Opinions

Vast belangrijk.

Tijdens het kijken van de film kan het je moeilijk ontgaan hoe invloedrijk deze film geweest moet zijn. De begingroep die samen de oorlog in trekken, en over een periode aardig uitgedund wordt. Een hele troep oorlogsfilm en series hebben later dezelfde template gevolgd.

Acteerwerk inderdaad opvallend slecht, maar minder theatraal als zijn tijdsgenoten. De poses en teksten kwamen gewoon erg stroef over. Visueel niet zo boeiend, al is het hier ook wel weer z'n tijd vooruit. Leuke shots van soldaten die over/langs de camera heenspringen en rennen. Toch redt het de lange actiescenes niet. Tergend saaie cinema, die mij bijna weg deed dommelen.

Opvallendst vond ik nog dat het over een stel Duitsers ging. Wist vooraf niks van deze film, duurde ook heel even voor ik het doorhad. Blijf het niks vinden, Engelstalige acteurs als Duitsers (of welke gekke switch dan ook).

Als "tijd vooruit" hoog op mijn prioriteitenlijstje zou staan zou deze waarschijnlijk best een aardige score krijgen. Jammer genoeg is het een templatefilm voor een genre waar ik nu nog steeds erg weinig mee heb. Vind het zeker niet beter/interessanter/boeiender dan een SPR, en die heb ik ook op 1*.

1.0*

Niet echt geslaagd.

Films die het showwereldje als iets magisch/onwerkelijks willen voorstellen zijn eigenlijk zelden interessant. Als de regisseur zichzelf dan ook nog eens centraal zet krijg je al snel het gevoel dat het allemaal wat dik aangezet en opgeblazen is. Maar het is toch vooral de film zelf die zich vertilt.

De grauwe, grijze 70s zijn eigenlijk een vreselijke periode voor musicals, die het toch meer moeten hebben van kleur en uitzinnigheid. Die match is er hier dan ook absoluut niet. Nu is de film ook geen volboed musical, want Fosse maakt er ook een soort van existentiële film van, met hier en daar wat surrealistische tintjes. Maar ook dat werkt maar matig.

De nummertjes zijn niet bepaald catchy, de routines ook niet echt interessant. Verder is Gideon ook geen al te boeiend figuur om een film rond te bouwen. Het is dat de film verder wel energiek is en een stevig tempo kent, zodat de twee uur toch nog redelijk vlotjes voorbijgaan, maar de eindbalans is toch eerder negatief.

1.5*

Zeer vreemde film vond ik dit.

Eerste half uur gebeurt er werkelijk niks en zit je te kijken naar een soort van Beverly Hills 90210 anno 2008 met een afgebleekte horrorfilter. Tweede half uur volgt er meer geblow en trashy gehoer met wat slasher moorden ertussen.

Pas op het einde komt dan de twist die de film doet draaien naar films als Audition en Adaptation. Altijd gevaarlijk en Mandy Lane komt er ook niet echt mee weg. De banale jongeren en de platte praat krijgen hun plaats, maar het einde slaagt er niet in de eerste helft van de film interessant te maken. De irritatie blijft jammer genoeg hangen.

Verder wel erg mooie belichting en kleurgebruik (al zal dat waarschijnlijk allemaal wel post-production werk zijn, heerlijk wat je daar tegenwoordig mee aankan) en af en toe gaaf camerawerk. Daar doe je het dan voor. Het einde is een leuke pay off maar werkt niet als excuus voor de rest van de film.

2.5*

Voorspelbaar slecht.

Hiermee begon blijkbaar Tsai's carriere. Sowieso ben ik al niet zo'n fan van z'n vroege werk, maar daarmee wordt doorgaans verwezen naar z'n biosfilms. Daarnaast heeft hij ook nog wat TV werk op z'n naam staan, waarvan dit dus de eerste is.

Hier en daar zie je al de latere stijl van Tsai doorschemeren, maar zo beperkt dat je eigenlijk het latere werk van Tsai al gezien moet hebben om het te herkennen. Deze film is gewoon een redelijk gewoon drama, functioneel en droog in beeld gebracht, zonder verdere franjes. De boodschap en maatschappijkritiek is duidelijk het hoofddoel van deze film.

Er zal best een publiek voor zijn, want Tsai schuwt het sociale drama niet, maar ik verwacht toch wat meer filmische afwerking om van een film te kunnen genieten. Dit soort droge kost is echt niet aan mij besteed. Leuk voor de Tsai liefhebber dus, of voor de completist die er niet tegen kan niet alles gezien te hebben, maar verder maar moeilijk aan te raden.

1.5*

Meh.

Toen het logo van Unicef in helemaal in het begin verscheen kreeg ik al een wat vies gevoel. Misschien niet fair tov sommige filmpjes, maar je kan moeilijk aan het gevoel ontsnappen dat het meer propaganda is dan wat anders.

De filmpjes zelf stellen over de gehele lijn ook teleur. Weinig verheffende cinema die qua drama sterk tekort schiet. Het eerste redelijke filmpje was dat van Spike Lee, ook Veneruso en Woo (hoewel die eigenlijk gewoon een Yimou Zhang gemaakt heeft, die hadden ze beter kunnen kiezen voor zo'n verhaal) hebben aardige toevoegingen. De rest is vaak saai en pover uitgewerkt. Het Braziliaanse filmpje van Lund hangt daar wat tussenin, maar vond ik ook niet denderend.

Mnee, voelde nogal leeg en geforceerd aan. Zever keer kinderleed, hoe hard wil je dan een tranentrekker maken. Voor een omnibus ook véél te saai en rechtlijnig.

1.5*

Droog.

Al vond ik dat niet eens zo het probleem. Ik treed eRCee wel bij dat het allemaal wat avontuurlijker en spannender gemaakt is dat allicht in realiteit geweest was, toch valt het op dat deze film zich nauw aan z'n onderwerp houdt. Daardoor blijft de spanning redelijk continue.

Probleem was dat de zaak zich wel érg traag voortbewoog. Sign of the times uiteraard, want als je vroeger wou weten welke boeken een schrijver op z'n naam had dan moest je bellen naar een bibliotheek, maar het vertraagt een hoop van het speurwerk aanzienlijk. Vond het daarom toch geregeld saai worden.

Hoffman en Redford zijn een redelijk duo, al vind ik Redford nog steeds geen beste acteur. Visueel verder erg karig en wanneer er toch eens wat gepoogd werd vaak erg slordig uitgevoerd (dat top shot in de bibliotheek wiebelt als een gek en heeft twee erg lelijke fades nodig om tot boven te geraken - doe het dan gewoon niet).

Weet de aandacht nét vast te houden, gelukkig dat het einde niet nog de hele zaak zélf er door moest halen, want dan was ik denk ik definitief afgehaakt. Dit twee uur was méér dan voldoende voor dit ijsschotsenverhaal.

2.0*

Wel interessant.

Absoluut niks met de hele skaterscene, maar uiteraard was die wel best populair in mijn jeugd. Dus is het ook fijn om een redelijk open en eerlijke documentaire over dit onderwerp te zien. Al moet ook wel gezegd dat de geïnterviewde personen niet meteen de meest betrouwbare oogden.

Wel een typisch rise to fame verhaaltje, zeker omdat het om een underground scene gaat die plots vol in de spotlight kom te staan. Dat gaat eigenlijk zelden goed, zeker voor de hoofdpersonages in dat soort verhalen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de tweede helft van deze docu vooral om het drama draait.

Wel een goeie opbouw, oprechte interviews en veel beeldmateriaal uit die tijd. Nog steeds is het absoluut niet mijn scene en heb ik ook écht niet het gevoel iets gemist te hebben, maar toch vond ik het een interessant inkijkje in een wereld die absoluut de mijne niet is.

3.0*

Ondanks alles, vooral erg grappig.

Geschreven en geregisseerd door Claxton. Als schrijver is hij in ieder geval bekwaam. Niet dat het plot nu zo geweldig origineel is (zo'n filmpje waar een eenvoudige situatie compleet escaleert), maar de humor is vlot, de personages weird/vervelend/grappig genoeg en de situatie best lollig. Dat levert een film is die 85 minuten volop vermaakt en een aantal erg grappige momenten kent.

Alleen is de regie eerder bedroevend. Ofwel had Claxton compleet geen geld, maar dan nog zijn er voorbeelden genoeg van regisseurs die met niks véél meer lieten zien. The All Together is een lelijke, brak-uitziende film die bijna tegen het amateuritische aanschuurt.

Kale sets, slechte editingfrivoliteitjes, bedroevend camerawerk, geen idee of er iemand was die zich met de belichting bezighield. En ook de soundtrack is niet veel soeps en wordt naast een aantal komische cues compleet verkeerd gebruikt. Ook het acteerwerk is behoorlijk slecht, al zijn Freeman en Dyer dan nog wel oké. De rest hebben ze volgens mij gewoon van straat gevist.

Gelukkig is The All Together een comedy en die moeten wat mij betreft toch vooral grappig zijn. Daar slaagt deze film dan ook zonder al te veel problemen in, maar extra punten worden er niet gescoord. Duurde niet lang en heb me er goed mee vermaakt, maar Claxton moet op zoek naar een regisseur die wat van z'n schrijfwerk kan maken.

3.0*

Bwah.

Wie interesse heeft in dit onderwerp kan beter Valve's Free to Play gaan kijken. Vond ik als docu meer geslaagd. Deze mist een beetje z'n doel en bijt zich weer teveel vast in persoonlijke verhaaltjes rond het wereldje. Met centraal de wat genante opbouw en dramatiek rond het eerste Amerikaanse team dat een grote prijs weet te winnen.

Het is jammer dat niet wat dieper ingegaan wordt op de huidige staat van het eSports gebeuren. Incidenteel pik je er wel een beetje over op, maar niet veel meer dan dat het uitlating van personen zijn die je verder aan de hand van de docu maar lastig kan inschatten. Zo is het toch wel vreemd dat er in de lage landen echt compleet geen aandacht naar uitgaat, terwijl deze docu toch een beetje de mondiale doorbraak van het gebeuren aankondigt.

Of wat met het veranderende idee dat sport niet meer één spelletje met vaste regels is. eSports wordt vaak als 1 sport aanzien, maar eigenlijk is elk game een potentiële sport natuurlijk. En de Westerse docus richten zich vaak op games ala League of Legends en Dota, maar zaken als Street Fighter zijn ook al jaren populair (in Azië dan). Misschien leuk om ook eens een tienkamp te organiseren, al lijken gamers zich momenteel toch vooral op één game per keer te richten.

Als medio-gamer vind ik het in ieder geval leuk om zien dat het eindelijk belangstelling krijgt, maar deze docu probeert teveel een dramatische narratief te zoeken en blijft qua feiten teveel achter. Leuk als introductie voor mensen die er helemaal niks vanaf weten, maar verder is het iets te karig voor een docu van 90 minuten.

2.5*

Tja.

Ondertussen het gevoel dat ik deze al zoveel gezien heb. The Hunger Games en The Maze Runner zijn qua opzet en verloop van verhaal té gelijkend. Daarbij worden deze reeksen ook steevast over meerdere films verspreid, iets wat enkel goed werkt als je ook geboeid bent door het verhaal.

Dit derde deel geeft weer een hoop van het verhaal prijs, maar wie dit soort dingen eerder gezien heeft weet dat "niet alles is wat het lijkt". Etc etc etc. Ga het plotje verder niet spoileren, maar wie met verrassing naar deze film zit te kijken heeft allicht nog niet veel films gezien.

De scifi is wat mat, het acteerwerk is pover en het plotje weet niet te boeien. Het is jammer want de opzet van deze films is best groot en er zit ook echt wel potentieel in. Moest het wat serieuzer uitgewerkt zijn dan was er makkelijk wat van te maken geweest. Gemiste kans met andere woorden.

1.5*

Blijft prachtig.

Al ben ik er ondertussen toch wel uit, Reconstruction is gewoon iets beter (maar niet veel). De opzet van Allegro is wat klassieker, maar de uitwerking allerminst.

Visueel geniaal, mooie (maar wel weer ietwat brafe soundtrack), sterk geacteerd. Maar het is vooral de clash tussen de klassieke setting en Boe's erg moderne aanpak die aanspreekt. Echt sterk uitgewerkt, waarbij zowel het drama als de stijl goed uit de verf komen.

Toch jammer dat Boe hierna uit de picture is verdwenen, zo erg zelfs dat ik zelf ook geen film meer van hem gezien heb. Toch maar weer eens wat moeite voor doen.

5.0* blijven staan, uiteraard ook een uitgebreide review

Weer volop van genoten.

Colt 45 pik ik binnenkort nog wel mee, maar dat voelt vooraf al niet echt als een vintage Du Welz aan. Deze film wel, al duurde het toch even alvorens ik het doorhad. Het begin is rustig, na een kwartiertje schiet Alléluia echter in een versnelling waar de film nooit meer uitkomt.

Duisterder dan Du Welz' eerdere films denk ik, maar toch niet zonder humor. Hoe leuk is het dat Lucas weer met een Gloria verenigd wordt? Of die maffe zangscene? Of het hoogtepunt, met Dueñas' manische lachje terwijl Lucas over Afrika aan het vertellen is. Dat zijn toch de momenten waar Du Welz excelleert.

Debie wordt niet echt gemist, al weet Dacosse hem nooit echt te evenaren. Toch is het werk van Dacosse absoluut de moeite, zeker wanneer het niet kapotgeëdit wordt zoals in Amer of Couleurs. Soundtrack sterk, acteerwerk sterk.

En dan spiraalt Du Welz maar verder. Venijnig filmpje met een hoop hoogtepunten en zonder zwakke momenten. Hij maakt niet zo heel veel films, maar als hij iets uitbrengt is het toch echt de moeite. Gelukkig is hij nu alweer bezig aan z'n nieuwe film, geen 6 jaar wachten dus.

4.5* en een uitgebreide review

Best aangenaam.

Er hangt een lichte zweem van Jeunet over deze film. Alles net iets mooier gemaakt dat het in de realiteit is, een zweem van melancholie, héél klein beetje surreeel (die supermarkt/het design/de locatie), de mix van klassiek vs modern. Het is geen ode aan Jeunet, maar je mag het wel een klein beetje in die richting zoeken.

Acteerwerk is degelijk, al is het niet altijd even naturel. Normaal kan ik Van den Begin niet zo goed uitstaan, maar zijn lichaamstaal spreekt wel boekdelen hier. Sarafian is zoals altijd wel goed, alleen de kindjes vond ik een klein beetje onwennig.

Het einde is niet al te origineel, maar uiteindelijk is het vooral de sfeer die deze film de moeite maakt. Verder past het ook wel gewoon bij deze film, een slecht einde zou gewoon niet zo gepast zijn. Leuk filmpje, dat zeker. Geen groots meesterwerk, maar een erg smakelijk tussendoortje.

3.0*

Matig.

Een romantische spionage thriller die zich afspeelt tijdens WOII. Nu niet meteen de meest originele setting, ook van het verhaaltje hoef je niet al te veel originaliteit te verwachten. Dat lijkt Zemeckis ook te beseffen, hij mikt dan maar op een zekere stijl en statigheid, maar daar is hij jammer genoeg niet de juiste regisseur voor.

Allied is zo'n film die eigenlijk weinig verkeerd doet, daarvoor is Zemeckis ondertussen ook wel regisseur genoeg. Een paar aardige acteurs, een paar obligate twistjes, degelijke decors, afwisseling tussen verschillende genres (wat romantiek hier, beetje actie daar, wat thriller elementen naar het einde toe) en dat moet dan maar volstaan.

Het probleem is dat niks eigenlijk echt weet te raken. Het kabbelt maar wat voort, je hebt het eigenlijk al zo vaak gezien en er is amper tijd om iets naar behoren uit te werken, want er moet voor iedereen wat inzitten. Een redelijk typisch Hollywood product met andere woorden.

2.5*

Matig.

Zoveelste verheerlijking van de rockscene (of eender welk ander hip ding uit lang vervlogen tijden). Ditmaal via een jonge journalist die mee mag gaat toeren met een mid-level rockbandje. Stoere kerels die een wild leven lijden en geweldige quotebare dingen zeggen.

Veel meer heeft de film jammer genoeg niet te bieden, behalve dan een wederkerend moraaltje dat zich uitspreekt tegen de vercommercialisering van een anti-establishment beweging en muziekstroming. Wat kan je daar nog mee aanvangen in 2018.

Enige voordeel is dat Crowe nog wel een redelijk vlotte film weet te maken, wat ook niet verkeerd is voor een film die 150 minuten duurt. Ondanks de lange speelduur zijn er weinig momenten die schuren of waar de verveling echt begint in te zetten, jammer genoeg zijn er ook zelden scenes die enige meerwaarde hebben of nog maar het potentieel tonen langer dan een dag te blijven hangen.

Allicht leuker als je de muziek kan waarderen of die scene hebt meegemaakt.

2.0*

Goed.

Zeker het eerste deel van de film. Vlotte opbouw, op zich veel clichés maar via kleine details toch interessant genoeg. Al was het maar omdat de film (qua acteurs) zich eens in een andere setting afspeelde. Vooral de acteur die Mark speelde was best te doen.

Eens het echte "horror" deel begon ging het ietwat achteruit. Deed me soms een beetje denken aan Slither, maar het tempo begint op dat moment wat tegen de film te werken. Begos racet doorheen alle plotpoints, misschien had hij sommige scenes iets beter kunnen uitwerken terwijl andere ook best geschrapt konden worden.

Maar hij toont hier zeker potentieel. Duister sfeertje, leuke details, interessante setting. Beter dan het gros van de horrorfilms dat tegenwoordig gereleased wordt.

3.0*

Doods.

Het hele witwasgebeuren dat rond deze film gesponnen is, is vooral erg belachelijk. Maar het is makkelijke kritiek, zeker wanneer je vooral zelf gehoord wil worden. Daar ligt in ieder geval niet de zwakte van deze prent, al is dat maar een magere troost natuurlijk.

Aan de acteurs heeft het ook niet gelegen, die doen het gewoon goed naar omstandigheden. Geen fantastische acteerprestaties of hoogstaande rollen, maar gewoon degelijk geacteerd. Mag ook wel met zo'n cast natuurlijk, aan bekende gezichten zeker geen gebrek.

Het is gewoon Crowe die werkelijk helemaal niks met deze film weet aan te vangen. Een lauw plotje, een gebrek aan werkende humor én werkend drama en zelfs met de locatie weet hij amper iets aan te vangen. Uiteindelijk een compleet overbodige film, op zich ook een kunst wanneer je al dit materiaal voor handen hebt.

1.5*

Verrassend goed.

Was niet zo onder de indruk van Shutter omdat die film wel erg binnen de lijntjes kleurde. Ironisch genoeg is Alone niet anders, maar de film is op elk vlak gewoon beter dan z'n voorganger.

Uiterst solide film die vooral visueel prachtig is. Typisch maar leuk uitgewerkt verhaaltje, ietwat overdramatische climax maar verder tof met goeie scares en zelfs aardig acteerwerk. De heren leunen trouwens wel opvallend veel aan bij de Koreaanse horror films.

4.0* en een uitgebreide review

Matig.

Stiller is degelijk maar niet geweldig op dreef, Aniston bakt er eigenlijk helemaal niks van. Waggelt doorheen de film als hippy hippie zonder enige gevoel voor komische timing of mimiek. Eng om te zien.

Leuke momenten komen vooral van de supporting cast. Azaria zette een erg leuke rol neer, ook Baldwin was leuk. Hoffman jammer genoeg absoluut niet, normaal vind ik het toch een goed acteur. Heel plat en ongrappig, slecht op één of twee momenten uit te staan.

Verder ook enkele leuke scenes die het niveau ietsje opkrikken, met name dan de slomo scenes op het basketveld en de dansvloer. Toch de betere momenten in de film.

Iemand zei het eerder al, maar jammer dat er het laatste half uur toch weer een hoop oninteressant drama in het verhaaltje geschreven wordt. Ik zit er nog steeds niet op te wachten. Gelukkig duurt de film verder niet al te lang, dus enig drama is al zo goed als opgelost alvorens het begonnen is.

De leuke momenten zitten vooral in de marge, verder aardig tempo, vermakelijk en niet te lang. Maar het duo Stiller - Aniston maakt het niet echt waar, waarbij vooral Aniston schuld treft.

2*

Erg cool.

Ook erg ambitieus, en daarom zeker niet de meest eenvoudige film. Ducournau rommels aardig wat genre, stijlen en verhaallijntjes door elkaar, waardoor het als publiek vooral ondergaan is. Een tweede keer kijken maakt waarschijnlijk alles iets duidelijker, maar uiteindelijk lijkt me dat niet helemaal het doel van de film.

Visueel erg aangenaam, de soundtrack wordt extreem goed gebruikt en ook het acteerwerk mag er zijn. Ducournau mag zich wat mij betreft bij de meest interessante regisseurs van Frankrijk rekenen, en krijgt daarbij gezelschap van nog enkele vrouwen. Erg boeiende film!

4.0* en een uitgebreide review

Creepy.

Enerzijds is dit een docu die het recente event tussen AlphaGo (een computerprogramma) en de beste Go speler doorloopt. Stap voor stap wordt uitgelegd waarom dit event zo belangrijk was, je krijgt een erg korte introductie in het spel (al blijft het verder wel mysterieus als je het zelf niet speelt) en uiteraard krijg je ook te zien hoe AlphaGo wint. Een stukje "behind the scenes" van een interessant moment in onze recente geschiednis.

Maar eigenlijk gaat deze docu veel meer over dit. Over het mysterie, de mystiek en romantiek de mensen aan bepaalde zaken hangen. Go is bijna iets religieus en wordt in Azië als iets artistieks gezien. En hoe een computerprogrammatje dat in z'n eerste poging compleet doorprikt, tegen wat algemeen beschouwd wordt als de beste Go speler in de wereld.

En dan is het schattig om te zien hoe mensen zich vasthouden aan die éne win, tegenover vier losses. Alsof de mensheid wat overwonnen heeft en nog steeds iets van zijn mysterie in stand heeft weten houden. "Computers zijn toch niet perfect" wordt er geroepen, terwijl het eigenlijk de eerste échte test was. Het echte werk moet nog beginnen.

Het plaatst niet alleen onze verstandelijke capaciteit in perspectief, maar laat vooral zien hoe graag we ergens iets mythisch en uitzonderlijk van maken. En of dat nu Go, koffie of film is, eigenlijk maakt dat niet zoveel uit. In dat opzicht dus een érg boeiende en inzichtrijke docu, al lijkt men daar zelf niet helemaal van op de hoogte zijn, want Kohs stelt weinig kritische vragen. Je krijgt vooral een aantal programmeurs en optimistische wetenschappers (ja, echt, er kan weinig misgaan want we denken al na over best practises ) te zien, terwijl er over de menselijke kant weinig inzicht komt.

Beetje een gemiste kans, maar het zit er wel degelijk in, je kan er eigenlijk ook moeilijk naastkijken. Dus wat mij betreft een sterke docu.

3.5*

Na ettelijke keren deze naam gezien te hebben in Red Spectacles reviews, blij deze film eindelijk een keer gezien te hebben. De link is logisch, maar maakt het weer duidelijk dat een invloed niet meer dan dat is, en het eindproduct vaak zo verschillend.

Oshii's product is honderd keer beter, maar Alphaville is wel erg geinig. Grappig om Queto en Goodfella de verwijzing naar 2001 te zien maken. Wat ik niet begrijp is dat iemand HAL kan prefereren. Niet dat de computer in Alphaville zo magistraal was, maar toch subtieler en beter uitgewerkt in Kubrick's film. Zijn plan was in ieder geval beter bedacht.

Verder zit je vooral weer niet naar een film te kijken, daar doet Godard steeds z'n best voor. Die stem (gieren!), vreemde samples her en der, rare tussenstukken, verwarde monologen en het verneuken van een simpel verhaal. Godard maakt film, en de kijker zal het geweten hebben. In dat opzicht doet het mij denken aan Suzuki's werk. In mijn ogen zeker een plus.

Film ziet er aardig uit, soms mooi zelfs, maar te weinig gebruik gemaakt van het contrast. Jammer genoeg is de score totaal ruk, en doet dit weer stevig af van de sfeer.

Boeiend, grappige en entertainende film. Hier en daar wat flaws, weet niet altijd de aandacht erbij te houden, maar bevat genoeg om telkens weer verrassend te zijn, ook nog 40 jaar na datum. En dan heb ik het niet over 1984 achtige vertelseltjes.

3*

Eduardo Sánchez moet na Blairwitch wel gedacht hebben "ik ben dat less is more gedoe meer dan beu".

En kijk, hij draait het helemaal om. Een volbloed more is less film. De buitenaardse wezens zijn na een 10 tal minuten al volledig onthuld, daarna is het een beetje aanmodderen. Film is nogal saaiig, vooral erg saai geschoten. Waar Blairwitch nog wat nieuws bracht, nestelt deze zich in een middenmoot aan horrorfilms.

Het enige echt leuke gegeven is de wegrottende man. Zag er lekker uit. Verder wordt pijnlijk duidelijk dat je meer nodig hebt dan enkel dialogen vol gevloek, maar ook acteurs die er een beetje panache aan kunnen geven. Ritchie blijft heer en meester in dat soort zaken.

Ach ja, enigszins vermakelijk, maar die alien zag er bagger uit en daarmee valt de film eigenlijk ook al meteen het water in. Verder niet spannend of goor. Blijft er niet zoveel over voor een horror film.

1.5*

Fijn.

De serie vond ik echt vreselijk, zelfs de eerste aflevering niet eens kunnen uitkijken. In deze feature spin-off had ik eigenlijk wel wat meer vertrouwen, al is het maar omdat Netflix best wel fijne anime exclusives aflevert. Ze geven regisseurs ook duidelijk de ruimte om te experimenteren, wat vaak leuke projecten oplevert.

De setting is een mix van Ghost in the Shell/Blade Runner, maar heeft ook een sterke Yakuza invloed. Het resultaat is een toffe combinatie van cyberpunk, actie en misdaad cinema. Het verhaaltje is op zich niet zo héél origineel, maar weet wel te vermaken en heeft ook een paar leuke twists in petto. Al is het zeker niks waar je van achterover valt.

Het is vooral visueel dat deze film weet te overtuigen. Art style is boeiend maar misschien niet weggelegd voor iedereen. De animatie zelf is verder echt wel sterk. Optimaal gebruik van een wendbare camera, wat de actiescenes ten goede komt. Volledig fan van deze stijl ben ik nog steeds niet, maar het potentieel kan je moeilijk ontkennen wat mij betreft. Het maakt dingen mogelijk die je nooit zou verwacht hebben in een animatiefilm.

Best amusant dus. Echt geniaal is het niet, daarvoor kan het net wat meer afwerking in de marge gebruiken, maar verder weinig op aan te merken. Meer van dit graag.

3.5*

Deed me denken aan The Fly dit. Maar dan een soort van opgewaardeerde The Fly, die het B-circuit verlaat en zich naar het arthouse circuit toetrekt.

Niet geheel geslaagd trouwens, aangezien ik vond dat de film zich veel te serieus nam terwijl het verhaaltje eigenlijk te lachwekkend voor woorden is.

Visueel is het bij momenten interessant. Leuke editing en soms mooie plaatjes, al zijn de special effects echt vaak te slecht voor woorden. Beetje jammer is dat wel.

De film krijgt wel nog meerwaarde vanuit een vreemde hoek. De beelden gebruikt bij het einde herkende ik uit een videoclip. Muziek die me nauw aan het hart ligt en de beelden ondersteunen mooi de climax van Xanopticon - Neurve (niet voor gevoelige oortjes btw - andere beelden komen uit Tron) . Niet meteen meerwaarde waar extra sterren aan vasthangen, maar het effect is speciaal, dan wel erg persoonlijk uiteraard.

Toch een aardige film, zo eentje waar je stiekem wat van verwacht maar denkt dat hij stevig gaat tegenvallen. Deed de film gelukkig niet.

Dikke 3*, jammer dat het visueel een beetje té goedkoop oogt.

Redelijk.

Jammer dat er naarmate de film z'n einde nadert een hoop idiote elementen toegevoegd worden.

De opzet is best sterk allemaal. Personages zijn niet bijster boeiend maar uitgezonderd één absolute loser ook niet echt irritant. Visueel is het dan nog best knap allemaal. Mooi filtertje, best sfeervol.

Niveau daalt een beetje vanaf het groepje in de zwarte wolk terecht komt. Meteen krijgt de film zo'n studiogevoel en wordt het vliegtuigje ook een wat saai plekje. Toch is het mysterie sterk genoeg om de aandacht vast te houden.

De verklaring (jongen z'n bedenksels komen uit wanneer hij bang is) is echter veel te random, de oplossing tot het probleem komt ook echt compleet uit de lucht, wat zorgt voor een flauw Doornroosje-einde.

Jammer, want met een beejtje meer zorg had er een echt leuk filmpje ingezeten. Nu stuikt het op het eind wat in elkaar, al blijven de goede punten wel staan als de credits over het scherm rollen.

Nipte 3.0*

Grote Japanse film die erg klein aanvoelt.

Geloof dat het één van de toppers was van vorig jaar, box office wise gezien. Het filmpje is ook best gelikt, maar echt aanvoelen als een grootse film doet het niet.

Het verhaaltje hierboven is ook maar één van die hoofdlijnen. De film behandelt het leven van een straatje mensen in Tokyo, jaren '50 (begin '60?). Twee families worden gevolgd, met enkele kleinere randverhaaltjes eromheen.

Het begint allemaal een beetje moeizaam. Visueel is het te braaf, en nogal saaiig. Wel leuk dat ze de hele stad herschapen hebben met CGI (las ik ergens), zorgt af en toe voor enkele leuke plaatjes, maar het camerawerk en vooral de shots zijn nogal voorspelbaar.

De film kabbelt rustig verder, langzaam maar zeker de typische weg op van het feel-good genre waar het zich in nestelt. Een typische opa-kijk (vroeger was alles beter) op het verleden, mensen met tegenslagen, mensen die tegenslagen overwinnen, simpel geluk etc etc.

De film is redelijk lang, maar de afzonderlijke verhaaltjes boeien genoeg om niet te vervelen. Naar het einde toe wordt het drama niveau dan wat omhoog gekrikt (terwijl het begin wat meer humor bevatte), en blijkt de film ook wel te werken. 't Is allemaal wel lief, aandoenlijk en schattig.

Moet zeggen dat ik ook wel wat referenties lijk te missen naar de '50 in Tokyo. Suzuki, de TV, de ijskast, Tokyo Tower. Die kende ik, maar ik neem aan dat de schrijver ook wel een bekende naam is. Wel leuk hoe ze dat soort dingen in de film gemixed hebben.

Maar uiteindelijk te braaf vormgegeven. 't Is een lief filmpje, maar nergens groots, nergens echt memorabel of apart. Gewoon goed.

3.5*

Vooral interessant.

Al vind ik Lee's film uiteindelijk té fragmentarisch en net niet imponerend genoeg (op zowat alle vlakken) om van een écht sterke film te kunnen spreken.

Hoewel ik verre van alles gezien heb van Wingard lijkt deze film een beetje een samenvatting van zijn oeuvre te zijn. Een mix van drama, daarna wat trippy gedoe, nogal directe maatschappijkritiek, dan wat gore en uiteindelijk een nogal luchtig einde. Lee neemt daarmee iets teveel hooi op de vork aangezien geen enkel onderdeel écht overrompelt.

Al is het ook verre van slecht. De intro is dan misschien nog iets te melig, maar vanaf de trippy scenes zit het toch wel goed met de sfeer van de film. Het drama halverwege had iets sterker gekund, de gore en het luchtige einde zijn weer best leuk.

Het lijkt soms wat op een aaneenschakeling van hier horror kortverhalen rond hetzelfde verhaal en personage, maar elk in een andere stijl uitgewerkt. Lee mikt soms iets te hoog en weet er iets te weinig één geheel van te maken. Zo blijft het wel boeiend en verrassend, maar rest toch het gevoel dat ik het elders al beter gezien heb.

De film maakt me niet zozeer benieuwd naar z'n eerdere werk, maar hoop dat Lee in deze richting verdergaat en daarbij iets meer focus zal weten te vinden. Dan komt er vast nog een écht goeie film uit.

3.5*

Fijn fijn fijn.

Uit een tijd dat HK eigenlijk behoorlijk povere films produceerde, weet Yau toch iets unieks neer te zetten. Ik zei het al eerder, maar hij is toch een soort voorloper van To. To zou hem later kwalitatief wel inhalen, maar ik ben redelijk zeker dat ik Yau in '98 beter had gevonden dan To.

Het eerste uur is vooral een leuk kat en muisspel tussen Tony Leung en Ching Wan Lau, die voor een keer de rol van de slechterik op zich neemt (en dat eigenlijk verrassend goed doet). Typisch HK politiewerk, iets scherper en duisterder misschien maar tot dan niet echt uitzonderlijk.

Maar wanneer Yau uiteindelijk losgaat tijdens de finale is het absoluut genieten. Visueel voortreffelijk. Lekker stoer en met wat extra spiegelactie om sommige MM gebruikers extra warm te maken. Het zijn voor dit soort scenes dat ik uiteindelijk verder blijf graven in het HK werk.

Voor de liefhebbers van To die To's bekendste films wel gehad hebben, deze is absoluut de moeite.

3.5*

Leuke To.

Het spelletje dat gespeeld wordt doet een beetje denken aan Infernal Affairs, twee kampen die speels kijken wie de beste is, terwijl het verder aardig menens is.

Je begint hier ook al duidelijk de sterktes van To te herkennen, al blijft het eerder beperkt en af en toe wat ingetogen. Gelukkig zijn de twee Lau's sterk genoeg in hun rol om zo de film verder te dragen waar hij soms een beetje in de middelmaat dreigt te vervallen.

Het steekspel is meer dan vermakelijk, visueel soms leuke touches, soundtrack niet echt apart maar ook niet vervelend. Je merkt dat de HK cinema zich weer uit het dal aan het hijsen was, deze film is daar mooi bewijs van. Een film die trouwens goed zou werken als Amerikaanse remake, gooi er wat bekende namen tegenaan en je hebt zo meer dan 2000 stemmen en een gemiddelde dat boven de 3.5* uitkomt.

Een voorbode voor To's latere (en betere) werk. Staat verder ook mooi op zichzelf, al moet je niet meteen verwachten om een meesterwerkje te ontdekken. Daarvoor is het nog net allemaal wat te gewoontjes.

3.5*