Opinions

Deze gisterenavond ook zitten kijken.

Sowieso is het altijd fijn om Signoret te zien in een film.

Echt een van de beste Franse actrices die dat land ooit gekend heeft.

Ze weet vaak met de kleinste gelaatsuitdrukking heel veel te zeggen.

Iemand die niet toneel staat te spelen, maar echt in haar rol op gaat.

Ook in deze film zet ze weer een prachtrol neer en krijgt ze goed tegenspel van de misschien wel onderschatte Rochefort.

Feitelijk stelt de film en het verhaal niet zoveel voor en was het einde zelfs wat al te makkelijk en wellicht flauw, maar dat neemt niet weg dat ik ruim anderhalf uur geboeid heb zitten kijken naar dit kleinschalige drama over een broer en zus, die feitelijk elkaar nodig hebben, maar ook verlangen naar een ander leven, met iemand anders.

Een acht, ofwel vier sterren.

Slechte Screamkloon. Eigenlijk schandalig slecht en weer een paar uur van mijn kostbare leven verknald!

Alles was eigenlijk flut aan deze film, maar het scenario spant toch wel de kroon! Moordenaar vermoord maagden, dus wat doe je dan als tieners:

je houdt een ontmaagdingsfeestje!!

Tenenkrommende drol bagger!

1 ster (slechts voor het lieve koppie van Murphy).

jahaaa! we wachten allen nog steeds op avonturen in de noordpool!!

Maar deze viel me destijds wat tegen (toch twee keer geweest,hihi!).

Vond de humor op dat eiland wel echt heel flauw, ook als 14jarige en bij mij wil dat wat zeggen, hoor! haha!

Maar de twee grote knokscene's zijn hilarisch!

Deze net bekeken en maakte deel uit van de 25 op één blu ray schijfje gepropte Spaghetti western films, die ik een tijd geleden heb aangeschaft.

Spaghetti westerns zijn globaal te verdelen in twee verschillende types:
de wraakfilm en/of de zoektocht naar een berg geld/goudschat.
Deze valt duidelijk onder die eerste.

Aardige, vlotte actiewestern met Adisson ok in hoofdrol, maar mist charisma en klasse van b.v. een Nero, of Gemma.

De schurken zijn lekker gemeen en worden werkelijk met bosjes neergeknald, zeker in de finale, waarbij de held handig gebruik maakt van een machinegeweer.

Verder speelt de soundtrack natuurlijk flink leentje buur bij Morricone en wordt er zelfs pure plagiaat gepleegd door de John Barry track Dawn Raid on Fort Knox van de James Bond Goldfinger soundtrack praktisch letterlijk te kopiëren.

Geen topper, maar degelijk en aardig vermaak voor de liefhebber.

Een zeventje, ofwel 3,5 ster.

Deze vanmiddag gaan zien in Antwerpen.

Verwachtte er van te voren niet heel veel van en dan valt het altijd weer mee!

Geinig werkje, wat redelijk dezelfde verhaallijn volgt als het origineel, met dit verschil dat al het bovennatuurlijk er uit is gehaald en eigenlijk vond ik dat altijd al een beetje het zwakst uitgevoerde gedeelte aan de eerste film. Nu is de reden dat een medewerker in de fabriek wraak neemt, nadat hij is uitgefoeterd en is ontslagen, door expres aan de software van de pop te knoeien.

Dan krijg je het geijkte verhaaltje: kind krijgt pop van moeder en vervolgens begint pop steeds meer storingen te vertonen (Lees: moorddadiger te worden), maar kind wordt -uiteraard- niet geloofd en krijgt de schuld.

Dat is allemaal redelijk vermakelijk, niet geweldig, totdat je bij de finale komt en dan gaat het behoorlijk los, waarbij in een(speelgoed?)-winkel allerlei apparatuur als drones en andere Chucky poppen tot leven komen, incl. de berenvariant van Chucky en het winkelend publiek wordt belaagd. Compleet gestoord, maar erg grappig!

Eerlijk gezegd heb ik geen idee of het echt de bedoeling van de makers is geweest om de film als een comedy op te vatten, maar ik heb de gehele film toch wel redelijk vaak moeten lachen om de capriolen van deze moordpop en de finale vond ik helemaal hilarisch. Wanneer je dit echt als een serieuze horror zult beschouwen, vrees ik dat je er niet heel veel aan zult vinden.

Tuurlijk blijft de originele Chucky de King en ziet deze er stukken minder cool uit, maar door de voortreffelijke stem van Hamill als Chucky wordt de spanning er behoorlijk in gehouden en was dit kind een stuk beter dan het verschrikkelijk acterende kind uit het origineel.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze gisteren bekeken.
Stond in de gids als Superfilm vermeld, maar dat vond ik hem toch niet.
Het idee is goed, maar de uitwerking stukken minder.

Allereerst vond ik de film erg rommelig en duurde het zeker een half uur voordat ik een beetje in het verhaal leek te gaan komen (maar ik moet er dan wel bij vertellen dat ik de eerste minuut gemist had en wellicht begint de film met enige uitleg?).

Behalve een goed basis-idee, was er verder nog nauwelijk sprake van een echt verhaal. Hoe alles bv zo gekomen was (onvruchtbaarheid, mensen die door de politie/het leger als vuil worden opgepakt, in kooien worden opgesloten en worden doodgeschoten) werd me totaal niet duidelijk. De hele tijd zat ik me af te vragen: WAAROM gebeurt dit allemaal? Wie zijn al die mensen? Waarom is de wereld (lees: mensheid) zo afgegleden naar WO2 praktijken? Nergens kreeg ik hier een antwoord op.

Natuurlijk werd er wel goed geacteerd, hoewel ik Owen zelf toch nog het minste vond en waren de rollen van Moore en Cain niet meer dan kleine bijrollen.

Verder was het ook -bij vlagen- zeer mooi in beeld gebracht, maar wanneer je op langlopende shots gaat zitten letten, zegt dat wel iets op het ontbreken van het ondertussen kunnen meeleven met het verhaal en de karakters....

want het kon niet verhullen dat de film zelf te vaak te saai voor woorden was.

Het werd mij allemaal te deprimerend en te afstandelijk gebracht, waardoor ik meer als toeschouwer zat te kijken dan dat ik echt in het verhaal gezogen werd. Het blijven zitten van het bloed op de lens maakte het er niet bepaald beter op.

Bovendien moet een film mij ook nog enigsinds kunnen vermaken (lees: ontroeren, of in spanning houden, of aan het lachen brengen, en/of soms zels kwaad maken), maar eigenlijk deed de film mij totaal niets.

Het einde was dan ook nog eens teleurstellend makkelijk. Je zou toch mogen verwachten dat nog minstens iemand achter hen aan zou zijn gekomen ipv dat ze relatief rustig in een bootje kunnen gaan zitten wachten?!

Nee, ik vond deze film een behoorlijke tegenvaller.
En kan zeker niet tippen aan gelijksoortige films als The handmaid's tale en 1984.

Een vier, ofwel twee sterren.

Dit was destijds ook weer lachen.

Ik weet nog dat ik en mijn vriendjes elkaar wijs maakte dat het toch het fijnst was om in de bios helemaal op de voorste rij te gaan zitten (wat een koppijn iedere keer!)

Lachen deze film!

Dit is toch die film dat Spencer het tegen zo'n Hell's Angels achtige bende opneemt, maar wanneer er dan aliens verschijnen om het jongetje te ontvoeren komt die bende er aan, knikken naar Spencer om aan te geven: wij staan aan jou kant! en helpen mee met de knokpartij!Briljant!

Deze afgelopen zaterdagmiddag in Antwerpen wezen kijken.

Hij bleek in het Nederlands/half Vlaams ingesproken te zijn, maar...

voor één keer maakte dit niet zo veel uit, want vooral de stemmen van de poppen, met name van Winnie de Poeh, waren erg goed gedaan en je vergat al snel dat het hier niet om de oorspronkelijke versie bleek te gaan.

Erg mooie, melancholieke film, vol magie en verbeeldingskracht.

Regisseur Forster weet het maximale te halen uit wat op zich een vrij simpel gegeven is:

een volwassene, die langzaam weer het kind in hem en de dingen die hij in zijn jeugd belangrijk vond, terug weet te vinden, door zijn oude onbegrensde kinderlijke fantasie weer te laten terugkeren, hierbij geholpen door zijn oude speelpoppen, die voor hem weer net als toen tot leven zijn gekomen.

De bekende karakters als Teigetje, Knorretje, Iejoor en natuurlijk Winnie de Poeh zien er werkelijk fantastisch geanimeerd uit, ietwat aftands en doorleeft, wat ook zo hoort, na al die jaren ze weer terug te zien.

Erg mooi gedaan en dat geldt ook voor het creëren van de bijna magische en sprookjes achtige sfeer.

En.. eh... Niets doen levert het meeste op!

Erg genoten: een acht, ofwel vier sterren.

Goede docu over Berry, waarbij je aan de hand van interviews een (wel iets te possitief) beeld krijgt van deze rock'n'roll legende.

De film bestaat uit twee gedeeltes:

het meer docu gedeelte, waar bij we aan de hand van Berry zelf mee gaan in zijn verleden en ook zien hoe hij in zijn eentje met het vliegtuig naar een gig reist en pas vlak voor een optreden de voor die avond plaatselijke bandleden ontmoet (dit was jarenlang een geijkt patroon)

en het speciaal voor hem georganiseerde jubileumconcert,

waarbij muziekcoordinator en "orkestdirigent" Stone Keith Richards hordendol wordt van de nukkige en eigenwijze Berry.

Die scene's zijn hilarisch! Berry die Keef even op de vingers gaat tikken dat hij niet goed de accoorden speelt van een nr wat de Stones al sinds begin jaren '60 spelen. Je ziet de Human Riff steeds zenuwachtiger worden tot een punt dat hij bijna echt niet meer weet hoe het te spelen!

Het concert zelf staat er magnifiek op in prachtige shots en kleuren en met een geweldige line up van muzikanten en zangers/zangeressen.

De dvd bevat nog een fiks aantal extra's, waaronder een making off, waaruit blijkt dat Berry iedere keer meer en meer geld wilde hebben en voor iedere opnamedag pas aankwam zetten, wanneer er weer extra voor betaald werd, wetende dat men halverwege de opnames toch niet meer kon stoppen met dit project.

Zeker een acht, ofwel vier sterren waard.

Deze vandaag ontvangen op blu ray (regio 1) en vanavond bekeken.

Sterke spaghetti western met revolverheld die lijdt aan amnesie in hoofdrol, waarbij niets lijkt zoals het is en we samen met hoofdkarakter voor een aantal verassingen komen te staan.

Om achter de waarheid te komen krijgt hij hulp van een drietal mannen, waarmee hij samen uit een gevangenis is ontsnapt en terug keert naar zijn geboortedorp.

Dit groepje mannen zijn stuk voor stuk markante karakter acteurs als Woody Strode en George Eastman (met zijn eigen naam Luca Montefiori op de credits).

De mooie Ida Galli (als Evelyn Stewart), die ik pas nog zag in Adios Gringo, is er voor de love interest.

Enige zwakke vond ik de overdreven en niet al te geloofwaardige manier waarop Strode zijn Waterloo vond. Dit was duidelijk als heroïsch bedoeld, maar werkte op de lachspieren.

Sterke, goed geproduceerde spaghettiwestern, met een meer dan gemiddeld script en zeker de moeite waard voor de liefhebbers.

Een acht, ofwel vier sterren.

Deze "per ongeluk" vorige week zondag wezen kijken in Antwerpen.

Op biosagenda.nl stond bij Metropolis Antwerpen bij Cinderella vermeld dat het de 1950 versie was, ook met de stemmen van de Disney tekenfilm vermeld, dus ik dacht dat we de originele Disney Classic op een groot doek gingen aanschouwen. Na tien seconden echter wist ik dat het mis was en we dus bij de moderne versie zaten EN ook nog in het Vlaams nagesynchroniseerd, om het nog erger te maken.

We zijn toch maar blijven zitten, vooral ook omdat alle andere films inmiddels ook al bezig waren en we anders een verpeste eerste Pinksterdag hadden gehad.

Film zelf viel dan nog -na de eerste minuten balend doorgekomen te zijn- best mee.

Het klassieke sprookje op een mooie, doch vrij standaard manier verteld.

In tegen stelling tot recentere Disney verfilmingen als Alice in Wonderland, Sneeuwwitje en Doornroosje, die eens op een andere manier verfilmd werden en dus afweken van het oorspronkelijke bronmateriaal, werd deze Assepoester eigenlijk precies mooi binnen de lijntjes verteld en kregen we geen grote verassingen voorgeschoteld.

Best jammer, maar het was wel op een mooie manier vormgegeven en in beeld gebracht, zeker het bal met uiteraard als hoogtepunt de dans tussen Cin' en de prins. Toch verwachtte ik van Branagh net ietsje meer, omdat hij meestal overkomt als iemand met wel wat lef in zijn lijf.

De acteurs waren goed gecast: Lily James is een schatje als Cinderella; Blanchett heb ik altijd al een eng wijf gevonden en is dus als de boze stiefmoeder perfect gekozen en Bonham Carter was geinig en voor mij eerlijk gezegd ook onherkenbaar als de fee (kwam er tijdens de aftiteling pas achter dat zij het was).

Kortom: degelijk en mooi gemaakt, maar had toch wel iets pittiger en met wat meer verassingen gekund.

Een zeventje, ofwel 3,5 ster.

Deze een tijdje geleden aangeschaft en bekeken.

Even voor de goede orde: ik heb de Duitse blu ray, waar ook een kortere Italiaanse versie (met Duitse ondertiteling) van ca. 80 minuten op staat en die versie heb ik bekeken.

Van te voren vreesde ik het ergste, omdat ik dacht dat we een hele film lang een sprekend paard als side-kick zouden te zien krijgen, gezien ook de filmposter, waarop het paard prominent staat afgebeeld, maar dat viel gelukkig mee.

Sterker nog: er zijn maar twee korte scènes (wanneer ik het mij goed herinner) waarin we het paard even horen terug praten tegen het hoofdkarakter gespeeld door Nero, maar gezien het feit dat alleen hij het lijkt waar te nemen, lijkt het er op dat het zich alleen in zijn hoofd/fantasie afspeelt. Voor de rest speelt het paard nauwelijks, of niet, een rol in het verhaal, dus geen Mr. Ed toestanden.

Verder is dit best een aardige parodie, waarbij Nero zich zelf en zijn western imago op de hak neemt. We zien hem voornamelijk, i.p.v. zijn revolver te gebruiken, met uien gooiend zijn tegenstanders uit schakelen.

Hollywood acteur Balsam is de schurk en doet dat niet onaardig, maar genoot waarschijnlijk meer van een betaalde vakantie in Zuid-Europa, dan dat hij deze film als een grote uitdaging en een kroon op zijn carrière beschouwde.

Nergens echt goed, maar ok voor een keertje.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Alhoewel dit een film is die je als filmliefhebber gezien moet hebben, was het er op een of andere manier nog nooit van gekomen. Vorige week zondag was het dan eindelijk zo ver en zat ik er klaar voor.

Deze film staat op menig lijstje van vooraanstaande filmcritici en kenners op nr1 en wordt wel "de beste film ooit" genoemd.
Dat is natuurlijk al feitelijk een titel, die geen enkele film waar kan maken, maar..... Citizen Kane komt een eind, ...een heel eind.

De film begint heel vreemd en wazig, je krijgt een soort landgoed te zien dat bijna buitenaards of sprookjesachtig lijkt en je eerder op het eiland van King Kong doet wanen dan in een hedendaagse wereld. Vervolgens zie je een hand met een sneeuwbol en de vreemde woorden Rosebud... Rosebud.. hoor je uitspreken... Hoe? Wat? Waar?
Een mysterieuzer begin is bijna niet mogelijk.

Vervolgens krijg je zo'n tien minuten aan nieuwsflash over de kennelijk zojuist gestorven miljardair en krantenmagnaat Kane te zien, waarbij je in vogelvlucht zijn hele leven voor bij ziet komen.

Maar wat betekenen die laatste woorden? Dat is waar een journalist op zoek naar moet gaan.

Via flashbacks en interviews met de naaste personen van Kane wordt zo een goed beeld geschetst wie Kane was. Deze stijl van vertellen had ik eerlijk gezegd van te voren niet verwacht voor een film van 1941 en is revolutionair te noemen. Ik ken in ieder geval geen enkele film uit die tijd, die dit ook heeft.

Verder wordt er bij deze film vaak het gebruik van "deep focus" genoemd en geroemd. Heel eerlijk? Ik had hier nog nooit van gehoord, maar heb mij even ingelezen en laat het tegenwoordig meestal ontbreken hiervan nu net zijn waar ik bij de hedendaagse film mij zo over kan ergeren. Er wordt tegenwoordig meer gekozen voor zo veel mogelijk beelden tegelijk te schieten, zodat tijdens de montage er altijd wel wat van te maken valt, i.p.v. van te voren keuzes te maken en veel meer te kiezen voor een mastershot met meerdere personen tegelijk scherp in beeld.

Ook de art direction mag er wezen, vooral tegen het einde in dat kolossale landgoed, waar je gewoon voelt hoe afstandelijk en ongezellig dit moet zijn om in te wonen en leven.

De vertelstijl is lekker vlot, het verhaal verloopt lekker snel, maar dit heeft wel als gevolg dat er ook sprake is van enige oppervlakkigheid en ik halverwege toch ook moest denken aan de moderne soaps (denk aan Dallas, of Dynasty). Daar zitten wel degelijk raakpunten bij.

Door deze snelle vertelstijl kwam bij mij de film dan ook totaal niet gedateerd, of oubollig over. Dat is wel degelijk ook een kwaliteit.
Het enige moment dat ik vond dat de film wat ging zuigen, was bij die tweede vrouw, in de scene dat ze zangles kreeg (incl. een schmierende zangleraar) en de daaropvolgende opera scene, dat ging allemaal wat te lang door. Gelukkig werd het daarna weer goed gemaakt en werkte de film vervolgens door naar het fantastische einde.

Want net wanneer je denkt dat je samen met de journalist er nooit achter zal komen wat Rosebud inhoudt, wordt het je in de allerlaatste twintig seconden voor de aftiteling onthuld.

Ik leg het uit als dat hij door de sneeuw in de bol herinnert werd aan die laatste gelukkige jeugdherinnering, voordat hij met "de man van de bank mee op reis moest gaan" en hij zijn ouders nooit meer terug zou zien.

Sterk einde en duizend maal beter dan al die flut plottwists, waar je tegenwoordig constant over struikelt in films.

Verder is het natuurlijk ook bijna niet te geloven dat iemand op zijn 25ste met zo'n filmdebuut als regisseur (en acteur, producent en mede-scenarist) weet te komen. Wat een prestatie!

Sterke film dus, maar de beste....? Onmogelijk om te zeggen.
Feit blijft in ieder geval dat ik nu al ruim een week nog steeds aan deze film moet denken en er mee bezig ben. Dat is altijd een goed teken, want hij heeft zeker indruk gemaakt.

Voor nu een negen, ofwel 4,5 ster.

Deze film ooit goedkoop op video gekocht, nadat ik al jaren het maintheme hier van kende en dat te gek vond.

Film viel behoorlijk tegen, hoewel de ongewone rol van Bronson (welliswaar net zo hard als gewoonlijk, maar ook romantisch en op een bepaalde manier erg naief) en dus de dreunende, coole soundtrack van Morricone alles nog net boven het gemiddelde weten op te krikken.

Film is een typisch voorbeeld van een internationale/Europese film met een paar bekende koppen en in Zuid-Europa gefilmd.

Het maken en opnemen was waarschijnlijk leuker dan het eindresultaat.

Het einde is dan wel weer verassend en origineel genoeg om nog lang bij te blijven.

Mooie poster overigens!

Een zes, ofwel drie sterren.

Goede Franse misdaadfilm, met uitstekend acteerwerk van de drie sterren.

Toch wanneer je de film louter op zijn verhaal beoordeeld is het allemaal toch vrij doorsnee en soms wel heel simpel voorgesteld (ontsnapping van Delon aan het begin vd film is niet echt realistisch te noemen).

Het is vooral de sublieme muziek van Morricone die de film naar een hoger plan trekt, zou je deze film zonder de muziek bekijken, dan zou ie meteen stukken minder zijn.

Des al niet te min: toch een aanrader.
Zeker 4 sterren waard, zeker en vast!

Deze vandaag in Antwerpen gaan zien, de gewone versie (3D vind ik niks).

Aardige pulpfilm, leuk om een keer gezien te hebben, maar niets speciaals en er had toch wel meer in gezeten.

Verhaal stelt niet veel voor, maar helaas zijn de actie scene's ook niet echt er uit springend.

De vechtscene's zijn veel te onduidelijk en schokkerig in beeld gebracht (Michael Bay zou er jaloers op zijn!) en de op zich spannende gevechten met de schorpioenen duren veel te lang.

Wanneer je hem vergelijkt met het origineel uit 1981 vond ik die film veel meer "ouderwets avontuur" hebben en vooral de scene met Medusa maakte bij het origineel veel meer indruk. Dat was behoorlijk eng en nagelbijtend toen, terwijl bij deze nieuwe versie het niet meer dan wel aardig spannend is.

De acteerprestaties vallen, gezien de sterrencast, ook behoorlijk tegen:

Neeson acteert zelfs voor zijn doen erg ongeinspireerd,

Fiennes staat er behoorlijk op los te schmieren,

Gemma Arterton kan nu eenmaal niet acteren (zie ook Quantum of Solace)

en last but not least ook Sam Worthington is niet bepaald werelds beste acteur en -hoewel qua uiterlijk tamelijk passend in deze rol- heeft te weinig charisma om werkelijk een film als deze te dragen.

Conclusie:

aardige tijdpassering, maar verwacht er niet te veel van.

Een goede zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze een tijdje geleden aangeschaft en bekeken op een Duitse blu ray in Franse audio met Duitse subs.

Behoorlijk spannende en intrigerende Franse misdaadfilm, die regelmatig wordt vergeleken met een Melville, maar daar kan ik het toch niet geheel mee eens zijn, daarvoor zijn de verschillen te groot.

Waar de karakters en de films van Melville zeer afstandelijk zijn, zonder weinig of geen emotie te tonen, zijn hier de twee belangrijkste figuren, gespeeld door Ventura en Belmondo, dat alles behalve, met name die van Ventura toont behoorlijk wat emotie, zeker voor zijn doen was dat opvallend.

Verder vind ik deze film ook stukken meer gedateerd aandoen dan de gemiddelde Melville, dit wordt nog eens versterkt door de regelmatig terug kerende (en vrij overbodige) ouderwets klinkende commentaarstem.

Ik heb deze film op een rare manier zitten kijken, ik dacht namelijk van te voren altijd dat dít de film was, waarin Belmondo een verklikker speelde, maar ik was in de war met "Le Doulos". Dit had als gevolg dat ik vanaf het moment dat hij mee ging doen, hem totaal niet vertrouwde en zat te wachten totdat hij Ventura zou gaan verraden. Dit gebeurde uiteraard niet en -wellicht ook daardoor- vond ik met terugwerkende kracht de figuur, die Belmondo in deze film neer zette, eigenlijk wel heel teleurstellend braaf, bijna onrealistisch eerlijk en daardoor feitelijk totaal oninteressant.

Ook het wel heel erg met de haren er bij gesleepte subplot met het meisje, wat opgepikt wordt tijdens de autotocht vanuit Italië, kwam bij mij erg ongeloofwaardig over, dat is wel het aller domste wat je in zo'n situatie kunt doen, ze lijkt dan ook louter in de film te zitten om er ook nog een verplicht liefdesverhaaltje aan toe te kunnen voegen.

Het einde was dan wel weer ietwat onverwacht en sterk.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Fantastische film van Kubrick!

Het rare is dat ik hem de eerste keer zwaar vond tegen vallen, maar dit is dan weer een goed voorbeeld van een film die per vertoning steeds beter wordt (voor mij althans!).

Hij is vreemd, confronterend, intelligent, anarchistisch, uitdagend, tot nadenkenstemmend, uniek en dus enig in zijn soort.

Inderdaad een meesterwerk!

5 sterren!

Deze afgelopen donderdag voor het eerst gezien.
Op de een of andere manier is destijds het uitbrengen van de film mij compleet ontgaan.

Het duurde even voor ik in het verhaal kwam, omdat het begin me eerder aan de Nederlandse "Zusje" deed denken en ik ging vrezen voor een soort van Blair Witch-gedrocht,
werd mijn vermoeden echter al snel kapot geslagen.

Wow! Wat een geweldige adrealine rush is dit, zeg!!
De film weet een behoorlijk realistische spanning op te wekken, die met geweldige special effects ondersteund wordt.
Het duurt een hele tijd, voordat je als kijker -samen met de hoofdkarakters- door krijgt wat er nu eigenlijk aan de hand is.

Is het een meteoriet inslag? Een raketaanval? Alienattack?
Wanneer je dan de oorzaak gaat zien wordt dit ook weer erg spannend en in de context van het verhaal realistisch gebracht (hoewel het natuurlijk je reinste nonsens is).

Feitelijk is dit natuurlijk pulp van het zuiverste soort, maar door de realistische setting en het semi-handcamera werk (maar dan wel alles briljant in beeld gebracht) stijgt het geheel boven de gemiddelde Hollywood productie met gemak uit.

Acteerprestaties zijn ook zeer goed. Iedereen komt heel natuurlijk over en de gast die zogenaamd de camera vast houdt weet met zijn droge commentaar vaak zeer hilarisch over te komen en voor de nodige humor te zorgen. Zeker gezien het feit dat de rest van de film zeer serieus wordt gebracht.

Einde, met de vluchtende helicopter en vooral wat er daarna gebeurt, is zeer knap in beeld gebracht en weet je op het puntje van je stoel te krijgen.

Origineel, spannend en vol fantastische special effects.

Een dikke acht, ofwel vier sterren.

Dit is samen met Lone Wolf McQuad een vd betere Norrisfilms, hoewel dat op zich niet veel zegt.

Behoorlijk standaard smeris verhaaltje, maar met een meer dan degelijke cast en aardige actiescene's.

Norris doet waar ie goed in is, hoewel bij de meer gevoelige scene's hij er niet veel van bakt (Wanneer dat meisje verdriet heeft zit Norris er maar wat houterig en emotieloos bij, dat is niet wat er met acteren bedoeld wordt, beste Chuck!)

Silva is een perfecte schurk, maar heeft heelaas maar weinig te doen. Wat is er eigenlijk met hem gebeurd verder? Sinds midden jaren '80 (behalve deze film zat ie ook nog in Le Marginal en een Burt Reynolds vehikel) niks meer van gehoord.

2,5 ster.

Deze vrijdagmiddag in Antwerpen gaan zien.

Matig b-filmpje met Neesson in zijn inmiddels bekende rol van beeldenstormende engel der wrake en ondanks oplopende leeftijd nog steeds geloofwaardig in de actie scene's.

Ietwat moeilijke samensmelting tussen keiharde geweldsscènes en melige humor, maar vaak ook niets ter zake doende gesprekken, die ietwat Tarantino achtig aandoen, maar met dit verschil dat het vaak tussen oninteressante bijfiguren gaat, die erna meestal snel het loodje leggen en waar je als kijker geen enkele sympathie bij voelt, wat die momenten met terugwerkende kracht nog overbodiger en vooral erg vervelend maakt.

Met name de scenes met de indianen doen erg overbodig en nutteloos aan, zeker het gedeelte, dat zich in het hotel afspeelt, had net zo goed eruit kunnen worden geknipt en je had niets gemist.

Meer een film om eens als tussendoortje op tv te bekijken, dan hier een duur kaartje voor te kopen.

Een vier, ofwel twee sterren.

Deze van de week op TCM zitten kijken.

Erg goede thriller waarbij Stamp exelleert en laat zien waar zijn vroegere faam uit de jaren '60 vandaan komt.

Stamp zet uitstekend een wat wereldvreemde -naar psychopathisch neigende- nerd (vlinderverzameling!) neer.

Eggar als zijn slachtoffer is ook goed, maar voor mij toch wel een stuk minder.

Film volgt zeker tegen het einde niet de meest voorspelbare weg, valt zelfs even lichtjes tegen, om dan in de allerlaatste minuut nog even vlijmscherp terug te komen.

Alleen al voor Stamp verplichte kost.

Een acht, ofwel vier sterren.

Deze gisteren gekeken.
Ik had er nog nooit van gehoord, maar had even behoefte aan wat onbezorgde nonsens en platte puberale humor.
En dan was ik dus met deze film aan het goede adres.
Natuurlijk bestaat de film louter uit onzin scene's en onderbroeken lol, maar dat past ook bij het genre van de studentenfilms, waar uiteraard Animal House de grondlegger van is en die laatste is wat mij betreft nog steeds onovertroffen.
Deze film kan daar nog niet bij in de schaduw staan, maar heeft zo zijn momenten.
De hoofdkarakters zijn vrij cliche en te weinig opvallend om echt te kunnen overtuigen. Vooral de hoofdrolspeler is idd saai en heeft te weinig charisma om de film te dragen (wat dat betreft had dus dat vriendinnetje aan het begin, waar hij door gedumpt wordt, nog gelijk ook!).

Toch een aantal hilarische (lees: zo stom dat het weer op de lachspieren gaat werken) momenten, die de film leuk genoeg voor een voldoende maakten,

oa dat gastje met bril, die compleet dronken op auditie moet voor een plaats op die school en zelfde persoon die de voorruit van de auto van de decaan onder kotst.

Een dikke zes, ofwel 3 sterren.

Vandaag deze film in het originele Italiaans gekeken en dat is toch wel een verbetering in vergelijking met de waardeloos ingesproken Engelse versie.

Nog steeds niet echt goed en alle zwakke punten blijven aanwezig, maar wel stukken meer genietbaar.

Hoewel setting in circus bijzonder is voor western, is verder het verhaal niet boeiend genoeg en afwisseling van serieus en spannend bedoelde scènes met meer humorvolle momenten werkt niet en maakt het -ondanks relatief korte speelduur- een hele zit.

Opmerkelijk: Spencer en Hill opereren nog niet als duo in deze film, terwijl ze dat feitelijk al wel deden in hun vorige samenwerking, Aces High, van zelfde regisseur.

Ik maak er een vijf, ofwel 2,5 ster van.

Deze vanmiddag in Antwerpen gaan zien.

Had er geen hoge verwachtingen van:
ik dacht dat het louter een goedkope schietfilm zou worden -dat was het natuurlijk op een bepaalde manier ook wel- maar toch is de productiewaarde behoorlijk goed te noemen, hebben we een zeer appetijtelijke EN stoere hoofdrolspeelster, een aardige supporting cast en hier en daar een adrealine rush.

Verhaaltje is verder vrij doorsnee en zou je met wat goede wil een kruising van Bessons eigen La femme Nikita en zijn (als producent) Taken kunnen noemen, gooi er een Zuid-Amerikaans sausje over en.... Voila!!

Desalniettemin is de amusementswaarde goed te noemen, loopt het verhaal lekker vlot en moet je de ongeloofwaardigheden maar door de vingers zien (Zo schiet de oom van hoofdkarakter -louter om haar iets uit te leggen en de juiste keuze te laten maken- mensen in een willekeurig voorbijrijdende auto dood en loopt vervolgens doodleuk met haar weg zonder aangehouden te worden. Dit slaat werkelijk NERGENS op!).

Einde was trouwens bijna hetzefde als bij de eerder al aangehaalde Nikita.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze pas geleden ontvangen en afgelopen weekend bekeken, onder de titel The Brute and the Beast.
Kon kiezen tussen twee Engelse audio tracks, een Europese en een Amerikaanse. Heb voor de eerste gekozen, hoewel ik liever de Italiaanse had gehad.

Verassend leuke Spaghetti western, waarbij twee sterren uit het genre aan elkaar worden gekoppeld: Nero en Hilton.
Hoewel ik Nero heel hoog heb zitten, moet ik toegeven dat hij in deze film redelijk op de automatische piloot leek te acteren, terwijl Hilton stukken meer indruk op mij maakte. Die laatste kende ik tot nu toe alleen van naam, maar vond hem vrij cool en gaaf, ga zeker meer van hem zien.

Verhaaltje is voor het genre redelijk standaard, maar had zeker zo zijn momenten en er werd lekker veel afgeknald, zeker door Hilton, die er duidelijk zin in had.

Nino Castelnuovo als belangrijkste schurk is goed opdreef en feitelijk een complete psychopaat en sadist. De scene waarin hij Nero volledig met een zweep afranselt maakt behoorlijk indruk.

Echter HET hoogtepunt van de film was toch wel Nero, die schietend in een op hol geslagen kar tegen een muurtje knalt, daardoor er uit wordt geworpen, in de lucht als een volleerd turner een salto maakt, achter de schurken terecht komt en ze vervolgens neerknalt. Hilarisch!

Kortom: een heel vermakelijke film.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze gisteren maar eens van de stapel nog te bekijken films gehaald.

Nadat Anthony ons eerst al -met alle remmen los- trakteerde op zijn The Stranger trilogy, Get Mean en Blind Man, kwam hij begin jaren '80 op het idee het 3-D concept nieuw leven in te blazen en met behoorlijk succes, zo zelfs dat de grote filmstudio's hem zouden volgen (ik zie mij zelf nog zitten met een kartonnen 3-D brilletje bij Jaws 3-D).

Anthony doet dit wel op zijn bekende "subtiele" manier, waardoor je als kijker als het ware de 3-D effecten bijna letterlijk recht in je gezicht geslagen krijgt.

De film en het verhaal zelf stellen niet veel voor, alles staat in dienst van de 3-D effecten, die vaak totaal geen functie in het verhaal hebben en er louter in zitten voor het effect.

Zo zien we de schurken staan wachten totdat Anthony verschijnt voor de final showdown en ze uit verveling b.v. met een jojo spelen, darts gooien, of bij het eten van een versnapering allerlei brokken en kruimels laten vallen: uiteraard alles recht op de camera.

Verder vliegen de kogels, brandende pijlen en speren je om de oren.

Overigens de begin scene, waarin Anthonys bruid wordt ontvoert en alle andere aanwezigen in het kerkje voor dood worden achter gelaten, deed mij wel erg sterk denken aan een gelijksoortige scene uit Kill Bill. Weet ik meteen waar Tarantino dit idee vandaan heeft.

Het acteren is niet al te best. Anthony doet het zoals gewoonlijk op zijn typische, eigenaardige manier, maar de rest lijkt te acteren, of ze net een minuut of wat eerder pas hun tekst hebben gekregen.

Uiteraard ontbreekt ook dit keer maatje Lloyd Battista niet, maar ik heb Raf Baldassarre dit maal niet gezien, hoewel die eigenlijk toch niet mag ontbreken.

Ondanks alle tekortkomingen en van duidelijke b-film kwaliteit toch ontzettende lol weer gehad met onze kleine, grote held, dus laat ik gul zijn: een zeventje, ofwel 3,5 ster.

Deze een paar maanden geleden in Antwerpen gaan zien.

Regisseur en hoofdrolspeler doen hun "Non Stop" nog een keer dunnetjes over en verplaatsen nu de actie van vliegtuig naar forensentrein.

Net als de meeste andere actiethrillers van de laatste jaren met Neeson in de hoofdrol is het degelijk en aardig vermaak, maar nergens buitengewoon, of echt geweldig.

Neeson weet ondanks oplopende leeftijd nog steeds geloofwaardig als actie held over te komen, maar verhaal valt totaal niet serieus te nemen.

Een zesje, ofwel drie sterren.

Deze pas aangeschaft en eind vorige week na lange, lange tijd dus weer eens bekeken.

Regisseur Milius heeft hier niet maar een gewone hak-film van willen maken, maar een machtig epos, waarbij de prachtige muziek van Basil Poledouris een belangrijke rol speelt.

Hoewel er ook zeker harde actie en een flink portie geweld in zit, doet de film vooral aan als een lang, doch boeiend episch verhaal over een beroemd comic personage, zich afspelend in de oudheid.

Het lijkt er op dat vaak de muziek conversaties vervangt, wellicht omdat men toch niet al te veel vertrouwen had in het vette accent van Schwarzenegger en hem zo weinig mogelijk tekst gaf.

Een film vol sfeer en verbeeldingskracht.

Goede rollen ook van J.E. Jones en Mako.

Een acht, ofwel vier sterren.

Deze vorige week op TV bekeken, nadat ik hem een paar jaar geleden, wegens te weinig belangstelling, in de bioscoop had over geslagen.

Film is stuk flitsender en gelikter dan originele versie, maar dit is niet direct een voordeel te noemen.

Hoofdrolspeler kan niet eens in schaduw staan van originele Conan Schwarzenegger, want is meer een pretty boy en weet weinig te overtuigen in de vechtscènes.

Verhaal is verder best vermakelijk en kijkt lekker weg, maar blijft echter ook niet lang hangen, omdat de film nergens echt veel indruk weet te maken en totaal geen klassieke scènes bevat.

Of om het duidelijker te stellen: over dertig jaar zal deze film totaal vergeten zijn, terwijl de groots opgezette productie van John Milius nu nog steeds indruk weet te maken.

Vermakelijk, maar niet veel meer dan dat.

Een zes, ofwel drie sterren.