Opinions

Wel geinig. Ik heb sowieso wel een zwak voor deze veteranen van de Grootste Generatie (hoewel het emotionele zoals bij de beelden van de echte oud-veterenen die vertellen in Band of Brothers nergens gehaald wordt in deze film). Ook leuk hoe ook het vrouwendeel de aandacht krijgt. Ik moet wel zeggen dat met die flashbacks de toon van de film nogal eens vloekt met de rest van de film en echt lekker werken vind ik het niet. Fijn om Caine nog eens te zien. Verder typische Britse feelgood waar weinig mis mee is maar waar ook weinig bijzonders is wordt aangetroffen. 3,0*.

Het boek van Fitzgerald wordt door literatoren als groots meesterwerk gezien. Het boek vind ik erg fijn, met een fijne sfeer en een uitstekend tijdsbeeld, maar een echt meesterwerk heb ik er nooit in kunnen zien.

Ditmaal dus een verfilming van Luhrmann, die in zijn bekende hyperactieve stijl het boek ter hande neemt. Enerzijds logisch, want de tijd en het thema van het boek gingen daar ook over, anderzijds is het wellicht ook weer te overdadig. Echte emotie ontbreekt lange tijd, en eenmaal in het tweede deel van de film is van die uitbundigheid nog weinig over. Wat dat betreft is de film ook weinig evenwichtig, te meer ook het middenstuk nog weleens wil slepen. Maar goed, weet Luhrmann echt de kern van Fitzgeralds roman te pakken? Eigenlijk niet echt, vooral doordat de film zich echt op de vier hoofdpersonen lijkt te richten in plaats van de wereld om hen heen. In het boek gebeurt dat ook, maar wist die sfeer wel naar voren te komen. Buiten dat is de film zo theatraal dat elke inhoud vanzelf verstopt raakt, of eigenlijk niet echt goed beargumenteerd wordt. Ja, we zien de grootste feesten, en ja, we zien New York mooi verlicht op Broadway, maar nee, ik krijg niet het idee een mooi tijdsbeeld te hebben gezien.

Maar goed, visueel ziet het er dus wel netjes uit, vooral met de bloemen in Nicks huis. Vaak merk je ook dat over shots is nagedacht en dat Luhrmann wel weet hoe het brede bioscoopformaat te gebruiken. De moderne muziek past prima binnen de stijl van de film en is behalve een gimmick (of mede herkenning voor een modern publiek) wellicht ook een boodschap: die Jazz-age leeft nog steeds voor sommigen tegenwoordig. Ook de hele aankleding van New York, de kostuums van Gatsby, de kapsels van vrouwen en alle kleuren zijn heerlijk om te zien. Verder is de montage bijzonder ritmisch en is alleen het camerawerk zelf net iets te zwierig en vermoeiend. En eerlijk is eerlijk, soms ziet het er allemaal net te kitscherig uit om echt mooi te zijn.

Tobey Maguire dan is volledig miscast als Nick – alleen dat blije jongenshoofd al- en krijgt ook de meest ondankbare rol als vertelstem, en daar weet hij ook maar weinig mee te doen. Carey Mulligan is leuk en geeft enig leven in de film en Leo is uitstekend als Jay Gatsby. De eenzaamheid weet hij prima over te brengen, enkel zijn ‘Old Sports’ komt ongeloofwaardig uit zijn mond. Joel Edgerton als Tom Buchanan heeft nog de beste vertolking en weet precies de balans te houden tussen theatraal en oprecht, maar vooral zijn snorretje doet ’t hem.

Misschien is Fitzgeralds boek after all toch een meesterwerk. 3,0*.

Lichte tegenvaller, vooral door de goedkope look en lelijke animatie's. Geen enkel shot dat mij echt bekoorde. Ook die door de computer geanimeerde scène in St. Stephen’s Tower was lelijk en paste totaal niet in de rest van de animatie. En het verhaal was nooit heel spannend of had enig gevoel voor urgentie - serieus, de muizenwereld, wat kan mij dat bommen? Verder was de muizenwereld soms leuk uitgewerkt -die kat!- maar ik vroeg me af of ze niet beter de boeken van Sherlock Holmes hadden kunnen verfilmen. Dan was de boef misschien ook wat enger en spannender geweest.

Wel was de voice-acting erg sterk en was het verhaal in beginsel prima, zij het wat mager uitgewerkt - het daadwerkelijke onderzoek verloopt wel erg gladjes. Dat ligt aan de lengte, natuurlijk, maar als je die beperking hebt dan moet je je verhaal daarop aanpassen. Verder was het vermakelijk en was vooral Olivia een schattig muisje. Ook de score was prima, enkel de musicalnummers waren behoorlijk nietszeggend. 2,0*.

Je kan iets over het verhaal zeggen, je kan ook zeggen dat er gewoon geen verhaal is en dit enkel dient om middels spektakel China op de kaart te zetten, iets dat men graag wil doen. Dat begint al met die vrij aardige variant op de intro van Universal. Maar ook door de film deels in het Engels te houden maar de Chinezen onderling gewoon Chinees te laten praten. Heel fijn. En alvast een soort gewenning voor het bioscooppubliek. Het is verder geen wereldschokkende film maar kent wel een aantal losse scènes dat het bekijken waard is, vooral doordat Zhang redelijk visueel is ingesteld. Soms kitscherig, soms best mooi met al die kleuren en dat tromgeroffel, een filmische (en iets minder uitbundige maar wel fraaie) variant op Zhang's opening van de Spelen in 2008. De cgi is niet heel overtuigend maar toch stoort het niet, vooral doordat Zhang in ieder geval voor mooie plaatjes zorgt (die muur in de mist!). Spektakel dus, soms indrukwekkend maar ook net zo snel vergeten weer. Niet verveeld, dus 3,0*.

Erg leuk om te zien ja. Toen na een minuutje Lionel Ritchie op een stoel ging zitten dacht ik even weer zo'n docu te zien met vooral pratende hoofden. Dat viel gelukkig reuzemee (en Ritchie zit er ook echt enthousiast, dat scheelt ook).

De docu werkt het beste als deze gewoon iets toont, in dit geval enorm veel enorm boeiende en leuke momenten achter de coulissen met grote artiesten die gewoon mensen zijn en ook met hun onzekerheden. Maar ook heerlijk om zo'n grote ster Michael Jackson te zien die heel professioneel constant bezig is met het nummer of een Stevie Wonder als cement in de groep. Ook de hele aanloop en opzet ervan en alle moeilijkheden erbij, hoe logisch achteraf ook, is interessant om te zien.

In tegenstelling tot wat andere reageerders hier vind ik dat nummer wel een vrij sterke song. Ook door de verschillende stemmen die zo natuurlijk aanvullen. Blijkt uit deze docu dat daar echt goed is over nagedacht en ook speciaal iemand voor is ingevlogen om daarbij te helpen. Erg leuk. Naar boven afgerond 4,0*

Een soort Moulin Rouge met modern aandoende muziek, maar wel stukken minder. Als bioscoopfilm werkt dit nog redelijk, door de bombastische maar heel aardige score en alle kleuren en behoorlijke choreografie waardoor de film op momenten echt wel een beleving is. Het verhaal zelf stelt niks voor en mist elke vorm van ontroering doordat alles heel kort wordt uitgewerkt om snel bij het volgende liedje te komen. Daardoor gaat de film wel duren, ook omdat liedjes terug blijven komen en er weinig nieuws meer te ontdekken valt. 2,5*.

Ik moest vooral denken aan Intouchables, in wezen is dit dezelfde film maar dan omgekleurd. De man van straat met de 'lagere' cultuur is blank en de rijke man met de hoge cultuur is gekleurd. Alleen ligt het ook genuanceerder, want de blanke man is ook van een immigrantengroep waarop wordt neergekeken, en de zwarte man met de hoge cultuur heeft exact hetzelfde. Dat maakt de combinatie van die twee wel leuk, vooral ook door het spel. Ali die volledig in zijn rol blijft en vooral Mortensen die levensecht aanvoelt. Als hij iets zegt, dan geloof je hem. Geen idee heb je het idee dat hij je zou bedonderen. Omdat beide acteurs chemie hebben vergeef je dat ze ook wel erg stereotype zijn. Vooral Mortensen doet zich soms wel erg dom voor.

Verder is dit vooral gewoon een fijne en vermakelijke film die soepel wegkijkt en het meeste drama en de meeste spanning niet aangaat en dit snel wegmasseert. Dat maakt dat de film nergens bijzonder wordt maar eigenlijk maakt dat ook niet uit, soms hoeft dat niet De film is zelfs dusdanig licht van toon dat het verplichte stukje drama aan het eind onnodig is en zelf lichtjes irriteert. Aankleding is verder prima, tijdsbeeld wordt aardig neergezet en ik heb me prima vermaakt. Maar de film is net wel te glad en te licht voor een echt goede score. 3,5*.

Heel behoorlijk film, een verrassing wat dat betreft en een van de betere rampenfilms. Dit is een rampenfilm maar vooral gericht op de mens, de emotie. Jammer dat dit net een gezinnetje is met wat problemen maar anderzijds, echt storen doet het niet en de film blijft steeds redelijk down to earth zonder al te veel heldhaftige gekkigheid. Dusdanig dat je denkt, waarom waren er issues? Waarom niet een harmonieus gezin? Verder redelijk gespeeld, visueel uitstekend (ondanks soms wat matige cgi, maar dat is te accepteren) en sterk sound design. En vooral het beklemmende gevoel constant.

Sowieso prettig dat men vooral redelijk wat logische dingen doen, direct in het begin al. Zeker het eerste halfuur is sterk waar langzaam wat dreiging komt. Het gevoel dat men zal hebben komt goed over, juist door dit klein en realistisch te houden. De film zakt daarna wel iets in, wordt wat herhalend en soms wordt er iets te veel op het stukje actie ingegaan, maar uiteindelijk weet de film weer klein en qua gevoel sterk te sluiten en zo me met een bepaald naargeestig gevoel achter te laten. Dat doet de film goed. 4,0*.

Greenland vond ik een verrassend sterke actiefilm, vooral omdat de focus op het menselijke lag en de film vrij realistisch en klein bleef. Verder heb ik wel een zwak voor Butler die in zijn kleurloosheid heel geschikt is voor zulke rollen en juist net wat extra geeft. Hij heeft sowieso iets sympathieks.

Nu was dit vervolg (aan het eind moest ik denken aan Platvoet op zoek naar de groene vallei) zeker niet slecht maar wel net een paar slagjes minder. Vooral het stuk bij het oversteken van Het Kanaal ging er te ver over, maar sowieso neigde dit al meer naar film dan realisme.

Wel een tof wereldbeeld van de Aarde vijf jaar na een inslag met die stormen maar ook hoe men probeert te overleven. Niet altijd even consistent of geloofwaardig, in Sydney en Mexico zijn steden weggevaagd maar in Frankrijk dichtbij de krater staat nog vanalles overeind? 3,0*.

Ik had het idee naar een amateurfilm te kijken, vooral het acteerwerk is echt belabberd. Ergens nog wel een interessante inhoud maar dusdanig lachwekkend gemaakt dat het al snel ophield en de film me nergens kon boeien. De regie is nog best oké dan wel maar visueel ook erg karig en saai. Maar dit heeft dus in de bioscoop gedraaid? 1,0*.

Fijne Antonioni die het vooral van de losse scènes moet hebben. De persoon Aldo boeide mij an sich niet zoveel die in een zelfverkozen ellende komt die nergens voor nodig is. Antonioni weet ook niet heel duidelijk te maken waarom die man voor dit leven kiest. Dat moderne Italië en de vervreemding (wat hij ongetwijfeld wil zeggen, wan dat heeft de man vaker) komen in latere films veel beter naar voren. Maar de sfeer en pacing zijn wel heel erg fijn en de vele vrouwspersonen die hij tegenkomt markant en blijven je bij. Zozeer dat als hij weer op pad gaat je als kijker eigenlijk zelf een gevoel van vervreemding kijkt door weer te moeten vertrekken. 3,5*.

Heel behoorlijke telefilm die het vooral van zijn losse scènes en segmenten moet hebben, en daardoor, helaas, wel wat begint te slepen tegen het eind. De regisseur gaat in ieder geval helemaal los. Veel jump cuts, allerlei kleurfilters, soms zelfs in zwart-wit, leuk camerawerk, en ook veel bewegende foto's zoals ik ze maar noem, van die beelden die op foto's lijken, waarin de acteur zich vrij bewust is van de camera en verder totaal niet past in de lopende film, maar in het geheel werkt het allemaal heel behoorlijk en zag er ook gewoon mooi uit. Als iemand de vergelijking met À Bout de Souffle zou maken, dan is dat helemaal geen gekke opmerking. Niet alles is overigens even consistent en soms lijkt het er meer op dat de regisseur zoveel mogelijk wilde, maar niet altijd een idee had waarom hij een bepaalde techniek toepaste. Zeker dat zwart-wit dat om onverklaarbare redenen soms langs komt. Wel absoluut pluspunt is de soundtrack, met Franse klassiekers van Aznavour en Gainsbourg, maar ook indierock van The Cure en Arcade Fire.

In al die scènes is wel een verhaal los te kweken van een fotograaf die vooral rust wil hebben en dan, in het drukke Amsterdam, verliefd raakt. Het is alleen jammer dat de vrij onverstaanbare Belg (al ligt dat ook aan de mix) weinig tijd alleen krijgt en hij dus niet altijd even goed te begrijpen is in zijn problemen en psychische toestand. Iemand hierboven opperde al met flash backs te werken. Misschien had dat wel gewerkt, maar nu is het sowieso niet heel overtuigend, zeker niet naar het einde toe. De Belg is niet altijd even goed te begrijpen, een beetje vervelend persoon ook en de film komt dan eigenlijk niet meer goed. Dan deed Winterbottom in 9 Songs het misschien wel aardiger, door juist één aspect te pakken (terugkomst/vakantie van man die in afgelegen gebieden werkt bestaat uit seks en muziek) en dat letterlijk te vertalen.

En dan is er nog Gaite Jansen. Ze krijgt nu gelukkig ook naturelle teksten mee (een zeldzaamheid in Nederlandse films waarin men toch altijd met lichte overdrijving spreekt) en ze is het stralende middelpunt. Nu maakt het me eigenlijk überhaupt geen drol uit hoe de film is, als ik 90 minuten verliefd naar Gaite mag kijken dan is dat al snel voldoende. Ze zou zo de nieuwe Monique of Carice kunnen worden. Ze heeft klasse, stijl, seks, is niet te beroerd naakt in beeld te paraderen en kan gewoon ontzettend goed acteren. Ze heeft alleen nog een kaskraker nodig die ook om zijn kwaliteit wordt geroemd, zoals bovengenoemde vrouwen hadden met Turks Fruit en Zwartboek.

Voor deze 3,0*.

p.s. Dit was stem 1400. Nummer 800 (Lover of Loser) en 900 (Coach) waren ook met Gaite. Toeval, maar toch.

Alleraardigste film, de eerste fatsoenlijke van Peters eigenlijk. Prima spel van de meesten, ook de kleintjes, al irriteerde Mike mij in het begin nog wel. Soms vol humor - vooral als Mike zich als een idioot gedraagt werkt de film prima op de lachspieren. Maar vooral de relatie tussen Mike en Vincent en de hele nonchalante sfeer werkt wonderbaarlijk goed waardoor de film wel het hart heeft dat zoiets nodig heeft, al had een achtste-klassers huilen niet (deze deed me er weleens aan denken) daar net iets meer van. Ook de kritiek die de film wil leveren is netjes verwerkt zonder dat die moraal er echt doorheen wordt gedrukt. Jammer alleen dat het einde totaal niet voorspelbaar was.

Audiovisueel is er verder weinig te genieten. Simpele doodsaaie fotografie en een aardige minimalistische score maar niets om nu nog nog te herinneren. 3,5*.

Eindelijk gezien nu deze film op Amazon stond. Ik heb al heel wat spin-offs van dit concept gezien, maar deze eigenlijke Groundhog Day dus nog nooit. Enfin, een prima film die me simpelweg niet volledig wist te boeien. Murray is wel oké en ook blijft de plot zich goed ontwikkelen. De film duurt allicht net iets te lang maar ondanks de herhaling van de dag kent de film weinig herhaling, hoogstens wat mindere scènes die er ook uit hadden gekund. Visueel erg karig, nooit supergrappig en op dramatisch vlak niet vrij van clichés. Wel een voldoende. 3,0*.

Toch erg matig, vooral omdat het allemaal weinig subtiel was en me uiteindelijk ook helemaal koud liet. Ik vond dat 'mishandelen' eigenlijk ook wel meevallen (en dan hebben we het gewoon over verkrachting, maar echt ondersteboven raak ik al niet snel meer). Wel fraaie beelden van een uiteenvallend land, mooi in haar lelijkheid en in erg leuk contrast met al die vrolijke popliedjes. Maar was het verdere verhaal van een beter niveau geweest dan had ik de film allicht een stuk beter gevonden, zeker ook die tijd waarin het speelt was dan misschien wat meer gaan leven. Nu liep het tegen het karikaturale aan. Nu was het op momenten vooral saai. 2,0*.

No raccoons or tree creatures were harmed during the making of this film.

Dit zinnetje aan het eind van de aftiteling zegt genoeg: Guardians is een fijne nonsensfilm geworden die gewoon doet wat het moet doen: vermaken.

Marvel heeft normaal altijd wel films die redelijk serieus blijven en dat vind ik prima, want hoewel superhelden nu weinig realistisch zijn mag je het best geloofwaardig laten zijn en het volstrekt serieus behandelen. Deze film van Gunn is anders, grappiger en misschien wel meer cartoonesk. Dat geeft een andere film, maar niet per se een mindere film. Want de film is in ieder geval echt grappig met een vijftal hoofdrolspelers die goed op elkaar zijn ingespeeld en een vuilbekkende wasbeer als absolute ster. Fijn ook dat Cooper wel goede teksten meekrijgt en zo grappig blijft, want de gimmick an sich is al leuk, maar sommigen denken dat dat alles is (Seth Macfarlane in Ted iemand? Die was gewoon niet grappig).

De actie is verder prima en redelijk geschoten, het design heel behoorlijk al lijkt van alles gejat uit andere films. Een echte eigen smoel heeft de film dus niet. Wel is het gebruik van popmuziek van vroeger een leuke toevoeging. Verder barst de film van clichés maar ik weet niet of dat men er niet aan kon ontkomen of dat het heel zelfbewust is. Ik denk zelf ergens in het midden. Want dat 'We Are Groot' kan ik onmogelijk een knipoog noemen, maar dat opstaan in die kring en Rocket die daarna begint te praten over dat opstaan is wel weer zelfbewust (te zelfbewust overigens, maar vooruit).

Het is overigens ook zo, dat het nooit echt legendarisch wordt, dat er nooit een shot of moment in zit dat me deed verwonderen, nooit een een originele actiescène die me uit mijn stoel deed blazen. Nee, de film vermaakt voor het moment heel behoorlijk, maar daar blijft het ook bij. 3,5*.

Aardig tussendoortje maar overtuigt niet helemaal. Bautista is geschikt voor deze rol, Mantis is een minder boeiend personage. Qua filmische waarde valt er weinig over te zeggen allemaal maar ik geloof ook niet dat dat het belangrijkste is hier. Aardig om eens gezien te hebben, maar zelfs de korte lengte is al net te veel. Rolletje van Bacon is wel leuk. 2,5*.

Die poster is kleurrijk, maar kitsch. Een beetje zoals de hele film. Echt mooi wil ik het niet noemen, maar het past wel goed bij deze nonsens die hoe dan ook vermaakt, maar soms wat geforceerd is en ook wel een beetje een herhalingsoefening is van het eerste deel. Daarnaast vond ik hier het verhaal stukken minder interessant. Een klein verhaal dat niet verteld hoefde te worden en daardoor nergens echt boeit.

Wat wel blijft zijn alle acteurs die met enorm veel plezier staan te spelen en de humor die vaak wel werkt. Soms zelfs als het enorm lang wordt uitgerekt (dat gedoe dat Quill om tape vraagt is extreem grappig, zoals die hele scène). Baby Groot is verder schattig en de muziek is allemaal prima. Ook pacing is heel behoorlijk (negen kwartier vervelen nergens) en de actie is meestal vrij overzichtelijk geschoten, al is het zo veel cgi-geweld dat het ook nergens echt bijzonder wordt. Dan waren een Mad Max of Hacksaw Ridge vele male beter op dat vlak. 3,0*.

Uiteindelijk gewoon een leuke film die nooit echt excelleert, nooit echt grappig wordt, qua actie nogal gewoontjes is en ook net te lang duurt en die ik eerst op een magere voldoende had staan maar waarvan ik enkele dagen later meer en meer dacht: dit was best een fijne film waarbij ik heerlijk in de bios heb gezeten. Vooral de personages onderling zijn geweldig, acteurs spelen met zichtbaar plezier en veel grappen werken toch echt wel. Het gaat allemaal nergens over soms maar dat is juist de kracht in zulke scènes. Die flash backs van Rocket zijn ook best aardig al voegen ze aan het verhaal zelf erg weinig toe. 3,5*.

Het idee is leuk maar de uitwerking minder. Ondanks de flitsende regie en felle kleuren (waar ik normaal wel fan van ben) zit er visueel niet heel veel bijzonders bij eigenlijk. Het tweede uur was ook te veel herhaling van zetten waardoor de verveling ook wel toesloeg. Dan zit er nog prima wat maatschappijkritiek in verweven en die hele wereld over spoken en talentenjachten is geinig bedacht, maar de kijkervaring was simpelweg minder sterk bij mij. 2,0*.

Het zal vast allemaal mooi zijn en goed gemaakt enzo, maar ik trek stop motion gewoon slecht. Ik kan daar niet in meegaan omdat ik steeds het gevoel van theater heb, net niet echt. Zelfs met gewone animatie kan ik dat wel, maar stop motion is die zeldzame vorm waar ik dat niet heb. Ergo: zo'n film weet me nauwelijks te boeien. Vanwege het verhaal en de regisseur wilde ik deze wel zien, maar eigenlijk loop ik gewoon weer tegen mijn vooroordelen aan. Ik zal de film zeker geen zware onvoldoende geven, daarvoor zie ik ook wel de kwaliteit en originalieit (wat is die pop een creep trouwens!) maar de filmbeleving is echt nul bij mij. Om dit verhaal te laten spelen in fascistisch Italië (ipv de 19e eeuw) vond ik op de oppervlakte ook niet helemaal werken (ik ken Del Toro's overwegingen maar vind die wat ver gezocht ook) maar stoorde verder niet. 2,0*.

Interessant verhaal en helder uiteengezet (al is dit geen waargebeurd verhaal wat jamer is) en dat een goed beeld geeft van het leven onder McCarthyisme. Maar de film vond ik ook erg vlakjes en weinig opzienbarend. Zelfs een DeNiro lijkt er niet helemaal bij, al overtuigt hij in de regel nog wel. 3,0*.

Mwoh. De film weet uiteindelijk niet de aandacht erbij te houden, is te voorspelbaar op momenten (en enorm clichérijk, de hoofdpersoon heeft net weer een persoonlijk verleden dat meespeelt) en ook op momenten ongeloofwaardig. Dit voelt als een film die is gemaakt als film, niet dat ooit in het echt zal of zelfs maar kan gebeuren. In het begin gaat het nog wel en werkt die enkele ruimte ook vrij goed, maar naarmate de film vordert wordt het steeds minder. Tot de geeuwfactor te hoog wordt. 2,0*.

Zwak. De film begint nog heel goed met mooie sfeerbeelden van een zonnig L.A. Er gaat heel veel beeldende kracht daarvan uit. Maar eens het verhaal dan begint, dan zakt alles wel in. Matig geacteerd en geen van de personages boeit. Ergens hoop je dan op een sfeerportret of een bepaalde film om die personen te begrijpen, maar niks van dat alles. Het is een film van opeenvolgende scènes met wat geweld en af en toe oppervlakkig drama omdat het moet, en dat is het. De film leeft niet en ik kon er weinig mee. Gelukkig nog lekker kort. 1,5*.

Heel aardige film. Haast bijzonder in zijn onbijzonderheid, een fijne nonchalante sfeerimpressie in het westen. Ook erg licht van toon, mede door de geringe lengte voelt dit echt als tussendoortje dat nergens echt beklijft. Maar prima spel, fijne sfeer, goede decors die allemaal echt aanvoelen. Uitstekend vermaakt, maar het einde liet me volstrekt koud, dat is nog de beste samenvatting. 3,5*.

Leuk, voor een kwartier. Daarna wordt alle geweld en alle bedoelde humor keer op keer herhaalt en weet de film niks nieuws en niks boeiends te brengen. De film doet veel goed met lomp geweld een een aardige visuele look wat ik normaal leuk vind, maar ik heb me hierbij toch redelijk verveeld. Ook Radcliffe blijf ik maar een matig acteur vinden. 1,5*.

Lichte tegenvaller. Vooral als film dan. Heel veel gepraat en hoewel op momenten boeiend en goed geacteerd wel erg saai in beeld gezet. De film wist me nooit echt te binden. Visueel ook wat karig. Dan zijn de stukken soms buiten vel beter, vooral met het fijne sound design met het warme geluid van de motor van een bus of auto, de geluiden van de stad en gedrenkt in een vaak warm groenachtig licht. En met hoogtepunt het voorlezen van het verhaal. Drive My Car was direct weg zijn en 3 uur lang heerlijk wegdwalen, dit is 3 maal opnieuw opstarten zonder echt succes. De film is zeker niet slecht en boeit nog wel voldoende, maar dat is het dan ook. 3,0*.

Ik kan me goed vinden in de kritiek van Onderhond. Een fraai begin met mooie opbouw, suspense en een verrukkelijk design. Fijn sfeertje sowieso, een kruising tussen fijn zomers bij de atletiekbaan en mysterieus op momenten. Maar na een klein uur verandert de film van toon en vliegt mijns inziens ook uit de bocht. De film wordt minder interessant en elke vorm van sfeer verdwijnt. Het einde is nog wel aardig dat zo ver over de top gaat dat het weer leuk wordt. En ook nog leerzaam over een periode in Korea onder het juk van Japan, waarin men zelfs Japanse namen aanhoudt om maar Japans te worden (al schijnt dat pas een jaar later echt te worden ingevoerd). Sowieso vond ik het vooral fijn dat direct te merken wat Japanse namen waren en wat Koreaanse namen waren. Dan merk je dat een beetje verdieping in die regio z'n vruchten afwerpt. 3,0*.