Het meeste is hier al wel gezegd, en ik kan me vooral bij TOR en Maxcomthrilla aansluiten, maar ik vond het ook een erg mooie, rustige, maar enigszins verrassend frisse film. Ik kan me er vaak moeilijk toe zetten om klassiekers te gaan kijken, maar dat was in dit geval absoluut niet terecht. Truffaut weet te boeien, met af en toe schitterende shots.
Ik denk dat het bijzondere aan Truffauts camerawerk is dat hij (anders dan bijvoorbeeld Godard) vooral registreert, op zekere afstand, zonder daarbij overigens saai te worden. Hij neemt zijn tijd om de personages neer te zetten (álle personages, dus zoals TOR terecht aangeeft ook de ouders) en blijft ze volgen, waardoor de toeschouwer een band kan opbouwen met Antoine, en een zekere psychologische laag kan waarnemen. Erg knap. Dit in combinatie met verbluffend mooie beelden van die draaimolen, en vergeet ook die prachtige shots in dat poppentheater niet! - maakt het een mooie ervaring. Hier wil ik nog wel eens meer van zien.