Opinions

Mooi filmpje dat gelukkig niet te veel de kant van de typische US-comedy op gaat. Daar heb ik namelijk een broertje dood aan. Nu blijft het nog goed werken, vooral vanwege de verschillende leuke personages. Paar keer gelachen door met name die vader van Joe en die vervelende ouders van Patrick. Ook Biaggio werkte na verloop van tijd wel.

Verder is de sfeer prettig en is het geheel warm en fris gefilmd. Echt waanzinnig geniaal is het niet, maar toch een prima filmpje wat mij betreft. 3.5*

Duidelijk wat minder positief.

Vond het wel alleraardigst beginnen ja. Eerste halfuur dus waarin je a la Elephant een dag beleeft uit verschillende schoolgenoten. Het liet allemaal aardig aan de verbeelding over. Daarna werd het allemaal beduidend minder met redelijk weinig zeggende ontwikkelingen. Werd eigenlijk steeds saaier, af en toe onderbroken door wat leuke momentjes, en af en toe was de humor best oke, maar over de gehele linie viel het toch redelijk tegen. Beetje slap en te vrijblijvend allemaal.

2.0*

Meer dan leuk.

Door Koreeda, dus net wat sterker dan een simpel leuk tussendoortje. Prachtige rollen van die jongetjes in een aangenaam verhaaltje wat natuurlijk wel wat heftiger is dan de stijl en luchtigheid van de film doet vermoeden.

De film vliegt echt voorbij, heb genoten van de muziek die op zich niet zo bijzonder pas, maar wel perfect paste. Cinematografisch is het verder weer genieten, erg degelijk op het eerste oog, maar toch opvallend mooi en sereen.

Een film die op de juiste manier raakt door een combinatie van leuke rollen, een goed sfeertje, en mooie cinematografie. 4*

Sterke Van Warmerdam. Van uit zijn iets humoristische tijd. Vooral erg geslaagd vanwege het ongemakkelijke van het hele gebeuren. Absurdistisch en minimalistisch maar grappig en pijnlijk goed uitgevoerd. Van Warmerdam zelf kan nooit acteren, maar weet het op te vangen met droge delivery en goeie dialogen.

4*

Mja. Buiten de rampen die er erg goed uitzagen was het toch allemaal nogal standaard, sentimenteel en voorspelbaar. Die relaties met de overleden moeder/vrouw erbij, Cage met de relatie met z'n vader. Sowieso worden de plotjes al veel te opzichtig verklapt door de film heen, zodat je het einde in elk opzicht al voor de helft van de film weet. Daarom is de film ook nog eens zelden spannend.
Verder was het einde echt barslecht, al was ik wel blij dat er niet zo'n waardeoordeel over de mensheid in gepropt werd. Maar dan had je dat 'paradijs' nog, en Cage met vader, moeder en zus. Vreselijk..

2*

Vreselijk.

On-Russisch lelijk geschoten, een werkelijk strontvervelende soundtrack (hoe vaak kun je het zelfde keyboardriedeltje nog herhalen?), een plot van niks. Ik vond de lachende zaal bij de wraakscene van De Stoker erg treffend. Belachelijk slechte scene was dat.

Gelukkig vrij kort, zodat je eigenlijk amper de tijd had je af te vragen hoelang het nog ging duren, snelle afronding en klaar is kees. Dat + een gniffel of 2 = 1.5*

Leuk tussendoortje.

Speelse film, eentje waar we langs een serie grappige situaties langs gaan, en de droge humor best goed werkt. Het einde was dan ook zeker in de context nog het meest de moeite waard.

Ik had verwacht dat dit toch iets meer om het lijf had dan in werkelijkheid, maar zo nu en dan is zo'n grappig simpel maar effectief afgewerkt filmpje het beste tussendoortje. En Sabu heeft dat tot nu toe voor mij goed voor elkaar.

3.5*

Sono is garantie voor spektakel.

Al had hij hier nog wel wat meer uit de kast mogen halen. De film kent weer wat zelfde accenten als zijn andere laatste films; personages die braaf en burgerlijk lijken komen terecht in een web van idioten, geweld en perversiteit. Hij blijft wat te veel hangen in die structuur in deze film naar mijn zin, maar vermakelijk is het nog steeds wel.

In Guilty of Romance staat de humor toch wat meer op de achtergrond. Al zit er toch ook wel een geniale scene in aan een eettafel met een vreselijke moeder-dochter dialoog. Een van de grappigste scenes in de film. De scenes zijn verder toch vooral pijnlijk, wat genant ook, maar niet zo excessief als ik verwacht had. Visueel is het traditioneel sterk, vooral de openingsscene is erg mooi, en verder valt wederom het geweldige sounddesign op wat het geheel erg sfeervol maakt.

Sono grijpt qua regie ook wat terug op het poetische uit Love Exposure, maakt het allemaal misschien een beetje een allergaartje van wat hij wel vaker doet, maar dat maakt het nog steeds wel weer een erg vermakelijke film.

Vooral het geluid maakt er een kleine 4* van.

Nou, onzin dus..

Halfjaartje verder en na niet veel later ook GitS 2 gezien te hebben zie ik de magie. Prachtig diepgaand verhaal, geweldige actiescenes als ze aanwezig zijn, prachtige dialogen en een geniale sfeervolle soundtrack.

4*, dik!

Mist alles op het vlak van ritme en timing. Zet voor de grap eens de openingstitels van Oshii naast die van deze. Verschil moet er zijn...

Het is allemaal niet barslecht, maar wist nauwelijks iets los te maken dat de andere GitS-films wel lukte. Ik heb verder de series ook niet gezien, maar dit is wel wat ik me daar van bij voorstelde. Het onderwerp wordt al snel nogal cheesy zonder goede uitwerking. Zie hier het resultaat.

Geen meerwaarde.

Blijft een geweldige film, en ik overweeg het origineel op te waarderen naar 4.5, maar niet omdat 2.0 nou zoveel meerwaarde had. De 3d botst nogaal met de traditionele 2d beelden, en ook de veranderde kleuren doen af aan het origineel. Maar bij vlagen zien de 3d stukken er ook wel erg goed uit, en soms is het weer erg misplaatst.

De opgepoetste score is doffer en minder sfeervol, en doet toch vooral afbreuk aan de openingscredits, die toch al een stuk minder waren dan in het origineel.

Verder viel me het oppoetsen van de dialogen me niet op, maar daar heb ik het origineel misschien niet vaak genoeg voor gezien.

Al met al blijft het Ghost in the Shell, en heb me weer geweldig geamuseerd, was het wel geinig gezien te hebben, maar de meerwaarde van dit alles is simpelweg nul.

3*

Erg sterke film dit, beetje apart eigenlijk. Het voelt namelijk door de visuele stijl als een soort kort intermezzo wat je normaal op driekwart van een film als deze hebt. Met een erg aanwezige muzikale ondersteuning bij lange slowmotions. Maar eigenlijk duren die hier 100 minuten lang. Erg apart eigenlijk, maar als het gewoon fantastisch is uitgevoerd zoals hier helemaal niet vervelend of langdradig.

Visueel staat de film als een huis, prachtige kleurencontrasten, grauwe tinten en geweldig uitgevoerde slowmotions die het meest opvallen. Verder was ook de soundtrack echt de moeite waard, al was het iets te eentonig zo hier en daar op het einde met name.

Inhoudelijk vond ik het eerste halfuur de sterkste fase, daarna is het allemaal een fractie minder, maar het concept is eigenlijk wel continu de moeite waard. Ook de climax is behoorlijk sterk. Maar met zulke audiovisuele uitspattingen is het natuurlijk de volle lengte de moeite waard.

4*

Dramatisch.

Erg cliché spookfilmpje, het is maar weer eens een oude geest die toch nog even laat zien waarom ze zo ...spokerig... is geworden. Allerlei kommer en kwel natuurlijk, want spoken zijn nooit gewoon spoken, die hebben altijd een vreselijke achtergrond.

Maargoed dat vond ik nog niet het ergste, want als je zoiets leuk uitwerkt kun je er toch nog wat leuks van maken. In deze film vallen een aantal dingen op. Punt 1, het audiovisuele aspect, dat wisselt vrij leuke rushes en schrikmomenten af met rare slecht gekadeerde shots en enorm slechte editing. Erg wisselvallig dus, neig ik meer naar het negatieve, want de visuele uitbarstingen waren eigenlijk een beetje te standaard naar mijn gevoel. Daarnast viellen de personages op. De film zit vol met belachelijk slecht geschrven 'stoere-meiden-gone-wild' gedoe, met een wat tuttig grietje die daar niet helemaal tussen past, en vervolgens uitgekotst wordt... vrijwel uit het niets eigenlijk. Vervolgens slaat de film om en gedragen sommige jong-volwassenen zich als kinderen van een jaar of 12, met allerlei pesterijtjes die op geen enkel moment geloofwaardig overkomen. Uiterst lachwekkend gebeuren was dat. En eigenlijk wordt het met de minuut stompzinniger, als er doden vallen wordt het tuttige grietje daar op aan gekeken, omdat....... waarom eigenlijk? Ohja wacht ze paste er niet helemaal tussen, en ze neukte een keertje de stoere hunk van het stel, dan ben je natuurlijk de eerste verdachte van een drietal moorden!

Verder zitten er gewoon een paar onnozele zijplotjes in. Die hele romance ging bijvoorbeeld helemaal nergens over. Qua dialogen zat er eigenlijk elke 5 minuten wel weer iets doms in.
Had continu het gevoel dat dit door een groepje vrienden in elkaar was gedraaid, alleen een paar audiovisueel behoorlijke momenten verraadden enig talent. Genrefilm of niet, ook de originaliteitsprijs is te hoog gegrepen. Meer lachwekkend dan eng of spannend. En de schrikmomenten waren voor een veel te groot deel afhankelijk van het geluid. Zo'n beetje het sterkste punt van de film. De film gaat uit als een nachtkaarsje, terwijl het eigenlijk geen moment aangewakkerd werd.

1.5*

Goeie film, maar het is inderdaad wel een beetje wat Olaf K. al zegt. Het wijkt helaas amper af van de geijkte paden, op enkele punten na dan. In het begin leek het er desalniettemin op dat de film juist wel origineel uit de hoek ging komen, met een Koning met een nogal twisted mind, en een opkomende revolutie in het menselijk denken in de vorm van een verlichting.

Uiteindelijk zijn deze zaken, in combinatie met een opbloeiende relatie tussen een lijfarts van de Koning die toevallig uit een kolonie is opgevist, en de eenzame Koningin waar de Koning verder nooit naar omkijkt, de drie pijlers van deze film. En dat is eigenlijk erg goed op elkaar afgestemd. Verder in de film wordt het allemaal wat gewoner, wat toch wel jammer is, want zulke films hebben we juist al vaker gezien. Toch is het allemaal dusdanig goed verteld dat het allemaal interessant blijft, en wordt er vooral weer erg sterk geacteerd. Buiten de altijd sterke présence van Mikkelsen (die voor zijn doen eigenlijk maar een degelijke rol speelt), zijn de andere twee hoofdrollen uitstekend ingevuld. Verder zijn er wat bijrollen weggelegd voor het bekende Deense clubje met o.a. Trine Dyrholm.

Visueel is het degelijk. Vooral in het begin zitten er wat mooie shots in, maar het camerawerk is op een paar momenten na wat te braaf. Maar uiteindelijk komen de setting en de kostuums en dergelijke wel goed uit de verf.

Interessant verhaal, thematisch goed uitgewerkt, maar mist wat extra's wat best had gekund. Een stukje meer durf ontbrak soms iets te veel. Wel dikke plus voor die scenes dat de Koning ineens met zo'n negertje door het paleis rondloopt. Maar juist dat soort elementen hadden het een nog betere film gemaakt.

3.5*

Prima film, weinig op aan te merken. Grimmig geschoten, goeie vertolkingen met prima dialogen en een strak verhaal. Verder wel wat conservatief van aard, maar het wordt gelukkig wel redelijk subtiel uitgewerkt, en bovenal blijft het boeien tot het einde.

Alleen de keuze voor Sigur Ros vond ik niet echt passen, kwam een paar keer terug zonder echt bij de sfeer te kloppen. Werd ook wat raar afgekapt op een gegeven moment. Enige echte minpuntje.

3.5*

Raaarrrrrr...

Alsof je naar een vooroorlogse documentaire zit te kijken, terwijl het toch echt een film uit de jaren '90 is. Verder kan ik voor de schets van het geheel vooral verwijzen naar danuz, vond de starre gezichten ook veel weg hebben van Bresson, vond het ook wat weghebben van Tarr, het licht absurde, dat rare feest. Sommige scenes zijn echt fantastisch, zoals vanaf dat feest dus, die wisselende muziek, rare dikke wijven, een mannetje dat een t-shirt aantrekt. Tot dat moment vond ik het iets te willekeurig allemaal, en voor de rest weet ik eigenlijk niet zo wat ik er mee aan moet. Weet ook niet of ik het echt goed vond, want ik denk dat ik het vaker saai dan intrigerend vond, maar op een bepaalde manier is het wel erg memorabel, zonder dat je nou echt weet wat je hebt gezien.

3*

Een film met een.. ja.. beruchte status.

En om nou te zeggen onterecht, nee zeker niet, maar het is wel duidelijk dat enkele erg sterke lugubere scenes daarvoor verantwoordelijk zijn. Voor de rest is het toch voornamelijk hoppen tussen de gruwelijke scenes met wat saaiige overgangen. Eigenlijk vond ik de eerste pakweg driekwartier het leukste, vooral omdat er gericht wordt op de rol van Asano die echt de show steelt. Alleen al hoe hij erbij loopt

Als eenmaal het personage Ichi de overhand krijgt vond ik het wat minder worden, steeds rommeliger ook. Af en toe zitten er nog altijd wel leuke scenes in, met zo af en toe weer eens een set gevarieerde martelmethoden, maar het niveau van het eerste stuk wordt toch niet meer gehaald.

Aardige special-effects ook, beetje te gedateerde CGI, maar niet storend. Voor de rest een vermakelijke maar wat langdradige film.

3*

Vond deze toch minder melig dan verwacht, wat het nog steeds een uitermate zoete bedoeling maakt, maar toch. Dat parkje is een wereld op zich en prachtig uitgewerkt, de details in de animatie schitterend. Muziek is erg doorsnee en werkt weer niet al te goed, en het verhaaltje was dit keer niet al te onaardig.. op de laatste 5 minuten na, toen stortte Shinkai zich weer vol overgave op een overdreven jankbui met een popliedje (zo eentje waar er dan telkens 1 engels woord in zit).

3*

Zo negatief als Reinbo ben ik niet, maar ik vond het eerste stuk ook flink tegenvallen.

De film heeft een sterk concept, maar al snel wordt duidelijk dat er te weinig mee wordt gedaan. De scenes in het begin met de dubbelgangers zijn namelijk goed gedaan, maar veel te summier en beperkt. Visueel was het ook wat te warrig, zelfs voor Tsukamoto's begrippen.

Het middenstuk vond ik echter wel erg sterk. Als Tsukamoto's personage in de film komt drukt hij er als regisseur ook veel meer zijn stempel op. Een paar toffe scenes, met een hoog paranoide karakter. Toen dacht ik dat het flink los zou gaan tegen het einde, maar dan trekt de handrem helaas weer aan. Die zangstukken vond ik nogal pathetisch, ander minpuntje.

Al met al is het middenstuk sterk genoeg voor een 3*tje, maar daar omheen was het wel tegenvallend.

Erg indrukwekkend.

Prachtig gefilmd en vooral de soundtrack is echt heerlijk. Maar eigenlijk weet de film inhoudelijk vooral indruk te maken. Het basisverhaaltje is niet erg bijzonder maar wordt erg fraai uitgewerkt met een aantal piekmomenten. De laatste 20 minuten zijn echt fantastisch.

4.5*

Mooie Sokurov.

Weinig toe te voegen aan yorgos.dalman, ware het niet dat ik het visueel net wat minder vond dan bijvoorbeeld Mat i Syn, en ook wat minder die zweverigheid van die film terugzie.

Verder mooie verstilde arthouse met mooie beelden en een fascinerend schouwspel. Moeilijk iets zinnigs over te zeggen vind ik bij deze films merk ik keer op keer.

Dikke 3.5*

Erg mooi gestyleerd filmpje met een passende soundtrack. Vertellend sprak vooral de kinderlijke manier van ontdekken me aan. Mooi ingetogen verteld, erg Japans natuurlijk.

Het eerste uur is vooral erg leuk kabbelend, zo nu en dan best grappig en wat aandoenlijk. Later wordt het zelfs best treurig en pijnlijk, zonder dat het erg schreeuwerig overkomt.

3.5*

Aardige film wel.

Beetje flauwtjes zo hier en daar, die spraakverwarring werd vrij matig uitgewerkt en de daarmee samenhangende humor was erg slap, voorspelbaar en eentonig. Verder niet al te veel minpunten, wat gewoontjes misschien, en uiteindelijk leidt het geheel niet tot al te veel, maar er valt genoeg positiefs te melden.

Zo zijn de cinematografie en soundtrack bij vlagen erg mooi (erg Russisch, doet het vrijwel altijd goed bij mij), mooie locaties, blijft het verhaaltje sympathiek en gaat het niet belerend om met het thema oorlog (was ik een beetje huiverig voor), en doen de acteurs het allemaal prima.

Leuk minimalistisch filmpje, maar niet al te opzienbarend of meeslepend verder.

3*

Weer zo'n akelig banaal popliedje op het einde..

Ik weet niet wat Shinkai voor iemand is, maar dat moet wel een romanticus pur sang zijn. Niet direct mijn beeld van de wereld, het is mij te rooskleurig allemaal. Die soundtrack, echt tenenkrommend.

Achja het ziet er weer fantastisch uit, allemaal waar, maar wat een totaal oninteressant gebeuren zeg. De romantiek is one-out-of-thousand en dat oorlogsgebeuren hangt er maar een beetje als een nodeloos kwaad bij. Deed me nog geen centimeter opveren allemaal, en dan worden Hollywoodfilms wel eens verweten sentimenteel te zijn...

Enkele werkelijk magnifieke animaties, maar dan ook echt ontzettend mooi, plus wat fraaie designs, dat maakt 2*. Het liefdesverhaaltje ansich gaat nog, dat oorlogje past er totaal niet tussen. Daar is Shinkai veel te verliefd voor.

Een van de weinige Miyazaki's die ik nog niet had gezien. Deze sprak me niet zo heel erg aan, leek me vooraf wat fantasy te missen ofzo. Maar eigenlijk mist Porco Rosso juist heel weinig. Erg leuk filmpje, al kan hij zich niet meten met de beste Ghibli's.

Het verhaaltje is een beetje mager, maar de personages zijn wel de moeite waard, en vooral ook de humor is bijzonder leuk. Qua sfeer is het wat volwassener en minder magisch, maar het komt allemaal wel goed over. Een paar mooie scenes, en een vlot tempo maken het een leuke ervaring.

3.5*

Vond het ook een redelijk fraai filmpje. Vooral muzikaal fijn. Uiteindelijk toch wat aan de lange kant omdat het laatste stuk (vanaf de 'terugkeer' naar het verleden) niet zo veel meer brengt en een beetje saai wordt uitgewerkt. Verder best mooi. 3*

Man man wat een matige film zeg, lijkt wel of ik een compleet andere film heb zitten kijken als ik de commentaren hierbvoven mag geloven. Werkelijk te cliché voor woorden allemaal, alles wat je verwacht van een politiethriller zit in de platte personages en het verhaaltje verwerkt, inclusief de chef die overal tegen is maar de agenten die stug doorgaan, ook zonder badge . De hele film dat soort slappe uitgekauwde onzin. Verder uiteraard met een plot van lik-me-vestje waarvan de grootste goedgelovige kijker niet in zou moeten trapen. Iemand wil een vrouw 5 jaar lang in een drukcabine opsluiten (niet gewoon vermoorden?) omdat.... let op.... ze als kind een auto-ongeluk heeft veroorzaakt. Ehh... Hoe die twee er in het begin ook achter komen dat dit verhaaltje stinkt. Er is nooit een lijk gevonden, er heeft nooit iemand die vrouw van de boot zien springen, er is geen enkele aanleiding te veronderstellen dat ze zelfmoord gepleegd heeft, maar tóch is het dossier op die manier afgesloten? Nu maakt de politie wel eens fouten, maar dit is toch wel redelijk absurd... En zo zit de hele film vol met bedachte en vergezichte elementen, met een hoop sensatie, sentiment en drama om er iets 'spannends' van te maken.

Twee kleine *

Aardig bizar filmpje inderdaad, dat uit een geweldig concept toch net niet helemaal alle potentie haalt.

Het eerste halfuur vond ik zelfs nog redelijk moeizaam, eigenlijk is het omslagpunt als de zoon die kat aanvalt met een heggenschaar. Een van de beste scenes uit de films, waarna er toch wel een hele hoop goede scenes volgen. Maakt het tot een uitermate vermakelijke film verder, waar de kille sfeer uitermate goed past in het concept. Ik hou wel van dit soort rare filmpjes zonder al te veel plot of opgeblazen emoties. Het einde is wat mij betreft dan ook bijna onvermijdelijk, een meer gesloten eind had nou juist alle kracht van het concept teniet gedaan. Een Visitor Q spookt zo hier en daar wel door het hoofd, maar hier werkt het toch oneindig veel beter en is het daadwerkelijk humoristisch op bepaalde momenten.

Dat ik voorlopig niet verder kon dan 3.5* heeft er mee te maken dat het voor mijn gevoel nog wel bevreemender en surrealistischer had gekund. Toch jammer want -zoals ik al zei- het script biedt er denk ik alle ruimte voor.

3.5* dus, maar met kans op verhoging.