Opinions

Tegenvaller, zo eentje in de categorie zwaar ingezette reclame maar weinig om't lijf. Overhypet dus. Te zwaar leunend op de grote namen, en het feit dat ze daar met kunst en vliegwerk redelijk uitgevoerde danspassen uit hebben kunnen persen. Maar gewoon niet goed genoeg, en zeker geen klassiekerstatus waardig. Bovendien waren de liedjes ook niet speciaal genoeg, en dan is het als musical al snel weinig geslaagd te noemen.

De openingsscene is trouwens wel erg mooi geschoten, in 1 take als ik me niet vergis. En het acteerwerk is dan nog tot daar aan toe, maar kan me goed vinden in Connie Van Ortons oordeel dat het kruit met Emma Stone veel te vroeg verschoten wordt. En dan zo'n flinterdun verhaal... Blijft over misschien de stilering, maar ook die is afgezien van het kleurgebruik te weinig bijzonder om echte flair aan de film te kunnen geven. De vreemde afwisseling van stijlvolle musicalscenes met gewoon drama maakt het er ook niet beter op.

Heb altijd een haat-liefdeverhouding gehad met musicals - je moet ervoor in de stemming zijn. Maar dit is gewoon niet goed genoeg. Als er zoveel naar Singin' in the Rain verwezen wordt moet ik die maar eens opzetten.

Mijn eerste film uit de hoogtijdagen van het neo-realisme. Vanuit dat oogpunt was het ook erg goed, een geweldig sociaal drama. Zeer sterk visueel onderbouwd, met als 'tranentrekker' de close-ups van Bruno... erg mooi. Dit is echter voor mij niet voldoende om een hoog cijfer te geven, daarvoor was de film me af en toe te traag en te naar. Tuurlijk, dat is ook en juist onderdeel van dit neo-realisme, maar het kon me niet genoeg bewegen om een diepe indruk ervan over te houden.

3,5*, en Umberto D. hoog op mijn must-see lijst.

Aangename verrassing van Rohrwacher. Le Meraviglie kon me absoluut niet boeien, maar dit is andere koek. Allereerst al het portretteren van de arme boerenbevolking in een geïsoleerde uithoek op het Italiaanse platteland is erg mooi en puur gedaan. Dan het peronage Lazzaro dat in de categorie 'goede idioten' (in positieve zin) geplaatst kan worden - waarmee Rohrwacher zich een Italiaanse neo-realist toont. Ten slotte is het verhaal dat zich zeer verrassend ontwikkelt (en waarover dus weinig meer te zeggen valt hier) erg inventief.

Het enige dat Rohrwacher misschien verweten kan worden is dat de geportretteerde ellende alsmede de kunstmatige polarisatie van goed en kwaad er soms wat dik bovenop ligt. Maar het levert wel een mooie, poëtische prent op.

Kwalitatief is dit een zeer slechte film, door het verschrikkelijke acteerwerk, de inspiratieloze filmwijze en de StarTrek-ripoff actiescenes. Maar voor de kwaliteit is de film ook niet gemaakt.

Inhoudelijk is het op zich een aardige film, niet in het minst omdat veel, voornamelijk Amerikaanse, christenen uit evangelische hoek daadwerkelijk deze verwachting hebben van de eindtijd. Dit wordt onder meer gebaseerd op enkele bijbelteksten over de komst van de antichrist na de eerste opname. Meer orthodoxe christenen, tenminste in Nederland, zien de eindtijd in de plotselinge terugkomst van Jezus op aarde, als een dief in de nacht (I Thessalonicenzen 5).

Deze film is wat mij betreft echter veel te speculatief, slechts mensen die deze visie aanhangen kunnen er iets mee vermoed ik. Op het moment dat in de film, middels het tonen van beelden op een tv van drie jaar voor de 'verdwijningen', de juistheid van de voorspellingen wordt aangetoond, en een nuchtere hoofdpersoon gevraagd wordt of deze beelden niet genoeg zijn om hem over te halen te geloven, gaan bij mij de haren recht overeind staan. Ik vraag me af of de film enig nut heeft, behalve het bevestigen van ideeën van mensen die hierin al geloven. Overhalen doet het zeker niet.

Zeker weten, wat een pareltje. Mijn 15de van Bergman, en toch een behoorlijke verrassing. Bergman houdt de hele film luchtig , maar weet zijn fascinatie voor liefdesrelaties en diepgang in de dialogen toch behoorlijk te botvieren. Veel mooie scenes, een feel-goodmovie pur sang. Een persoonlijke favoriet bij dezen.

Eva Dahlbeck is trouwens een prachtige vrouw, weer een goeie vondst van Bergman Speelt overigens slechts in 3 van zijn films naar ik meen.

Geweldig goede film. In zijn genre natuurlijk, omdat het zo perfect gebalanceerd is terwijl het makkelijk had kunnen ontsporen, maar met name qua dynamiek van vader en dochter, de intimiteit van hun relatie en gesprekken, die diep gaan (voor zover ze dat kunnen) en bijzonder raken vanaf het allereerste verhaal dat de vader zijn dochter vertelt in de tent. Ik werd onmiddellijk gegrepen. Casey Affleck legt hier onmiskenbaar hoge kwaliteit op de plank.

Tel daar nog bovenop de prachtige landschappen, de mooie fotografie en kadrering, en als gevolg van dat alles is er een universele zeggingskracht die de film naar een hoger niveau tilt (en in mijn top-3 van afgelopen jaar). De vrij lage waardering hier is dan ook moeilijk te begrijpen.

Bovendien is de film 'licht' genoeg, hij kijkt makkelijk weg. Niet per se op zijn klassiek-Hollywoods met kazige one-liners en voorstuwend plot (hoewel het verhaal nog altijd gewoon lineair verteld wordt en zelfs enkele one-liners terugkeren maar dan van het betekenisvolle soort) - maar door de verstildheid, de ruwheid, de intimiteit van het verhaal. Het deed me enigszins denken aan Wind River van een paar jaar geleden (verder veel meer een thriller), ik denk vanwege het sneeuwlandschap en de sfeer. En in Light of my Life mag Afflecks gevoel voor personages daaraan toegevoegd worden.

Gezien de onterecht lage waardering voor deze prent hier zou ik zeggen laat je niet misleiden, en gun dit een kans.

Haha, mooi, dat zal deze film dan toch als terecht succes op zijn naam kunnen schrijven, in tegenstelling tot wat hem vannacht wellicht staat te wachten...

Verder vrij middelmatig namelijk, en een pro-Obama propagandafilm, een beetje wat ik al verwachtte. Knap inderdaad dat Spielberg met zo ontzettend veel dialoog 2,5 uur film kan vertonen zonder het publiek in slaap te sussen, maar dat valt toch nauwelijks een verdienste te noemen.

Het script, als meest bekritiseerde element, was absoluut niet sterk; erg karikaturale dialogen en die Lincoln komt me ook teveel over als een wijze filosoof.

Verder is dit natuurlijk een zeer eenzijdige film; zoals eerder terecht werd opgemerkt worden de tegenstanders (irrelevant als ze zijn omdat ze in de film het kwaad vertegenwoordigen) totaal ongenuanceerd terzijde geschoven in Spielbergs immer zwart-witte aandacht voor zijn personages. Dit is natuurlijk allerminst nieuw in het kader van zijn films, die symbool staan voor wat mensen aantrekt én afstoot in Hollywood: de overdaad aan anachronisme, door ongenuanceerd waarden van nu te projecteren op die van toen - met bijkomende heldenverering.

Het meest zichtbaar was dit in de scene in het begin, waar één van de zwarte Union-soldaten hemelbestormende vooruitzichten voor een era ná afschaffing van de slavernij declameert, en daarbij de mogelijkheid van een zwarte president angstvallig én suggestief vermijdt te noemen. Bijna lachwekkend; hoewel men als het om slavernij gaat inhoudelijk weinig bezwaren kan hebben tegen de ingenomen standpunten, komt de ongenuanceerde invalshoek zeer storend over.

Mijn grootste probleem ligt erin dat het geen betrouwbaar beeld van het verleden oplevert, en het resultaat een weinig zeggend document is over een man die wellicht meer had verdiend. Nu is het een simpel opgedrongen goed versus kwaad-verhaal, terwijl juist inleven in de gedachten van de slechteriken zoveel kan bijdragen. De tegenstanders waren bijvoorbeeld echt geen idioten die geen enkele weet hadden van de lobbypraktijken van de president en zijn metgezellen.

Maar goed, wat zeuren we, het is Spielberg.

Verrassend goed, met name door de dynamische vertelstijl. De afwisseling van scènes in het heden en verleden is knap gedaan en werkt uitstekend, vooral omdat de aaneenschakeling vaak iets toevoegt.

Thematisch is het bijna vanzelfsprekend dat dit verhaal opnieuw verfilmd werd, in dit post-me too tijdperk waarin de patriarchale samenleving en diens verwachtingen/rolpatronen stevig worden aangepakt. Ik heb andere verfilmingen en het boek zelf nooit gelezen, maar het leent zich perfect voor een nieuwe verkenning van genderverhoudingen, hier gesitueerd in de 19de eeuw. En nogmaals, dat komt uitstekend tot zn recht door de dynamische vertelwijze. Ik kon ook het einde waarderen, waarin mooi gespeeld wordt met de verwachtingen van vrouwenrollen in een commerciële roman of film. Het eind goed al goed-einde waarin onze heldin dan toch een levenspartner vindt is daarmee gelijk ironisch op te vatten.

Helaas is en blijft het Hollywood. Naast een té karikaturale, zelffeliciterende rol voor Meryl Streep, zijn de benodigde dramatiek en clichéuitspraken nu en dan te dik aangezet. Ook is het iets teveel een film van nu, en hebben de vrouwen eigenlijk anachronistisch veel zelfvertrouwen voor een film uit de tijd rond de Burgeroorlog. Dat is erg jammer, zeker gezien het belang om de zaak van gendergelijkheid van serieuze argumenten te voorzien. Maar afgezien daarvan gewoon een degelijke film.

Zeer sterke film van Bustamente. Qua verhaal wellicht niet bepaald vernieuwend, maar de manier waarop hij mysterie en politiek drama verweeft is erg goed gedaan. De invalshoek maakt hierin een groot verschil, door de familie van de voormalige dictator van Guatemala, opgesloten in hun villa, centraal te stellen.

Verwerking van het gewelddadige verleden van een getormenteerd land dus, vanuit het perspectief van de dader en diens zoekende familie. Het doet een beetje denken aan Larraín en diens altijd verrassende perspectieven op bekende personages. Bustamente voegt hier nog heel prominent een laag van lokale mystiek aan toe, die vooral stilistisch erg de moeite waard is. De scanderende of juist zwijgende massa buiten het huis, Alma, de scènes in het zwembad, en ook de dromen van de vrouw waarin haar overkomt wat haar man anderen heeft aangedaan waren sterk.

Geen hoogvlieger, daarvoor was naar mijn smaak iets te klein qua verhaal. Ook de personages zijn net iets minder interessant dan bij Larraín; vooral de dochter van de dictator was iets te 'echt' en herinnerde iets teveel aan een regulier politiek drama om daarboven uit te kunnen stijgen. Bustamente had beter iets duidelijker kunnen kiezen voor het mysterie, naast de rechtbankscenes dan die erg goed waren (die uitzoomende camera!) Maar het is wel een film die bijblijft als één van de beste die ik zag over de omgang met het revolutionaire en gewelddadige verleden in Centraal- en Zuid-Amerika.

Hier kon ik erg weinig mee. Uncle Boonmee is een vervreemdende Thaise film, spiritueel getint en heerlijk traag zo nu en dan, maar het gebrek aan samenhang brak de ervaring toch op. Het centrale thema is nauwelijks te ontdekken, en de uitwerking daarvan is zodanig gefragmenteerd en raar dat er niet veel uit valt te halen. En als de beleving op die wijze wordt verstoord, zijn de aapwezens met hun vurige rode ogen alleen maar lachwekkend en interessante gimmicks (en bovenal erg lelijk), je wacht tot ze weer tevoorschijn komen zonder enig idee wat ze betekenen.

Gelukkig valt er zo nu en dan wel te genieten van misschien nog steeds onbegrijpelijke, maar mooie scenes zoals die van de prinses in het water, of de scene die daar direct op volgt, van Boonmee met Huai op het bed. Grappig is ook wel hoe 'moderniteiten' ineens de film doordringen, met bijzondere vermelding voor de elektrische vliegenmepper! Verder vond ik het visueel weinig aan, ook door de onderbelichting in met name de bosscenes. Bedoeld of niet, je zag gewoon geen klap.

Ik snap Verhoeven denk ik wel, en doodanalyseren is vrijwel altijd overbodig, maar ook een dergelijke meditatie moet toch enigszins aansluiten op je eigen ervaring... voor mij, op deze manier althans, was dit totaal niet herkenbaar. En dan blijft er weinig over.

Sterk regiedebuut van Maggie Gyllenhaal. The Lost Daughter is in wezen een vrij kleine film die intrigerende thema's aansnijdt en veel tijd besteedt aan de uitwerking van karakters. De cameravoering is, vooral in het begin, onconventioneel en zuigt je de film in. Naast de vele close-ups uit zich dit bijvoorbeeld erin dat de camera is gericht op bepaalde ongewone lichaamsdelen, of dat dialogen verder lopen terwijl de personages inmiddels zwijgend in beeld zijn. In combinatie met een rustige, soms ongemakkelijke score en ook ongemakkelijke scenes, maakt dit de film behoorlijk intiem. Vooral in het eerste deel is dit erg sterk gedaan.

Verhaaltechnisch had er denk ik nog meer ingezeten in deze film die gebaseerd is op een kortverhaal van Elena Ferrante. Halverwege wordt de vertelstructuur wat conventioneler en raakt de spanning er enigszins uit. De flashbacks naar het leven van Leda als jonge moeder worden wat overbodig, en een echte climax of twist blijft daardoor uit. De confrontatie aan het einde als ze de pop teruggeeft is wat teleurstellend en inhoudelijk niet heel sterk. Het geheel had ook wat korter gekund om de intieme en intense sfeer te bewaren. Kritiekpunten die denk ik voor veel filmdebuts gelden. Thematisch had het misschien ook nog sterker uitgewerkt kunnen worden, al blijft het knap om een zo schurend onderwerp (onnatuurlijk moederschap) op deze manier over te brengen.

Verder een opvallende cast, met bijvoorbeeld Ed Harris in een rol die je normaal niet voor hem zou bedenken, en een fijne (kleine) bijrol voor Alba Rohrwacher, die zo uit de arthouse-cinema is geplukt. Olivia Colman is zonder meer groots.

Al met al een fijn en intrigerend debuut dus van Gyllenhaal, die we zeker in de gaten moeten houden.

Boeiende, af en toe ontroerende film. Vooral het begin is behoorlijk onsamenhangend, hoewel dit misschien deels aan de brakke ondertiteling lag, maar het drama van dit dorp wordt steeds helderder. Het geheel wordt als een tragedie gebracht, met daarbij de nodige dramatische personages en raadselachtige figuren. Zo af en toe loopt er bijvoorbeeld een man door het schitterende landschap met een skelet op zijn schouders litanieën te houden over de ellende die 'er' staat te wachten.

Fijn filmpje al met al, met trouwens mooie muziek. Interessant om eens een film uit dit land te hebben gezien.

Intrigerende film, maar kan er niet het meesterwerk in zien zoals sommigen hierboven. De door Wibro beschreven scene vind ik uiteindelijk toch wat gratuit: dat de Duitse cultuur zowel Brahms als Hitler voortbrengt en hoe onbevattelijk dat is - ja, maar dan? Maar misschien mis ik iets.

Aparte film vooral door het contrast tussen de verboden liefde en de oorlogscontext. Maar ik heb niet het gevoel dat daar heel veel uit wordt gehaald.