Opinions

Geweldige film zeg, enigszins tegen de verwachting in. Heel bijzonder om te zien hoe Pasolini met zo'n minimalistisch concept (enkel teksten afkomstig uit Mattheüs) zoveel richting geeft aan het verhaal.

Met name de close-ups met zeer verzorgde emotionele uitdrukkingen maken het een boeiende film. Daarin speelt de cameravoering eveneens een opmerkelijke rol, omdat je hem ziet zoeken naar de gezichtsuitdrukkingen van iedere afzonderlijke discipel of van Jezus zelf. Verder zijn de zwart-witcontrasten ook prachtig, vooral bij die scene als dat kruis omhoog wordt getrokken. Indrukwekkend beeld.

Maar met name die uitdrukkingen van emoties slepen je zodanig de film in, dat naarmate die Farizeeën meer in beeld komen, de afkeer voor hen bijna automatisch wordt. Wat een stelletje pedante, aristocratische rotzakken! Sluipenderwijs wordt het zo een marxistische inkleuring van het verhaal van Jezus, maar dit is hier absoluut niet storend. Het biedt juist een interessante, soms verhelderende kijk op simpelweg de verhoudingen tussen bevolkingsgroepen in die tijd. Sowieso kan het geen kwaad om zo'n bijbelverhaal eens gevisualiseerd te 'lezen'.

Schitterend, erg fijne film. Een science-fiction geset in de jaren '50, je moet er maar opkomen. Prachtige combinatie van stijl, sfeer, dialogen en muziek in een heel rustig en eenvoudig verhaal dat desondanks tot een intrigerend mysterie wordt. Ik kreeg ook associaties met Wes Anderson (Moonrise Kingdom). Een ode aan het vertellen van verhalen. Ik ben fan.

Aardig, maar niet meer dan dat. Heb me toch weer geergerd aan de alomtegenwoordige slapstickhumor van de Tsjechische cinema, de vele cliches en de penetrante drang om dagelijks leven in afgelegen en enigszins bekrompen dorpjes te ridiculiseren, altijd voorzien van de nodige dorpsgekken. Soms is het lachwekkend of aandoenlijk, maar niet als het keer op keer op keer gebeurt. Menzel maakte al veel betere films, en zou dat later ook nog weer doen.

Ik begin langzamerhand fan te worden van Woody Allen. Als geen ander is hij in staat om de tijdgeest in films te verwerken, door dilemma's van nu op een eigenzinnige manier, schertsend en relativerend, te verbeelden.

Vicky en Christina lijken op het eerste gezicht ultieme tegenpolen, en worden op een totaal onrealistische wijze door Javier Bardem verleid om mee te gaan naar Oviedo. Een ultieme onrealistische droom natuurlijk, die de draak steekt met een ieder die zich heden ten dage voor progressief uitgeeft en vindt 'dat dit moet kunnen'.
Allen geeft de kijker namelijk precies wat hij wil: een zwoele sfeer, prachtige romances en relatieontwikkelingen met de meest bizarre verhoudingen, waar de meest progressieve Will & Grace-achtige series nog een puntje aan kunnen zuigen, eigenlijk gaat er helemaal niet zoveel fout. Het drama dat er wel plaatsvindt heeft te maken met het dilemma tussen een conservatieve (monogame) en een progressieve (open-minded; dit is niet voor niets een engels woord) levensstijl. Het lijkt erg belangrijk, maar Allen schildert het af als gezever in de leegte, iets totaal onbelangrijks, omdat iedereen zich uiteindelijk wel vermaakt. Logischerwijs is er dan ook geen definitieve oplossing. Het einde is daarom weliswaar wat onbevredigend, maar raakt wat mij betreft de juiste snaar. Mooie feel-goodfilm.

Verdient absoluut meer kijkers. Het verhaal klinkt standaard, maar is bijzonder smaakvol en ontroerend gebracht. Een verhaal over twee zussen die het slachtoffer worden van uiterst patriarchale verhoudingen, maar deze clichématige samenvatting doet geen recht aan de vertelling die behoorlijk binnenkomt. De wanhoop spat ervan af en valt moeilijk te verteren. Lekker, in het Brazilië van Bolsonaro.

Aïnouz neemt rustig de tijd om karakters te ontwikkelen en de nuance te zoeken, en laat vaak vakkundig scènes weg om het de film extra lading te geven. Ook speelt hij af en toe leuk met vertraagde beelden. Knap gedaan. Naast de mooie actrices ook een bijzondere vermelding voor de muziek. 

Geweldige beelden inderdaad, maar als documentaire voegt het natuurlijk niet zoveel toe, tenzij het onder de aandacht brengen van de bizarre gebeurtenissen destijds en het verzamelen van dat beeldmateriaal. Spannend is het af en toe wel degelijk, maar dat komt slechts doordat juist bij die aanval op het tv-station de commentator van de documentaire ineens geen commentaar meer geeft. Vind ik niet per se een kwaliteit.

Meest memorabel vind ik nog de nervositeit die zo aanwezig is bij een klein groepje mensen achter de microfoon voorafgaand aan de eerste verklaring op tv, als het tv-station is ingenomen. De opgewonden stemming over alle te maken statements en het amateurisme dat ermee gepaard gaat is zeer tekenend. Verder ook dat beeld van die premier die na het ontslag van zijn regering angstig zijn hachje probeert te redden en beweert altijd achter het volk te hebben gestaan. En natuurlijk die beelden van zo'n opgewonden en euforische massa, altijd kippevel, evenals het terugzien van die beelden met de lijken van Nicolae en Elena Ceausescu. Bizar overigens te zien dat zo'n huiskamer met mensen na het zien van die lijken op tv begint te klappen.

Weer een heerlijk filmpje van Sofia Coppola, ik heb nog geen matige films van haar gezien. Ze weet steeds zo'n heerlijk sfeertje neer te zetten met iedere keer een originele en schitterende soundtrack. Ook nu weer, van Air, met zo'n relaxte onderstroom.

The Virgin Suicides is eigenlijk een heel verwarrende film. Ik had lange tijd niet echt goed door naar wat voor drama ik nu zat te kijken; was het komedie, was het een feel-good jaren '70-filmpje of een rasecht drama? Ik weet niet hoe, maar Coppola maakte er een mix van, en één die goed geslaagd is. Ik had af en toe hetzelfde gevoel als bij Van Sant's Elephant, waarbij veel wordt getoond maar geen antwoorden worden geboden. Coppola doet deels hetzelfde, maar weet er tussendoor schitterende en nostalgische/melancholische scenes te plakken die de film alleen maar meer body geven (en zoals josseheijmen terecht aangeeft: intussen geeft ze maar al te graag antwoorden. Het voortdurend herhalen dat niemand weet waarom is slechts als aandachtstrekker bedoeld).

Geen film volgens het boekje dus, maar Coppola heeft een erg originele en eigenzinnige inslag waarmee ze het absoluut gaat maken.

Zeker een goede film, prachtige donkere fotografie, weinig decor en een cinematografisch zowel als inhoudelijk interessant portret.

De kwaliteit is dus zonder meer hoog, maar je moet wel erg wakker en in de mood zijn voor slow cinema. Als dit Costa's gebruikelijke vertelwijze is zie ik als een berg tegen op tegen zijn andere werk.

Sluit me aan bij Starbight boy. De verdienste van de film ligt met name in het presenteren van een rauw verhaal in een wat minder bekende setting, de tragische burgeroorlog in El Salvador. Door zich te richten op de onschuld van de tussenpositie (zowel die van de kinderen als de 'gek'), lijkt Mandoki vooral een anti-oorlogsfilm te willen maken: slachtoffers zijn altijd kinderen. Overigens is dat een terugkerend element in de recente burgeroorlogen van Latijns-Amerika, dorpsgemeenschappen die tussen guerilla's en het regeringsleger komen te staan en op bizarre wijze worden betrokken in het conflict.

Opvallend is overigens hoe mild Mandoki de guerilla's neerzet in dit verhaal, tegenover het wrede leger dat ook nog eens door de VS wordt gesteund, financieel en door training, ook wel bekend als een van de grootste schandalen in de Amerikaanse buitenlandse politiek uit die jaren.

Goed, vooral door die relatief onbekende setting dus erg interessant, en het is allemaal ook erg aangrijpend, maar wellicht iets te. De Hollywoodsaus is dik zo nu en dan, de kinderen vroegwijs (dat liefdesverhaaltje ligt er echt te dik bovenop) en iets te onschuldig en de climax... ach. Het mag in dit geval, daar houden we het maar op.

Viel wat tegen. Heftig verhaal, maar het plot bevat wat gaten wat de geloofwaardigheid niet bevordert. Verscheidene verwikkelingen die onlogisch zijn (een cipier die net iemand verrot heeft geslagen en vervolgens wordt haar verlof verzoek voor dezelfde gevangene ingewilligd??) of vrij willekeurig (sommige van de geweldsuitbarstingen kwamen echt uit de lucht vallen). Het feit dat elke keuze van Eva de zaak alleen maar erger maakt is behalve deprimerend ook wat ver gezocht.

Er is nog wel wat diepgang aanwezig, bijvoorbeeld in de confrontatie met de 'andere' moeder (die haar zoon wél is blijven zien maar daar ook onder lijdt), maar die komt ook niet bepaald uit de verf. Wat beklijft is vooral het vele geweld. Niet de verbetering waarop ik na het goede Den Skyldige had gehoopt.

Schitterende kortfilm van Almodóvar, het heeft alles in zich wat hem zo goed maakt. Theater, drama, geweldige vrouwelijke personages, de decors, het kleurgebruik, de symboliek, de setting, en de intrige, die hier in zeer korte tijd wordt opgebouwd.