Opinions

Prachtige film van Mike Leigh, de tweede die ik van zijn hand zie. Happy-go-lucky was de andere, en daarin viel me al op hoe intens en met bewogenheid hij randfiguren in de samenleving portretteert. Johnny danst, evenals Poppy in Happy-go-lucky, met een lichtvoetigheid en poëzie door het leven, dringt daarbij (bedoeld of niet) zijn levensstijl op aan de personen in zijn omgeving, die erdoor worden aangeraakt. De ontmoeting met de nachtwaker is bijzonder, maar die met Archie en Maggie ontroerender. Naked is ondanks alle bruutheid bijna romantisch, ware het niet dat je door Johnny's antiheld-gedrag alsnog vervreemdt van de film. Voor de beleving is dit misschien niet heel bevorderlijk, maar het is wel ontzettend goed... Leigh is na 2 films al een regisseur wiens werk ik vaker ga zien.

Inderdaad, aardige muziek, maar wel zo aardig en rustgevend dat ik -ik schaam me het te zeggen- bijna in slaap ben gevallen. Overigens was niet alleen de muziek hier debet aan, de eindeloze beelden met flitsende voorwerpen en patronen maakten me al doezelig. Zoals boven al beschreven zat hier weinig verhaal in, en heeft Reggio hier alles aan de associatie overgelaten. Enerzijds leuk concept, anderzijds té nietszeggend.

Heel fijne film inderdaad, ik volg vooral Thomas83 in zijn review.

Al is de thematiek misschien te vergelijken met 4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile, de benadering is toch heel anders (hoewel ik die laatste nog wel iets hoger waardeer). Ik durf ook te beweren dat het een heel andere impact heeft als zo'n film uit Roemenië of de VS komt, omdat we bij de eerste al zeer negatieve vooroordelen hebben (over de zorg en overheid etc), en bij de laatste nog altijd de illusie dat het onderdeel uitmaakt van de 'Westerse' beschaving... (kom er maar in ). Bovendien is alle complexiteit en moeilijkheid eromheen universeel, hoe goed de zorg eromheen verder ook geregeld is (bijv. verzekering, logistiek, de sociale/morele druk, en alle gevolgen voor de sociale omgeving waar ook Autumn weer naar moet terugkeren). Dat geldt net zo goed in West-Europa, met de meest liberale wetgeving op dit gebied. De film zet de vraag rond legaliteit van abortus eigenlijk enigszins buitenspel als irrelevant (maar een basisbehoefte), omdat die kwestie hier slechts een eerste horde is waar vele andere op volgen.

Hoe dan ook, Never, Rarely, Sometimes, Always is een prachtig ingetogen film, ontdaan van allerlei filmisch drama, die vooral aandacht besteedt aan de karakters en emoties. En daarin slaagt Hittman geweldig. De twee meisjes zijn beide erg intrigerend, en op zeker moment begon ik Skylar (de nicht) zelfs interessanter te vinden dan Autumn, wiens problemen (ook al weten we het fijne er niet van) en bijgevolg haar constant depressieve gemoed redelijk duidelijk zijn.

Bij Skylar verraste haar onvoorwaardelijke steun, zonder vragen te stellen. Misschien een tikkeltje ongeloofwaardig? Of kunnen we het erop houden dat ze als Autumns nichtje waarschijnlijk meer weet dan aan de kijker is verteld? Datzelfde kan ook gelden voor de vraag wat ze precies allemaal doet om het geld van de jongen te krijgen, want ook dat lijkt wat aan de verbeelding te worden overgelaten.

De goedheid en mildheid van de personages rondom Autumn (behalve thuis) staat, bewust, in schril contrast met de karikaturale klootzakken in haar omgeving, maar is voor mij het grootste vraagteken qua geloofwaardigheid en filmische intenties. De jongen in New York lijkt enerzijds de grote uitzondering te zijn, maar ook zijn intenties zijn niet helemaal duidelijk. Ik ben niet helemaal overtuigd of begrijp niet precies wat Hittman hiermee wil, de mannen zijn in haar film hoe dan ook niet bepaald genuanceerd uitgewerkt.

Ik ben geneigd om dit vooral te zien als een filmisch statement. Met name de warmte van de hulpverleners (en Skylar), en ook de jongen die geen vragen stelt, toont denk ik wat Hittman wil zeggen over de onvermoede last die mensen met zich meedragen, het onvermogen om ons in de ander te verplaatsen, en als gevolg de noodzaak om emoties en keuzes van anderen te accepteren en ze vooral te steunen met warmte. (En waarschijnlijk dat de wereld en de abortuswetgeving in de VS kut is, maar dat terzijde en wie aanstoot neemt kan daar via pm graag (genuanceerd) contact over opnemen )

Tot slot kan ik zeker de titelscene niet onvermeld laten (met Koekebakker), die komt absoluut binnen en de titel is prachtig gekozen.

Fijne film dus. En zo tegen het einde van dit jaar kan ik constateren dat vrouwen rulen in de films uit 2020.

Als Bond-fan, filmliefhebber en bovenal als mens is dit om te huilen zo slecht. Eigenlijk wist ik dit al, maar met de Bondfan-bril vielen me hier - bij de tweede herziening - ook de schellen van de ogen.

Vreselijk acteerwerk (behalve Brandauer, Von Sudow en Connery ook al is tie hier te oud dan), een script vol met plotgaten, en hoe ze die erbarmelijke teksten uit de pen en hun mond kregen is me een raadsel. Rare bijrollen (Atkinson en die belachelijke femme fatale) en trieste muziek die het predicaat Bond-film voor dit product daadwerkelijk onwaardig maken, en ga zo maar even door. De enige kudo's gaan naar de keuze voor filmlocaties met name richting het einde.

Ik zeg nooit meer.

Karakterschets van een psychopaat? Nee, eerder een wannabe-maatschappijkritische film over de zuigende kracht van het beeld en van de misdaad. Maar dan één die veel te oppervlakkig en duister blijft, met slecht uitgewerkte dialogen en een veel te karikaturaal hoofdpersonage. 't Verwordt tot een kruising tussen Drive en de films van Michael Mann, maar lijkt er dan weer zo sterk op dat er nauwelijks iets nieuws geboden wordt. Rare bijrol ook van Nina, de eveneens karikaturale misdaadvreter bij het nieuws, en een erg voorspelbaar verloop.

Geef mij Mann maar.

Sterke prent over een politieke campagne. Politieke films zijn eigenlijk per definitie minder boeiend dan hun meer creatieve collega's, maar deze ontstijgt toch wel de middelmaat door Saavedra, zoals Starbright Boy opmerkte, niet als held neer te zetten, maar als iemand die vooral gefascineerd is door het verkopen van een idee. Het wordt hiermee een eenvoudig maar intrigerend verhaal over een individu ten tijde van een politieke revolutie.
Manko blijft, en dat is met historische films altijd zo, dat het een succesverhaal is; de keuze van het onderwerp beperkt nu eenmaal de mogelijkheden.

En daar heb ik me dus juist zo aan geërgerd in deze film: de manier waarop de VN werd neergezet. Een of andere Brit met roodaangelopen gezicht is de grote schurk, met z'n benen op tafel liggend aan het schaken, terwijl een vrouw, wiens prachtige benen alleen maar te zien zijn, op dezelfde tafel poseert. Erg overdreven, en dit doet voor mij de film juist aan kracht inboeten.

Wat ik wil zien, is in dit geval meer een feitenverhaal, en niet een opgesmukt en opgedirkte satire op de VN.

Gelukkig was de film verder wel erg goed. Er zat flink wat spanning in, meeleven met de personages in de loopgraaf was onvermijdelijk.

Interessant was verder nog de rol van journalisten op besluitvorming van de VN, dit werd op een vrij goede manier weergegeven. Al met al 3,5*.

Inmiddels voor de tweede keer in de bios gezien, en nu dus alsnog mijn lekker lange review van wat mij betreft de ultieme Bondfilm (uitleg volgt). Bij de eerste viewing was ik al volslagen overdonderd. De verrassing was zo enorm dat ik zeker wilde zijn dat het niet aan mij lag, en dat bleek geen teleurstelling. Nu dus een wat late review van een zelfverklaard doorgewinterde Bondfan (alles gemiddeld zo'n 5x gezien, dat telt wel denk ik), maar wel een waarin ik wat meer afstand kon nemen.

Vooropgesteld, het maakt bij No Time To Die denk ik wel meer dan ooit uit hoe bekend men is met de Bond-franchise, van Connery tot Craig. In het bijzonder voorkennis van On Her Majesty's Secret Service en Spectre helpt om nog veel meer uit NTTD te halen dan een 'onbeschreven' toeschouwer zou kunnen. En om de dynamiek en emotie van NTTD te begrijpen is het de moeite waard alle films met Daniel Craig op voorhand op volgorde te hebben gezien, want meer dan ooit heeft men met 'zijn' films een verhaalcyclus gemaakt van begin tot eind, van Casino Royale met Vesper Lynd tot aan dit hoogtepunt. Wanneer Bond met Madeleine in de proloog langs de Italiaanse kust rijdt in de geweldige DB5 en je de woorden 'We've got all the time in the world' hoort, gevolgd door een kleine muzikale verwijzing, weet je dat dit niet goed kan aflopen (overigens dacht ik toen nog dat het om Madeleine zou gaan...) En als Bond haar, de vrouw voor wie hij aan het einde van Spectre MI 6 verlaat (dat was net als in OHMSS al een breuk met de 'traditionele' Bond voor wie alle vrouwen tijdelijk waren, zij het dat dit ook gewoon in Flemings boek uit 1963 gebeurt), op de trein zet en de prachtige klanken van Billie Eilish' theme song hoort inzetten, kan dan al overmand worden door emotie. Perfecte timing dus van deze geweldige song, sowieso één van de betere theme songs, na een fenomenale proloog van zo'n 40 minuten(!). Ook de dood van Leiter komt als een enorme schok, en dat is natuurlijk nog gezwegen van het volslagen onverwachte en gedurfde einde. NTTD waagt het met de dood van Bond om een fenomenaal, nieuw element aan de Bondcyclus toe te voegen waarvan ik nooit had gedacht dat ze dit zouden aandurven. In principe houd ik meer van de subtielere arthouse, maar, opgegroeid met de Bondfilms vanaf Connery (zelf niet zo oud maar heb alles wel enigszins op volgorde gekeken), maakte men een einde aan mijn favoriete filmpersonage ooit, een onsterfelijk personage. Bij de eerste viewing zat tegen het einde de halve zaal te snikken in stilte, inclusief naastgetekende, volledig overdonderd.

Hoewel ik het niet voor mogelijk hield dat men dit zou doen heb ik niets dan lof voor de manier waarop, na bijna 3 uur geweldig filmspektakel waarin alles zit voor de ultieme Bondfilm. Bovendien, het wapen dat Bond fataal wordt is door MI6 zelf gecreëerd. Zijn offer past precies in het karakter van de typische Bond, wat belichaamd wordt in de geweldige quote die M voorleest aan het einde: “The proper function of man is to live, not to exist. I shall not waste my days in trying to prolong them. I shall use my time." Ongelooflijke scene.

Wie zegt dat Bond geen Bond meer is, kent de serie gewoon niet goed genoeg wat mij betreft. En de kleinigheden waar sommigen over vallen, zoals de kwinkslagen rond een mogelijk homoseksuele Q of een vrouwelijke 007 zijn volslagen irrelevant en zeggen meer over het publiek dan over Bond als personage of franchise. Elke Bondfilm tot nog toe is innovatief geweest op zijn eigen manier, elke keer is er kritiek geweest, maar de belangrijkste reden dat de Bond-franchise bijna 60 jaar oud is en 25 films telt - ongezien in de filmgeschiedenis - is het feit dat men blijft vernieuwen. En de doorgewinterde Bond-fan zal volgens mij niet anders kunnen dan waarderen hoe speels, subtiel en vol humor men dit in NTTD heeft gedaan, precies in de stijl die als rode draad door alle films loopt.

Het spektakel in NTTD is weer grandioos, beginnend met de magistrale en prachtig geschoten proloog (die beelden van de Aston Martin DB5 in Matera!! - en ook de V8 Vantage), de uitschakeling van Spectre (over gedurfde, ongeziene verhaallijntjes gesproken), de dood van Blofeld, de vele actiescenes, onder meer met Paloma - naar ik meen de eerste vrouw met wie Bond niet naar bed gaat -, vervolgens het rustig uitwerken van de karakters en plotlijn rond Madeleine en haar dochter, en de spectaculaire finale. Hulde aan Phoebe Waller-Bridge die meeschreef aan het script en Bond vrouwvriendelijker maakte. Er zit zodoende ook heel veel in voor de kijker die minder in de Bond-franchise zit.

Zoals Bond altijd met de tijd meegaat, vond ik ook het plot weer intrigerend. Waar 'vroeger' regeringsleiders uiteindelijk nog wel de juiste keuzes maakten om de grootste schurken uit te schakelen, heeft M nu een programma in de schaduw opgezet juist omdat hij de machthebbers wantrouwt. Ash wordt expliciet neergezet als een politieke benoeming die fout blijkt, en een link naar de mensen rond Trump etc. is snel gelegd. Naast het gevaar van biochemische wapens en ongebreidelde verzameling van data, schuilt daarin wat mij betreft dan ook het meest 'vooruitziende' element van deze Bondfilm.

Ook filmisch is NTTD vernieuwend, waarbij vooral de incidentele close-ups van Bond moeten worden opgemerkt en de twee scenes waar hij na een explosie zijn gehoor even verliest. Meer dan ooit kruipt de camera in het perspectief van Bond zelf - al is het nog steeds subtiel - maar het getuigt van de kwaliteit van de regie en productie.

Een bijzondere vermelding ook voor de filmscore. Naast de geweldige theme song van Billie Eilish, die qua stem en intonatie precies de sfeer van de film weet te raken, moet ik het ook voor één keer opnemen voor Hans Zimmer. Bij Bond past zijn bombastische stijl nu eens wél goed, en hij weet het voldoende te doseren. Maar vooral hulde aan de manier waarop hij de juiste snaar raakt op de goede momenten, en ook thema's uit Billie's song laat terugkomen. Bovendien, en opvallend sterk, is het gebruik van mineur-akkoorden in de hele film. De Bondfan zal ook opmerken dat van alle bekende Bond-themes de meest bombastische en majeur-gedomineerde achterwege zijn gelaten, zoals het in deze film past. Geweldig gedaan.

Een paar minpuntjes zijn er wel; de dood van Blofeld komt vrij abrupt en vroeg in de film voor de schurk die het meest dominant is geweest in de hele Bond-franchise, al past het wel in het verhaal. Ook vond ik dat Moneypenny een te kleine rol kreeg in een Bondfilm die de reeks tot een (voorlopig) einde brengt. Tot slot was ik niet erg overtuigd door het acteren van de nieuwe (of tijdelijke) 007, Lashana Lynch.

Ondanks bovenstaande valt er iets voor te zeggen dat NTTD uiteindelijk geen 'klassieke' Bond is met een duidelijk plot, bad guy, en Bond die alles even oplost. Door de vele verwijzingen (naast OHMSS ook naar elementen uit praktisch alle Bondfilms, bijvoorbeeld de Sovjet-bunker inclusief cliché-Rus en slechte grappen uit het Moore-tijdperk, de portretten van de verschillende 'M's en vele andere kleine dingen), en het feit dat de film een verhaaltechnische link creëert met de eerdere uit de reeks met Daniel Craig, en de dood van Bond tot slot, is dit een ultieme Bondfilm in meerdere opzichten, een hommage aan alles wat hiervoor kwam, en de culminatie van een geweldige cyclus. En wat nu te doen met Bond, dat is de vraag. Ik heb begrepen dat de producers er nog niet zo mee bezig zijn. Ook al zou ik graag snel weer een Bondfilm zien, ik hoop dat men deze even laat bezinken om er over een paar jaar weer iets heel nieuws mee te doen. Ik kijk ernaar uit.

De beste Bondfilm ooit? Dat is onmogelijk te zeggen omdat vergelijkingen met bijvoorbeeld films uit het Connery-tijdperk nauwelijks hout snijden. En ook Casino Royale en Skyfall uit het Craig-tijdperk gooien hoge ogen. Maar No Time To Die is zeker de ultieme Bondfilm. En Craig komt bovenaan het lijstje van Bond-acteurs, voorafgegaan natuurlijk door Sean Connery.

Erg aardige, kleine film. Geïsoleerde, ijzige gemeenschap waar de vrouwen opvallend afwezig zijn (wat volgens een medekijker wellicht liefdeloosheid betekent), een buitenbeentje met kaal hoofd die nauwelijks op enig begrip van zijn omgeving stuit, en een stelling van Kierkegaard om mee te beginnen. Vanaf het begin weten we niet veel, waarom zijn die vrouwen bijvoorbeeld bijna allemaal weg? - maar het is direct duidelijk dat we een eenvoudig verhaal voorgeschoteld krijgen met de vraag: wat komt er terecht van deze Nói?

De droogheid van de film is flink Scandinavisch te noemen, en lijkt denk ik nog het meest op films van Kaurismäki. Schitterend lelijke behangetjes, bizarre situaties (een graf delven met een thermoskannetje heet water om de grond te ontdooien, of die pan met bloed over de tafel) en vooral veel stilte, aangevuld met mooie en rustige muziek.

Het einde vond ik juist zeer treffend en ontroerend, het is toch juist mooi dat zijn isolement, verbeeld in zijn kamer onder de grond, tegelijk zijn redding en ellende betekent?

Fijne film dus.

Ach wat! Die muziek was bijzonder briljant, goeie stiltes en af en toe juist angstaanjagend. Ik heb genoten van dezelfde vertoning, en het was een lust voor het oor en het oog. Schitterende scenes (bijvoorbeeld met het schip dat de haven binnenvaart), met een leuke Nosferatu. Kortom een prachtige verfilming van een oud drama, met klassieke thema's. 4 sterren.

In de hoop en overtuiging dat mosterd ná de maaltijd eveneens bijzonder pittig kan zijn, is hier dan eindelijk het tweede deel van mijn reactie op Novecento. Door stomme pech kon ik lange tijd deel 2 niet zien, maar ik heb deel 1 nog wel even gescand.
Wat de reacties betreft op het posten na 1 deel, ik ben blij dat mijn recensie zoveel stof tot discussie heeft gegeven. Zelf snap ik na deel 2 ook wel dat het heel vreemd lijkt om deze film op de helft al te gaan evalueren, maar op dat moment leek het me totaal gerechtvaardigd. Daarnaast deed ik niets anders dan wat de bioscoopgangers destijds waarschijnlijk ook deden: zij moesten de film in 2 avonden bekijken, en zullen die 24 uur daartussen ook vast niet stilzwijgend hebben doorgebracht. En nu heb ik hier alweer veel teveel woorden aan besteed,

terzake dus. Gelukkig heeft het tweede deel inderdaad waargemaakt wat ik hoopte, namelijk dat 1900 de klassiekerstatus verdient. Sterker nog, ik ben de film langzaamaan vrij geniaal gaan vinden. Dit is, meer nog dan La meglio gioventú, een epos, waarin niet eens zozeer een familie (of in dit geval 2 vrienden) centraal staat tegen de achtergrond van ontwikkelingen in de Italiaanse geschiedenis. In Novecento is het veeleer de geschiedenis zélf en de conflicten in het Italiaanse verleden die centraal staan, en die vervolgens gepersonifiëerd worden in Olmo en Alfredo. Misschien is dit trouwens, schiet me te binnen, een beetje hetzelfde concept als het vele jaren later door Bertolucci gemaakte The Dreamers, dat zich in het Parijs van 1968 afspeelt en de rellen slechts op de achtergrond lijkt weer te geven.

Novecento is eigenlijk één grote worsteling met het Italiaanse verleden, de dilemma's en de conflicten in een bijzonder roerige periode, die twee uiterste ideologieën tegenover elkaar zag. Bertolucci werkt dit fantastisch uit door elk van de personages op zijn of haar eigen manier hiermee te laten omgaan. Een ieder maakt zijn eigen keuzes, en altijd spelen weer andere belangen hierin mee. Met name Ada die ik in het eerste deel al noemde, is bijzonder intrigerend. Haar zogenaamde blindheid lijkt een soort metaforische ontkenning van de op handen zijnde conflicten te zijn, en elk van beide vrienden Olmo en Alfredo ziet ze opgeslokt worden in hun eigen ideologische groep. Niet eens bewust, het lijkt alsof Alfredo nooit voor de fascisten heeft gekozen, maar slechts in die hoek wordt gedreven, omdat hij nu eenmaal padrone is. Het is dan ook erg interessant, wat iemand hiervoor al noemde, dat blijkt dat we geen oordeel kunnen vormen over dit verleden, zonder de context te kennen. Inderdaad, als we Attila en Regina in het begin nagejaagd zien worden, dan vinden we dat verschrikkelijk en denken we: dat kunnen ze niet zo verdiend hebben...

Visueel wordt dit epos ook goed ondersteund door vele schitterende scenes. In het eerste deel zijn dat de dood van opa, de opstand van de vrouwen die op zijn Eisensteins in beeld wordt gebracht, de dansscenes met Ada en de begrafenisstoet... in deel 2 de moord op Patrizio en de schuldigverklaring van Olmo, en natuurlijk ook het publieksgerecht van Alfredo de Berlinghieri... schitterend.

Het eerste deel is wat traag, karikaturaal, maar inhoudelijk erg interessant, en in het tweede deel stuwt het verhaal voort en zat ik dan ook geboeid te kijken. Soms werden scenes wel wat snel afgekapt om weer vijftien jaar verder in de tijd te vervolgen, dat was een minpuntje zoals die zich al snel voordoet in zulke lange films. Ook de muziek vond ik ook niet al te fantastisch, veel van het verhaal wordt bijna voorspelbaar en veel personages zijn karikaturaal neergezet, iets wat ik bij het eerste deel ook al zei. Maar ik merkte dat het allemaal wat meer betekenis kreeg tijdens het tweede deel, en het geheel is grandioos. 4,5*, dik verdiend.