Opinions

Goede, maar moeilijk te beoordelen film. Komasa pakt opnieuw uit (kort na het sterke Boze Cialo (2019)) met een uiterst interessante film met actuele thema's, weet opnieuw veel gelaagdheid aan te brengen, en schroomt zeker niet voor shockeren. Jong als hij is weet hij opnieuw leuke verbindingen te leggen tussen traditionele kunstvormen en populaire cultuur (dat computerspel waar hij de hitman ronselt is denk ik Fortnight? Nooit gespeeld maar het leek erop).

Thema is hier de actualiteit zelf - de verbinding tussen social media, politiek, populisme en polarisatie, online haat en het aanzetten daartoe, en als rode draad 'de kracht van suggestie' (zoals door Beata letterlijk wordt gezegd). Hejter toont de irrelevantie van het onderscheid tussen waarheid en leugen, of - misschien beter gezegd - hoe waarheid en leugen tot speelbal zijn geworden van de moderne (politieke) mens en daarmee hun onafhankelijke status en 'onschuld' als door iedereen begrepen concepten hebben verloren. Bas Heijne zou deze zeker eens moeten kijken als voorstudie bij zijn volgende essay

In Hejter resulteert dit in een complex drama dat veel perspectieven op deze moderne fenomenen biedt en zeker richting het einde behoorlijk heftig wordt en wel even blijft hangen. De film balanceert bovendien kunstig tussen humor, drama en pure tragedie - soms weet je niet of je moet lachen of juist je hoofd moet laten hangen uit tristesse over de puinhoop van de moderniteit. En dat alles in Polen - niet in de VS. Komasa laat na Boze Cialo opnieuw zijn licht schijnen op moderne fenomenen in de Poolse samenleving, en hint opnieuw op persoonlijk (ervaren) leed als bron van veel ellende en radicaal handelen.

Tegelijk is de film veel te lang geworden, en hoewel het thema en de uitwerking over het geheel genomen erg boeien, is het toch te lang uitgesponnen. De focus op de politieke strijd tussen twee burgemeesterskandidaten vind ik ook niet per se geslaagd, het maakt het allemaal wat banaal, hypothetisch, tegelijk nogal pretentieus, en eigenlijk biedt het met de focus op allerlei schandalen ook weer niet veel nieuws.

Als grootste zwaktepunt zou ik toch het hoofdpersonage willen noemen. Tomek intrigeert, het blijft lang onduidelijk wat zijn werkelijke motieven en emoties zijn (Komasa geeft veel suggesties, maar lijkt toch lange tijd geen uitsluitsel te geven), maar het is moeilijk om je met hem te identificeren. Hij is vooral een enorm berekenend en koelbloedig karakter, uit op wraak, en als hoofdpersonage naar mijn smaak te weinig gelaagd.

Neemt niet weg dat de film enorme indruk maakt. Komasa is een regisseur om te blijven volgen, dat is zeker.

Die laatste 20 minuten vond ik nu juist wat overbodig; veel herhaling en iets te uitleggerig. De boodschap moest, als in een slechte Hollywoodfilm met op ware gebeurtenissen gebaseerd plot, nog eens tekstueel in beeld verschijnen.

Maar laat dat het oordeel over de film verder niet kleuren; ik werd zeer bij de keel gegrepen door deze docu, door Salgado's fotografie en het verhaal eromheen. Ongelooflijk indrukwekkend, een must see voor mensen die begaan zijn met het lot van de mensheid en de aarde.

Ik kende Salgado's werk eigenlijk niet overigens, maar wat een bijzondere man, zo te leven vanuit een onvoorwaardelijke en oprechte begaandheid met mensen en de wereld, en dat zo te kunnen vereenzelvigen met fotografie die zijn weerga niet kent. Vind het ook absoluut bijzonder dat iemand die altijd als 'sociaal' fotograaf werkte en mensen fotografeerde in de meest ellendige omstandigheden (sommige foto's waren gewoonweg téveel om te blijven kijken), vervolgens zulke fantastische natuurfoto's weet te maken. Dat getuigt van een speciale gave.

Wenders, zoveel films heb ik nog niet van hem gezien, voelt haarfijn aan hoe hij hiermee een film met een maatschappelijk oogpunt kan maken. En het is zeer indrukwekkend hoe hij Salgado zijn eigen verhaal laat vertellen aan de hand van de foto's; die stem, en die kop, dat alles levert samen een zeer boeiend document op. Schitterend.

Verbaasd over de reacties hierboven. Vond het echt een niemendalletje, zo'n onwaarschijnlijk drama geclusterd in een kleine vrienden/familiekring. Had ook geen moment het gevoel dat de acteurs erg betrokken waren bij de film. Psychologische spanning en diepgang was juist ver te zoeken, en de geloofwaardigheid van ontwikkelingen vaak evenzeer. (Hoe die Angelica bijvoorbeeld Antonio nauwelijks iets verwijt, toont voor mij dat het eerder een feel-goodfilm is dan dat het serieus bedoeld is.)
Aardig, maar het zal me zeker niet bijblijven.

O o wat een heerlijk filmpje. Waaruit bestaat het leven als je in een of ander suf dorp in de ex-DDR woont en je met pensioen gaat? Een fantastisch verhaal over de nieuwe zingeving die Schultze heeft gevonden. Erg ontroerend, verrassend, en bovenal gortdroog. Het meest briljante vond ik nog wel de diepzinnige passages die de spoorwegbediende voorleest uit wat voor filosofisch werk dan ook. En dan die parade op het einde, ik kon me niet onttrekken aan een associatie met Het zevende zegel van Bergman. Het enige mankement is dat het in z'n poging om gortdroog te zijn ook daadwerkelijk af en toe saai is. Bij herziening stem ik em nog wel omhoog.

Dit viel wat tegen. De theatrale opzet en het lang uitgesponnen verhaal lijken een voorschot te nemen op wat een epische film moest worden. De cinematografie mag er wezen, vooral qua spel met licht en donker is op momenten waanzinnig mooi en de vechtscenes richting het einde zijn een lust voor het oog, maar het camerawerk is op veel momenten ook gewoon te statisch.

Het grootste bezwaar is wat mij betreft het verhaal, dat eigenlijk vrij simpel is maar in een vreemd ritme en veel te traag verteld wordt. De doorzichtige boodschap is op twee-derde van de film eigenlijk al duidelijk. Tot dan toe is het ook wel interessant (leuk plotlijntje en -twist rond de bamboe-samurai), en lijkt de zaak bekeken. Kobayashi had volgens mij daar gewoon kunnen afronden met die slot/vechtscene, maar vervolgens komt  nog het het lange en inmiddels overbodige zijspoor over het uitschakelen van de drie andere samurai en moet de boodschap ook nog eens expliciet neergelegd worden. Had die drie samurai dan een grotere rol gegeven en breng de vechtscenes eerder, denk ik dan.

Gelukkig zijn de vechtscenes zelf wel weer prachtig geschoten en lijkt Kobayashi de dramatische close-up in het laatste deel ineens te hebben ontdekt, zodat de verveling nog niet toeslaat. Visueel valt er dus wel een en ander te smullen, en in zekere zin bieden samurai-films altijd wel iets leuks, maar dit is wat mij betreft niet het epos dat velen erin zien.

Ik had Ningen no Jôken I al eens gezien, maar kan me er niet zoveel meer van herinneren. Ben wel benieuwd of de fans van Kobayashi mijn kritiekpunten ook herkennen bij de Ningen no Jôken-trilogie.

'Een heerlijke film', dat zijn bewoordingen waar ik op dit moment niets mee kan. Totaal verpletterend, intens, waanzinnig en grauw zijn woorden die de film voor mij iets meer benaderen. Seul contre tous, een ongrijpbare maar bijzonder krachtige vertolking van de anti-moraal, het leven in niets, vanuit de meest trieste werkelijkheid. Een film die je niet gezien wilt hebben, en zeker ook niet wilt herzien, maar eigenlijk perfect is in zijn soort. Het verhaal is erg simpel, maar het is de diepgang die Noé, en vooral Nahon met zijn voice-over eraan meegeeft die je totaal overrompelt in zijn ultieme ellende.

Noé is erg goed in het laten voelen van de neergaande spiraal die de kansloosheid met zich meebrengt. We vinden de slager een klootzak, maar gaan op zekere manier totaal mee in zijn afwijzingen van het systeem van recht en orde, in zijn afkeer van zijn 'vrouw' die zwanger van hem is, in zijn doorgaande depressiviteit. Intussen krijgen we op heel basaal niveau mee hoe hij ruzie krijgt met allochtonen, homo's verwerpt en zichzelf van kant wil maken. Een gewaagde thematiek is het zeker, maar het is bijzonder knap hoe Noé dit laat zien. Zoals danuz al aangeeft is er een totale acceptatie van het personage. Of dit de film juist onder de huid doet kruipen of niet zal afhangen van je beleving van de horror, maar mij overtuigde het in elk geval.

Deze was eerst wat aan mijn blik ontkomen, waarschijnlijk omdat het in de pers vooral over de context gaat en niet over de film zelf. Maar dit is een ijzersterke film, zeer onder de indruk, en gaat hoog in mijn top-10 van 2022 eindigen (al is dat te laat voor deze site). De thematiek gaat in mijn optiek veel verder dan het bekritiseren van executies alleen, en betreft de ontwrichting van de samenleving veel breder met kwesties rond individuele vrijheid en morele dilemma's onder een autoritair en totalitair regime. There Is No Evil schept een uiterst intrigerend beeld van de Iraanse samenleving en laat de tweedeling zien die wordt bewerkstelligd tussen mensen die 'hun plicht doen' en dus officiële documenten, diploma's, paspoorten en andere rechten kunnen verkrijgen, en daarmee kunnen deelnemen aan de samenleving, en mensen die dat niet kunnen. Het deed me meermaals denken aan Centraal- en Oost-Europa onder het communistisch-totalitaire juk, waar men voor soortgelijke keuzes kwam te staan. Maar het Iraanse regime gaat toch wel een stuk verder. Mijn vermoeden is gewekt dat er in Iran een enorme sociale laag moet zijn van mensen die het maatschappelijk dus helemaal niet redden, een baan van niks hebben, nooit het land verlaten, maar met een hart van goud. De film deed mijn sympathie voor de opstand daar in elk geval flink aanwakkeren.

Verdeeld in vier verhalen heeft Rasoulof een prachtige film gecomponeerd die deze thematiek niet slechts van verschillende kanten belicht maar ook met de specifieke opbouw toegevoegde waarde biedt. Het eerste verhaal spreekt in zekere zin vanzelf, maar krijgt na het zien van de hieropvolgende verhalen met terugwerkende kracht veel meer betekenis (naast natuurlijk het schokkende einde). Het tweede en derde verhaal zijn respectievelijk vooral spannend en psychologisch zoals eRCee hierboven schrijft, met buitengewone vermelding voor het prachtige einde van deel twee: ik heb zelden zo mooi, ontroerend en bovendien toepasselijk het befaamde italiaanse revolutielied bella ciao in een film gezien/gehoord. Het vierde deel vond ik behalve contemplatief vooral inhoudelijk interessant omdat het - net als het eerste verhaal - de gevolgen van het autoritaire beleid en de executies laat zien voor de levens die mensen (kunnen) leiden en de keuzes waartoe het ze dwingt voor de lange termijn.

Voor de duidelijkheid, dit is niet zomaar een goede film omdat het een tragisch thema aansnijdt. De compositie en de cinematografie zijn ook prachtig gedaan, en het is inhoudelijk zeer sterk. Het enige nadeel vond ik de soms iets te gekunstelde dialogen, vooral in deel vier, maar dat onderstreept vermoedelijk de artistieke intenties van Rasoulof.

Een must-see, zeker in het licht van de recente protesten, en niet enkel omdat Rasoulof zelf in de gevangenis is beland. Mijn interesse voor Iran is in elk geval gewekt.

Schitterende film, een van de beste die ik tot nog toe zag dit jaar, en nog flink ondergewaardeerd hier en op IMDB. Losjes gebaseerd op het leven van de Amerikaanse schrijfster Shirley Jackson (bekend van horrorverhalen) en haar roman Hangsaman , fantaseert Josephine Decker er lustig op los met een broeierig en fijn drama/thriller/komedie.

Het is niet enkel het sterke acteerwerk van Elisabeth Moss en de bloedmooie Odessa Young(!), maar ook de prachtige vormgeving, de setting in een universiteitskring in de '50s, de smaakvolle muziek en de subtiele thematiek (vooral het door mannen gedomineerde wereldje krijgt er stevig maar genuanceerd van langs). Moss - ook de producer trouwens - is geweldig als Shirley, en staat garant voor enkele meesterlijke scenes (vooral als ze de vrouw van de decaan als een soort vampier confronteert). Verder heerlijke humor, leuke plotverwikkelingen (het einde viel beter te snappen nadat ik de Wiki-pagina van het boek las) en al met al een erg fijne film.

Wil graag nog eens meer zien van Josephine Decker (en Odessa Young), aanraders zijn welkom.

Mij overviel het einde behoorlijk, tot aan het papiertje bij de deurbel (hoe inventief!) dacht ik werkelijk dat ze naar Australië zouden vertrekken.

Toch is het al met al een vreemd einde bij een film die al zoveel wilde laten zien, en dat tegelijk ook weer net niet deed en het aan de kijker wilde overlaten. Haneke's wereld is een kille, bijna emotieloze wereld. Als een ware socioloog richt hij zich op de dagelijkse rituelen van de personages en heeft hij op zijn minst een statement willen maken over het morele verval dat dergelijke handelingen kennelijk mogelijk maakt. Wat mij betreft laat hij in Der Siebente Kontinent echter te weinig zien en doet hij dit op een té langdradige manier. Caché bijvoorbeeld is een vele malen sterker drama in mijn ogen, mede doordat er meer handreikingen gedaan worden naar de kijker (hoewel het nog steeds enigszins raadselachtig blijft natuurlijk). Maar met alleen het laten zien van deze rituelen kom je er niet, zoveel is me wel duidelijk geworden.

Al met al zitten er nog wel prachtige scenes in, en fascineert het verhaal me als geheel toch. Het tonen van het duistere en verborgene (de autowasstraat, het autokerkhof) als metafoor voor de psyche van de mens die een waar raadsel is doet een verwantschap vermoeden met Kieslowski. En aangezien ik zijn films behoorlijk waardeer mag dat als een compliment gelden

Vlees noch vis.

Het acteerwerk is te slecht, en de portrettering van Japan en de Japanners zo stereotiep, dat de film nauwelijks serieus te nemen is. Het gebroken Engels van de Japanners is ook te geforceerd.

De inhoud moet dit natuurlijk compenseren, want Scorcese heeft zich toegelegd op een film over geloofstwijfel, en dat is in beginsel interessant. Helaas is het maar een warboel geworden.

Allereerst staan geloofstwijfel en beproevingen centraal, maar de boodschap die eruit spreekt is erg dubbelzinnig. De film sleept zich voort van gejammer naar geschrei, van beproeving naar beproeving. Maar het doet me allemaal weinig, en ik durf te beweren dat dit aan de regie ligt.

Vervolgens komt de film dan wat op gang met wat 'twistgesprekken' over het vermogen van een geloof om 'voedingsbodem' te vinden in een ander land, een andere cultuur. Inhoudelijk zit hier veel potentie in, ook qua relevantie voor nu. Maar die gesprekken zijn erg kort, en de opmerkingen zo karikaturaal en oppervlakkig, dat ook hier weinig uit te halen valt. En tot slot waagt Scorcese het zelfs om er een soort mysterie van te maken: gelooft'ie nu wel of gelooft'ie nu niet? Bizar einde wat mij betreft.

Er zitten veel slechte scenes in deze film, en zelfs de vertelling springt van de hak op de tak door afwisselende personages aan het woord te laten (met ieder hun eigen slechte accent).

Hier had veel meer in gezeten.

Met enige twijfel toch maar (weliswaar krappe) 3,5 sterren, en dat had ik aan het begin allerminst verwacht. De film is veel te los en veel te talig, inderdaad zoals renske het uitdrukt, het wordt bijna een gimmick. Veel grappen zijn te gezocht of vallen niet natuurlijk in de dialoog. Daar staat dan weer tegenover dat het nog geregeld schuddebuiken is van het lachen.

Wat mij betreft is het probleem van de film het contrast tussen de internationaal gerichte 'eerste helft' (EK '88, Village People- en andere homo-grappen) en het drama van de tweede. De zogenaamd bijzondere vriendschap vond ik nu ook niet zo sterk uitgewerkt.

Maar richting het einde wordt het alleen maar beter, natuurlijker en dramatischer, en dat was erg aangenaam om in een Nederlandse film te zien. Ik denk dat de manier waarop de euthanasie-overwegingen zijn gefilmd het werkelijk taboedoorbrekende element vormt van de film, echt mijn complimenten voor de ongekunsteldheid waarmee dit in beeld is gebracht. Ik probeer dan ook zoveel mogelijk aan dat laatste deel terug te denken, want dat eerste snijdt met tieten en grappen in contrast hiermee eigenlijk niet zoveel hout...

Erg fijne film van Kusturica. Een typische jaren '60-sfeer, vergelijkbaar met films van Milos Forman of Jiri Menzel, maar gemaakt begin jaren '80, vermoedelijk vlak voor Tito's dood. Het communistische leven in een federatief Joegoslavië ziet er nog erg gezellig uit. Jeugd versus ouders, ideologie versus a-politieke jongerencultuur, het zit er allemaal in. Voor mijn gevoel staat dit vrij ver af van Kusturica's latere films waarin hij met Goran Bregovic samenwerkte in knotsgekke Balkan-gypsyfilms, maar dit is evengoed stijlvol en vertederend. Je vraagt je af waarom hij hier zo vanaf is gestapt.

Overigens, die plotomschrijving is erg mooi en biedt een goede analytische context.

Prachtig film van Menzel, met de herkenbare inbreng van Bohumil Hrabal. Het is dezelfde spottende ironie als in Closely watched trains en Ik heb de koning van Engeland bediend, waarmee Menzel de absurditeit van de hier vertoonde tijd verbeeldt. Professoren, kunstenaars en andere helden werden destijds door 'het volk' naar kolenmijnen en dit soort roestige werkplaatsen gestuurd ter 'heropvoeding'. De sfeer is die waarin een ieder blij zou moeten zijn om te mogen werken aan de socialistische toekomst, maar niemand weet de absurditeit van die werkelijkheid zo venijnig en ironisch weer te geven als Menzel.

De gepromoveerde arbeiders (we moeten natuurlijk wel in de lijn van de communistische ideologie blijven denken) zijn even kleurloos en groezelig als de stapels roestige metalen voorwerpen waartussen ze werken, en de filosofische bespiegelingen en liefdesverhalen contrasteren hiermee natuurlijk buitengewoon.

Een geweldige scene is die waarin de pionierskindertjes op bezoek gaan bij de werkplaats. "Kijk, kinderen, dit zijn nu onze arbeiders". De één zit er wat beteuterd bij als hij een of andere sjerp om zijn nek gehangen krijgt, de ander rent weg, en weer een ander wijst de begeleidende dame fijntjes op de verdwijningen onder de elite.
Mooi einde ook, als ze tenslotte allemaal in de gevangenis hun carriere vervolgen.

Het verbod op de film in '69 tekent de radicale wending in de Tsjechoslowaakse geschiedenis na de Praagse Lente, waarin iedereen die absurditeit nog mocht benoemen. Een jaar later was dit voorbij en was de scheiding tussen partijlijn en de werkelijk heersende gedachten groter dan ooit.

Het zijn toch aparte films die Burton maakt. De prachtig vormgegeven fantasy druipt ervan af, dat is zijn grote verdienste, maar ik vind het vooral bijzonder hoe hij zulke in wezen gruwelijke scenes erin weet te verwerken.

Niet dat afhakken van die hoofden zelf, dat ziet er nog niet eens zo luguber uit idd, maar wel de suggestie dat we na zijn vader en moeder, ook bijna getuige zijn dat zo'n klein jochie te grazen wordt genomen. Het genre 'fantasy' heeft daar een wat wrange smaak.

Verder is het een aardige film, maar het visuele blijft bij Burton iets teveel de boventoon voeren, ten koste van de inhoud wat mij betreft. Het verhaal is soms erg oppervlakkig en kort door de bocht, die romance komt uit het niets en het einde is vrij absurd. Aardige film, maar het mocht wat meer zijn.

Prachtige film, mocht hem gisteren in Olomouc (CZ) vertoond zien onder bijwoning van de regisseur zelf, net als zijn documentaire 'Megacities'. Heb helaas niet veel van z'n eigen commentaar kunnen meekrijgen omdat hij veel te zacht praatte, maar toch.

De film is inderdaad behoorlijk bizar, maar nergens compleet ongeloofwaardig, hoewel het naar mijn idee vrij plotseling meer een komedie dan drama werd in de tweede helft. De tuinkabouters en bambi waren inderdaad geniaal, en de aftiteling tilt het geheel wat mij betreft nog net niet naar een hogere score. Alleen jammer dat ik voor mn gevoel het einde toch nog niet helemaal begrepen heb...

Voor nu 3,5*, mocht ik hem nog een keer te pakken krijgen dan is verhoging zonder meer mogelijk.

Aparte film, die er volledig om draait sympathie op te wekken voor iemand behoorlijk persoonlijke verlangens, en vervolgens aan te tonen dat in essentie ieder recht heeft op zijn private wensen. Aardig sfeervol in beeld gebracht, met mooie, 'rustige' Belgische humor, maar het plot en thema komen soms wat geforceerd over. Het heeft ook niet echt wat te melden uiteindelijk, blijft dus bij een wat gemiddelde film.

Ingmar is totaal wel mijn regisseur en ik kan mijn geluk ook niet op met het Bergmania-festival hier ter plaatse en in het hele land. Gisteren Wilde aardbeien herzien op het grote scherm, en het was alweer een bijzondere ervaring.

Ik was stiekem een beetje bang dat ik Bergman's zware thematiek een keer zat zou zijn. Keer op keer wist hij tot nog toe te raken met zijn diepgravende dialogen, emotionele beschuldigingen en dramatische zoektochten, maar ik verwachtte dat het mij op termijn minder zou doen. Buiten de vele luchtige scenes om bleven de gesprekken me echter raken. Dat is natuurlijk ook toevallig het argument uit Wilde aardbeien, dat de mens onder bepaalde vragen niet uit kan in het leven. Ik heb het dan niet alleen over vragen over bestaan van God, maar ook over reflectie op je eigen leven. Veel keuzes die je hebt gemaakt lijken onaantastbaar, omdat je op dat moment een voluit rationele afweging hebt (of lijkt te hebben) gemaakt, maar eigen kilheid, zoals die van de dokter, neem je nu eenmaal niet mee in die afwegingen. Daarop val je wel degelijk af te rekenen.

Zoals Bergman dit voornamelijk door middel van die dromen weet weer te geven is werkelijk onnavolgbaar, het maakte opnieuw een diepe indruk op me.

Daarom vond ik het ook enigszins verbazend hoe makkelijk Bergman's antwoord in deze film is op de gestelde vragen. Ik geloof dat het na afloop van de 'aanklachtsdroom' is als hij constateert dat hem alleen de eenzaamheid wacht. Een klap in je gezicht, maar de luchtige scenes op het einde zijn dan allerminst bevredigend. De manier waarop de dokter verandert gaat wat mij betreft te makkelijk, en ik vond het allemaal iets te lievig. Zeker wanneer je dit vergelijkt met die andere grootse film die hij dat jaar maakte, Het zevende zegel, is dit een erg luchtige film. Vandaar ook mijn verschil in beoordeling.

Desondanks gewoon weer een geweldige film natuurlijk.

Aardige psychothriller, eentje uit het boekje. Goeie dynamiek tussen de personages, al is die wat cliché, maar dat hoort er natuurlijk bij met het concept. Hopkins doet zijn ding als mysterieuze misdaadoplosser, en de film is vlot genoeg om dit niet te saai te laten worden. Was wel enigszins teleurgesteld in het wat voorspelbare einde, maar soit.

Een magnifieke film, die bij mij als een van de weinige een 5-sterren notering heeft verdiend. Met name de sfeer, fantastisch neergezet door muziek en beelden, heeft mij hiertoe doen komen. Dit in combinatie met een hoogstaand plot en dramagehalte maakte het tot een waar genot om naar te kijken, om meegevoerd te worden en erin te zwelgen, als was de film zelf de grijze kleverige substantie of brein...

Een briljante scene was die in de bibliotheek, waar even alle grote kunst, religie en literatuur op een hoop werd gegooid. Briljante gesprekken, met op de achtergrond de Venus van Milo, een bloemlezing uit Don Quichot, fantastisch.

In eerste instantie wilde ik een schamele 4,5 sterren geven, vanwege het onvoorstelbaar hoge tempo van de gesprekken en de diepgang ervan. Klinkt juist als een compliment waarschijnlijk, maar ik moest er soms te lang over nadenken (terugspoelen, nog een keer kijken...), zodat ik niet alles meekreeg. Toch heeft de film achteraf een zo diepe indruk gemaakt dat ik er niet langer omheen kon. 5* dus.

Zo, die Marilyn Monroe is écht betoverend! Ben de film vrij 'blank' gaan bekijken, en had ook niet helemaal door dat zij erin zou spelen, maar haar verschijning liet weinig misverstand over. Die stem, die blik, en sja, dat lichaam... je zou bijna vergeten dat er een heuse film om haar heen is gebouwd.

De film dus. Maar ook dat was een prima ervaring, vanwege een aardig plot, vlotte scenes en voldoende de charmante Marilyn Monroe in beeld. Man man, wat een genot om naar te kijken. Sowieso is het een bijzondere ervaring te zien hoe zo'n film ook daadwerkelijk om bepaalde sterren lijkt te draaien. Je merkt op een of andere manier dat de personages van Monroe en ook Curtis wat meer cachet hebben, opvallender zijn.

Tegelijk valt ook hier genoeg op aan te merken, zaken die veelal vallen in de categorie van gebreken bij de typische jaren-'50 Hollywoodfilm, zoals dat vreemde personage van die miljonair, onrealistische plotwendingen, de idiote vrouwenstemmen (vooral Lemmon was eigenlijk niet om aan te zien), de verschrikkelijk belegen 'blikken van verstandhouding' tussen twee vrouwen in het begin, en niet te vergeten het belachelijke einde. Je kunt een film veel credits geven vanwege een feel-goodsfeer en een schitterende vrouw, maar dit einde was echt te gemakkelijk.

Maar dit zijn voor een belangrijk deel kanttekeningen achteraf, want ondanks dit alles wordt de filmbeleving nauwelijks verpest. En bovenal, ik heb Marilyn Monroe in een film gezien, en dat vergeet ik niet meer...

Typische film over het leven ten oosten van de muur, met de obligate tragikomische taferelen over liefde, dood en nieuwe meubels onder een communistisch regime, maar wel weer zo luchtig dat het leuk blijft. Frisse film, leuke scenes, geen al te memorabele passages maar goed voor een avondje vermaak.

Een prachtig meesterwerk. Het is de enige Tsjechische film die met enige moeite onder het genre 'horror' te plaatsen valt, maar in niets heeft het ook maar van doen met goedkope hollywood-horrors. Ik werd echt totaal overdonderd door de beklemmende sfeer, de inderdaad verbluffende cinematografie en de tragische plot. Het deed me enigszins denken aan Mephisto van Szabo, waar dezelfde thematiek in voorkomt en waar ook een zo confronterende stijl wordt gebruikt. Beide films gaan over een man in een topfunctie die verleid wordt om zich voor de nazi's in te zetten. Beide films ook focusen op de gedachten, overwegingen en handelingen van de hoofdpersoon. Inderdaad, magnifiek!

Begint best aardig, maar gaat dan volledig over de top en verliest daarmee enorm potentieel. Cliché gevalletje dus, enkel goed genoeg voor een luie zondagmiddag.

Ik ben absoluut geen horror-kijker; leef me altijd veel te veel in en dat is niet gezond bij dergelijke films. Maar dit klonk erg interessant.

Qua sfeer is het erg goed gedaan, leuke beelden van Italiaanse stadjes en het platteland. En het verhaal begint ook goed, beetje klassiek verhaal, sympathieke jongen die naar Italië vertrekt nadat zijn leven op zijn kop is gezet. En de spanningsopbouw door wat glimpsen van de ware aard van het meisje te laten zien is ook uitstekend. Maar dan ontspoort het toch volledig vanaf het moment dat hij haar spartelend op de grond ziet liggen. Dat hij na een week al weet dat ze de vrouw van zijn leven is was me al niet geheel duidelijk, maar dat hij na deze monsterlijke vertoning niet gillend wegrent en bij haar blijft en met haar zijn leven wil delen is natuurlijk erg ongeloofwaardig. Dat ondermijnt dan weer alle romantiek, met als kers op de taart de platitudes bij zonsopgang over het leven als sterveling, die haar op slag alsnog verliefd op hem doen worden.

Bij horrorfilms is geloofwaardigheid natuurlijk irrelevant, en door genoemde romantiek (maar dan vooral die van de beelden van Italië) wordt zeker een dappere poging gedaan om wat diepgang toe te voegen, maar door zo te eindigen levert de combinatie horror en romantiek nog geen goede film op.

Allemachtig, ik dacht ik kijk even een simpel b-filmpje, had geen idee van titel en regisseur, en blijkt hij van onze grootste pretentie-mislukkeling Verhoeven te zijn! En wat een score!

Blijkt dat ik er toch maar een berichtje over moet schrijven. Ik hou het kort: verschrikkelijk, werkelijk ontzettend lelijk onsamenhangend plot, magistrale tegenstrijdigheden en reuzenspinnen waarvoor ik in hun kilheid bijna meer sympathie kreeg dan de personages. Brrrr. Zinloos geweld.

Een prachtige, tragikomische film uit het hedendaagse Tsjechië. In hun zoektocht naar 'iets als geluk' moeten de personages een miserabel leven doorworstelen, waarin bijna geen mogelijkheid bestaat om eraan te ontsnappen. De vijftien jaar na het communisme hebben niet het onmiddelijke geluk gebracht wat men verwachtte, en aan de rand van de steden is veel armoede en sociale ellende. De schokkerige filmwijze maakt het allemaal lekker echt, en je voelt je betrokken bij de personages.

Een schitterende scene is die waarin Monika en Toník met Dáša's kinderen in een bootje op het meer varen. De grijze lucht, het troebele water en vooral de schoorstenen op de achtergrond zorgen tegelijk voor een romantische en beklemmende sfeer.

Een prachtige film van Tsjechische bodem, maar ze mogen van mij die naargeestige levenshouding nu wel een keer loslaten. 4*

Erg mooie film. Ik vond het tweede deel wel iets sterker, met name het gesprek tegen die blauwe achtergrond. Su-ki-da lijkt wel bijna op te delen aan de hand van de decors

Ik heb nog niet zo veel ervaring met Aziatische cinema, en ik laat me er vaak ook van weerhouden doordat het vermoedelijk weer zo'n trage en introverte film zal zijn. In dit geval klopt dat helemaal, maar op een of andere manier is dat geen probleem. Waarom, daar ga ik nog even over nadenken. Misschien heeft het ermee te maken dat de personages alles behalve ongeloofwaardig zijn.

Dit is absoluut geen sfeertekening van 20e-eeuws Hongarije, of van drie generaties joden. Dit is een aanklacht van Szabó tegen hypocrisie, morele corruptie en vormt wellicht het 3 uur durende meesterwerk van de Hongaar.

De geschiedenis van Midden-Europa is bizar en complex, geen noodzaak om dat verder uit te leggen. Wat telt is de radicale omwentelingen in de geschiedenis en de gevolgen die deze hebben voor het strijdende individu: mensen op zoek naar zekerheid en acceptatie. Macht corrumpeert, het is een enorm cliché, maar Szabó probeert fijntjes de vinger erop te leggen waar het misgaat. Al zijn personages, ook in de andere film die ik van hem gezien heb (Mephisto, de titel zegt genoeg ) zijn protagonisten die iets van hun leven proberen te maken, in belangrijke posities komen als rechter, topsporter en anti-fascist (en toneelspeler in het geval van Mephisto), en vervolgens het lijdend voorwerp worden van hun eigen streven. Dit gebeurt vaak door verandering van régime, maar onderliggende oorzaken zijn bij Szabó altijd bij het individu zelf te vinden: het verloochenen van je afkomst bijvoorbeeld voor een gedroomde baan (ook nog eens als opperrechter, een rol die morele superioriteit 'vereist').

Interessant is vervolgens de plaats van de Holocaust in dit geheel. In feite sterft Fiennes hier als een held, maar wel door vast te houden aan wat hij bereikt heeft, niet als jood maar als de van naam veranderde Hongaar: Sors, gouden medaillewinnaar, kolonel. En even later schreeuwt een verdachte het tegen zijn communistische zoon uit: Auschwitz overleven maakt geen beter of slechter mens van je, het wordt slechts in je hersenen gebrand.

Szabó zet je aan het denken, nuanceert, maar is bijzonder radicaal in het afwijzen van meelopers. Het is moeilijk hierover te oordelen, want oorzaken aanwijzen betekent voor mij alleen maar verder graven naar de beweegredenen.

Al met al een groots en meeslepend werk met geweldige acteurs en veel allure. Oja, en stiekem krijg je trouwens wel een schitterende dwarsdoorsnede voorgeschoteld van de Midden-Europese geschiedenis. Alleen al daarom een aanrader. Ruim 4 sterren.