Opinions

Deze remake werd me aanbevolen door Chloe Moretz. Ik kende de film natuurlijk al en had ook al het origineel gezien, maar om een of andere reden had ik deze versie altijd links laten liggen. Gisteren was hij dan aan de beurt, speciaal op verzoek van Chloe Moretz dus.

Hij was niet slecht, maar ik kan ook zeker niet zeggen dat ik hem goed vond. Eerder een middelmatig, standaard horrorfilmpje dat volgens een vrij strikte formule werkt. Zeker in vergelijking met het origineel is deze film nogal formule-onderhevig. Zo wordt er geen ruimte gecreëerd om buiten de gebruikelijke begin-middenstuk-finale structuur te gaan, iets wat in de versie uit ’79 helemaal anders (meer fragmentarisch) werd aangepakt.

Het gevolg is dat je in een vrij korte tijd heel veel te zien krijgt en dat er geen tijd genomen wordt om een gestage spanning op te bouwen. De schrikmomenten en enge scènes stapelen zich dermate snel op dat het op den duur een beetje overkill wordt. Hetzelfde met de metamorfose van de vader die te snel en dus te ongeloofwaardig wordt doorgevoerd. Dan zie ik het persoonlijk liever iets ingetogener, met meer aandacht voor opbouw en suspense en met slechts sporadisch een enge scène die dan meer impact heeft.

Maar zoals gezegd is het geen barslechte film. Bepaalde scènes zijn daadwerkelijk eng, zoals de verschijningen van Jodie en de beruchte scène waar Chelsea op het dak kruipt. Niet legendarisch, maar toch vermakelijk genoeg om een film als deze boeiend te houden. Uiteindelijk duurt het allemaal niet te lang, waardoor het erg makkelijk te verteren valt. Maar een meesterwerk is dit niet, eerder een zoveelste standaard horrorfilm die het goed doet als tussendoortje.

PS: Nu weet ik eindelijk waar die username Chloe Moretz vandaan komt. Gedaan met slapeloze nachten .

De plot van dit vervolg is inderdaad een veelkoppig monster, variërend van verstoorde gezinsrelaties (vader is een opvliegende conservatieve zak, moeder een kleinburgerlijke trut en zoon en dochter zijn net iets te lief voor elkaar) tot klopgeesten en een duiveluitdrijving. Een beetje een combo van alles wat destijds populair was, maar Damiani verzuimt een nadruk te leggen waardoor de film soms wat stuurloos oogt. In tegenstelling tot het origineel is de aanpak ook alles behalve subtiel, want al na tien minuten beginnen deuren spontaan te klapperen. Maar ondanks al deze minpunten heeft Amityville II wel iets. Een bevreemdend sfeertje, enkele taboedoorbrenkende scènes en ouderwetse effecten om van te smullen. Wellicht dat dit daarom uitgegroeid is tot een cultfilm.

Vandaag herzien en de film blijft nog altijd zo goed als in m'n herinneringen.

Duitsland is op het gebied van wetenschap (en dus ook de geneeskunde) een pionier en die positie kent zijn oorsprong in tijden waarin men het niet zo nauw nam met de ethische principes. Zo maakt Anatomie een rechtstreekse verwijzing naar de bedenkelijke experimenten die nazi-dokter Mengele destijds voerde. Het mag dan misschien een duister kantje zijn van de Duitse wetenschap, het is wel uitstekend voer voor een horrorfilm.

Absolute pluspunten zijn de plot en de setting. De scènes in de verlaten faculteit en het steriele mortuarium scheppen het juiste angstklimaat. Tegen dit decor speelt zich een verhaal af waarin jonge geneeskundestudenten ten prooi vallen aan een vrijmetselarij die medisch onderzoek hoog in het vaandel draagt, ook al worden daarbij de meest basale ethische principes geschonden. Het levert een film op die origineel in elkaar zit, doch nogal stereotiep wordt uitgewerkt. Iets minder voorspelbaar en iets volwassener had geen kwaad gekund, al wordt het allemaal erg vermakelijk gebracht.

Een Duits cultklassiekertje!

Het idee is leuk gevonden en de uitwerking is in se wel ok, al kan je het bezwaarlijk echte horror noemen. De focus ligt min of meer op waanzin en achterdocht waardoor de suspens ook wel lichtjes opgevoerd wordt, maar een volbloed slasher zoals z'n (betere) voorganger is het niet. Bij momenten ziet het er ook net iets te gelikt uit en wil men te hard de typisch Amerikaanse, commerciële horrorfilm nabootsen.

Heb zelf de Anchor Bay uitgave aangeschaft en die is vrij goed. Nadeel is het gebrek aan Engelse ondertiteling. Vooral in het begin is het Britse accent soms moeilijk te volgen, maar dat betert gaandeweg. De film zelf vond ik maar een slappe hap. Een thriller zogenaamd, alleen spijtig dat dit niet doorschemert in de uitwerking. Enkel de laatste minuten zijn ietwat spannend te noemen, zij het wel voorspelbaar, maar dan op een leuke manier. De titel "And Soon The Darkness" is best wel grappig gekozen trouwens. De ganse film speelt zich af bij daglicht dus technisch gezien is de duisternis inderdaad nakend. Maar voor de rest vond ik het veel te duf en te braaf allemaal, zelfs voor een film uit '70. Ander en beter!

Een film die bewijst dat niet alle remakes verloren moeite zijn. Het origineel uit '70 was een duf thrillertje dat best een upgrade kon gebruiken. In plaats van op het Franse platteland is de huidige versie gedraaid op Argentijnse bodem. Dat uit zich in de fotografie die dankbaar gebruik maakt van de kleurrijke natuur en de grillige landschappen. Exotische bestemmingen blijken meer dan eens een boeiend kader voor een formulefilm die, in dit geval, nog het best te vergelijken valt met Turistas.

Een vreemd land, teruggetrokken locals en een corrupt overheidsapparaat bezorgen twee fitte fietsters een onbehaaglijk gevoel tijdens hun rondreis door de Argentijnse wildernis. Het duurt even voor de hel losbreekt, maar eens de film op dreef komt, blijkt ie over een pak meer punch te beschikken dan zijn voorganger. Op zich een schrale prestatie, want vergeleken met andere genrefilms die de laatste jaren op de markt werden gedumpt, mist deze prent dat rauwe karakter. Van een spanningsboog is bovendien nauwelijks sprake en ook de wendingen worden op voorspelbare wijze aan elkaar geregen.

En toch. Hoewel de film op inhoudelijk vlak maar net overeind blijft (om niet te zeggen dat hij soms verdrinkt in de clichés), slaagt het realistische (=grimmige) uitgangspunt erin om de kijker vast te houden. Met de essentie zit het dus wel snor. Als dit wordt bijgestaan door enkele adembenemend mooie shots, dan is het bewijs inderdaad geleverd dat sommige films nu eenmaal remake-waardig zijn.

Doorsnee wraakfilm over een jongeman wiens leven uit elkaar spat wanneer zijn zwangere liefje door een psychopaat vermoord wordt. Het enige wat hij wil is wraak. Weinig vernieuwend uitgangspunt en eveneens weinig vernieuwend uitgewerkt, films als Death Wish indachtig. Behalve dat het geweld misschien iets nadrukkelijker in beeld wordt gebracht - en ook dat is twijfelachtig. De film duurt in feite ook veel te lang en bevat aldus een hoop overbodige scènes, zoals de confrontaties met aanvankelijke verdachten die weinig met de zaak te maken hebben. Het ontbreekt vooral ook aan chemie tussen de twee hoofdpersonages.

Ergens las ik iets over "de Zuid-Koreaanse versie van Seven", maar ik vrees dat die toch wat ingenieuzer in elkaar steekt en op de koop toe een stuk grimmiger en neerslachtiger is.

Het eerste wat ik dacht toen ik deze film zag was: Clive Barker. Op zich niet verwonderlijk, aangezien de gelijkenissen met Lord of Illusions overduidelijk zijn. Angel Heart is doordrenkt van magie en mysterie en daardoor ontzettend sfeervol. Twee uur lang volgen we privédetictive Mickey Rourke van het groezelige New York naar de broeierige bayou's in Louisiana. In een zoektocht naar een vermiste persoon kruisen mooie waarzegsters, opvliegende jazzmuzikanten en een ijzingwekkende De Niro zijn pad. Dit alles zeer dromerig gefilmd met op de achtergrond het zwoele gemiauw van een saxofoon. In deze horrorfilm draait het niet om spanning of bloederige taferelen, maar om de mysterieuze gebeurtenissen die zich in sneltempo opstapelen en uitmonden in een verrassende ontknoping.

Wanneer Buttgereit Angst voor het eerst zag op een festival in ’94, vond hij dit werkje van de totaal onbekende Gerald Kargl op zowat alle vlakken beter dan zijn eigen Schramm dat exact 10 jaar later verscheen. Als statement kan dat tellen!

Erwin Leder, die hier meteen een dijk van een acteerprestatie neerzet, moet zowat de enige factor van bekendheid zijn in deze undergroundproductie. Veel dialoog valt hem nochtans niet te beurt, want daar zorgt de constant aanwezige voice-over voor. Maar toch heeft Leder genoeg vrijheid om zijn karakter met alle mogelijke visuele kunstjes gestalte te geven; i.e. een onvergetelijke lugubere en chaotische blik die op zijn aangezicht af te lezen valt.

Gedreven door een onstilbare drang om te doden trekt hij erop uit, nog geen dag nadat hij ontslagen is uit de gevangenis waar hij zat voor, of wat dacht u, een verleden als moordenaar. Vanaf dit moment wordt de toon van Angst beschrijvend, zowel in woord als in beeld. Alles verloopt zeer traag, maar door de macaber getinte inhoud van de voice-over en energiek camerawerk met onvoorstelbare cadrages en standpunten, wordt een hallucinant beeld opgehangen van de taferelen die zich in een afgelegen huis in het bos afspelen. Verwacht geen splatterfestijn, maar wel onverwijld sadisme jegens hulpeloze slachtoffers.

Thematisch gezien kan je Angst probleemloos naast grote broer Henry plaatsen, al moet je met vergelijkingen sowieso oppassen. Zeker is wel dat Angst vooral uitblinkt in visuele flair terwijl Henry een stuk grimmiger is en inhoudelijk veel sterker in mekaar zit. Michael Rooker is dan ook net dat ietsje overtuigender dan een verder uitstekende Erwin Leder. Of met andere woorden, Angst mist inhoud. Maar dat is tegelijk ook het succes van deze film, want door zijn voyeuristische stijl ben je als kijker als het ware constant aangewezen op de protagonist, hetgeen identificatie met “het goede” onmogelijk maakt. Een verweesd en verontrust gevoel zou na afloop de kijker moeten bekruipen, maar daarvoor is de aanpak te hysterisch en niet koelbloedig genoeg. Realistisch of niet, het werkt helaas niet voor de volle honderd procent.

Wel verdient deze serial killer flick meer aandacht dan met zijn beperkte cultstatus momenteel het geval is. Op bepaalde vlakken vernieuwend en op andere ongeëvenaard is Angst een bijna volwaardige Europese tegenhanger van het Amerikaanse Henry: Portrait of a Serial Killer.

Mooi uitganspunt en met momenten erg creatief vormgegeven. Niet het doorsnee movie-in-a-movie-plot dat je verwacht, maar door middel van hypnose en analoge gebeurtenissen een fraai en origineel verhaaltje. De uitwerking is nu eens erg effectief (zo is er een minutenlange sequentie waar je net als de personages in de film langzaam onder hypnose geraakt) en dan weer erg matig. Maar algemeen genomen is dit een vrij unieke film met enkele gekke scènes, doch spijtig genoeg een gebrek aan suspens.

Enge film met/over een enge pop. James Wan heeft er zijn naam aan verbonden als producer en dat laat zich zien in de stilering (op sommige vlakken vergelijkbaar met Dead Silence en The Conjuring). Op enkele occulte elementen na is dit toch behoorlijk slappe koffie gebleken... De poster vond ik alleszins meer geslaagd dan de film.

Die psychedelische poster belooft natuurlijk flink wat audiovisueel geweld, maar laten we stellen dat de ontwerper zijn job toch beter heeft gedaan dan de regisseur. Niet dat het een dramatische poging is, hoor, maar er zijn twee fundamentele problemen: het hoofdpersonage dat te sterk als karikatuur wordt neergezet en het nefaste gebrek aan tripscènes; terwijl de inhoud dat net rechtvaardigt, sterker zelfs: erom smeekt. Telkens wanneer je denkt dat de film zal losbarsten, zinkt hij weer weg in middelmaat. Ambient en indie-rock op de achtergrond in combinatie met een carnavalesk figuur dat sporadisch in beeld komt, volstaan niet. Iedereen moddert maar wat aan (letterlijk en figuurlijk) en uiteindelijk is er wel een lichtpuntje in de vorm van een weerzinwekkende finale, maar ook dat is al eerder en beter gedaan. Nee, niet al te beste indie-horror dit.

Goede film? Slechte film? Moeilijk te beoordelen. Want daarvoor heb ik er, toegegeven, te weinig van begrepen. Veel ondoorzichtige symboliek, maar desalniettemin een mokerslag van formaat, in de eerste plaats door de ontzettend krachtige (en adembenemend mooie) beelden. Von Trier bewandelt met Antichrist een pad dat geen ander regisseur ooit betreden heeft. Enorm intens!

De synopsis is op zijn minst misleidend te noemen, in die zin dat ze lukraak bij een doorsnee horrorfilm kan geplaatst worden. Vandaar allicht ook verkeerde verwachtingen en uiteenlopende beoordelingen. Maar wie al wat van Von Trier gezien heeft, kent zijn bizarre hersenkronkels. Die komen hier weer uitstekend tot uiting, in een dramatisch verhaal over een koppel dat rouwt om hun overleden kind.

Maar er is meer, want Von Trier wil de kijker vanalles duidelijk maken. Door de controversiële beelden, maar evenzeer door de overduidelijke aanwezigheid van symboliek. Die twee elementen zullen dus ook de ervaring van de kijker bepalen. In mijn geval tot nu toe onbegrip. Want wat was die boodschap nu precies? En wat betekenen al die verschillende lagen waarin de film gewikkeld is? Gelukkig laat Antichrist een dergelijke indruk na dat research hieromtrent eerder een beloning dan een opgave is.

Antiviral is misschien wel de film die ik van David Cronenberg verwachtte of verhoopte, maar die nu dus door zijn zoon gemaakt werd.

Naar eigen zeggen is deze film ontstaan rond het idee dat ziekte en besmetting een zekere uiting zijn van intimiteit. Dit idee werd pas later als metafoor geëxtrapoleerd naar het obsessieve gedrag van mensen die zo dicht mogelijk bij hun idool willen staan. We zien meteen een auteur aan het werk, een filmmaker met een boodschap, namelijk dat het mediacircus waaraan we ons allemaal willen spiegelen één grote, wansmakelijke zeepbel is.

Cronenberg heeft op zijn zachtst gezegd een cynische blik op de maatschappij en de fanatieke wijze waarop beroemdheden ons dagelijkse leven overheersen, maar daarnaast is Antiviral vooral een beklemmende audiovisuele ervaring. Ondanks overeenkomsten met films als Rabid, Videodrome, Scanners en The Fly heeft Cronenberg jr. duidelijk een eigen stem. Body-horror van de bovenste plank.

Uitgebreide recensie: Antiviral (2012, Brandon Cronenberg) - cultmoviesreviewed.com

Heb zelf ook die Shriek Show-versie een tijd geleden aangeschaft. De docu moet ik nog zien, maar de film was alvast een meevaller. Niet alleen als curiosum maar ook filmisch was Anthropophagus een stuk beter dan ik verwachtte. Een paar wansmakelijke scènes gezien die zonder meer als klassiekers in het genre mogen bestempeld worden. Verder is de plot nog behoorlijk te pruimen, temeer omdat een "allesverklarende" slotontknoping op Fulci-achtige wijze uitblijft en de kijker aldus in het ongewisse wordt gelaten.

Behalve vetzakkerij is er voor wie zich een beetje inleeft ook wat spanning. Naar het einde toe worden bepaalde achtervolgingsscènes namelijk zo tergend traag gefilmd dat je spontaan begint te nagelbijten. Daarenboven zorgt de setting - een desolaat eiland met een labyrint aan nauwe steegjes - voor een beklemmend gevoel dat het naargeestige sfeertje alleen maar in de hand werkt.

Anthropophagus is uiteraard tamelijk traag en soms nep, maar dat mag de pret niet drukken. Een ware must voor trash-fanaten!

Schoenmaker blijf bij je leest.

Wat een hoop leegheid toch, deze Vlaamse film.

Op een bepaalde manier is het allemaal nog wel betrekkelijk leuk om naar te kijken, al is het maar omwille van de overload aan goede Vlaamse acteurs die in een atypische rol ten tonele verschijnen. Maar na twee uur film blijf je achter met een hoop "niets". Barman slaagt er zelfs niet in om ook maar enkele vragen bij de kijker op te roepen over het net geziene. Een algemeen gevoel van ergernis, verontwaardiging en het piekeren over twee verloren uren die gemakkelijk opgevuld konden worden met een gezellig namiddagje bloemschikken, dat was zowat het enige waar ik aan dacht terwijl dit gedrocht met pseudo-symboliek me met tergend veel moeite naar de eindgeneriek sleepte.

Erg lauwe film die er eigenlijk geen moment in geslaagd is me te veroveren. Ik vond de uitvoering van het verhaaltje oninteressant en ook de individuele scènes wisten nooit genoeg te prikkelen. Er zijn - uiteraard - enkele schrikmomenten ingelast, maar aangezien m'n betrokkenheid bij het verhaal zo laag was, misten ze hun effect volledig. Dat het verhaaltje cliché is maakt eigenlijk niet eens zoveel uit. Ik heb ondertussen tal van dit soort Japanse spookfilms gezien en ze komen allemaal op hetzelfde neer. De reden waarom ik ze nog kijk is tweeërlei: de mooie stilering en de lijkwitte geesten die onder een snerpend geluid tevoorschijn komen en je de daver op het lijf jagen. Apartment 1303 faalt op beide vlakken. Daar komt nog bij dat de personages en hun acteerprestaties beneden niveau zijn en dat de vele verklarende flashbacks nefast zijn voor het tempo. Een dikke teleurstelling.

Zonder twijfel het buitenbeentje binnen het kannibalengenre. In de eerste plaats omdat alle smeerlapperij in de stad plaatsvindt, en dus niet in de jungle, maar ook omdat het kannibalisme hier niet wordt neergezet als sociaal fenomeen, maar als biologische aandoening die zich bij wijze van besmettelijk virus over de bevolking verspreidt. Een beetje een kruising tussen een kannibalenfilm en een zombieflick dus.

Hoewel Cannibal Apocalypse relatief traag en braaf op gang komt is dit zeker een pluspunt, gezien de iets intelligentere aanpak dan de doorsnee genrefilm. We krijgen ook een beetje meer inzicht in het psychologisch verval van de protagonist, en dat is toch veeleer uitzonderlijk. Uiteraard vereisen zulke plotlijnen aanvaardbaar acteerwerk, en daar slaagt de cast dan ook met verve in. Eerder verrassend als je de zoveelste Itialiaanse B-film in je DVD-speler steekt.

De grootste troef van deze film is dan ook het goed doordachte plot. Bovendien wordt hier vanuit het standpunt van de kannibalen/zombies verteld, en niet zoals gewoonlijk vanuit het perspectief van de weerloze slachtoffers. Knap! Minpuntje is wel dat er iets te veel actie-elementen aanwezig zijn om te kunnen spreken van een volbloed horrorfilm. Iets meer gore had ook wel gemogen, hoewel het nu best wel goed te doen is. In ieder geval een aanrader!

Een film over de Vietnam-oorlog maken is alles behalve een gemakkelijke klus. Zeker als je de emotionele geladenheid en de complexe historische context in het achterhoofd houdt. Voor filmmakers een zware maar boeiende uitdaging met andere woorden. Dat Coppola met zijn “Apocalypse Now” schroomloos door de mand valt is dan ook een beetje te verwachten.

Om te beginnen wordt de kritische insteek totaal waardeloos gebracht. Pseudo-filosofische prietpraat over de gruwelen van een oorlog worden in oeverloos saaie monologen en dialogen richting het publiek gekatapulteerd. Irritante typetjes als de koele actieheld en de doorgedraaide neuroot die aan deze boodschap de juiste panache trachten te geven, bereiken net het omgekeerde resultaat. Sheen loopt er heel de tijd bij als een duffe kamerplant zonder ook maar een greintje charisma en de langverwachte confrontatie met Brando is een pijnlijke anticlimax. Een regelrechte wanvertoning en een in A-films ongeëvenaard staaltje slecht acteren. Als een lamme goedzak met een hete aardappel in de mond draait Brando een totaal foute dramatiek in het laatste halfuur. Zelfs de gemakzuchtige kritische voetnoot met een schattige puppy in de hoofdrol ligt er te dik op als antioorlogspropaganda.

Al dat gewauwel over hoe gruwelijk de oorlog wel is begint ondertussen dermate je keel uit te hangen, dat je je afvraagt waarom er überhaupt een film over gemaakt is. Het medium film is er net om deze drama’s in beeld te brengen, niet om een paar acteurtjes hele blokken tekst af te laten raffelen over de “horrors of war”. Dan lees je toch gewoon een boek?

De redux-versie van Apocalypse Now geeft de film weer zoals Coppola die oorspronkelijk bedoeld heeft. Nu, die versie bevestigt nog maar eens dat de brave man het niet te best begrepen heeft. Langdradige sequenties zoals die met de Bunny-helikopter en de ontmoeting met de Fransen verhinderen genadeloos enige ritmiek. Maar eigenlijk is er geen enkele scène die genoeg indruk maakt of de juiste snaar weet te raken. Meer dan de middelmaat zit er nergens in, integendeel, 95% van de film zit het niveau er zelfs ver onder.

Maar het is niet allemaal kommer en kwel. De sereniteit in sommige beelden is mooi om naar te kijken en ook de omgeving weet Coppola af en toe fraai in beeld te brengen. Het briljante openingsshot met de bomen, de mist en de krachtige sound van een helikopter die door de met buskruit vervuilde lucht klieft is een instant klassieker. Echter, meer dan deze bescheiden beeldenpracht zit er helaas niet in.

Apocalypse Now, een film die grenzeloos overschat wordt en als portret van een waanzinnige oorlog nog niet half geslaagd is.

Beklijvende thriller van de regisseur die eerder al het ijzersterke Rey de la Montaña maakte. Apollo 18 doet vrolijk mee aan de hype van waarheidsgetrouwe found footage docustyle filmpjes, maar biedt qua script toch wel iets extra. Om te beginnen een origineel verhaal over leven op de maan dat mede door de desolate setting een doeltreffend angstklimaat creëert. Shots waarin we een astronaut op het kleurloze maanoppervlak zien lopen met ver in de achtergrond de Aarde in een zee van zwart werken nu eenmaal erg bevreemdend.

De uitvoering is verder prima. Storingen in beeld en geluid + de afwezigheid van muziek maken het geheel waarheidsgetrouw. Dit terwijl zelfs vandaag nog steeds theorieën circuleren dat de maanlanding destijds in scène gezet werd en het ondertussen al veertig jaar geleden is dat men nog op de maan geweest is. Die achtergrondinfo zet deze film toch eventjes in een interessant perspectief.

Amerikanen hebben wat met feestdagen en seriemoordenaars, en dan nog liefst de combinatie ervan.

Er was Black Christmas, Halloween, Friday The 13th ... en nu April Fool's Day. Waar blijven ze het halen.

April Fool's Day is alles behalve de zoveelste slasher in de rij. Het geniale uitgangspunt zorgt voor anderhalf uur spanning en humor tegelijkertijd. Leuke personages en een geschikte locatie doen de rest.

Het gebrek aan gore, waarschijnlijk rechtstreeks het gevolg van gebrek aan budget, strooit nog wel wat roet in het eten, maar over het algemeen is April Fool's Day een frisse wind in het genre met een einde om nooit te vergeten.

Aanrader voor de fans!

Ooit op cult night met Jan Verheyen gezien, maar veel herinnerde ik me er niet van. Na de herziening blijkt dit een matige film te zijn. Het is niet meteen het meest geloofwaardige verhaal van King dat ik al gelezen/gezien heb. Het vergt al heel wat inlevingsvermogen om je te laten meeslepen door de verschillende plotwendingen. Mits die voorwaarde zitten er wel een aantal sterke sequenties in de film. De manier waarop de psychologische macht als een pingpongbal tussen de twee hoofdpersonages heen en weer gaat houdt de film lange tijd boeiend. Vanaf het stuk met de zwerver schuift de film echter flink uit. De wendingen worden steeds ongeloofwaardiger en de opgebouwde suspense ebt volledig weg. Naar het einde toe kent de film nog wel een opflakkering met het uiterst cynische slot.

Filmisch gezien is Apt Pupil weinig interessant. Op audiovisueel vlak valt er niets te beleven. De film moet het vooral van de personages en hun onderlinge interacties hebben. Net die aspecten zijn voornamelijk aan het vakmanschap van King te danken en niet zozeer aan de regie. Al moet je dat ook relativeren aangezien de ontwikkelingen dus niet bepaald geloofwaardig zijn, zoals eerder gezegd. Gelukkig zijn de vertolkingen wat dat betreft goed genoeg om de film staande te houden.

Conclusie: Niet de beste King-adaptatie, maar ook zeker niet de slechtste.

Tja, Spielberg... Het zal toch wel een tiental jaren duren voor ik nog eens een film van hem zie, want deze was er toch eentje om heel snel te vergeten. Ik vind het gegeven rond artificiële intelligentie nochtans bijster interessant, maar de weg die Spielberg hier inslaat is nogal ... plat. Keuze genoeg anders, maar hij moest er weer persé een robot in steken met een drang om lief te hebben. Flauw hoor! En dat zeg ik zeker niet om wat na te trappen. Ik trek de beste man zijn goede bedoelingen ook niet in twijfel, maar ik krijg werkelijk het schijt van dat goedkoop sentiment dat in elke scène van de film sluipt. M'n eigen schuld, want ik had me er wel enigszins aan verwacht natuurlijk.

Waarom deze film dan überhaupt nog zien? Volgens wat ik vooraf over A.I. had gelezen zou dit een visueel meesterwerk zijn. Niet dus. Ik heb met moeite vijf mooie shots gezien terwijl de rest van de film verzuipt in conventionele regie en middelmatigheid. Niet abominabel slecht, maar ook zeker niet het soort cinematografie dat een film als deze naar een hoger niveau weet te tillen. De enige visuele hoogtepunten waren enkele compositorische hoogstandjes aan het begin van de film, de Rouge City (veel te kort in beeld gekomen weliswaar) en het design van de aliens.

En wat was dat toch plots met die aliens? Nu weet ik dat Spielberg gefascineerd is door buitenaards leven - en ik zal de laatste zijn om die fascinatie af te keuren - maar in dit geval vond ik de "wending" totaal niet gelegitimeerd. Het was ook vanaf dit moment dat A.I. afgleed in sentimentele wansmaak. Het lag er ook allemaal zo dik op: een bruin beertje dat de aaibaarheidsfactor moet garanderen, een sacrale voice-over die even de puntjes op de i komt zetten, personages die plots met een krop in de keel gaan fluisteren als de gesprekken wat emotioneler worden en van die typische koormuziek die je altijd wel in dit soort feelgoodverhaaltjes terugvindt. Nee, dat soort stroperige cinema boeit me niet meer sinds ik twaalf was.

Gemiste kans. Dan kijk ik liever een I, Robot. Minder pretentieus, oogt een pak mooier en is gewoon veel vermakelijker.

Horrorfilm die zich afspeelt in de catacomben onder Parijs. Beetje onsamenhangend bij vlagen, maar wie van claustrofobische films houdt (ik denk spontaan aan The Descent uit 2005), zal dit wel kunnen smaken. Personages zijn redelijk stereotiep, op het irritante af zelfs. De locatie maakt natuurlijk veel goed. Er was ook al die film met Pink, enkele jaren terug, maar deze prent buit de catacomben als toneel beter uit.

Onlangs nog in Parijs staan aanschuiven om de catacomben kunnen bezoeken, maar na 10 min. opgegeven toen bleek dat de honderd-meter-lange rij amper opschoof. Gemiste kans...

Heerlijk duistere actiethriller van Carpenter met schitterende rauwe shoot-outscènes en een brilliante soundtrack, zoals we van hem gewoon zijn. Geen horror deze keer, maar ook in andere genres bewijst Carpenter een genie te zijn dat met slechts enkele middelen telkens de juiste snaar weet te raken bij het publiek.

Niet al te best genrefilmpje dat schaamteloos meelift op de handheld-reality hype. Waarom schaamteloos? Omdat de makers geen enkele moeite hebben gedaan om ook maar iets van vernieuwing of meerwaarde aan dit concept toe te voegen. De regie lijdt onder een gebrek aan vakkundigheid die films als Blair Witch onderscheiden van de rommel, en anderzijds is het scenario zo hol als een trommel met als klap op de vuurpijl een zelden geëvenaard deus ex machina complex. Enig lichtpunt is de nachtelijke scène waarin dochterlief verminkt wordt teruggevonden in het labyrint.

Al geruime tijd ben ik in een zoektocht verwikkeld naar de meest schokkende, de meest ranzige, de goorste en de ziekste films die de poelen van de undergroundcinema te bieden hebben. En ja, dan heb je soms van die momenten dat je voor de spiegel staat en jezelf afvraagt waarom je bepaalde films überhaupt nog ziet. En je kan het al raden, August Underground’s Mordum is een van die (in mijn geval weinige) “films” die je dwingen tot zelfreflectie en je een schuldgevoel bezorgen omdat je ze gezien – laat staan gekocht – hebt.

Voor August Underground’s Mordum had ik een vriend uitgenodigd die net zoals ik fan is van gore vetzakkerij en best wel wat kan hebben. Om een of andere reden had ik zo’n vaag voorgevoel dat ik deze film niet alleen wou zien. Maar na 20 minuten móest ik wel, m’n gezelschap kon het namelijk niet meer aan en heeft onder luid gevloek (“dees kan ni meer, dees is er over…er zijn grenzen!”) de kamer verlaten. En ik kan hem geen ongelijk geven!! Ik vraag me dan ook nog steeds af waarom ik heb verder gekeken, want aangenaam was het allerminst.

Naast het feit dat August Underground’s Mordum filmtechnisch en qua plot een ongeëvenaard wangedrocht is, zijn er tal van andere redenen waarom je deze film niet moet kijken. De gemiddelde dialoog reikt niet verder dan “shut the fuck up bitch” en het 77 minuten durend beeldmateriaal is zo grof, depressief, misselijkmakend en vooral nutteloos dat je je schaamt omdat je dit in je DVD-speler hebt gestoken. August Underground’s Mordum bevat dan ook enkele van de ziekste scènes die ik ooit in m’n leven heb gezien en waarschijnlijk ooit zal zien. Om er maar eentje te noemen, bij wijze van afschrikmiddel voor al te nieuwsgierige zielen: De buik van een onschuldig slachtoffer wordt genadeloos opengereten, ingewanden kletteren tegen de grond, en één van de moordenaars staat vervolgens doodleuk met zijn penis in de open wonde te roeren. Nee, dit gaat zelfs voor mij te ver, mede door het realisme waarmee het hele gebeuren aan de hand van een handcamera is gefilmd.
Als je over één ding al “positief” mag zijn, dan is het over de special effects die 100% echt lijken.

Ik kan in ieder geval zeggen dat de zoektocht naar de meest extreme film hier eindigt voor mij. Ik kan me niet inbeelden dat er nog iets erger dan dit bestaat, en als het wel zo is, dan wil ik het niet zien. Met August Underground’s Mordum heb ik m’n grens overschreden en heb ik beslist dat ik zoiets nooit meer wil zien. Ik heb m’n lesje wel geleerd! August Underground’s Mordum is met voorsprong de meest gestoorde en zieke “film” die ik ooit heb gezien. Maar niet de meest schokkende, die eer gaat nog altijd naar Cannibal Holocaust. Twee films die je verder overigens totaal niet met mekaar kan vergelijken, aangezien August Underground’s Mordum gewoon een samenraapsel is van “vetzakkerij om vetzakkerij” en je dit moeilijk een film kan noemen.

Voor horror moet je tegenwoordig in Europa zijn. Zegt men. Nonsens, zeg ik, want de Amerikanen laten wederom zien dat zij absoluut nog meetellen in het genre. Al hebben ze het spijtig genoeg nog niet afgeleerd om steevast een groepje dwaze tieners te laten opdraven in hun horrorfilms. Maar dit is naast hun niet altijd even logische reacties meteen ook het enige manco in deze verder uitstekende prent.

Het zal allicht wel helpen dat ik een fetisj heb voor ziekenhuisfilms. Ik vind het een van de meest intrigerende en tevens angstaanjagende locaties om een griezelverhaal in te laten plaatsvinden. En dat is precies wat hier gebeurt. Bovendien wordt – en dat is sinds Coma geleden – de setting voor de volle honderd procent benut. Het is niet alleen het hallucinante labyrint van eindeloze gangen dat indruk maakt, maar vooral de manier waarop het in beeld gebracht wordt. Formidabel gebruik van kleuren en diffuus licht! Ik heb zowat alle kleuren van het spectrum voorbij zien komen waardoor elke gang en elke operatiekamer zijn eigen identiteit meekreeg. Een visueel festijn om duimen en vingers bij af te likken.

Voor het overige een leuk, zij het niet al te origineel, verhaaltje over een geschifte arts (voortreffelijk vertolkt door Robert Patrick), al is dat nu niet meteen het sterkste punt van de film. Wel enorm sterk is de hoeveelheid gore, de creativiteit ervan, maar vooral het aantal goedgetimede schrikmomenten. Ik heb de film met de hoofdtelefoon op gekeken en ben toch enkele keren rechtgeveerd van het schrikken. Iets wat me zelden overkomt trouwens (Shutter was er ook zo eentje), want doorgaans ben ik hier vrij immuun voor. Wat alleen maar wil zeggen dat het hier – naar mijn gevoel – perfect uitgevoerd werd allemaal.

Kortom, een uitstekende horrorfilm die zowel op audiovisueel als creatief vlak hoge ogen gooit. Al ben ik er vrij zeker van dat Autopsy aan de grote massa voorbij zal gaan en dus grotendeels in de anonimiteit zal belanden. Maar dat geeft niet, want zo kweek je een cultfilm.

Ontsnappen uit de realiteit en je toevlucht zoeken in een virtuele wereld is een brandend actueel thema. Miljoenen kinderen brengen al hun vrije tijd door achter de computer omdat ze de confrontatie met alledaagse problemen niet aankunnen. In Avalon lopen beide werelden mooi in elkaar over met als enige onderscheid de visuele weergave ervan. Met sfeervolle sepia-tinten en een strakke, cartooneske fotografie kent de virtuele spelwereld een originele vormgeving. Ook al zien we echte acteurs aan het werk en geen animaties, het in-game gevoel is sterk aanwezig dankzij de overtuigende graphics en bijpassende interface. Het underground game-paradijs en de geprojecteerde hologrammen zijn hierbij doeltreffende ingrediënten. Hoewel de visuele uitwerking van de virtuele wereld feilloos in beeld wordt gebracht, is het thema van het betreffende spel nogal ongeïnspireerd. Een ordinaire shooter met weinig body. Gevolg is een groot aantal scènes die inhoudelijk quasi niks te bieden hebben. Bovendien werkt het gebrek aan een degelijke soundtrack, de titelsong daargelaten, ook niet meteen bevorderend en je bent dan al snel louter op de visuals aangewezen. In dat opzicht werkt bijvoorbeeld Hackers een stuk beter, met prachtige elektronische beats van onder andere Orbital, The Prodigy en Underworld.

De mise-en-scène van Avalon mag dan al voortreffelijk zijn, de film biedt te weinig afwisseling om constant te boeien. Aanhoudend gerecycleerde gebeurtenissen en oeverloos getater over het nieuwe level wekken na verloop van tijd verveling en ergernis op. Daarenboven betekent de overstap naar de reële wereld meteen een rigoureuze stijlbreuk met de prachtig experimentele vormgeving van daarvoor. Het verhaal durft dan wel ietsje interessanter te worden, maar ondertussen laat het je allemaal koud.

Kortom, Avalon is een film met een enorm potentiëel op verhaaltechnisch én visueel vlak, spijtig genoeg is het resultaat een ongebalanceerde film die inhoud mist wanneer hij grafisch in orde is en die het visueel laat afweten wanneer het narratieve aspect openbloeit.

Zonder twijfel een van de meest arrogante films die ik ooit gezien heb. Met als onderwerp een buitenaardse planeet die gekoloniseerd wordt door mensen – teneinde de aanwezige grondstoffen zo goed mogelijk uit te buiten – heeft Avatar erg veel weg van een veeg uit de pan naar de oorlog in Irak. Allemaal goed en wel die kritiek, maar om dan een Amerikaanse marinier te laten infiltreren bij de aliens en hem vervolgens na een korte integratiecursus tot uitverkoren leider van het volk te bombarderen? Jezus, hebben die Amerikanen dan nog niets van hun zelfgenoegzaamheid verloren sinds 9/11?

Trouwens, best wel schrijnend om te zien hoe een film op één vlak zo vooruitstrevend is (beeld) en op alle andere vlakken schaamteloos achterop hinkt. Het ongenuanceerde scenario, de kleffe muziek, de vlakke personages en hun dialogen, enzovoort, zijn allemaal van het soort eenheidsworst zoals ze in Hollywood met karrenvrachten van de band rollen. Kom op, het laatste waar ik behoefte aan heb, is het horen van een goedkope variant op de Titanic-soundtrack bij het zien van een buitenaards landschap. Ligt het aan mij of is dit werkelijk het toppunt van slechte smaak? En alsof dat nog niet genoeg is, is er de met kinderachtige moraal doorspekte eindstrijd tussen de aliens en de mensen waarvan ik prompt braakneigingen kreeg.

Enig lichtpunt zijn de feeërieke designs van de fauna&flora op Pandora. Voornamelijk de luminescente creaturen in het woud zijn adembenemend om naar te kijken. Het lijkt wel alsof Cameron hiervoor inspiratie heeft opgedaan bij wat er diep in de oceanen allemaal rondzwemt. Ook in The Abyss gaf hij al blijk van zijn fascinatie voor deze vreemdsoortige wezentjes. Niet onbegrijpelijk, aangezien ze tot het mooiste behoren wat onze wereld te bieden heeft. Maar helaas kan die fascinatie niet camoufleren dat Cameron met Avatar (in tegenstelling tot zijn intenties) het clichébeeld van de arrogante Amerikaan bestendigt; eentje die andere volkeren verdraagt zolang hij er zelf baas over kan spelen.

En oh ja, ben ik de enige die verwacht had dat Jake en Neytiri bij het vrijen hun staarten aan elkaar zouden koppelen?

Eigenaardig filmpje. Eli Roth noemde dit de "single most influential film on Hostel II". Een goede reden om deze eens te bekijken dan maar.

Van Avere Vent'anni bestaan twee verschillende cuts: de originele en een zwaar verknipte versie die 13 minuten footage mist en bovendien helemaal dooreen geschud is wat de volgorde van de scènes betreft. Ik heb beide gezien en het verschil is immens. Waar de gecensureerde versie een gezapige sexcomedy is, verontrust de originele prent omwille van het grimmige einde dat Roth als volgt omschrijft: The ending is the most shocking, horrifying ending I've ever seen in a film. It's really hard to watch and really upsetting and then it just ends and the credits roll. Aangezien de film zo invloedrijk was op Hostel II geloof ik hem op zijn woord, maar ik heb toch al meer choquerende films gezien in dit soort.

Samengevat zien we in Avere Vent'anni een clash tussen generaties waarbij de jongste in een seksuele revolutie verwikkeld zit. De twee hoofdpersonages, twee knappe meiden die zo uit een pornofilm weggelopen zijn, dagen elke man uit die hun pad kruist en maken er geen geheim van dat ze botergeil zijn en dringend een beurt nodig hebben. Bij hun bezoek aan de stad Rome komen ze terecht bij een vreemde "flower-power" sekte die geïnspireerd lijkt op die van Manson en zijn volgelingen; eentje waar druggebruik en losbandige seks hand in hand gaan. Uiteindelijk worden de twee meisjes gestraft voor hun lichte zeden in een grimmig slot dat doet denken aan de typische vernederingen zoals je ze in rape&revenge flicks vaak voorbij ziet komen.

Er zit weinig tot geen lijn in de film. Het geheel doet aan als een aaneenschakeling van knullige softcore-scènes waarin twee bloedmooie meisjes in strakke broekjes door beeld lopen. Er wordt een bepaalde seksuele spanning gecreëerd die een anticlimax krijgt wanneer enkele mannen de deernen een lesje leren. Of hier een verdoken boodschap van de regisseur achter schuilt of het louter een staaltje exploitation betreft is niet helemaal duidelijk. Ik gok in ieder geval op het tweede.

Gisteren nog maar even herzien. Bij een herziening valt pas op hoe slecht het design van de Predator wel is. Veel te opgepoetst en overdreven uitgerust met allerlei snufjes. Tot daar nog aan toe, maar de Predator lijkt tegenover de originele film enorm aangekomen te zijn. Een dikkerdje zeg maar. Voor de rest zijn de personages een dikke flop. Het verhaaltje is nochtans niet zo slecht gevonden, maar de zwak geschreven personages helpen alles naar de kloten. Het enige leuke dat nog overblijft aan deze film zijn de confrontaties tussen de Alien en de Predator. Niet omdat ze zo schitterend zijn, maar gewoon omdat ze eindelijk de natte droom van de trouwe fan verwezenlijken.

Al met al een dikke kulfilm. Spijtig, want deze twee prachtige iconen verdienen meer, veel meer.