvaller dat het jaren geduurd heeft voor ik weer een wat oudere film wou kijken.

De laatste jaren wel spijt van gehad, want erg veel zin om er opnieuw aan te beginnen had ik niet. Ondertussen ook al aardig wat Hitchcock films gezien en het is gewoon mijn regisseur niet. Nu dan toch eindelijk The Birds volledig gezien en dat blijkt ook maar weer.

Staat te boek als horrorfilm, maar ik vind het vooral een praatzieke film die nergens spannend weet te worden en vooral veel oninteressante, pratende mensen in beeld brengt. Het is me achteraf ook een raadsel hoe met dit tot 120 minuten heeft weten rekken, al voelde het meer aan als 180 minuten.

De personages zijn absoluut niet boeiend, het verhaaltje is eerder lachwekkend en de effecten weten ook helemaal niet te overtuigen. Het is ook niet verwonderlijk dat deze film niet hetzelfde effect als Jaws had, de vogel(tjes) weten geen seconde angst aan te jagen.

Maar zo heb ik alle grote Hitchcock films gehad en is er toch weer een klein trauma uit mijn filmverleden weggewerkt. Heel veel is er alleen niet veranderd in die 20 jaar.

1.0*

Lief en zoet.

Deze Flying Colors is er eentje in de categorie feel-good, ondanks wat toegevoegd drama op het eind. Maar da's amper doorslaggevend. Het positieve, opgewekte en kleurrijke toontje blijft de bovenhand houden. Niks mis mee trouwens.

Amimura kende ik nog van Strobe Edge, een soortgelijke film (maar dan van een iets betere regisseur). Ito is normaal een acteur waar ik een hekel aan heb, maar zijn rol past best binnen het geheel. Toch vond ik het af en toe nog iets te dik aangezet.

De film zelf is redelijk voorspelbaar en weinig realistisch, maar gezien het fijne sfeertje dat er hangt is dat niet bepaald een probleem. Visueel ziet het er erg netjes uit allemaal en ondanks de wat lauwe soundtrack zitten er maar weinig valse noten in deze film.

Het glimt misschien net wat te hard en verder is het ook net iets té obvious allemaal, maar een erg leuk tussendoor feel-good filmpje dat makkelijk charmeert en de hele speelduur blijft boeien, zelfs al zie je einde al van mijlenver aankomen.

3.5*

3 uur.

Het is wat om een film uit 1915 met zo'n lengte uit te zitten. Het tempo mag dan redelijk hoog liggen, zo héél veel wordt er nu ook weer niet verteld. En wat er dan verteld wordt is veelal een herhaling van zetten. Vooral in het tweede deel dan.

Geinig dat de film zichzelf twee keer verontschuldigt en probeert te rechtvaardigen. Ik las dat Griffith schrok dat ze zijn film rascistich vonden, dat lijkt me sterk om basis van enkele teksten die voorbijkwamen. Men leek toch duidelijk op de hoogte van het effect dat deze film zou hebben.

Vooral het tweede deel is in dat opzicht redelijk hilarisch. Daar wordt niks meer verbloemd en krijg je een mooi stukje onzin voorgeschoteld. An sich als kneejerk reactie nog wel grappig (een reactie die nog steeds volop aanwezig is in filmland, alleen niet meer op ras gericht), maar het slaat verder helemaal nergens op natuurlijk.

Als film zelf is het vooral oud. Enkele scenes zijn nog wel aardig om volgen, maar meer was het ook niet. Continue muziek is zoals wel vaker vervelend bij dit soort oudere films, acteerwerk is van de grote gebaren en visueel is het "kleurgebruik" vooral opvallend. In dit soort narratieve cinema stoor ik me alleen aan de gebrekkige stilering, zeker wanneer het vertelde toch al niet zoveel boeit.

Groots opgezette bedoening, de rascistische invalshoek is nogal triest en filmisch zal het vroeger wel monumentaal geweest zijn, maar daar blijft tegenwoordig weinig van over. Rest het tempo, wat de 180 minuten toch nog enigszins dragelijk maakt.

1.5*

Viel me een beetje tegen.

Deze docu zou op zich geen al te slechte double bill zijn met Jiro, maar dan zou ik deze toch als eerste spelen. Kwestie van het beste tot het laatst te bewaren.

Wie hoopt veel te weten te komen over de productie van Saké kan best z'n verwachtingen al een beetje bijstellen. Het proces zit er wel doorheen verweven uiteraard, maar deze docu richt zich meer op het ambachtelijke karakter van de brouwerij die gevolgd wordt.

Op zich is deze Birth of Saké een docu die erg filmisch probeert te zijn, daar ook wel in slaagt, maar het op een verkeerde manier aanwendt. Dat docus als deze wat foodporn bevatten is oké, daar gaat het voor een deel ook over, maar ik kreeg sterk de indruk dat het filmische hier het gebrek aan inhoud wat diende te verbergen.

Strip het laagje vernis weg en eigenlijk is het niet zo duidelijk wat deze ambachtelijke method nu net zo speciaal maakt. Oké, ze kruipen met z'n alle 6 maand samen in een hok om sake te maken en de hoofdbrouwer heeft het een hele docu lang over intuïtie en voelen, maar echt overtuigd raakte ik niet.

Kijk, van Jiro kan je een schooldocumentaire maken en wat hij doet is nog steeds indrukwekkend, ik had het gevoel dat dat bij deze film niet zozeer het geval was. Mistige bossen en slomo beelden van de natuur rond de brouwerij voegen niks toe aan het idee dat hier een speciaal iets gebrouwen wordt. De momenten die dat wel doen zijn te zeldzaam.

Dat er dan nog iemand moet sterven van de brouwers leidde uiteindelijk alleen maar meer af van de kern. Jammer, want op zich vind ik het wel leuk dat docus wat filmischer zijn, maar niet als het gaat om een verhullend laagje vernis.

2.5*

Onderdeel van een 8-film box.

Van de regisseur van twee Road To films, vandaar deze maar eerst gekeken. Crosby in een wat atypische film. In plaats van volop te croonen kiest hij hier voor de opkomst van de jazz. Samen met z'n blanke bandje brengt hij de muziek van de "gekleurde" medemens aan de man. Vast compleet historisch inaccuraat (eerlijk waar, geen flauw idee), maar hij komt er wel mee weg.

Vlot verteld, simpel verhaaltje, veel feel-good. Op het einde wat drama maar nooit al te serieus. En al is het dat eigenlijk op een bepaald moment wel, de sfeer van de film walst daar vlotjes overheen.

Muziek is verder m'n ding niet, maar het swingt wel redelijk. Wel grappig om te zien hoe mensen ook toen al neerkeken op "nieuwe genres", terwijl die muziek nu als aardig oubollig kan bestempeld worden. Sommige dingen veranderen blijkbaar niet.

Gaan er vlot door dit soort filmpjes. Erg veel doen ze me niet, maar ze kijken vlot weg en storen nergens. Leuke bijrolletjes trouwens voor dat kleine meisje en Rochester.

1.5*

Zeer klassieke kerstfilm.

Enige voordeel is dat het wel erg luchtig en feelgood is, waardoor het nog best makkelijk wegkijkt. Grant doet het best aardig als engel (en is veel beter te pruimen dan Stewart) en alles speelt zich af met een brede glimlach.

Het kerstsfeertje is aardig al is het toch een beetje taai in zwart/wit. Bij de buitenscenes werkt het nog wel, maar ergens verwacht je toch een hoop groen en rood, iets wat deze film niet echt kan bieden. De effecten zijn ook echt melig, allicht dat ze daar ook iets subtieler mee hadden mogen omspringen.

110 minuten is wel wat aan de lange kant, waardoor vooral het middenstuk hier en daar een beetje saai wordt. Op zich niet moeilijk te zien waar deze kerstfilm z'n status vandaan heeft, maar echt genieten van dit soort films zit er voor mij niet in vrees ik.

1.5*

Tja.

Het is duidelijk dat dit niet zomaar een film is. Gekoppeld aan een TV-serie misschien? Eén of ander ultra low-budget DV project? OAVtje zonder context? Ik heb écht geen idee wat dit moest voorstellen, maar het is duidelijk dat dit niet Oxide Pang op normaal niveau is. Ik dacht ook dat er een tweede deel was (door een andere regisseur), daar vind ik echter niks meer over terug. Misschien gewoon gedroomd.

Anyway, wacht tot je alles gezien hebt van Oxide Pang vooraleer je hieraan begint, want goed is het allerminst. Het is aardig voor zij die echt alles van een bepaalde regisseur gezien willen hebben, maar deze Bite Till Die is een visueel mormel, oogt goedkoop op alle fronten van begin tot einde en weet op geen enkel moment te overtuigen.

Daar waar de Pangs toch garant staan voor visuele power, opvallende soundtracks en strakke editing lijkt dit wel een uitloper van een TVreeksje wat snel en goedkoop gedraaid moest worden. Voer voor completisten of die-hard fans van de Thaise film, maar de rest kan hier best ver van wegblijven, al helemaal omdat Oxide Pang toch al geen al te grote fanclub heeft.

Hier en daar herken je wat schuchtere pogingen van een regisseur om er iets meer van te maken, maar de meeste falen en de momentjes die dan toch geslaagd zijn verdrinken in de onkunde die de rest van deze film uitstraalt.

1.0*

Oké drama.

Het mist de rust en de gestileerde afwerking van de echte toppers, maar verder valt er maar weinig aan te merken op dit rustige romantische drama.

Een statig vrouwtje, die moeder van Sakiko. Zo'n trots oud mensje dat leeft voor haar dochter maar dit vooral achter haar rug probeert te doen, en zo soms wat overdreven stug overkomt. Iets teveel scenes in het ziekenhuis (nooit een mooie locatie voor een drama) en iets te langdradid op sommige momenten.

Maar wanneer de film moet scoren doet hij dat ook. Halverwege enkele erg mooie en warme flashbacks, het einde is er ook eentje om in te kaderen (tussen de festival dansers.

Visueel soms mooi maar ietwat spaarzaam, muziek ook best mooi gebruikt, maar misschien net iets te repetitief. En zo zijn er nog wel meer nét nietjes.

Uiteindelijk wel een mooie film, verveelt over het algemeen niet en weet op de juiste momenten op te leven, maar er zit net iets teveel vulling in om echt hoog te gaan scoren. Wel apart dat er zo weinig stemmen zijn (zowel hier als op IMDb), heeft toch de uitstraling van een grote Japanse film.

3.5*

Meer van verwacht.

Met de actiescenes is niks mis. Misschien niet bijster origineel meer ondertussen maar gevechten als in de kooi ( ) of later tegen de Michael Myers look-a-like mogen er absoluut zijn. Die niche hebben ze in Thailand wel vast en zullen ze allicht ook niet snel meer afgeven.

Maar verder is het een wat kale film. Verhaaltje is dom, boeit verder niet zo maar de intro was gewoon te langdradig. Ook de outro trouwens, na het "finale" gevecht komt er nog een heel stuk bij (meer dan 20 minuten) die niet erg veel meer boeiden. Wel nog steeds actievol, maar het verhaal was toen eigenlijk afgelopen en qua choreografie voegden die actiescenes ook niet heel veel meer toe. Wat gedoe met brommers en trucks, niet geheel mijn ding.

Setting, camerawerk en acteerwerk vond ik ook ondermaats. Een film als deze mag er toch echt wel wat beter uitzien. Nu is het gewoon telkens weer wachten op de volgende actiescene. Die zijn dan ook meteen wel weer érg goed, maar geweldig hoog scoren doet de film uiteindelijk niet.

Beetje een gemiste kans.

3.0*

Een meerwaarde voor de Belgische cinema.

Het is niet mijn favoriet soort film, het haantjesgedrag is soms wat moeilijk te verteren en het bendegedrag is ook niet iets wat mij geweldig goed ligt. Maar binnen het genre staan Arbi en Fallah best hun mannetje.

Wel enorm blij dat het geen blanke regisseurs zijn, want dan was van deze film geen spaander heel gebleven. Dat de film verder geen afspiegeling is van een grotere realiteit mag hopelijk ook wel duidelijk zijn, daarvoor is het toch gewoon te duidelijk een genrefilm geworden. Binnen die context is Black gewoon een zeer kundige film.

Misschien wordt er iets te vaak de makkelijke weg genomen en had de film net iets gedurfder gemogen, maar de zware momenten hebben genoeg gewicht, de personages zijn voldoende ontwikkeld en het acteerwerk verdient ook wel een pluimpje. Visueel ziet het er goed uit, soundtrack wordt sterk aangewend en de film werkt gewoon goed. Het is niet bijster origineel of verrassend, gewoon sterk uitgewerkt. Zoals het een goede genrefilm betaamt.

Beter dan ik verwacht had. Arbi en Fallah brengen iets wat voorheen niet echt in België te zien was en doen dat op een meer dan verdienstelijke manier. De film behoort niet tot m'n favorieten, maar hun volgende pik ik wel weer mee denk ik, of ze moesten Koen de Bouw in de hoofdrol casten.

3.5*

Doorsnee.

Redelijk goedkope manga adaptatie van Eiji Uchida, die zichzelf ondertussen toch al aardig opgewaardeerd heeft. Niet dat dit een érg vervelende film was, maar verheffend was het ook niet bepaald.

Het verhaaltje en de personags werken wat moeilijk in een live action film, vooral omdat het budget er niet echt is om er een échte manga-verfilming van te maken. Het oogt redelijk droog allemaal, wat een beetje clashed met de dik aangezette personages.

Actiescenes zijn nog best oké, het duurt gelukkig niet erg lang en het vermaakt allemaal best, maar het oogt gewoon te goedkoop om echt te kunnen overtuigen. Leuk vingerwerk van Uchida dus, ondertussen maakt hij betere films. Leuk om eens te zien, maar verwacht er best niet te veel van.

2.5*

Vond het een mooi filmpje.

Lekker duistere kleuren en mooie afgewassen look met de ondertussen verplichte sterke kleuren af en toe erdoorheen.

Verhaaltje vond ik ook nog wel leuk al was het al redelijk snel duidelijk waar het allemaal naartoe ging. Deed me denken aan Mysteries of Rampo, die een beetje hetzelfde doet (maar dat met Rampo, schrijver die enorm fan was van Poe).

Ook één van de weinige filmpjes waar goed geacteerd werd vond ik. Poe is een stevige hufter maar dat stoort niet, past zelfs goed bij het verhaal.

Meteen m'n laatste in de MoH reeks, toch wel aardig initiatief al is het jammer dat er niet wat resoluter voor een richting werd gekozen. Nu heb je een hoop filmpjes die wat van het horrorgenre proberen af te wijken en toch nog steeds de hardcore horror liefhebber proberen blij te houden lijkt het. Dat maakt dat er weinig echte uitschieters zijn.

3.5*

"... voor een Disney film"

Inderdaad, deze film is best duister "voor een Disney film", maar daarmee is het meeste dan ook wel gezegd vind ik. De combinatie van een aantal typische Disney elementen met wat duistere toevoegingen werkte voor geen meter.

Je zit eigenlijk met een typische Disney cast van good guys (schattige varkentjes, een wannabe held en een knuffelsidekick) die plots in een donkere wereld ronddollen. Om dan af en toe weer langs een paar roze elfjes langs te gaan. Tel daarbij het enorme suffer verhaal op en je hebt de grootste pijnpunten van de film te pakken.

Visueel zitten er een aantal mooie achtergronden in, maar deze clashen met het slordige character design en een aantal luguber lelijke effecten. Enkel het bliksem effect (met de weerkaatsen op afzonderlijke voorwerpen) was geslaagd, de rest leek zo uit één of andere cheesy 80s pulp film te komen.

Voor wie een echt duistere film verwacht, er zitten skeletjes in, de kleuren zijn wat donkerder en je ziet ook een paar druppels bloed. Daarmee moet je het dan ook echt stellen, want meer zieke shit heeft deze film echt niet te bieden.

Vond het een zeer povere combinatie, waarbij Disney wel de intentie had een duisterdere fim te maken, maar halfbakken te werk gaat en daarmee het hele idee keldert. Het resultaat is een mislukking die zelfs met z'n 75 minuten nog veel te lang blijft aanslepen.

1.0*

Best fijn.

Toch wel leuk om een keer gezien te hebben, al is het maar om te zien wat voor invloed deze film gehad heeft op latere horror films. Discussies over welke slasher nu de eerste was, Halloween of TCM, kunnen zo op de schop. En ook het first-person camerawerk waar Halloween vaak credit voor krijgt zie je hier al zeer expliciet terug.

Maar eerst is natuurlijk niet beter. De film weet best wat sfeer op te bouwen, mede door het camerawerk, maar ook omdat de killer eigenlijk nooit vol in beeld komt en op het einde nog steeds niet onthuld is. Zou blijft de spanning doorheen de gehele film wel behouden.

Nadelen zijn het slechte acteerwerk, het wat saaiere middendeel en de toch wel povere kills. Het zijn zaken die de film toch een beetje impact doen verliezen, maar de basis blijft gelukkig wel erg sterk. Een leuk filmpje voor deze tijd van het jaar met andere woorden, al kan je ook gewoon wachten tot kerst. Had er eigenlijk niet zoveel van verwacht, maar viel me goed mee.

3.0*

Edit: hilarisch trouwens hoe men hier telefoons "tracet". Geen flauw idee wat daar gaande was, maar dan doen ze tegenwoordig toch vlotter

Origineel nog niet gezien.

Vond dit nog wel meevallen. Zit niet bepaald veel gore in maar toch worden de moorden met enige oomph gebracht. Is toch al wat. Spannend is het niet, had ik ook niet verwacht.

Aankleding is best sfeervol en maakt de film. De combinatie van uitzinnig kerstlichtjesgebruik en het duistere huis met vele gangetjes werkt. Bij momenten ook wel leuke cameraposities, maakt het nog nét ietsje sfeervoller.

Verder weer een matige slashers zoals de meeste slashers dat zijn. Een genre dat eigenlijk niet veel te bieden heeft behalve spanning, wat vaak ver te zoeken is als gehaaid horrorliefhebber. Gelukkig redt de sfeer hier nog wat, voor het verhaal en het acteerwerk moet je het in ieder geval niet doen. Daarnaast ook nog een wat vreemde comedy vibe in deze film. Zit er niet erg sterk in, maar sommige moorden en scenes zijn lomp genoeg om de film niet helemaal serieus te hoeven nemen.

Valt te prefereren boven Silent Night, Deadly Night, origineel ben ik op zich nog wel benieuwd naar, al verwacht ik daar verder ook niks van.

2.5*

Weinig geslaagd.

De Palma's visuele praal is wat blijven hangen in de 80s. Niet dat deze film er slecht uitziet, maar het is allemaal erg braafjes en niet bepaald spannend. Er zijn maar weinig scenes die er echt bovenuit steken, uiteindelijk is het vooral veel degelijkheid.

Het verhaaltje is jammer genoeg een stuk flauwer. Matige whodunnit die te lang uitgesmeerd wordt en verzandt in een vervelend, uitleggerig laatste half uur. Ook de acteurs komen nooit goed uit de verf. De combinatie Eckhart/Harnett is eerder irritant en Johansson/Swank als tegengewecht werkt niet. Het sleept zich allemaal tegen een veel te traag tempo voort, het feit dat de film zichzelf wél erg interessant lijkt te vinden werkt alleen maar meer in z'n nadeel.

De Palma heeft eigenlijk veel missers op z'n naam staan. Visueel weet hij af en toe wel te bekoren, maar ook nooit echt consistent en een hele film lang is hem ook niet gelukt. Daarbij vervalt hij vaak in nogal saaie vertelseltjes die te lang gerekt worden. Deze Black Dahlia is eigenlijk de zoveelste in rij, toch jammer voor een regisseur die mits wat heroriëntering best leuke films zou kunnen maken.

2.0*

Fijne regisseur.

Vind het meestal geen echte sterke films, maar ze staan wel steeds als een blok en weten erg makkelijk te overtuigen.

Black Death is weer iets anders voor Smith. Was een beetje bang van de setting (Middel-Eeuwen spreken mij niet zo aan) en ook de acteurs (van Houten inderdaad weer niet geweldig maar Bean komt veel beter uit de verf dan in LOTR), dat bleek achteraf niet echt nodig.

Film heeft op zich aardig wat weg van het Finse [url=http://www.moviemeter.nl/film/50059]Sauna (Filth)[/a], inclusief redelijk traag tempo en weinig actie. Een barre tocht van een groep ruw manvolk die eindigt in een klein, mysterieus dorpje. Sfeer is goed, best mooi gefilmd, fijne soundtrack eronder en een lekker gritty afwerking. Verder ook een zeer duidelijke religieuze ondertoon die de film wat extra glans geeft.

Er echt uitspringen doet de film niet, daarvoor heb ik ook gewoon iets te weinig met de setting en is het misschien net niet eigen genoeg, maar Smith slaagt er absoluut wel weer in een uiterst solide en boeiende film op het scherm te toveren. Blijf hem met plezier volgen.

Dikke 3.5*

Sterk!

Beetje verrassend want ik had eigenlijk niet zo heel veel verwacht van de herziening. Maar na een matige intro barst de film toch serieus los. Het eerste half uur is gewoon een inlopertje, daarna begint de film pas echt.

Ben niet zo'n fan van oorlogsfilms, maar Black Hawk Down speelt vooral in op de intensiteit. Kleine straatjes, veel mensen, veel stof, broeierig. En Scott plaatst z'n cameras midden in de actie. Dat maakt het niet overzichtelijk, maar wel extra drukkend.

Camerawerk is de grootste troef, soundtrack is niet zo heel speciaal maar wel oké, acteurs zijn ook goed maar hebben weinig werk. Het draait ook niet echt om kameraadschappen en medesoldaten helpen, de focus ligt meer op de actie in de breedte.

Blijft goed, ook een tweede keer. Wou dat er meer van dit soort oorlogsfilms waren.

4.0* en een uitgebreide review