Opinions

Minder dan het eerste deel.

Daar zijn een aantal redenen voor. Allereerst past de titel niet echt meer bij deze sequel. Het draait nog steeds rond een kat en muis spel tussen Ching Wan Lau en een meesterdief, maar de urgentie van het eerste deel is er absoluut niet meer. Het draait deze keer gewoon om het spel en het Robin Hood gevoel.

Tweede gemist is Andy Lau. Ekin Cheng doet het op zich niet slecht, doet qua uiterlijk hier soms wat denken aan Ryuhei Matsuda, maar haalt het qua charme verre niet bij Andy Lau. Valt ook op dat Shiu Hung Hui een wat grotere (wel leuke) rol heeft, terwijl de film zich toch vooral op de twee hoofdpersonages zou moeten focusen.

Toch zijn er ook positieve punten. De acteurs maken er iets aardigs van, maar het zijn vooral één of twee lichtgeniale scenes van To die de film naar een hoger niveau tillen. De fietsrace is een absolute To classic waarin hij z'n talent verraadt. Niets wat hij later niet beter zou doen, maar toch een geweldig moment in de film.

Verder vooral voor To completisten of mensen die het eerste deel gezien hebben. Een leuk tussendoortje, maar voor het betere To werk moet je bij z'n recenter werk zijn.

3.0*

Bof.

Aardige aan deze film is dat hij redelijk frivool is, en wat meer dan een duffe biografie. Mozart wordt redelijk excentriek neergezet, maar is best te genieten. Wel een beetje jammer dat het verhaaltje wel erg zwart/wit neergezet werd, maar viel verder goed te verteren.

Voor een kostuumdrama ook aardig in beeld gebracht, al is er maar weinig echt opzienbarends te melden. Zag er gewoon verzorgd uit, op een niet al te muffe manier.

Minder is dat de film, zeker halverwege, zichzelf erg veel herhaalt. De operas vond ik niet al te boeiend, sowieso spreekt Mozart mij als artiest nauwelijks aan. Naar het einde toe vond ik het ook steeds minder boeien, al kwam dat wel grotendeels door de te lange speelduur.

Vond het niet zo slecht als gevreesd, al had ik op basis van enkele commenteren toch wel iets aparters verwacht. Iets frivoler dan de doorsnee biopic, maar uiteindelijk blijft het binnen de lijntjes.

1.5*

Wellicht de weirdste van alle Ishiis.

Sweet Wip is een ongemakkelijke film, zeker als je de director's cut te pakken hebt. Ik weet niet wat er juist geknipt is, maar he zou me niet verbazen moest het 20 minuten aan SM spel zijn. Wel leuk om je 50 Shades of Grey vriendin mee naartoe te nemen, dat dan weer wel.

Ik sluit me wel aan bij -fal's tip om beter eerst Hana to Hebi te kijken, die was toch iets makkelijker te verteren. Deze heeft inderdaad een aantal zéér lange SM scenes, waarvan je je zeker in het begin afvraagt wat ze nu eigenlijk toevoegen. Maar over de gehele lengte gezien zit er toch meer achter lijkt me. Na verloop van tijd verliest de film z'n shock en shlock gehalte en rest er een best interessant verhaal, dat krijg je er veel moeilijker uit wanneer je de scenes kort (en daarmee wat sensationeler) houdt.

Dat maakt dat de film eigenlijk alleen maar beter wordt hoe langer het duurt. Geen eenvoudige film om aan te raden, maar wie het werk van deze Ishii wel weet te waarderen zal uiteindelijk weer een fijn filmpje vinden. Hoe Ishii er in slaagt blijft ook voor mij nog steeds een wat vreemd gegeven, goed en wel beschouwd is dit een vreemd, esthetisch, pervers filmpje maar toch weet hij er steeds een zeker gewicht in te leggen dat je niet meteen zou verwachten.

Bekijken op eigen risico dus.

3.5*

Rare docu.

Had al redelijk snel door dat ik deze zaak van ergens kende. En inderdaad, niet zo heel lang geleden nog Winterbottom's Face of an Angel gekeken, speelfilm die volledig hetzelfde onderwerp behandelt. En net zoals die film maakt deze film je niet veel wijzer.

Het lijkt soms alsof je een faux doc zit te kijken, met een flink aantal larger than life personages. Allereerst Knox zelf natuurlijk, die erg ingestudeerd overkomt. Ze lijkt wel iets te veel geöefend te hebben voor deze docu. Verder heeft ze ook iets vreemds over zich, maar dat maakt haar niet meteen een moordenaar natuurlijk.

Ook de inspecteur is maar een vreemd ventje. Een zelf-verklaarde Sherlock Holmes fan die houdt van z'n werk en graag zaakjes oplost door te kijken naar de kleine, ogenschijnlijk nietszeggende details. Leuk, zo'n romanticus, maar ik zou hem niet op mijn zaak willen, want hij komt met aardig simplistische theorietjes aanzetten.

En dan uiteraard Nick Pisa, de trotse gutter press "journalist" die met veel smaak en vreugde vertelt over de ideale zaak om over te berichten. En ook nog eens doodleuk afsluit met de boodschap dat je als journalist natuurlijk niet alles kan gaan dubbelchecken, maar gewoon moet neerpennen wat je verteld wordt. Figuurtje!

Vraag is achteraf een beetje waar je nu naar zitten kijken hebt en wat je moet meenemen van deze docu ... veel feitelijkheden zitten er niet in, de personages komen erg aangedikt en gescript over en je krijgt ook niet écht het gevoel dat je het hele verhaal voorgeschoteld krijgt. 't Is eerder een kleine freakshow geworden, de vraag is of deze zaak daar nu echt mee gebaat is.

Vond het weinig verheffend.

1.5*

Triest lage score

Hiroki is zich langzaam aan het ontpoppen tot één van mijn kleine favorieten. Ook hier weer zet hij een prachtig drama neer. Stukje beter dan Vibrator, nog niet het niveau van It's Only Talk.

Sterke aan deze film is dat Hiroki personages weet te schetsen los van de vooroordelen en stigmas die je normaal vanuit het concept zou verwachten. Het uitgangspunt is redelijk amoreel te noemen (een meisje verkoopt zich als seksuele eigendom aan 3 mannen gedurende 1 jaar lang). Niet één keer wordt deze situatie uitgebuit om morele vraagstukken op te werpen of misbruikt om spanning in de vorm van illegaliteit te introduceren.

Hiroki bezigt het concept om de ontluikende persoonlijkheid van Hanako te schetsen. De band die ze na verloop van tijd krijgt met de drie heren is puur en oprecht. Hiroki veroordeelt dan ook op geen enkele momenten zijn personages, maar laat ze openbloeien en toont een viertal dat hecht naar elkaar toegroeit, van elkaar leert. Zelfs al was hun introductie niet "naar de zin van de maatschappij".

Eerlijk en mooi drama, dat gedragen wordt door een geweldig verloop en sterk acteerwerk van Ando en Taguchi. Ook leuk om Ren Osugi weer een keer in een serieuzere en grotere rol bezig te zien. Geweldig acteur als hij daar de kans toe krijgt. Verder zit het visueel ook erg goed (vooral op dat punt een stevige stap vooruit op Vibrator) met sterke shots en vaak mooie camerapans. De muziek is weinig aanwezig maar mooi en versterkt wanneer nodig (zoals tijdens de vuurwerkscene).

4 dik verdiende sterren. A-typisch, mooi en oprecht drama. Geen idee waarom dit nog niet eens de 3* haalt gemiddeld.

Fijne herziening.

De film is een kind van z'n tijd, getuige het redelijk geforceerde plot wat de personages is een duidelijke richting duwt. Persoonlijk kan ik dat wel waarderen, maar wie een natuurlijk romantisch drama verwacht zal allicht wat teleurgesteld zijn door de manier waarop de persoanges elkaar steeds weer vinden/verliezen.

Visueel is het netjes, al begrijp ik niet waarom er gekozen is voor een koud/blauw kleurenpalet. Acteerwerk is erg goed (ook de kindjes), soundtrack ook bovengemiddeld en het plot blijft ook wel beklijven, al zitten er regelmatig grote tijdssprongen in.

Was er een beetje bang voor vooraf, maar het is een film die nog steeds staat als een huis wat mij betreft. Genoeg quirky details, de afwerking is over de hele lijn gepolijst en de finale mag er ook zijn. Sterk werk, binnenkort Medem maar eens opnieuw vanonder het stof halen.

4.0* en een uitgebreide review

Ietwat teleurstellende herziening.

Het blijft wel een leuke en enigszins aparte film, deze vroege Ozon. Een weirde mix tussen misdaad, torture porn en sprookje, waarin Ozon toch een fijne balans weet te vinden. De verrassing is er de tweede keer wel een beetje af uiteraard, maar echt veel minder boeiend werd het er niet van.

Wel opvallend is het visuele verval. Hier en daar nog wel een plaatje, maar dat zijn duidelijk momenten binnen een verder best lelijke film. Ook de impact van de horror elementen is wat minder geworden, dat krijg je er van als er een decennia lang torture porn met bakken zou gaan geproduceerd worden.

Het resultaat is een film die zeker nog wel interessant is, ook aan te raden valt voor mensen die hem nog niet gezien hebben, maar die niet vol meer weet te beklijven. Heeft de tand des tijds niet perfect weten te doorstaan, waardoor een tweede kijkbeurt gewoon net wat minder is. Zeker geen slechte film, maar niet meer de glorie van voorheen.

3.5*

Tja, film die zeer flauw begint, en maar zeer langzaam weet te overtuigen. Maar het lukt em wel ... uiteindelijk.

De films speelt zich niet alleen af tijdens WWII, maar de hele esthetiek (inclusief manier van filmen - fake autoscenes ed) weerspiegelt die tijd. Beetje jammer. Op IMDb enkel twee reacties, iemand de film bestempelde als het summum van de Franse arthouse, een ander die het de grootste shit vond. Had me dus opgemaakt voor een avondje love it or hate it film, dat was het dus absoluut niet.

Op zich niet meer dan een romantisch drama, waarin vooral mevrouw de Caunes de kijker weet mee te slepen. Althans, het mannelijke/lesbische/biseksuele deel. Verbluffend mooie dame die makkelijk de film weet te dragen, en perfect is voor deze rol. Verder een zeer luchtig filmpje, niet veel te zien en/of horen, maar hoe verder de film vordert hoe aandoenlijker hij wordt.

Iets te weinig, te laat, maar een nipte voldoende is wel op z'n plaats, mede door de zeer economische speeltijd. 3*

Rebootje maar weer.

Over het "nut" van deze film hoeft niet zolang gediscussieerd te worden. Met 3.51* gemiddeld is er duidelijk én een publiek, én een publiek dat het leuk vindt. Marvel kan dus rustig dit soort reboots blijven maken, ze komen er goed mee weg.

Vanuit het standpunt van de "reboot" ook best slim uitgewerkt. Er wordt genoeg geshuffeld met elementen die in de originele comics anders liepen. Niet zo leuk voor echte puristen maar de gematigde fan krijgt weer eens een wat andere vertelling voorgeschoteld (ander liefje, andere villain) zodat het geen saaie remakes worden. De niet-kenner kent het verhaal toch niet, dus jonge fans kan je eigenlijk gewoon voorschotelen wat je wil.

Het wordt zelfs nog gemakkelijker als je het eerste uur, mits wat details links en rechts, gewoon kan kopieren uit de vorige reeks. Hoef je maar met een uurtje aan echt nieuw materiaal aan te komen.

Probleem voor mij is dat deze film mij net als de meeste andere Marvel films gewoon niet geboeid heeft, op geen enkel vlak. De CG vond ik redelijk belabberd, er wordt ook nergens origineel of inventief mee omgesprongen. Soundtrack is kut maar dat was wel te verwachten. Garfield is oké als slungel maar zakt compleet door het ijs wanneer er ook maar iets van emoties moeten voorbijkomen. Stone is doods en de relatie tussen beiden is gekunsteld. De villain spreekt ook echt niet aan, wat rest zijn een aaneenschakeling van clichés waar eigenlijk enkel het Spider-man pak deze film nog onderscheid van een oneindig aantal andere.

Melig, lelijk en één groot genrecliché, maar wel slim bedacht en gemarket.

1.0*

Erg matig.

Vooral omdat de meeste grappen zo enorm voorspelbaar en gedateerd zijn. De meeste sketches gaan dan ook nog eens veel te lang door. De man in de TV, de roast, de scene met de condooms ... vaak helemaal niet grappig, of je hebt het idee dezelfde grap al 100 keer eerder gezien te hebben.

Gelukkig hier en daar nog wel wat leuke momenten. Don 'No Soul' Simmons vond ik een geslaagde vondst, een paar filmgerelateerde jokes waren ook iets beter te pruimen, al gingen die ook vaak te lang door of kwamen ze te vaak terug.

Maar de film duurt niet echt lang en ondanks dat nogal wat sketches te lang doorgaan zit er toch aardig wat tempo en variatie in. Dat zorgt er in ieder geval voor dat je toch blijft kijken en hopen op nog iets leuks. Voor een keertje niet vervelend, maar een beetje muf is het wel ondertussen.

2.0*

Après la Pluie

En zo kom er na een half uurtje achter dat je deze film inderdaad al een keer gezien had. Eén van mijn eerste stappen in de Japanse cinema deze film, bijgestaan door het filmminnend publiek bij Arté, lang lang geleden.

Vond deze film toen redelijk matig. Er is in die jaren niet zoveel veranderd.

Ame Agaru is een aardig filmpje dat teert op het warme uitgangspunt maar daar weinig bovenop gooit. Visueel komt de warmte van de mooie kleuren die de natuur aan het zonlicht ontleent. Verder is het camerawerk karig en de cadrering vaak erg slecht. De soundtrack is wel aardig, op de juiste momenten ingezet maar vooral op de juiste momenten niet aanwezig.

Het verhaaltje is redelijk aandoenlijk maar al de lol wordt na een tijdje een beetje melig, zeker tijdens de eindscenes. Einde zelf is wel leuk, aangezien de conclusie niet getoond wordt.

't Is een aardig filmpje om een keer te kijken, maar film als Gohatto en Twilight Samurai zijn veel interessanter in de weergave van de samurai. Deze film is voor de fans van samurai films en zij die graag natuurlijk zien.

Aandoenlijk maar af en toe wat karig en soms te melig.

3*

Herziening.

Had er een beetje een hard hoofd in. Deze film erg vroeg gezien en een latere film van Isomura beviel me echt niet. Maar hoewel ik inderdaad iets te hoog had ingezet de eerste keer viel het me erg goed mee.

De film balanceert vaak op het randje van kitsch. Visueel met de CG toevoegingen, de uitdrukkelijke soundtrack en het nogal dik aangezette acteerwerk zouden van deze film makkelijk een sentimentele draak kunnen maken, maar Isomura countert alles met verve.

Het warme rurale Japanse sfeertje, de fijn melodietjes en de acteurs die er op de juiste momenten toch doorkomen ... het maakt dat Amemasu no Kawa eigenlijk slaagt in z'n opzet. De feel-good werkt, de romance werkt en de dramatische impulsen zijn sterk genoeg.

Nog steeds leuk dus, wel een halfje er af en het is eerder voor echte liefhebbers van het genre, maar ik had erger gevreesd.

4.0* en een uitgebreide review

Interessant.

Ki-duk reboot z'n carriere zoals hij ze begon, met een ruw, guerilla-achtig filmpje. Verwacht geen geliktere Ki-duk, verwacht ook niet teveel coherentie. De film mag dan kort zijn maar het is best een abstracte en lastige zit.

Veel verhaal is er niet en wat er dan al is blijkt niet altijd even makkelijk te volgen. Maar doorheen de film wordt het meeste wel duidelijk, of toch wat Ki-duk hier probeert neer te zetten. Visueel is het niet zoveel, een hoop handycam werk wat niet al te mooi oogt. Af en toe wel een visuele flits, maar die staan meestal op zichzelf.

De geluidsband is wat boeiender. Eigenlijk is Amen een bijna stille film, dialoog is er amper (subs zijn ook niet nodig), maar de constante uitvergroting van omgevingsgeluiden is enorm enerverend. Zelfs in een park of kerk is er constant rumoer, luidruchtig geritsel en achtergrondgezoem. Best apart, zeker ook geslaagd.

Verloop is verder typisch Ki-duk. Rare personages met vreemde motivaties en handelingen, een hoop katholieke symbolen en weinig dialoog. Wie fan was van de echt oude Ki-duk (Real Fiction) kan zich in z'n handen wrijven, ik prefereer toch z'n recentere werk. Gelukkig liet Ki-duk met Pieta al zien dat hij het absoluut nog niet verleerd is.

3.0*

Brak.

Argento heeft wel een aantal leuke zaken gedaan, maar de giallo an sich kan mij echt niet boeien. Dat wordt maar een keer benadrukt door deze film, die niet meer is dan wat typische giallo kenmerken uitvergroot. Jammer genoeg nog steeds uitgevoerd met het technische vernuft van 30 jaar geleden.

Verhaal, acteerwerk, thematiek ... steek het in je achterzak en laat het daar zitten; De doordeweekse horrorliefhebber hoeft hier ook niet aan te beginnen, niks goor, niks spanning, niks scares. Een scalpeltje is zowat het grofste moordwapen dat in deze film voorkomt.

Het draait duidelijk rond het audiovisuele, en daar weet de film absoluut niet te overtuigen. Het kleurgebruik is bijna aanstootgevend lelijk, maar het is vooral de rampzalige editing (timing ) en het eeuwige belabberde zoomen dat de film tot een vervelende kijkerervaring maakt. Ik begrijp de ode, maar kan er gewoon niks mee aanvangen. Het is nog steeds even belachelijk slecht uitgevoerd als vroeger, nou joepie!

Soundtrack zelfde euvel. Apart is het zeker, maar komop ... 2010? Zou Forzani en Cattet zeker nog niet willen afschrijven, eigenlijk maken ze cinema die 100% in mijn straatje zou moeten vallen, maar geef die mensen een capabele sound designer, cinematograaf en editor alsjeblief. Dan wordt het misschien nog wat.

1.0*

Zeer interessante docu.

Ik kan de lage score ergens wel begrijpen, want deze docu bevat niet meteen de sensatie die je gezien het onderwerp zou verwachten. Integendeel, het merendeel is een droog interview met de schrijver, afgewisseld met enkele feitelijkheden.

Gelukkig is Powell een uitermate boeiend man die geen vraag uit de weg gaat, gewogen antwoorden geeft en een zekere eerlijkheid tentoonspreidt die zelden gezien is. De regisseur/interviewer is vooral op zoek naar het verantwoordelijkheidsgevoel dat Powell heeft over het schrijven van dit boek, ook dat wordt zeer eerlijk en fair in beeld gebracht.

De feitelijke zaken waren niet altijd even boeiend, wat mij vooral interesseerde waren de conversaties met Powell. Context is inderdaad een belangrijk onderwerp, maar ook verantwoordelijkheid, schuld en zaken als literaire vrijheid komen mooi aan bod. Ik durf bijvoorbeeld al eens opperen dat wat een filmregisseur in een film laat zien niet altijd iets is waar de regisseur letterlijk achterstaat, in American Anarchist zie je flarden van bewijs terugkomen.

Ik mag Powell wel. Innemend figuur, beetje ongemakkelijk en niet geheel sociaal, maar wel iemand die bedacht met het leven omgaat en niks uit de weg gaat wanneer hij ermee geconfronteerd wordt. Graag meer van dit soort docus.

Wie wild is van het boek zal echter redelijk teleurgesteld zijn en kan dit maar beter links laten liggen.

3.5*

Hah.

Had er eigenlijk niet zo héél veel van verwacht, van deze herziening. Maar het viel me dubbel en dik mee. The American Astronaut blijft een zeer weirde, moeilijk te omschrijven film. Eentje die teert op de geweldige tegenstrijdigheden in sfeer en uitwerking.

Cowboys in space met veel muziek, echt heel veel coherentie is er vaak niet maar de aparte scenes zijn vaak geniaal. De muziek is absoluut m'n ding niet, maar bepaalt wel mee de film en illustreert dat een goeie soundtrack veel meer is dan de muzieksmaak van de kijker.

En ook visueel valt er genoeg te genieten, vooral wanneer het strakke zwart/wit tot maximum contrast gedreven wordt. Naar het einde toe inderdaad iets verhalender, wat niet noodzakelijk gehoeven had, maar verder een geweldig filmpje. Nog steeds.

4.0* en een uitgebreide review

Blijft sterk.

Ondanks dat de film wel wat kritische support heeft moeten inboeten, blijft American Beauty toch hoge toppen scheren. Allicht dat het "doorsnee" publiek zich iets minder ergert aan de wat cynische humor die tegenwoordig de kritische censuur niet meer zou passeren.

Zo'n kleine 20 jaar later is de film wel iets minder speciaal dan dat ik hem voor het eerst zag. Ondertussen ook wel een 10K films extra gezien, dat speelt zeker mee, maar de film zelf is toch ook wel een beetje verouderd her en daar. Al blijft Mendes wel vooral z'n momenten kiezen, die er qua cinematografie en soundtrack dan opvallend uitspringen.

Acteerwerk is verder erg sterk, met een carriere-bepalende rol voor Spacey. Ook leuk dat de film wel een wijsvingertje ophoudt hier en daar, maar het ook niet té serieus neemt, met een einde dat aardig over de top gaat en vooral leuke cinema biedt. Sterke film dus, nog steeds.

4.0* en een uitgebreide review

Mmh.

Verhaal is zeker aangrijpend, zeker aangezien de film redelijk dicht bij de feiten blijft. Al is er uiteindelijk niet echt veel te zien en worden de gruwelijkheden toch vooral op de achtergrond gehouden.

Vond Keener best sterk spelen, Page was wel aardig al heeft ze eigenlijk niet zoveel te doen in deze film.

Toch lijkt de film alleen iets te veel overal een antwoord voor te willen zoeken. Bij alles wat gebeurt wordt toch steeds een aanzet tot goedpraten gegeven. Armoede, druk, medicijnen, onwetendheid ... zal allemaal wel, maar O'Haver had wat mij betreft iets meer partij mogen kiezen.

Verder ook nogal saai en stereotyp uitgewerkt, mag wel wat meer zijn voor een film als dit.

De basis is sterk genoeg om de film te dragen, maar de film zelf stelt eigenlijk niet zoveel voor. Buiten wat bovengemiddelde acteerprestaties is er eigenlijk niks te zien en kan je beter de droge materie er een keertje op nalezen.

2.5*

Peter kan beter.

Maar zoals de meeste Hong Kong regisseurs die richting China gegaan zijn, heeft hij moeite zich staande te houden. Er ligt misschien wel meer geld in China, maar ik heb het idee dat die HK regisseurs zich daar wat verloren voelen. Ook deze film lijkt zelden op het eerdere werk van Chan.

Enkel aan de afwerking zie je dat het om een regisseur gaat die toch al even in het vak zit. Het ziet er regelmatig wel mooi uit, al is er maar weinig tijd om echt van het visuele te genieten. Daarvoor ligt de focus te sterk op het verhaaltje dat verteld moet worden.

Aan het einde te zien gebaseerd op waargebeurde feiten (ik neem aan dat het om fotos van de echte heren ging), dat verklaart in ieder geval wel deels waarom de film nogal sterk aan z'n plot blijft vasthouden. Maar beter wordt het daar zeker niet van.

Toch is het ook weer niet slecht. Ik zie Xiaoming Huang wel graag bezig en ondanks dat het allemaal net iets te droog is, is het vertelde verhaal wel boeiend genoeg en zakt het tempo nergens echt in. Het is allemaal niet geweldig, maar zeker ook niet slecht. Alleen vind ik dat niet genoeg voor iemand als Chan, die toch al bewezen heeft véél beter te kunnen.

3.0*

Zo kan het dus ook.

Allereerst hulde voor een documentaire die documenteert en niet zozeer een standpunt wil doordrukken. Uiteraard kom je hier als kijker met een persoonlijk mening uit en is er nog altijd een selectie in beeldmateriaal en verhalen, maar ik kreeg toch sterk het gevoel dat Bognar en Reichert hier gewoon een stukje realiteit wilden tonen, in al z'n complexiteit.

Als individu is deze docu vooral een confirmatie dat ik nooit of te nimmer een bedrijsleider zou willen zijn. Kijkende naar de situatie in China zou je zo als Westerling nooit willen leven, maar kijkende als bedrijfsleider zou ik gek worden van dat stelletje vadsige, slome, ongeïnteresseerde en constant zeurende werkvolkje dat moet instaan voor de kwaliteit van je bedrijf.

Daar meteen ook het grote contrast dat deze film laat zien. Het China waar de één voor allen, allen voor één mentaliteit nog werkbaar is, en Amerika waar mensen geld willen verdienen om daarnaast een aangenaam leventje te leiden. Het oude geld en de American Dream tegenover het nieuwe geld van een vreemde cultuur.

Het mooie aan deze docu is uiteindelijk dat het laat zien dat de oplossing gewoon niet zo eenduidig is. China investeert in een dood stukje industrie en creëert zo weer banen voor Amerikanen, maar wanneer die weer een wat beter uitzicht hebben vervallen ze meteen weer in het oude luxe. Never bite the hand that feeds you, maar dit is wat hier voor de ogen van de camera gebeurt. Hebben ze gelijk? Vanuit onze Westerse visie wel natuurlijk, maar de realiteit is gewoon dat dat allicht betekent dat de fabriek weer sluit. Of volledig automatiseert, zoals op het einde getoond wordt.You can't have it both ways, om er nog maar een Engels gezegde tegenaan te gooien.

Het is natuurlijk iets makkelijker om er als Europeaan naar te kijken, wij liggen letterlijk tussen Amerika en China in. Al denk ik niet dat we de hoogmoed moeten hebben om te denken dat het hier allemaal stukken beter gaat. Wat de oplossing is, daar houdt deze docu zich helemaal niet mee bezig (en gelukkig maar), wat ze wel doet is het probleem extreem duidelijk schetsen. Een voorbeeld voor een hoop andere hitsige en populistisch propaganda die tegenwoordig vermomd gaat als documentaire.

Enige jammer is dat de speelduur wat te lang is en dat de aankleding wel nét iets spannender had gemogen, maar inhoudelijk helemaal niks op aan te merken.

3.5*

Weer zo eentje.

Typische gangster rise & fall met ondermaatse cinematografie, saaie periodesetting en veel en vooral lang niks en noppes. Want het moet natuurlijk wél drie uur duren zo'n film.

Heb de "unrated" (waarom niet gewoon director's cut, wat valt hier nu aan te raten?) versie gezien in zijn volle glorie. Ridley Scott kopieert Scorsese gewoon doodleuk maar richt zich op "The Blacks" ipv "The Italians". Vast leuk voor genrefans maar voor iemand die toch al niet zoveel heeft met het Amerikaanse ganstergebeuren gewoon onnoemelijk saai en weer een keer hetzelfde verhaal opnieuw uitgesponnen.

Visueel énorm saai en braaf, had ik niet meteen verwacht van Scott. Soundtrack onherkenbaar uit duizende anderen en doet niks voor de sfeer in de film. Leek meer bandwerk dan een duur Hollywood product.

Waardeloos gangsterprul dat zichzelf veel te serieus neerzet en vreselijk lang blijft aanslepen. Enkel Washington kon ik pruimen, dat ze Crowe nog in films laten meespelen vind ik compleet onbegrijpelijk (financiële onzin daargelaten).

Leuk voor mensen die alle Scorseses en Coppolas en andere gangstertreut gezien hebben, maar hoeveel keer kan dit nog herhaald worden?

1.0*

Meh.

Nog niet zo lang geleden Dazed & Confused gezien, die film is eigenlijk gewoon een doorslag van deze American Graffiti. Een groep jongeren die de hele nacht wat rondrijden, groepjes vormen en dan weer uit elkaar gaan. Veel meer is het niet.

Vind het wel gek om in '73 al een melancholische film te maken over '62 ... stel je voor dat één of andere regisseur hetzelfde zou doen met het magische jaar ... 2007? Ik dacht altijd dat er 30 jaar overheen moest gaan voor nostalgie weer waarde kreeg, 10 jaar is toch wel erg kort.

Leuk natuurlijk voor mensen die wat met de 60s hebben. De kapsels, de wagens en vooral de muziek natuurlijk. Je kan zowat een dubbelaar met muziek uitbrengen van deze film, elke scene heeft wel zijn bekende popnummertje dat op de achtergrond ingezet wordt.

Maar heb je niks met de 60s, dan heb je ook niet veel aan deze film. Wat irritante personages, vervelende muziek en een totaal gebrek aan plot. Da's betrekkelijk weinig voor een film die 110 minuten duurt. Naar het einde zit er iets meer tempo in, maar da's veel te weinig. Er zitten dan nog wel een paar grappige details in (de nummerplaat van de gele wagen bijv: THX 138), maar dat zijn geen zaken die een film maken.

Mnee, blij dat Lucas daarna aan Star Wars begonnen is. Niet dat ik een geweldige fan ben, maar stukken interessanter dan dit.

1.0*

Mindere herkijk.

Niet enorm slecht geworden plots, maar het meesterwerk dat ik er ooit in zag was wel duidelijk verdwenen. AHX was toen zowat de eerste film die ik zag die een zeer expliciet slecht einde had. Toen vond ik het geweldig (voornamelijk Hollywood films kennende), deze keer vond ik het iets te geforceerd.

Net zoals de meeste zaken in de film eigenlijk. Het zwart/wit en de vele slomos moeten de film extra gewicht geven, maar slagen daar vaak maar half in. Ook de moraal wordt iets te sterk naar voren geschoven, waardoor het soms allemaal wat ongemakkelijk aanvoelt. Iets meer nuance in personages en verhaallijn had de film allicht goedgedaan.

En verder blijft deze film toch een wat pijnlijke nalatenis van Norton en Furlong. Beiden doen het gewoon erg goed, maar ze hebben nooit echt alles uit hun carriere kunnen halen. Best jammer want an sich toch gewoon twee goeie acteurs.

American History X blijft wel een fijne film, ook een toffe bijrol van Suplee (weirde acteur), maar het geniale is wat verloren gegaan met de tijd. Niet eens dat de film zoveel verouderd is, maar door meer films te kijken is het speciale er toch wat afgegaan.

3.5*

Best leuk.

De meeste zien in deze film een half-geslaagde Scorsese clone, ik zie een voorbeeld voor Scorsese. Het verschil zit hem vooral in de vertolkingen en het met name het gevoel voor humor. Russell laat me lachen. Scorsese niet.

Die eerste scene zegt eigenlijk al genoeg. Die kop van Bale als Cooper z'n haar door de war haalt is echt goud waard. De film blijft eigenlijk de hele tijd op dat elan voortgaan. Verder ook geinige verkleedpartijtjes die er net genoeg over zijn om te entertainen. Bale en Cooper ook écht op dreef, Adams en met name Lawrence vond ik wat minder. Die laatste deed me de hele film denken aan een stand-in voor Juliette Lewis.

Leuke bijrolletjes ook. Renner is grappig, Louis CK verrassend. Wist niet dat hij zich ook als acteur aan het profileren was. Visueel wel oké, soundtrack niet al te denderend en het verhaaltje wat voorspelbaar, het is vooral de dikke vette knipoog die alles makkelijk behapbaar maakt.

Geen grootse film, duurt ook wat te lang naar mijn gevoel, maar wel vermakelijk en bij momenten erg komisch. Oscar materiaal zie ik er niet in, maar dat vind ik van wel meer Oscar films.

3.0*

Doorsnee musical.

Best vreemd misschien, maari tijdens het kijken van deze film kon ik een parallel trekken met m'n martial arts fascinatie. Ook daarin vind ik de komischere, creatievere choreografieën vaak leuker dan de grootse gevechten.

Hetzelfde kan ik zeggen over deze film. Het nummer met de kindjes of in de kleine vertrekken met pianobegeleiding zijn jolly en geinig. Maar het piano concert of het hele laatste kwartier kunnen wat mij betreft volledig uit de film, ze doen me niks. Vooral de afsluiter is vreselijk. Er volgt maar 1 kleine scene daarna (snel de hoofdverhaallijn nog afronden, de rest hoeft niet meer), en het hele stuk heeft maar weinig met de rest van de film te maken.

Kelly is verder z'n oude zelf weer, Levant is vooral erg droog en grappig (deed wat denken aan de sidekick van Brigadoon). Caron is stukken minder interessant en aardig ongeloofwaardig als love interest van de twee heren.

't Is jammer van die mindere musical stukken, daar valt zo'n film voor mij compleet dood en wordt het onnodig lang gerekt. Daarmee kom ik weer op m'n klassieke score uit:

1.0*

Best tof.

Geen al te doorsnee horrortje, dat niet meteen prijsgeeft welke richting het uitwil. Daarom alleen al de moeite om gezien te hebben, maar de zusjes weten er verder ook wel genoeg weirde, aparte en gore dingen in te stoppen.

Het is geen klassieke horror in de zin dat er gewoon een moordenaar z'n dingetje doet. Er zit een soort van revengeplotje in, maar ook dat is niet geheel naar verwachting uitgewerkt. Maar dat maakt het niet minder leuk, integendeel zou ik zeggen.

Katharine Isabelle doet het meer dan behoorlijk in de hoofdrol. Haar nogal droge interpretatie zorgt voor de nodige humor, al lijdt het gelukkig niet echt af en is het verder ook geen horror/comedy. De rest van de acteurs is iets minder. Wél een aantal weirde personages, waaronder de Betty Boop clone en de zusjes Soska zelf.

Het einde is misschien een beetje jammer, maar verder een leuk en twisted horrortje, eentje die niet de platgetreden paadjes bewandelt maar telkens net iets anders uit de hoek weet te komen.

3.5*

Best leuk.

Ik ben al een tijdje op zoek naar docus die zich richten op de moderne celebrities, maar die zijn redelijk moeilijk te vinden. Deze film haakt daar gelukkig wat beter op in. Niet dat er écht veel belicht wordt, maar je krijgt wel een redelijke inkijk in het leven van enkele "nieuwe" beroemdheden.

Voor volwassenen is dit toch vaak een compleet onbekende wereld, maar als je kijkt wat voor drommen mensen dit soort volk volgt dan kan je er ook weer niet al te min over doen. Veel talent zit er duidelijk niet achter, maar dat was vroeger ook niet echt het geval natuurlijk.

De laatste tijd hoor je ook steeds meer crash & burn verhalen over dit soort sterren. Ook niet zo heel vreemd wanneer ze zelf niet echt blijken te weten waarom ze nu net populair zijn, maar dat het hun leven serieus in de war schopt is wel duidelijk. Dit is niet meteen de meest diepgravende docu omtrent dit soort nieuwe fenomenen, maar totdusver wel één van de meest relevante die ik al gezien heb.

3.0*

.... ....

Hoe jammer het ook is voor alle participanten in de docu, het enige wat boeit is zootje spelen met een hoop losers van het hoogste niveau. Ongekend wat daar allemaal de revue passeert aan typetjes en groteske volkswijsheden. Vooral die kerel met z'n krullen (Mike was het ?) loopt rond als een lege huls met z'n hersens thuis in de frigo.

Lijdt verder wel aan een typische docu ziekte, en da's dat de kwaliteit van het geschoten materiaal waarschijnlijk nog slechter is dan Mark's Coven (die er, vooral als er niet geacteerd werd, niet eens zo slecht uitzag).

Lachen met losers. Solondz is subtieler, deze zijn echter. Geen mens had het geweten moest dit als mockumentary verkocht worden. 3.5*

Njah.

Ooit wel al eens gezien, maar vond er toen niet veel aan. Als één van de weinigen blijkbaar, wat ondertussen is dit toch een stukje onverwacht cultureel erfgoed geworden, met een aantal scenes die de filmgeschiedenis zijn ingegaan. Dus nog maar eens een kans gegeven.

Het blijft een erg magere film wat mij betreft. Vervelende personages, weinig geslaagde grappen en de regie van de Weitz broertjes is ook niet echt iets wat bijblijft. Er zijn die paar scenes waar iedereen het steeds over heeft, maar zelfs die stellen niet veel voor.

Rest een korte speelduur en een vlot tempo. Maar hoe deze film zo bekend is geworden en waarom er zoveel sequels/spin-offs van gemaakt zijn is mij een compleet raadsel. Veel meer dan een goedkope comedy met oubollige humor zie ik er niet in.

1.5*

Flauw vervolg.

Maar het origineel was ook al best flauw. Het verschil is dat personages de middelbare school verlaten hebben, maar dat is het dan ook wel zo'n beetje. Verder zijn de grappen, de personages, de situaties en de humor een doorslag van de eerste film. En qua regie stelt het ook echt niks voor, zolang het allemaal een beetje op beeld stond was het goed genoeg.

Heb het appeal van deze serie nooit gesnapt. Het is echt wel simpel, redelijk platvloers en ook niet bijster goed geacteerd. Lullige basic Amerikaanse comedy zooi waar er best wel veel van gemaakt woren, maar weinig zijn zo populair geworden als deze reeks.

In ieder geval lust men dit wel, want er zijn nog een hoop vervolgen op gekomen. Het zijn geen films die ik prio geef, maar ondanks dat het allemaal zeer weinig voorstelt kijkt het nog wel enigszins weg. Niet mijn humor in ieder geval.

1.5*