Opinions

Schitterende film van Todd Field, zeer onder de indruk, en met een uitstekende prestatie van Cate Blanchett. Het is geen lichte kost maar wel razend interessant. Al in het eerste kwartier duizelt het van de boeiende gesprekken rond de waarde van muziek en morele vraagstukken over het belang van het 'fout' zijn van een artiest in de beoordeling van diens werk.

Ten principale gaat de film echter over machtsverhoudingen, en Field - bekend van het geweldige Carnivale - heeft een iconisch werk neergezet in deze thematiek wat mij betreft. Het is al sterk om een vrouw als hoofdpersonage te kiezen, maar bovenal is het zeer knap hoe hij de discussie aangaat door Lydia Tár, de hoofddirigente van het Berliner Filharmoniker (vertolkt door Blanchett), eerst overtuigend de universele kracht van muziek neer te laten zetten en pas geleidelijk het beeld over haar persoon te veranderen, en daarmee direct de eerdere argumenten een spiegel voor te houden. Het zet serieus aan het denken.

Naast het sterke verhaal en de acteerprestaties draagt ook de sfeer van intrige bij aan de kracht van de film. Tár verwijst vaak naar gebeurtenissen die in het verleden plaatsvonden, maar het wordt de kijker nooit helemaal duidelijk wat zich daar heeft afgespeeld. Bovendien zijn ook de waanideeën van Tár vaak mysterieus, en barst de film van de intrigerende symboliek (het getal 5, de vele naamsveranderingen of vergissingen daaromtrent etc.) Interessant: de naam Tár (die ze wijzigde vanuit het Hongaarse Tarr) betekent iets als leegte, kaalte. Verder is het gewoon mooi gefilmd, is de muziek (vooral Beethoven en Mahler, maar ook de overige filmmuziek) goed gebruikt, en heeft Field veel oog voor detail.

Door de lengte van de film en ook de vele ideeën die erin naar voren worden gebracht al vanaf het begin is dit zoals gezegd geen lichte kost, en dat is wellicht de belangrijkste kritiek. Bovendien vond ik het einde niet erg overtuigend en iets te gemakkelijk gekozen. Maar ik raad iedereen aan die geïnteresseerd is in klassieke muziek alsmede thema's rond machtsverhoudingen, gender etc. om dit te gaan zien, bij voorkeur op groot scherm. Mooie filmervaring al met al.

Zwaar ondergewaardeerd hier vooralsnog. Een droefkomische tocht door Teheran met Panahi zelf als taxichauffeur, buitengewoon intelligent uitgevoerd en met schitterende passagiers. De film is een permanente reflectie op het Iraanse regime, maar tegelijkertijd op het medium cinema en zijn relatie met de werkelijkheid. Menigeen zou dat gekunsteld oplossen, maar hier blijft het uiterst luchtig, vol verrassingen, en met ontroerende scenes bovendien. Hoogtepunt natuurlijk de vrouw met de rozen.

Icoon voor de cinema wat mij betreft.

Met enige afstand is dit de meest absurde film die heb gezien, maar wel van een buitengewone schoonheid - in technische zin dan. Taxidermia heeft nergens de pretentie een verhaal te presenteren dat aansluit op gangbare verhaaltechnische of zelfs morele grenzen, maar is eerder een experimenteel spektakel te noemen met als diepere laag het tonen van het absurdisme van de communistische idealen. Vermoedelijk is dat perspectief zeer nuttig om de film op juiste waarde te schatten.

Deze laag is nog het meest zichtbaar denk ik in de eetwedstrijden die van ongekende ranzigheid getuigen - hoewel de audiovisuele stijl het op een of andere manier toch weet te polijsten. Die eetwedstrijden nemen satirisch de grootse daden van het communistische Hongarije op de hak. Het laatste deel is echter nog het meest bijzonder als de absurditeit en ranzigheid een hoogtepunt bereikt met uiterst intrigerende symboliek. Ademloos zitten kijken. Het is overigens zeer de moeite waard om bij Pálfi op de details te letten, zeker in de laatste scene.

Noem het wanstaltig, maar ik vond het buitengewoon intrigerend en heb daarnaast vrijwel constant genoten van de beeldenpracht en frisheid. Zeer bijzondere ervaring, en ik ga zeker nog meer kijken van deze Pálfi.

Hm, op mij heeft de film niet zoveel indruk gemaakt, maar ik kan er niet echt de vinger op leggen waar dat aan ligt.
Misschien is het wel de lichte voorspelbaarheid van het verhaal, en iets clichématigs erin. Ik weet, het onderwerp maakt clichés niet erg relevant, maar het deed me niet zoveel. Het knappe is wel dat het zo'n puur drama is zonder zijspoortjes, behalve dan dat die zus met een Schot moest trouwen, waar kwam dat vandaan?. Verder was het acteerwerk ok, en er zaten idd wel wat leuke scenes in, bijvoorbeeld die waar de mannen een thuiskomscene naspelen en één ervan na tal van pogingen slechts weet uit te brengen: Hoe was je dag, krijg ik nog te eten?
Toch worden tal van aspecten er bij de haren bijgesleept om ook nog maar even genoemd te worden, zoals een niet-begrijpende politie-agent en een moeder die nog plotseling met een verklaring komt van haar verleden, waar Pilar wel fel op móet reageren. Mij kwam het enigszins onnatuurlijk over, en nu ik er zo over nadenk weet ik ook niet of ik het geheel wel geloofwaardig vind. Een man die zichzelf zo ver gekregen heeft om zijn diepste zieleroerselen op papier te zetten en zo tot de kern van zijn probleem te raken (namelijk dat hij haar niet vertrouwt), en dan zo zonder communicatie naar haar toe blijven handelen?

Een compacte dramafilm dus die het toch een beetje van het inspelen op emotie moet hebben. Het moet je net weten te raken denk ik.

Een flinke tegenvaller, dit overduidelijke debuut van Amenabar. Een interessant concept en leuke stelling, dat wel, maar de uitwerking is niet om over naar huis te schrijven. In plaats van een degelijke film over morbide neigingen van mensen, vervalt de film in een eenvoudige thriller met veel te veel clichés, waardoor de verhouding met het interessante concept scheef gaat lopen. Het resultaat is geen idee dat mensen aan het denken zet over hun morbide neigingen, en hun neigingen om geweldsfilms, hoe verwerpelijk soms ook, toch allemaal te zien, maar een doodeenvoudige thriller die door liefhebbers van het genre simpelweg op een hoop gegooid zal worden met de rest.

Erg jammer. Ondanks enkele mooie shots en dialogen, en het feit dat ergens wel het beginnende talent van Amenabar te ontdekken valt, is dit toch echt een misser. Ik blijf steken op een kleine 2,5*.

Sterk drama opnieuw van Bier, maar ondanks de op zichzelf originele en moeilijke thematiek toch redelijk aan elkaar hangend van clichématige ontwikkelingen. Ik denk dat het komt door het optimistische sausje dat Bier altijd over haar films weet te gieten, waar ik in dit geval mijn twijfels bij had. Dan lukt het al snel om je te ergeren aan een iets te wijze opmerking van zo'n kind bijvoorbeeld (overigens, op zijn minst één was Halle Berry's eigen, dat kon niet missen).

Feel-good film over het verliezen van een man en een drugsverslaving... Bier maakt het mogelijk zullen we dan maar zeggen. Omdat het drama zelf wel sterk is neergezet (goede rol van Del Toro), nog steeds aan de 3,5*.

Wat een geniale eindscene! Sowieso een zeer sterke film met prachtig camerawerk. Eigenlijk is het dan ook jammer dat het begin, noodzakelijk om de sfeer op te bouwen, toch zo traag verloopt en weinig doet vermoeden van het visuele genot in het laatste uur. Maar dit is met recht een klassieker, zeer mooi.

Tegenvaller. Misschien dat er daarom zo zwaar geadverteerd wordt met een sterrencast en 'exotische' regisseur?

Vond de Iraanse films van Farhadi behoorlijk goed. Fijnzinnig, genuanceerd, veel gevoel voor persoonlijke drama's. Hier is echter duidelijk sprake van concessies om een groter publiek te trekken. Een verhaal dat op het eerste oog intrigerend lijkt valt uiteindelijk zwaar tegen, met een behoorlijke anticlimax: de oplossing komt een beetje uit het niets, stelt niet veel voor qua shock, en je vraagt je dan af waar je naar gekeken hebt al die tijd, want ook het familiedrama komt daardoor nauwelijks uit de verf. Daar had echt veel meer ingezeten. Verder flink middelmatig camerawerk, en ik zou bij god niet weten waarom hier zulke sterren voor werden opgetrommeld. Vooral Darin is een enorme miscast. Juist voor zo'n familiedrama waren onbekende acteurs veel beter op hun plek geweest.

Niet echt de moeite waard dus. Wat mij betreft een geflopte overstap naar de mainstream film.

Geweldig, een film die enkel om de aftiteling al 4 sterren verdient. Een prachtig drama, met kwetsbare stiltes en gepaste muziek, een slingerbeweging tussen cynische komedie en verstild drama. Echt grip op de film krijg je eigenlijk nergens, omdat die daarvoor te eigenzinnig pendelt van het triestige (doch soms schitterende) eerste uur naar het theatralere tweede deel. Toch is de balans, zeker achteraf, degelijk te noemen, en mag het einde onder de memorabele geschaard.

Waarschijnlijk ooit wel eens gezien, maar niet bewust. Nu dus wel, met het idee om de sequel in de bios te gaan zien. Het viel me tegen, het is alsof de film vooral niet af is. Naast de onoverzichtelijke gevechten en het vele onduidelijke navy-jargon, worden ook de romance en zelfs het persoonlijke drama nauwelijks uitgewerkt. We zien acties en keuzes, maar niks daartussen. De muziek was aardig en riep een mooie sfeer op, maar dat is niet genoeg. Het deed me erg denken aan Heat, dat ondanks de plotverschillen dezelfde sfeer oproept, maar alles goed doet wat in Top Gun ontbreekt. Ik snap dat een generatie die hiermee opgroeide enthousiast is over de pure actie en de stoere mannen, maar als film is het gewoonweg niet goed genoeg.

Interessant werkje over de Eerste Wereldoorlog, van Italiaanse makelij. Visueel erg gestileerd, mooie, duistere sneeuwlandschappen, en ook de geluidsband is in orde, door veel stilte te laten en een onheilspellende sfeer te creëren. Mooi is dan ook het effect van totale stilte, slechts onderbroken door het zachte getinkel van de bellen die aan de prikkeldraadversperringen zijn bevestigd om vijandelijke bewegingen te registreren.

Het is een vrij eenvoudige film, kort ook, die draait om een groep mannen in een Italiaanse loopgraaf. In de duur van één nacht volgen we ze, gebeurtenissen zijn er niet veel, maar wat wel plaatsvindt komt hard binnen. Het toont de groep mannen als een onderdeel van het landschap, als speelbal van natuur zowel als van hun superieuren die, ergens ver weg, in een veilige en verwarmde omgeving, per telegraaf hun onmogelijke oorlog voeren.

Een beetje overgestileerd misschien, maar zeker de moeite waard.

Bizarre miskleun van Florian Graaf Henkel, Hertog Von Donnersmarck, zeker gezien zijn andere films (die overigens ook niet briljant zijn maar op zijn minst degelijk). Zoals sommigen al aangaven verslikt hij zich in de wil om een spionagethriller te combineren met komedie/romantiek. Een cruciale fout is daarin het casten van Depp en Jolie, die natuurlijk voor het nodige vermaak zorgen maar de verkeerde keuzes zijn voor zo'n film.

Overigens een film die de kritische kijkersblik anno 2022 niet zou overleven qua seksisme, alleen al op basis van de openingsscene waarin willens en wetens volop wordt ingezoomd op de kont van La Jolie (sorry als ik hiermee onbedoeld reclame maak voor de film, ik zweer dat mijn bedoelingen anders zijn...).

Nou ja, verder een leuke wegkijker, omdat de film zichzelf gelukkig ook niet al te serieus neemt. En een leuke bijrol voor Timothy Dalton als hoofd van een spionage-organisatie.

Sterke artistiek/filmische interpretatie van Macbeth door Coen. Ik wilde het werk van de broers voortaan links laten liggen omdat ze hun originaliteit mijns inziens zijn kwijtgeraakt, maar omdat Macbeth een heel andere weg inslaat ben ik blij het toch te hebben geprobeerd. Het is een wat lange zit door de moeilijk te volgen dialogen, maar het concept als zodanig, de fraaie vormgeving, en het acteerwerk is het zeer de moeite waard.

Toegegeven, onbekendheid met Shakespeares werk (niet gelezen...), of ook toneelinterpretaties ervan, maakten dat ik de film vermoedelijk niet volledig op waarde kan schatten. Wat me echter wel duidelijk lijkt is dat Coen bewust níet kiest voor een inhoudelijke interpretatie, zoals elke theaterregisseur weer zijn/haar eigen versie maakt, maar vooral geïnteresseerd is in de innovatie an sich. Door de oorspronkelijke tekst te laten vertolken door moderne acteurs in een compleet neutrale, minimalistische zwart-witsetting op film, is dit een ervaring op zichzelf. Ik vond vooral Washington erg sterk, die erin slaagt om de kadans en ritmische poëzie van de oorspronkelijke teksten te bewaren en toch enige emotie in zijn handelen te brengen. McDormand vond ik hier dan weer minder op haar plaats, maar gezien haar abonnement op een plekje in de films van de Coens nemen we dat maar op de koop toe.

Nadeel van het kiezen voor een minimalistische interpretatie is wel dat de psychologische diepgang van de karakters vrijwel volledig ontbreekt, zoals al eerder gezegd in recensies hier. De Coens kennende is dit sowieso bewust gedaan, en is dit vermoedelijk deel van een algehele, doelbewuste ironische invalshoek met betrekking tot de canon van archaïsche literatuur en poëzie. De totale absurditeit van de keuzes die Macbeth maakt, en de zinloosheid van de hele machtsstrijd die zichzelf herhaalt zijn vanaf het begin duidelijk. Met deze minimalistische interpretatie druipt de totale idiotie van Macbeths handelen en de hele gang van zaken eigenlijk er wel vanaf.

Het deed me denken aan een passage die ik recent in een boekje met levenswijsheden las met betrekking tot Romeo en Julia, die stelt dat Shakespeare, in plaats van de ultieme liefde en de tragiek daarvan te bezingen (zoals men doorgaans wil doen geloven), juist korte metten wilde maken met dergelijke idealen door zijn personages zo overduidelijk volslagen stompzinnige keuzes te laten maken. Afgaande op de bron van deze 'theorie' was ik niet direct overtuigd, maar door het zien van Macbeth moet ik dit wellicht toch wat herzien. En misschien is dit stiekem ook wel Coens inhoudelijke keuze geweest, wie weet. Zijn Macbeth toont de eeuwige drang van mensen tot hoogmoed, te horen wat men wil horen, opportunisme, en de corrumpererende invloed van (het zicht op) de macht.

Lang verhaal kort: toffe film, kijken dus.

Geweldig leuke film, ga dit zien! Östlund flikt het toch maar - zijn laatste drie films zitten echt in een stijgende lijn. Een kolderieke satire à la A.T. Jensen die dweept met moderne thema's en fenomenen, en vaak erg creatief en origineel uit de hoek komt. Bovendien varieert de film sterk van toon, van de schitterend schurende openingsscènes over genderrollen (dat eerste deel had prima als kortfilm kunnen worden vertoond; dikke 4 sterren) tot de hilarische discussie tussen Harrelson en die Italiaan over kapitalisme vs communisme op een tot zinken gedoemd schip.

Soms ligt de humor er iets te dik bovenop en wordt de makkelijke weg gezocht, maar zelfs enkele 'gore' scènes zijn stijlvol en hilarisch gebracht en zullen in de juiste 'mood' niets afdoen aan de heerlijke komedie. Het zal bij het grote publiek (en kennelijk Cannes) bovendien juist veel kudo's opleveren aan het adres van Östlund. De groteske creativiteit levert een bizarre mix van rariteiten op, alsmede van platte komedie en inhoudelijk scherp commentaar op de moderne cultuur. Ik houd er wel van.

Over het derde deel zullen de meningen verdeeld zijn, en ook ik had daar gemengde gevoelens bij. Inhoudelijk was deze overtreffende trap van de omkering van rolpatronen wellicht noodzakelijk, maar het was net niet interessant genoeg om de lengte ervan te rechtvaardigen. Daardoor toch nog wat puntenaftrek aan het einde, maar met hele dikke 3,5 sterren de beste film van dit jaar die ik tot nog toe zag. Laat die Östlund maar meer films maken.

Een interessante film, Bialy van Kieslowsky. Het tweede deel uit de trilogie, die zou moeten gaan over gelijkheid. Zoals ook vele anderen opmerkten was dit thema vrij lastig te ontdekken, toch viel dit na afloop nog wel mee. Zoals Kieslowski zelf ook zegt in een interview op de dvd, gaat de film onder meer over vernedering, de negatieve invalshoek dus van ongelijkheid. Volgens hem wil en kan de mens niet gelijk zijn aan anderen.

Op een aantal manieren komt dit naar voren in de film. Allereerst natuurlijk het grote thema van de vernedering en de wraak, maar daarnaast ook concreter in de behandeling in de rechtszaal. Dit noemt Karol dan ook bij name: hoe zit het met de gelijkheid, op het moment dat iemand de taal niet spreekt?

Ook worden er negatieve kanten belicht van situaties als er wél sprake is van gelijkheid. Karol wordt in feite gelijk aan de 'schurken' die dat land wilden kopen, hij wordt in feite ook gelijk aan zijn ex-vrouw, door haar net zo te vernederen als zij dat met hem deed.

Interessant was ook het personage Mikolaj, die een beetje de reddende engel speelt. Dood en leven worden met hem ook in de film vervlochten.

Visueel was de film redelijk tot goed. Soms doodgewone scenes werden afgewisseld met prachtige beelden, bijvoorbeeld van de twee mannen op het ijs.

Al met al een vrij goede film weer van Kieslowski, maar ik miste de uitgesproken thematiek en de visuele hoogstandjes toch een beetje. Het had meer kunnen worden, nu 4 sterren. En dan mats ik hem nog!