Wat een fijne film is dit. Ingetogen, bij tijden bruut waar het passend was, een sociaal drama dat soms doet denken aan de neo-realistische stijl van bijvoorbeeld De Sica en een tragedie van de bovenste plank. Dit realisme kreeg voor mij alleen maar meer betekenis met die zo schitterende verf- en discoscenes, het vulde elkaar absoluut aan en maakte die scenes er tussenin met die fietstaxi's of de perikelen van de zus ook allerminst saai, juist betekenisvoller.
Edit: gaaf om die eerste reacties van kappeuter en Ramon K te lezen. Mooie observaties, had hetzelfde gevoel ook bij het unieke camerawerk en die moord. Het interview met Tran verheldert ook veel, hoewel een film in mijn beleving wel meer voor zichzelf moet kunnen spreken. De symboliek die Tran erin legt is niet altijd helder.