Opinions

Yo, también is een goede film, die vooral confronteert met je eigen beeldvorming en omgang met Downsyndroom-patiënten. De gedachte aan Idioterne van Lars von Trier kwam onherroepelijk op, als een soort experiment met de kijker over de positie die gehandicapten (of 'idioten') in de maatschappij innemen. Een mongool met buitengewone sociale én intellectuele intelligentie (hij is in staat om beschouwend te praten over zijn eigen handicap), krijgt een verhouding met een 'gewone' vrouw. Terwijl de apartheid van die situatie in hun omgeving het onderwerp is van de film, werd ik zelf met name heen en weer geslingerd tussen gevoelens van lachen om zijn rare blikken en genante situaties, en vervolgens een gevoel van frustratie over deze manier van kijken: constant speelde in mijn hoofd de vraag wat hier een 'juist' oordeel zou zijn, en dat terwijl het verder een doodnormale, af en toe ontroerende film is.

Achteraf overheerst echter toch enigszins de frustratie, vanwege onduidelijkheid en onzekerheid over de juistheid van dit experiment. De acteur is namelijk zelf ook een zeer intelligente man met het syndroom van Down (anders had hij dit ook niet kunnen spelen), maar ik heb me laten vertellen dat dit hoogst uitzonderlijk is. De film doet het echter voorkomen alsof Down enkel fysieke verschijnselen kent. Het blijft dan natuurlijk een mooie film, over een zeer uniek probleem, en misschien wil ik er wel teveel in zien, maar de confrontatie met het publiek over de eigen beeldvorming is niet helemaal op zijn plaats als dit zo uniek is. Dit is lastig onder woorden te brengen, maar het voelt alsof het niet helemaal klopt. Maar wellicht val ik zelf daarom ook onder de doelgroep, omdat we maar al te graag die duidelijkheid willen, en bijna wensen dat iemand die zo afwijkend is zich daar ook naar gedraagt

Hoe dan ook blijft het natuurlijk bijzonder, en er zitten genoeg memorabele scenes in die ook wel echte problematiek aankaarten en tegelijk hilarisch zijn (in de lift en vooral de geweldige bananenscene). Zeker aan te raden.

Dubbel gevoel. Het overgrote deel van de film is eigenlijk nogal saai, zowel door verhaal als filmerij, maar tegen het einde wordt het drama wel weer goed neergezet. De tocht door de sneeuw is wel het hoogtepunt daarvan, en elk van de verhalen wordt 'mooi' afgerond. Turkije is een complex land, zoveel is zeker, en deze tragedies bieden een fijne indruk daarvan.

De saaiheid overheerst echter, ook door het gebrek aan dialogen en emoties die de karakters diepgang zouden kunnen geven. Laten we dus vaststellen dat als men zich eenmaal door het eerste uur heeft geworsteld, er een aardige film overblijft.

Niet bijster hoogdravend. Even rust, moet Sorrentino gedacht hebben na zijn meesterwerk La Grande Bellezza, en creëerde dit prentje dat zeker het eerste uur bol staat met makkelijke, soms zelfs goedkope en flauwe humor. Een film over ouder worden ja, daar heeft hij er al meer van gemaakt, en dit is de Wes Anderson-versie van zulke films (vooral The Grand Budapest Hotel) - een mengsel van grote acteurs, bizarre situaties, hoogdravende oneliners en simpele grappen.

Sorrentino is een meesterstilist, dat moet gezegd. Elke scene ziet er prachtig uit, en de muziek is ook weer erg meeslepend (wat is dat minimalistische stuk dat ook onder de aftiteling zit, en me deed denken aan de uitvoering van John Tavener's The Lamb in LGB?). En naar het einde toe krijgt het allemaal ook wat meer body. Maar door de bank genomen is het inhoudelijk bijzonder mager: nauwelijks opbouw, nauwelijks karakterontwikkeling, vooral heel veel oneliners. En dat werd op een gegeven moment vervelend, vooral in een zaal met overwegend senioren die om elk grapje hardop lachten.

'Emotie is alles wat we hebben', zo lijkt Mick de kijker de hoofdboodschap mee te geven. En keer op keer wordt intellectualisme te kijk gezet in Youth (vooral de scene met Miss Universe was wat dat betreft prachtig). Maar er mag toch wel wat meer diepgang in zitten dan hier - Sorrentino houdt geen pleidooi voor emotie, maar is met name bezig zijn publiek te pleasen. Een dun lijntje bij hem, zo is het altijd al geweest, met mooie decors, beknopte scenes, en karikaturale personages. Maar waar in La Grande Bellezza alles nog op zijn plek viel is het hier erover.

Sorrentino laat met zijn film juist zien dat met teveel goedkope emotie een platte werkelijkheid ontstaat, die nauwelijks beklijft. Het mag voor een keer, na dat andere meesterwerk.